Μια νύχτα του 1890, ο John Swinton, διαπρεπής τότε δημοσιογράφος στη
Νέα Υόρκη, ήταν το τιμώμενο πρόσωπο σε δείπνο που δόθηκε από επιφανείς
συναδέλφους του. Κάποιος που δεν είχε ιδέα ούτε για τη δημοσιογραφία
ούτε για τον Swinton έκανε μια πρόποση για τον ανεξάρτητο Τύπο. Η
απάντηση του Swinton εξόργισε τους συναδέλφους του:
«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας στην Αμερική όπως ο ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω.
Ούτε ένας ανάμεσά σας δεν θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη.
Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε, γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι δεν θα εμφανιζόταν ποτέ τυπωμένη στο χαρτί. Πληρώνομαι κάθε εβδομάδα για να κρατώ την τίμια άποψή μου, έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Κάποιοι από εσάς παίρνετε επίσης ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες και οποιοσδήποτε ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο ψάχνοντας για κάποια άλλη δουλειά.
Αν επέτρεπα στις αληθινές μου απόψεις να εμφανιστούν σε ένα
τεύχος της εφημερίδας μου, θα έχανα τη δουλειά μου πριν περάσουν 24
ώρες.
Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να
καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται, να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει,
να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλά τη Πατρίδα του και τους
συμπατριώτες του για να βγάζει το ψωμί του. Το ξέρετε και το ξέρω, και
τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ανεξάρτητο Τύπο;
Είμαστε εργαλεία και υποτελείς των πλουσίων ανθρώπων του παρασκηνίου. Είμαστε οι μαριονέτες, αυτοί κινούν τα νήματα κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες μας και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.
Είμαστε διανοούμενες πόρνες».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου