Και αίφνης μες στα σκυλοκούραδα ο Κώστας βαπτίζεται Κωνσταντίνος

Νεφέλη, Ορφέας, Φαίδρα εναντίον Κούλας, Θανάση, Τούλας»

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου, 2016

ΑΠΕ-ΜΠΕ/www.amna.grτης Φένιας Ρουγκούνη * 


Γεμάτη πιτσιρίκια, η παραλία σφύζει από γέλια και σκανταλιές. Και από των παππούδων τις φωνές, που με μάτι άγρυπνο επιτηρούν  τους εγγονούς. «Νεφέλη, έβαλες αντηλιακό;» ρωτά  η γιαγιά  Κούλα, «Ορφέα, το καπέλο σου!», διατάζει η γιαγιά Σούλα, «Δανάη, έλα γρήγορα, το παγωτό θα λιώσει!» λέει ο παππούς Θανάσης.
Ο Μήτσος, ο Θανάσης, ο Βαγγέλης, η Κούλα, η Σούλα και η Κική έχουν απόγονους τον Έκτορα, τον  Ίωνα, τον Ορφέα, την Δανάη, την Νεφέλη, την Κυβέλη. Και βέβαια τους Αλέξανδρους, που είναι οι σημερινοί ισοδύναμοι των Γιώργηδων του παρελθόντος. Οι Αλέξανδροι, που πάντα υπήρχαν στη ζωή μας, τους ξέραμε όμως σαν Αλέκους.
Αυτή η μαζική τάση καλλωπισμού των ονομάτων, που αποτελεί φαινόμενο των τελευταίων χρόνων, και έχει αλλάξει το τοπίο της ονοματοδοσίας των παιδιών της ελληνικής οικογένειας, είναι άραγε δείγμα προόδου; Σηματοδοτεί αλλαγή αισθητικής η επιστροφή στην ένδοξη αρχαιότητα; Γιατί αν συμβαίνει πράγματι αυτό, τότε λογικά πρέπει και άλλες πτυχές του βίου μας να καλλωπίζονται παράλληλα. Για παράδειγμα, αν πράγματι έχουμε προχωρήσει στο πεδίο της αισθητικής, τότε δεν θα ξύνουμε τα τρόπαια του ανδρισμού εν μέση οδώ ενώπιον κόσμου, ούτε θα φτύνουμε στον δρόμο ανέμελα και χαλαρά. Δεν θα σκαλίζουμε τη μύτη μας όταν μας πιάνει το φανάρι ενώ οδηγούμε. Κι αν είμαστε φιλόζωοι περιπατητές, θα έχουμε πάντοτε μαζί ένα σακουλάκι για τα περιττώματα του σκύλου.
Η καθημερινότητα όμως είναι των φαντασιώσεων ο ανελέητος διώκτης. Κάθε πρωί, σαν τον ζογκλέρ στροβιλιζόμαστε να μην πατήσουμε πάνω στις εκροές των σκύλων, τα μάτια χαμηλώνουμε με αιδώ όταν ο απέναντι πεζός στο ξύσιμο επιδίδεται με πάθος, σφυρίζουμε αμήχανα όταν ο διπλανός μας οδηγός με ζήλο ανασκάπτει το ρουθούνι του. Με άλλα λόγια, η αισθητική των μικρών συνηθειών μας μοιάζει αναλλοίωτη στον χρόνο. Κανένα άλμα προόδου ορατό στο πεδίο αυτό. Αυτό που όλοι βιώνουμε είναι μια καθημερινότητα απεχθής, μια κουρελού κακοραμμένη που πάνω της ξεβάφουν όλες οι ματαιώσεις μας. Και ξάφνου, μέσα στο γκρίζο σκηνικό, το θαύμα συντελείται. Ο Βάγγος μας βαφτίζεται Ορφέας.
Δεν είναι όμως το όνομα εγγύηση του κάλλους. Είναι πράγματι γοητευτικό να ακούς το «σ' αγαπώ» από έναν Μάριο ή μια Μιράντα. Εξωτική  φαντάζει η ζωή με μια Κυβέλη ή έναν Ίωνα. Ωστόσο, το ευγενές του ονόματος δεν είναι μαγικό ραβδί που μεταμορφώνει τα ευτελή του βίου σε ευγενή. Η μετεξέλιξη της Κούλας σε Αριάδνη δεν ανεβάζει αυτόματα και τον πολιτισμό της. Η ποιητική των μικρών πραγμάτων είναι απείρως πιο σημαντική  από την ποιητική των μικρών ονομάτων. Και απείρως πιο δύσκολο να κατακτηθεί.
Και ας μην ξεχνάμε πως την Κοτοπούλη την λέγανε Μαρίκα και την Παξινού την λέγανε Κατίνα. Διόλου δεν τις εμπόδισε να λάμψουν το όνομά τους το μπανάλ.
* Η Φένια Ρουγκούνη έχει σπουδάσει αγγλική λογοτεχνία, νομικά και μάνατζμεντ. Σήμερα εργάζεται στον Συνήγορο του Πολίτη

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

1. ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΕΥΧΕΤΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΕ ΦΤΥΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΣΟΥ!

Kyriakos Mitsotakis ‏@kmitsotakis

Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα ηλικιωμένων. Είμαστε δίπλα τους, δεν τους ξεχνάμε! 
[Δεσμεύομαι , όταν βγούμε κυβέρνηση, να τους  ξαναδώσουμε  τη 13η και 14η σύνταξη που τους κόψαμε και να πάρουμε πίσω  τις 11 μειώσεις που κάναμε στην κύρια και την επικουρική!

Καθαρά λόγια!]

 

******************
2. ΕΝΑΣ ΠΟΥΡΟΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

ΗΛΙΑΣ ΣΤΑΜΕΛΟΣ, ο  (από σπόντα για δύο μόλις ψήφους)  ΚουΚουετζής δήμαρχος  της Καισαριανής, προφανώς  έχει πάθει πρόωρο αλτσχάιμερ. Νομίζει ότι διοικεί το Νοβοσιμπίρσκ , τη εποχή της Σοβιετίας  και  συμπεριφέρεται ως  ιδεολογικός  εκπρόσωπος  του Μπέρια και του Βισίνσκι .
Αλλιώς δεν εξηγείται η καταγγελτική αποχή του από την τελετή απόδοσης στην Καισαριανή του ιστορικού  Σκοπευτηρίου της, προσβάλλοντας έτσι τον  πρωθυπουργό που υλοποιεί  ένα διακαές επί δεκαετίες αίτημα του λαού της μαρτυρικής περιοχής.

Ο αγενής  αυτός  κύριος , που εκλέχτηκε δήμαρχος , λόγω της τεράστιας αποχής (κοντά στα 70%!)  με 3.000 μόνο ψήφους , καπελώνει την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών και απευθύνει σε ιταμό ύφος ένα "δεκάρικο" τρισάθλιας μορφής, αναμασώντας  τις εξοργιστικές κακοήθειες  του μοναδικού ευρωπαϊκού  κόμματος που παραμένει ιδεολογικά προσκολλημένο στον σταλινισμό.

 Για τους έχοντες γνώσιν του πώς σκέπτεται και πράττει το απολίθωμα που λέγεται ΚΚΕ  , η κακοήθης  ενέργεια  του δημάρχου είναι εσκεμμένη. Έχει να κάνει με το ότι  η παραχώρηση του Σκοπευτηρίου  προέρχεται  από ένα  κόμμα της Αριστεράς που απειλεί σοβαρά να στείλει  στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όλους αυτούς τους νταβατζήδες του λαού  , εφόσον εξακολουθήσει να παίρνει μέτρα σαν αυτό  της Καισαριανής.

ΠΡΟΣΕΞΑΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟΝ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Ο Δήμαρχος  δέχεται μεν την παραχώρηση του Σκοπευτηρίου και  αποφασίζει να γίνει τελετή παράδοσης , αλλά δεν παίρνει μέρος στην τελετή , για να μη μολυνθεί από την επάρατη κυβέρνηση που αποφάσισε την παραχώρηση, επειδή δεν είναι αυθεντική αριστερή , όπως το κόμμα του, και τα έχει κάνει πλακάκια  με την ...Νατοϊκή λυκοσυμμαχία!

*Χωρίς τον δήμαρχο η ομιλία Τσίπρα στην Καισαριανή

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΥΤΡΙΕΣ - ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΓΚΡΑΒΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Υπέροχες γκραβούρες του 18ου αιώνα μας αποκαλύπτουν τις γυμνές «γοργόνες» της Ιαπωνίας

HuffPost Greece  |  Katherine Brooks

Δημοσιεύθηκε: 01/10/2016 

Επί σειρά αιώνων, μια ομάδα γυναικών γνωστές ως ama, εκτελούσαν ένα αρχαίο και σχεδόν παραμυθένιο επάγγελμα.
Ο ιαπωνικός όρος «ama» μεταφράζεται κυριολεκτικά σε «γυναίκες της θάλασσας» και αναφέρεται στις δύτριες ελεύθερης κατάδυσης που εργάζονταν για τη συλλογή φυκιών, οστρακοειδών και, κυρίως, μαργαριταριών, επί αιώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι ama έκαναν γυμνές τις καταδύσεις, φορώντας συχνά ένα περίζωμα για να της βοηθά στο μάζεμα της λείας τους, ενώ βουτούσαν σε βάθος 30 μέτρων, κρατώντας την αναπνοή τους μέχρι και 2 λεπτά. Όπως οι γοργόνες, οι γυμνές ama μετέδιδαν τις ικανότητές τους στις επόμενες γενιές, διατηρώντας ένα «μαγικό» επάγγελμα που μέχρι και σήμερα κυριαρχείται από τις γυναίκες της Ιαπωνίας (μόνο που τώρα φορούν στολές από νεοπρένιο).
Οι εικόνες που φιλοτέχνησαν διάσημοι καλλιτέχνες όπως οι Katsushika Hokusai και Kitagawa Utamaro, προσφέρουν στο σύγχρονο κοινό μια ματιά στο παρελθόν, πίσω στις μέρες του 18ου και 19ου αιώνα, όταν και αυτές οι γυναίκες κολυμπούσαν στις θάλασσες σε αναζήτηση μαργαριταριών. Οι εικόνες αυτές, που προέρχονται από την περίοδο Edo, είναι μόνο ένα κομμάτι της συναρπαστικής έκθεσης «Mirror of Desire: Images of Women in Japanese Prints», που λαμβάνει χώρα στο Musée Guimet στο Παρίσι.
[..........]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

Υπέροχες γκραβούρες του 18ου αιώνα μας αποκαλύπτουν τις γυμνές «γοργόνες» της Ιαπωνίας

 

NEMEΣΙΣ

Ανάγνωση και φιλία

Βενετία Αποστολίδου

Πηγή: www.anagnostis.gr 
27/09/2016

«Αν διαβάζαμε πολύ, θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλία και χάρη σε αυτά θα γινόμασταν  πλούσιες» ονειρεύονταν δύο δωδεκάχρονα κορίτσια σε μια φτωχογειτονιά της Νάπολης στη δεκαετία του ’50. Το μυθιστόρημα της Έλενας Φερράντε η υπέροχη φίλη μου, είναι γοητευτικό, συν τοις άλλοις, και επειδή μιλά για τη φιλική σχέση δύο κοριτσιών από τα έξι έως τα δεκαέξι τους χρόνια μέσα από την πορεία τους στην ανάγνωση και τη γραφή. Μαζί ανακαλύπτουν τις χαρές και τις δυσκολίες της κατάκτησης του γραμματισμού∙ η ανάγνωση και η γραφή είναι πάντα παρούσες σε όλες τις κρίσιμες στιγμές του μεγαλώματός τους: όταν ζηλεύουν η μία την άλλη, όταν ανταγωνίζονται, όταν καταφεύγουν η μία στην άλλη για παρηγοριά, ένα βιβλίο, ένα γράμμα, ένα σχολικό μάθημα σημαδεύει τη στιγμή.
 Το μυθιστόρημα αποτελεί μια επίμονη και διεξοδική λογοτεχνική επεξεργασία της πορείας προς το γραμματισμό, όπου όλα τα ζητήματα που γνωρίζουμε, τόσο από τη θεωρία όσο και από την εμπειρία, είναι εκεί: η σχέση κοινωνίας και σχολείου, ο γραμματισμός ως μέσον κοινωνικής ανάδειξης αλλά και προσωπικής απελευθέρωσης, ο ρόλος του φύλου και τα εμπόδια που βάζει ο σεξισμός  στα κορίτσια, ο ρόλος της οικογένειας και οι προσδοκίες των γονιών, τα κίνητρα για ανάγνωση, η λαχτάρα της γραφής, η ντροπή να είσαι ο μόνος μορφωμένος στο στενό περιβάλλον σου, οι κοινωνικές χρήσεις της γλώσσας.
Για το τελευταίο, θα μπορούσε να γίνει πάνω στο μυθιστόρημα μια μελέτη για τις κοινωνικές χρήσεις της τοπικής διαλέκτου καθώς σημειώνεται με σχολαστικότητα πότε οι ήρωες μιλούν στα ναπολιτάνικα και πότε στα επίσημα ιταλικά.
Από όλα αυτά θα ήθελα να σταθώ σήμερα στα τεράστια κίνητρα για ανάγνωση που μπορεί να δώσει μια δυνατή φιλική σχέση. Σπάνια δυο παιδιά, ακόμη και της ίδιας ηλικίας, βρίσκονται στο ίδιο αναγνωστικό επίπεδο∙ κάποιος προπορεύεται, έχει ανακαλύψει περισσότερα στον κόσμο της ανάγνωσης, διαβάζει πιο γρήγορα, πιο άνετα.
 Όμως και ο άλλος ακολουθεί κατά πόδας, έχει το δικό του αναγνωστικό στυλ, κάνει έξυπνες παρατηρήσεις. Μαζί με άλλους παράγοντες που ασφαλώς βοηθούν τη φιλία τους να ανθίσει και να ριζώσει, αποτελούν ο ένας για τον άλλον μια διαρκή αναγνωστική πρόκληση.
Ο καθένας θέλει να φτάσει, να ξεπεράσει ή να διδάξει τον άλλον, να ανακαλύψει καινούρια αναγνώσματα χάριν του άλλου, για να τα μοιραστεί με κάποιον που τον καταλαβαίνει και θα τα εκτιμήσει.
Η ανακάλυψη της χαράς της ανάγνωσης μέσα από τη φιλία είναι μια βασιλική οδός που δημιουργεί διά βίου αναγνώστες και μπορεί να αναπληρώσει μια σειρά από ελλείψεις και εμπόδια που θέτει ένα αδιάφορο ή και εχθρικό προς τα γράμματα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.
Εμείς βέβαια σήμερα δεν ζούμε στη Νάπολη της δεκαετίας του ’50 και συχνά αναρωτιόμουν, διαβάζοντας το βιβλίο της Φερράντε, ποια μορφή παίρνει στις παιδικές και εφηβικές φιλίες του σήμερα η πνευματική ανταλλαγή∙ διότι και δυνατές φιλίες υπάρχουν και πνευματικές προκλήσεις δίνουν και παίρνουν οι φίλοι.
Μήπως όμως τη θέση της ανάγνωσης ως πεδίου άμιλλας και δοκιμασίας την έχουν πάρει άλλες δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με την εικόνα, την τεχνολογία και τα συναφή;
Το βέβαιο είναι πως τα σημερινά παιδιά δεν σκέφτονται ότι αν διάβαζαν πολύ και έγραφαν βιβλία θα κέρδιζαν χρήματα, όπως οι ηρωίδες της Φερράντε. Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στην ανάγνωση ως μοχλού οικονομικής και κοινωνικής ευμάρειας. Κι όμως, δεν υπάρχει τίποτε ψευδέστερο από αυτό. Ο γραμματισμός, η ικανότητα να κατανοείς και να κρίνεις αυτό που διαβάζεις, να γράφεις και να μιλάς με ακρίβεια και άνεση, θα αποτελεί πάντα αναγκαία, αν και όχι ικανή, προϋπόθεση για κοινωνική άνοδο. Η ανάγνωση, η φιλία και ο γραμματισμός συνδέονται με άρρηκτους δεσμούς μας λέει το βιβλίο της Φερράντε. Μήπως πρέπει να φροντίζουμε και για τα τρία με την ίδια ζέση; Μήπως σε κάποιο από τα τρία υστερούμε και αν ναι, ποιο είναι αυτό;

