Η Βιολάντα και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης
Η τραγωδία στη «Βιολάντα», με το φριχτό θάνατο πέντε εργατριών , αποκάλυψε ένα πολυεπίπεδο πρόβλημα στη βιομηχανική ασφάλεια, με σοβαρές παθογένειες που εκτείνονται από τις συστηματικές χρόνιες παραλείψεις και παραβιάσεις της νομοθεσίας από την πλευρά του ιδιοκτήτη και από τις προφανώς προσχηματικές κρατικές αδειοδοτήσεις που αφορούσαν το σύστημα παροχής καυσίμου στη βιομηχανία.
Η υπόθεση λοιπόν "Βιολάντα" δεν είναι ένα μεμονωμένο εργατικό ατύχημα, αλλά η κορύφωση μιας σειράς διαχρονικών προβλημάτων που συνιστούν εγκληματικές ευθύνες του ιδιοκτήτη και των κρατικών θεσμών.
Οι πέντε εργαζόμενες πλήρωσαν με τη ζωή τους την ιδιοτέλεια και την ανευθυνότητα ενός αφεντικού, που ενδιαφερόταν μόνο για τη συμπίεση του κόστους της παραγωγής ,όπως επίσης και των ιδιωτών που εγκατέστησαν το θανατηφόρο σύστημα παροχής αερίου και υπέγραψαν τις εγγυήσεις για την ασφαλή λειτουργία του, αλλά και των κρατικών παραγόντων που χορήγησαν τις άδειες λειτουργίας του.
Μόνο με θαύμα μοιάζει το γεγονός ότι η έκρηξη των σωλήνων του προπανίου έγινε νύχτα. Αν είχε συμβεί ημέρα , είναι σίγουρο ότι τώρα θα θρηνούσαμε πολύ περισσότερα θύματα.
Προφανώς ανάμεσα στα θύματα θα συγκαταλέγονταν και κάποιοι εργαζόμενοι στη Βιολάντα , μπορεί και οι ίδιοι που μαζεύτηκαν για να ... χειροκροτήσουν έξω από το δικαστήριο και να δώσουν κουράγιο στο "καλό" αφεντικό , που άδικα ταλαιπωρείται από το Νόμο και τον σέρνουν ως αποτρόπαιο εγκληματία στη φυλακή.
Είναι αποκαρδιωτικό να βλέπει κανείς εργαζόμενους να συμπαραστέκονται και να εμψυχώνουν εκείνον που, με τις συνειδητές του επιλογές, δημιούργησε ένα θανατηφόρο περιβάλλον μέσα στο οποίο οι ίδιοι βρίσκονταν καθημερινά εκτεθειμένοι και οι ίδιοι .
Το φαινόμενο αυτό, γνωστό στην ψυχολογία ως σύνδρομο της Στοκχόλμης, δεν είναι σπάνιο σε εργασιακά περιβάλλοντα όπου η εξουσία είναι απόλυτη και η ανασφάλεια μεγάλη.
Οι εργαζόμενοι, συχνά, νιώθουν την ανάγκη να προστατεύουν τον "πάτρωνά" τους, τον Big Boss, αυτόν που τους εξασφαλίζει το μεροκάματο, ακόμα κι όταν αυτός αποδεικνύεται ότι δε δίνει δεκάρα για τη σωματική τους ακεραιότητα .
Μιλάμε για την απόλυτη έλλειψη ηθικής συνείδησης , που σπρώχνει τον άνθρωπο να λειτουργεί με αποκλειστικό γνώμονα το ατομικό του συμφέρον και τον μεταβάλλει , χωρίς να το συνειδητοποιεί, από ελεύθερο ον σε ανδράποδο .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου