Έχουμε χάσει το μέτρημα των πρωτοσέλιδων της ντροπής σε αυτό τον τόπο
Αυτή η υπερτιμημένη Κρήτη μας έχει κουράσει. Μα πιο πολύ, έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο
Λέξεις: Βίκη Βαμιεδάκη 
Το βράδυ της Ανάστασης η Κρήτη μας θα μπορούσε να έχει αφοπλιστεί. Είναι εκείνη η νύχτα του χρόνου, που στο σκοτάδι της λάμπουν καλογυαλισμένα χιλιάδες όπλα κάθε λογής, για να σημάνουν την Ανάσταση του Κυρίου, το Φως, που μάλλον χλωμιάζει σε αυτή τη θέα.
Είναι η νύχτα που σε κάθε χωριό, ακόμα και στο πιο φαινομενικά ήρεμο, κάποιος θα βρεθεί να παίξει μερικές μπαλοτιές για το καλό. Σε άλλο χωριό, μαζεύονται πολλοί και μετατρέπουν τον ουρανό σε πεδίο μάχης και πάει λέγοντας. Χαράς Ευαγγέλια, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για τους εμπόρους σφαιρών, που τρίβουν τα καπνισμένα χέρια τους.
Οι Αρχές του τόπου, που δεν θα έφταναν βέβαια, αλλά θα είχαν καλέσει ενισχύσεις, μπορεί να μην έκαναν Ανάσταση στα σπίτια τους και μπορεί να κατέστρεφαν την “Ανάσταση της μπαλοτιάς” για χιλιάδες χωριανούς, όμως θα είχαν καταφέρει κάτι σπουδαίο και πιθανόν οριστικό, ή την αρχή του τέλους, της ατέλειωτης ασυδοσίας της οπλοκατοχής, στην πάλαι ποτέ λεβεντογέννα Κρήτη. Θα μάζευαν έναν ανυπολόγιστο, για τον κοινό νου, αριθμό όπλων και κατόχων.
Την τελευταία εβδομάδα τα κουμπούρια έχουν βγει 5-6 φορές στο νησί και σε μία από αυτές δολοφονήθηκε ένα παιδί, που ζούσε τρία χρόνια τώρα με τον φόβο ότι, ο πατέρας του παιδικού του φίλου θα το σκοτώσει. Το κατάφερε.
Διαβάζω μαντινάδες που γράφτηκαν για τον χαμό του, αναθεματισμούς και λόγια, λόγια από ανευθυνοϋπεύθυνους. Σταματήστε. Τι θα αλλάξει; Στην Κρήτη μας, βγαίνουν τα κουμπούρια άμα προσπεράσεις μαύρο 4×4, άμα κοιτάξεις τον άλλο λοξά, αν αγοράσεις αόρι που το διεκδικούσε άλλος, όταν παντρεύεται ή βαφτίζεται κάποιος, άμα γεννηθεί ο γιος, όταν έχεις πιει πολλές ρακές στο καφενείο, το βράδυ της Ανάστασης, όταν πηδήξει ο ψύλλος, κ.ά. Δηλαδή με κάθε αιτία και αφορμή αλλά κυρίως χωρίς αιτία και αφορμή, γιατί έτσι.
Έχουμε χάσει το μέτρημα των Πρωτοσέλιδων της ντροπής σε αυτό τον τόπο.
Ζούμε εδώ και μήνες τον παραλογισμό του ΟΠΕΚΕΠΕ, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να παρελαύνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ στους λογαριασμούς τραπέζης ανθρώπων που πιστεύαμε ότι είναι φτωχοί, αφού περνούν όλη τη μέρα τους στα καφενεία χωρίς να εργάζονται.
Βλέπουμε μια απίστευτη επίδειξη πλούτου από νεαρά ζευγάρια, που αν και στα 20κάτι τους ακόμη, ξεκινούν τη ζωή τους με πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα και αόρατο πόθεν έσχες.
Αυτή η υπερτιμημένη Κρήτη μας έχει κουράσει. Έχει κουράσει πολύ. Μα πιο πολύ, έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο. Φοβάμαι, πως έχει χάσει οριστικά «το μετερίζι της ανθρωπιάς και της τιμής, το χρέος.»
Και ακούω πάλι τα ποδοβολητά των εκλογών…
*Η Βίκη Βαμιεδάκη είναι δημοσιογράφος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου