Ο Τραμπ είναι η λάθος απάντηση στις σωστές ερωτήσεις

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μια σχεδόν απόκοσμη ικανότητα να εντοπίζει τις ρωγμές της παλιάς τάξης πραγμάτων και να τις εκμεταλλεύεται προς όφελός του.

Rana Aylin Foroohar:Αμερικανίδα συγγραφέας, επιχειρηματική αρθρογράφος και συνεργάτης συντάκτης στους Financial Times. Είναι επίσης παγκόσμια οικονομική αναλύτρια του CNN. Wikipedia (Αγγλικά)
Πηγή: Financial Times

Είναι τα λατινοαμερικανικά καρτέλ ναρκωτικών, μάστιγα; Φυσικά. Είναι όμως η βίαιη ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας και η κατάσχεση του πετρελαίου της χώρας ο τρόπος για να εξαλειφθούν; Μάλλον όχι. Θα ήθελε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν; Ναι. Θα το επιτύχει όμως μια απειλή στρατιωτικών πληγμάτων; Απίθανο, ιδίως όταν δεν υπάρχει σαφής διάδοχος.

Αποτελούν η Ρωσία και η Κίνα από κοινού αυξανόμενη απειλή για την ασφάλεια της Αρκτικής; Αναμφίβολα. Είναι όμως η διάλυση του ΝΑΤΟ μέσω της κατάληψης της Γροιλανδίας η λύση; Νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε την απάντηση.Ένας από τους λόγους που ο Τραμπ αναδείχθηκε εξαρχής ως πολιτική φυσιογνωμία – και ελάχιστες ελίτ το προέβλεψαν – ήταν η προθυμία του να αμφισβητήσει τα πάντα σχετικά με τη συμβατική πολιτική, την οικονομία και την εξωτερική πολιτική: τη φιλελεύθερη αξιοκρατία, τη Συναίνεση της Ουάσιγκτον, την ιδέα ότι το ελεύθερο εμπόριο ήταν ένα απεριόριστο αγαθό.

Αυτό λειτούργησε ως τονωτικό, για ένα κοινό απογοητευμένο από τους κεντρώους και των δύο παρατάξεων, οι οποίοι επί δεκαετίες απέτυχαν να αναγνωρίσουν και να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της παλιάς τάξης που βρίσκονταν σε κοινή θέα.

Ο Καναδός πρωθυπουργός Mark Carney μίλησε για αυτή την “ευχάριστη μυθοπλασία” στην δυνατή ομιλία του στο Νταβός την περασμένη εβδομάδα και απαρίθμησε σε αυτή αρκετά παραδείγματα των προβλημάτων της παλιάς τάξης πραγμάτων, από «εμπορικούς κανόνες … που εφαρμόζονται ασύμμετρα», έως το «διεθνές δίκαιο που εφαρμόζεται με διαφορετική αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος», έως τον μύθο ότι η Αμερική θα μπορούσε να συνεχίσει να αστυνομεύει τον κόσμο, να διασφαλίζει ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα και να επιλύει παγκόσμιες συγκρούσεις χωρίς μεγαλύτερο επιμερισμό των παγκόσμιων βαρών και καλύτερη λογιστική διαφάνεια για νέες μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα. Πολιτικοί παγκοσμίως, όχι μόνο στις ΗΠΑ, «απέφυγαν να επισημαίνουν τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας».

Αντί για ειλικρίνεια και μια λογική συζήτηση για το πώς θα γίνει η μετάβαση σε μια νέα παγκόσμια τάξη, πήραμε τον Τραμπ. Δεν έχει πραγματικές απαντήσεις, μόνο εγωισμό, οξυμένα ζωώδη ένστικτα και ταλέντο στο να αντιστρέφει τους συσχετισμούς εις βάρος των αντιπάλων του ανά πάσα στιγμή.

Αρκεί να δει κανείς πώς η γεωπολιτική αναταραχή των τελευταίων δύο εβδομάδων εξαφάνισε από τα πρωτοσέλιδα στις ΗΠΑ το ζήτημα της ακρίβειας, στο οποίο οι Δημοκρατικοί άρχιζαν να κερδίζουν πολιτικό έδαφος. Παρότι ο Τραμπ έχει ψάξει για ορισμένες λύσεις για την ακρίβεια (όριο στα επιτόκια πιστωτικών καρτών, προτεινόμενοι περιορισμοί στην αγορά κατοικιών από μεγάλους επενδυτές), η συνολική του προσέγγιση είναι ο «Αυταρχισμός 101».[................................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