ΣΧΕΣΗ ΥΠΟ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

"We Go Home"
(feat. Adam Cohen)

Yeah the radio is on, but the signal is weak.
We both know this song, way down deep.
It doesn't matter if we talk, 'cause talk is cheap.
There's so much the eyes say, that we don't speak.

I know I know, I'm not supposed to think about you.
I know I know, act natural around you.
I know I'm not supposed to think of your thirsty rose.
Yeah I know I know, I know I know.

We both know it's wrong, but we're just dancers.
We know this song, we know the answers.
So we both sing, what we both know.
And when the song is over, we go home.

I know I know, I'm not supposed to think about you.
I know I know, act natural around you.
I know I'm not supposed to think of your thirsty rose.
Yeah I know I know, I know I know.


I know I'm not supposed to think of your thirsty rose.
I know I'm not supposed to see you when my eyes are closed
Or run my hand across your skin real slow
Or think of how we come together and explode.

I know that when the song is over, we go home.

Τώρα όμως πράγματι κινείται κάτι...

Sueddeutsche Zeitung για Έλληνες φοροφυγάδες: Να φοβάστε! – Το κλίμα έχει αλλάξει

«Να φοβάστε!». Με αυτόν τον επιθετικό τίτλο δημοσιεύεται ρεπορτάζ στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung. Η πρόταση που ακούγεται σαν απειλή απευθύνεται στους Έλληνες φοροφυγάδες.

Στο εκτενές άρθρο αναφέρονται με λεπτομέρειες οι εξελίξεις στο κυνήγι της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. «Πολλές φορές λέγεται ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν θέλουν να ελέγξουν τη φοροδιαφυγή. Όμως εδώ και μερικούς μήνες το κλίμα έχει αλλάξει. Οι ελεγκτές επεμβαίνουν με συνέπεια ενώ στους καταστηματάρχες κυριαρχεί ο φόβος».
Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει και τις δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού λίγο αφότου ανέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία: «Όταν τον Ιανουάριο του 2015 ο αριστερός πολιτικός και αντίπαλος των περικοπών Αλέξης Τσίπρας ανήλθε στην εξουσία, υποσχέθηκε, ‘Εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα σταματήσουμε τη φοροδιαφυγή’. Αυτό είχε ειπωθεί ήδη πολλές φόρες στην Ελλάδα. Τώρα όμως πράγματι κινείται κάτι».
Στη συνέχεια ο δημοσιογράφος κάνει λόγο για μια «νέα αυστηρότητα που δείχνουν οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ» και τονίζει:
«Εδώ και πολύ καιρό περίμενε η Ευρώπη να καταπολεμήσουν οι Έλληνες με σοβαρότητα τη φοροδιαφυγή. Μέχρι πρότινος κυριαρχούσε η εντύπωση ότι δεν θέλουν, ακόμη και εάν τους σέρβιραν τα ονόματα των φοροφυγάδων σε δίσκο.
Το 2010 οι Έλληνες έλαβαν από την τότε Γαλλίδα υπουργό Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ τραπεζικά στοιχεία περισσότερων από 2.000 πελατών της ιδιωτικής τράπεζας HSBC. Η λίστα εξαφανίστηκε κάποια στιγμή και όταν επανεμφανίστηκε έλειπαν ονόματα. Η λίστα Λαγκάρντ, η πιο γνωστή από τις πλέον τέσσερις λίστες με συγκεκριμένες ύποπτες υποθέσεις, έγινε σύμβολο του ανεπαρκούς ελεγκτικού ζήλου όταν πρόκειται για πλούσιους Έλληνες. Ακόμη και σήμερα, έξι χρόνια αργότερα δεν έχει εξεταστεί. Περίπου ένα δις ευρώ φορολογικών χρεών ανακάλυψαν οι ελεγκτές, εκ των οποίων εισέπραξαν μόλις 110 εκατομμύρια ευρώ. Οι δίκες καθυστερούν χαρακτηριστικά».

  Πηγή: DW

TO AΡΘΡΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

Report - Fürchtet euch! - Wirtschaft - Süddeutsche.de - SZ.de

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

ΑΜΟΡΓΙΑΝΟ

Και οι Αμερικανοί έχουν τον  Παρθενώνα τους, ένα  πιστό αντίγραφο του αρχαίου Ελληνικού!

Αποτελεί πιστό αντίγραφο του αρχαίου Ελληνικού μνημείου τόσο σε διαστάσεις όσο και σε αναπαράσταση.
Είναι φτιαγμένο από πωρόλιθο και μάρμαρο και βρίσκεται στη πόλη Marathon στο Centennial Park του Nashville. Μέσα στον Παρθενώνα βρίσκεται το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, ύψους 13 μέτρων. Όλες οι κατασκευές στον Παρθενώνα του Nashville αποτελούν πιστά αντίγραφα, τόσο σε διαστάσεις όσο και σε σχέδια, των αρχαίων ελληνικών δημιουργημάτων.
Το όνομα με το οποίο τον αποκαλούν είναι "NAOS".
Ο Αμερικάνικος Παρθενώνας χτίστηκε το 1897 και είναι το μουσείο τεχνών της πόλης του Nashville. Σε αυτό το μουσείο βρίσκονται 63 πίνακες ζωγραφικής Αμερικανών καλλιτεχνών του 19ου και 20ου αιώνα, πίνακες που είναι δωρεά του James M. Cowan.

ΟΥΔΕΝ

Υπάρχουν άραγε πλάσματα πλήρως ανθρώπινα και άλλα μερικώς ανθρώπινα;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ο Καιάδας, τόσο μακριά, τόσο κοντά

Η Καθημερινή, 25.09.2016

​​Τις δύο προηγούμενες Κυριακές, με αφορμή τους Ολυμπιακούς και την αλλαγή εθνικής ταυτότητας από πολλούς αθλητές (είτε από αγάπη προς τη νέα τους πατρίδα, στην οποία προσφύγεψαν εξαναγκασμένοι ή μετανάστευσαν οικειοθελώς, είτε τυχοδιωκτικά, μισθοφορικά), έθιξα το εξής δύστροπο ζήτημα: Τι σημαίνει να είναι κανείς Γάλλος, Έλληνας , Ιάπωνας, και πώς γίνεται το ένα ή το άλλο; Κι όποιος «γεννιέται» Έλληνας ή Ιάπωνας έχει ευγενέστερη ελληνικότητα ή ιαπωνικότητα από όποιον επιλέγει να γίνει Έλληνας ή Ιάπωνας; Παρεμπιπτόντως, ο Ζαν Μωρεάς τι είναι, Έλληνας ή Γάλλος; Και ο λιγότερο γνωστός Λευκάδιος Χερν, που γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1850 από πατέρα Ιρλανδό και μητέρα Ελληνίδα, πολιτογραφήθηκε Ιάπωνας και με το όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι έγινε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιαπωνίας, τι είναι: Έλληνας , Ιρλανδός, Ιάπωνας ή πολίτης του κόσμου, αν μετρηθούν και τα χρόνια του σε Γαλλία και ΗΠΑ; Αλλά αυτό θα το ξανασκεφτούμε το 2020, με την Ολυμπιάδα του Τόκιο. Προς το παρόν παραμένουμε στο Ρίο.
Αν λοιπόν οι Ολυμπιακοί της Βραζιλίας έθεσαν –εκ νέου– το ερώτημα τι σημαίνει έθνος και εθνικότητα, οι Παραολυμπιακοί που ακολούθησαν μας έφεραν μπροστά σε σοβαρότερα και ακανθωδέστερα ερωτήματα: Υπάρχουν άραγε πλάσματα πλήρως ανθρώπινα και άλλα μερικώς ανθρώπινα; Με ποιον βαθμό αναπηρίας κρίνεσαι ανεκτός από την κοινωνία των «ακεραίων», των «αρτιμελών», και με ποιον απορριπτέος στον Καιάδα; Και η ψυχή, υπολογίζεται άραγε η ψυχή σαν μέλος, όπως το χέρι ή το πόδι έστω; Κι αν αυτή είναι μαραγκιασμένη, δηλητηριασμένη και δηλητηριώδης, εξακολουθείς να συναριθμείσαι στους «αρτιμελείς»;
Παρακάτω: Θεωρούμε εθνικό θρίαμβο και τις παραολυμπιακές νίκες, κι αν ναι, γιατί το χρυσό του Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη στην κολύμβηση το ανέδειξαν πρωτοσέλιδα μόνο 2 από τις 12 ημερήσιες αθλητικές εφημερίδες και μόνο μία από τις 16 πολιτικές; Τέλος, πόσους πιστούς συνεχίζουν να έχουν (στις τάξεις της υγειολάγνας ακροδεξιάς, αλλά δυστυχώς και ευρύτερα) οι «ριζικές λύσεις» του Χίτλερ, που δεν αφορούσαν μόνο Εβραίους και Ρομά, αλλά και ανάπηρους, «ελλειμματικούς», «σημειωμένους», ψυχικά ασθενείς – κάθε είδους «κατσαρίδες» και «ποντίκια» δηλαδή, στη ναζιστική ορολογία;
Έχει ακόμα χρήστες η ορολογία αυτή. Έχει δηλαδή θιασώτες η (απάνθρωπη) λογική και η ιδεολογία (του εκκαθαριστικού μίσους) που αποτυπώνεται στη συγκεκριμένη ορολογία. Ένας από αυτούς είναι ο κ. Αρτέμης Σώρρας, που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αποπληρώνοντας τα χρέη της με τα «αμύθητα πλούτη» που λέει ότι διαθέτει. Τα οποία μάλιστα έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν πηγή προέλευσης κάθε δεύτερο μήνα. Πότε είναι από μετοχές της «Τράπεζας της Ανατολής» που κατέχει, πότε από τα κέρδη που απέσπασε πουλώντας μυστικά στον Μπαράκ Ομπάμα «υπερτεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων», με την οποία ένα ταξίδι στη Σελήνη, αλέ-ρετούρ, δεν κοστίζει ούτε δεκαδόλαρο κ.ο.κ. Ο κ. Σώρρας λοιπόν, που ήδη βρήκε αρκετούς πιστούς ώστε να ιδρύσει ανά την Ελλάδα 184 παραρτήματα του κόμματός του «Ελλήνων Συνέλευσις» (ένα ακόμη ακροδεξιό κατασκεύασμα, τυπικά αρχαιοκαπηλικό, όπως όλα εκείνα που οι ιδρυτές τους είναι πεπεισμένοι ότι αν γράψουν τα παλιά τριτόκλιτα σε -ις γίνονται περισσότερο Ελληνες), καθύβρισε χυδαιότατα τους αθλητές των Παραολυμπιακών. Τους αποκάλεσε «υβρίδια, ζώα, καθάρματα, μη κανονικούς ανθρώπους» και ό,τι άλλο σκαιό κατέβασε ο φιλάνθρωπος νους του. Και απεφάνθη πως η Παραολυμπιάδα «είναι ύβρις για τους Ολύμπιους Αγώνες» και «μεγάλη προσβολή για τον άνθρωπο». Φοβάμαι ότι όλα αυτά τα προδήλως ρατσιστικά δεν του στέρησαν ούτε έναν οπαδό.
Φίλος της Χ.Α. ο κ. Σώρρας, όπως καταγγέλλουν δημοσιογράφοι που παρακολουθούν εξαρχής τη δράση του, ή όχι, η αλήθεια είναι πως οι επίσημοι εκφραστές του καθ’ ημάς νεοναζισμού (που θαυμάζουν τη Σπάρτη αποκλειστικά για τον Καιάδα της, είτε θρύλος είναι είτε αλήθεια, και απλώς μασκαρεύονται για να παραστήσουν τους λάτρεις του Λεωνίδα) προσέχουν κάπως τη γλώσσα τους, τουλάχιστον στις δημόσιες εμφανίσεις τους, και όσο κρατάει η βαλτωμένη δίκη της Χ.Α. για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Αποφεύγουν λοιπόν να μιλήσουν ευθέως για κατσαρίδες και εντομοκτόνα. Όταν όμως τους δίνεται η ευκαιρία, κάπως μακριά από τα πολλά φώτα, ξεδιπλώνουν χειρωνακτικά και προπηλακιστικά όλο το μεγαλείο της μαύρης ψυχής τους. Όπως στη Χίο, μέσα του μηνός, όταν χρυσαυγίτες και παλιοί υποψήφιοι του ΛΑΟΣ είχαν βγει «πατριωτική» παγανιά κατά προσφύγων και μεταναστών. Και ουρλιάζοντας «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», έδερναν όποιον διαμαρτυρόταν έστω και με το βλέμμα του. Και εκτός από δημοσιογράφους καθύβρισαν και χτύπησαν και τον Χιώτη παραολυμπιονίκη της δισκοβολίας Παντελή Καλόγερο, που η τετραπληγία τον έχει καθηλώσει σε αμαξίδιο. Δεν τον αναγνώρισαν; Χιώτες τον Χιώτη, τον πολυβραβευμένο Χιώτη, που μετέχει μάλιστα ενεργά στα κοινά; Φυσικά και τον αναγνώρισαν. Απλώς, δεν τον συγκαταλέγουν στους «πλήρεις» ή «κανονικούς» ή «σωστούς» Έλληνες. Τι είπε ο ίδιος; «Το οξύμωρο είναι ότι κάποιοι από αυτούς κρατούσαν και την ελληνική σημαία, και πιθανόν να πανηγύρισαν τα μετάλλια που έχω φέρει στην πατρίδα». Ξέρουμε βέβαια πως οι «πατριώτες» αυτού του φυράματος κρατούν τη σημαία όχι για το γαλανόλευκο πανί της, αλλά για το κοντάρι της. Απαραίτητο στις σωφρονιστικές επιθέσεις τους κατά αλλοδόξων και αλλοφύλων.
ΥΓ.: Αν ο δαίμων του τυπογραφείου το ’χει πάρει απόφαση να βάλει την ουρίτσα του ανάμεσα σε γράμματα και αράδες, δύσκολα γλιτώνεις. Έλεγα λοιπόν εδώ την περασμένη Κυριακή (ή μάλλον ήθελα να πω) ότι οι ταχακαθαρολόγοι δεν αντέχουν το «σαν», επειδή νομίζουν πως στέκει αποκλειστικά επί παρομοιώσεων. Και το αντικαθιστούν παντού με το «ως», συχνά με την αστήριχτη αίσθηση μιας πνευματικής υπεροχής. Επιχειρούν έτσι να βάλουν γυαλιά και στον ήδη διοπτροφόρο Νίκο Εγγονόπουλο, που σαν άριστος γνώστης της ελληνικής, επέμενε στον «Μπολιβάρ» να απευθύνεται στον Νοτιοαμερικανό επαναστάτη με τη φράση «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος ΣΑΝ Ελληνας». Τι κάνουν οι ταχακαθαρολόγοι; Τσιτάρουν μεν Εγγονόπουλο, για να τιτλοδοτήσουν τηλεοπτικές εκπομπές ή ρεπορτάζ, τον διορθώνουν όμως, με αντισατανιστικό πάθος. Και γράφουν: «Ωραίοι ΩΣ Ελληνες». Ε λοιπόν, ο δαίμων, τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο δηλαδή ή μπορεί το διορθωτικό ένστικτο και η ριζωμένη μνήμη του σπουδαίου ποιήματος, μετέτρεψε το «ως» τους σε «σαν». Σανίδα βρεγμένη τού χρειάζεται του δαίμονα, μα πού να τον τσακώσεις.