5/7/1992: Αφήνει την τελευταία του πνοή ο Astor Piazzola,
μεγαλύτερος συνθέτης του Tango στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Τον ονόμασαν "El Gran Ástor" και "El Gato" και είπαν ότι
επί των ημερών του όλα άλλαξαν στην Αργεντινή,
εκτός από το Νέο Τανγκό του Πιατσόλα.
Ενώ σεβάστηκε την παράδοση, δεν έμεινε κολλημένος
δουλικά σ' αυτήν, αλλά εισήγαγε στη μουσική του
στοιχεία της τζαζ και άλλων μουσικών ειδών, όπως επίσης
χρησιμοποίησε στα ορχηστρικά του έργα όργανα αδιανόητα
για τους παλιούς τανγκίστες συνθέτες: φλάουτο, ηλεκτρική κιθάρα,
σαξόφωνο και ηλεκτρονικές συσκευές.
Έτσι είναι: όταν η παράδοση εμπνέει
τον άνθρωπο χωρίς να τον τραβάει από το πόδι ,
όπως η σιδερένια μπάλα τον παλιό κατάδικο,
τότε ο κόσμος πάει μπροστά.
Αλλιώς βαλτώνει και φυτοζωεί , ώσπου να πεθάνει...
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη ρωμαϊκή ιστορία για να αναγνωρίσει (στον Τραμπ) τα χαρακτηριστικά του Καλιγούλα: την απόλυτη αυθαιρεσία μιας εξουσίας που δεν περιορίζεται από τον νόμο, τον ακραίο ναρκισσισμό και την αυτοπροβολή, τη διεφθαρμένη επιδειξιομανία και την αλλοπρόσαλλη φύση της ισχύος, την ταπείνωση των αντιπάλων, την προσωπολατρία. Όλα αυτά μου θυμίζουν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. ”…Φραντσέσκα Αλμπανέζε
Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007
Η Κλειώ στον κήπο- Piazzolla : "Adios Nonino" (Tango για bandoneon και ορχήστρα)
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου