Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στα social media ανάρτηση του συγγραφέα
Χρήστου Χωμενίδη, ο οποίος απαντώντας σε κριτικές που δεχόταν για
συγκεκριμένο ποστ του, χαρακτήρισε τους επικριτές του «ψυχικά
παράλυτους».
«Είδα κάτι διανοητικά καθυστερημένους και ψυχικά παράλυτους», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Χρήστος Χωμενίδης.
Μεταξύ όσων τον κριτίκαραν ήταν και η δημοσιόγραφος Έλενα Ακρίτα, η
οποία όμως προτίμησε να αναπαράξει ποστ άλλου χρήστη, και συγκεκριμένα
του Albus Viridis.
«Συγγραφικές…. ευαισθησίες και κακοποιητικος λόγος δυο σε ένα», σχολίασε από την πλευρά της η δημοσιογράφος.
Elena Akrita
Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στα social media ανάρτηση του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη, ο οποίος απαντώντας σε κριτικές που δεχόταν για συγκεκριμένο ποστ του, χαρακτήρισε τους επικριτές του «ψυχικά παράλυτους».
«Είδα κάτι διανοητικά καθυστερημένους και ψυχικά παράλυτους», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Χρήστος Χωμενίδης.
Μεταξύ όσων τον κριτίκαραν ήταν και η δημοσιόγραφος Έλενα Ακρίτα, η οποία όμως προτίμησε να αναπαράξει ποστ άλλου χρήστη, και συγκεκριμένα του Albus Viridis.
«Συγγραφικές…. ευαισθησίες και κακοποιητικος λόγος δυο σε ένα», σχολίασε από την πλευρά της η δημοσιογράφος.
Elena AkritaΣυγγραφικές.... ευαισθησίες και κακοποιητικος λόγος δυο σε ένα.
Γράφει ο
Albus Viridis
«Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης λοιδωρεί κάποιους ανθρώπους ως 'διανοητικά καθυστερημένους' και 'ψυχικά παράλυτους' επειδή δεν κατανόησαν μια ανάρτησή του και τον χλεύασαν (δίκαια ή άδικα, άδικα θα πω κι εγώ). Και επειδή έχει τύχει ουκ ολίγες φορές να βλέπω τέτοιους χαρακτηρισμούς εδώ μέσα, για το τίποτα, 'δι ασήμαντον αφορμήν', θέλω να τα πω.
Παιδιά, οι ψυχικά/νοητικά νοσούντες δεν είναι τίποτα δαιμονισμένοι, δεν είναι πλάσματα της φαντασίας του Λάβκραφτ, με πολλαπλά κεφάλια, φολίδες, λέπια και κέρατα.
Oι ψυχικά/νοητικά νοσούντες, "ψυχοπαθείς" "διαταραγμένοι" "καθυστερημένοι" είναι άρρωστοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, που ζουν και κινούνται δίπλα μας, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στη δουλειά, στο διπλανό μας διαμέρισμα, ίσως. Και αξίζουν ακριβώς τον ίδιο σεβασμό και την ίδια αποδοχή, που αξίζει ο κάθε ασθενής που αναζητά μια υγιή, ευτυχισμένη ζωή.
Θα χλευάζαμε ποτέ, θα θίγαμε, θα μειώναμε, θα προσβάλαμε ποτέ έναν καρκινοπαθή; Έναν διαβητικό; Θα απαξιώναμε κάποιον με ένα αυτοάνοσο νόσημα; Και δη για το τίποτα;
Αρρώστιες της ψυχής είναι αυτές οι παθήσεις. Κι όσοι γράφουμε, είτε για σοβαρά, είτε για πλάκα, θα πρεπε να προσέχουμε δυο φορές, για να μη βαραίνουμε τους άλλους, με τα αστόχαστα, ελαφρά τη καρδία, λόγια μας. Γιατί κάποιοι μπορεί όντως να χουν τέτοια προβλήματα, ή να φροντίζουν δικούς τους ανθρώπους
Πολλώ δε μάλλον όταν κάποιος είναι και συγγραφέας και γνωρίζει ακόμα περισσότερο την δυναμική που κρύβουν μέσα τους οι λέξεις.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου