Σαν τα φύλλα είμαστε κι εμείς...

ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ

Μίμνερμος/Βικιπαίδεια

Απόσπασμα 2 West

ἡμεῖς δ', οἷά τε φύλλα/«Όπως τα φύλλα»

 «Στα πιο πολλά από τα σωζόμενα αποσπάσματα του Μίμνερμου εξυμνείται η νεανική ακμή, στην οποία αντιπαρατίθεται το δυσβάσταχτο βάρος των γηρατειών: η ζωή αξίζει όσο είναι κανείς νέος και μπορεί να χαρεί τις απολαύσεις της ζωής, αλλά δυστυχώς η περίοδος αυτή διαρκεί λίγο· τα γηρατειά δεν σημαίνουν παρά βάσανα και φθορά, είναι χειρότερα από τον θάνατο. Ποιήματα με αυτό το περιεχόμενο απαγγέλλονταν, όπως και οι ερωτικές ελεγείες που έγραφε ο Μίμνερμος, πιθανώς σε συμπόσια. Στο απόσπασμα που ακολουθεί (ενδεχομένως να αποτελεί πλήρες ποίημα) η επίδραση του Ομήρου είναι ευδιάκριτη. Ομηρική είναι, για παράδειγμα, η καταγωγή της εικόνας των φύλλων (πβ. Ιλ. Ζ 146-9, αν και εκεί δεν παρομοιάζεται η νεότητα με τα φύλλα, αλλά οι γενεές των ανθρώπων) όπως επίσης η αναφορά στις δύο Κῆρες (="μοίρες", πβ. Ιλ. Ι 410-16). Αξιοπρόσεκτη στην ποίηση του Μίμνερμου είναι επίσης η ηχητική αρμονία των φθόγγων, όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς ήδη από τους δύο πρώτους στίχους του ποιήματος. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Καλλίμαχος χαρακτήρισε γλυκύν τον ποιητή».

ΠΗΓΗ Αρχαϊκή Λυρική Ποίηση  Διδακτικό εγχειρίδιο: Μίμνερμος  greek-language.gr   ἡμεῖς δ', οἷά τε φύλλα (D2, 2W)   ἡμεῖς δ΄͵ οἷά τε φύλλα φύει πολυάνθεμος ὥρη ἔαρος͵ ὅτ΄ αἶψ΄ αὐγῆις αὔξεται ἠελίου͵ τοῖς ἴκελοι πήχυιον ἐπὶ χρόνον ἄνθεσιν ἥβης τερπόμεθα͵ πρὸς θεῶν εἰδότες οὔτε κακὸν [5]οὔτ΄ ἀγαθόν· Κῆρες δὲ παρεστήκασι μέλαιναι͵ ἡ μὲν ἔχουσα τέλος γήραος ἀργαλέου͵ ἡ δ΄ ἑτέρη θανάτοιο· μίνυνθα δὲ γίνεται ἥβης καρπός͵ ὅσον τ΄ ἐπὶ γῆν κίδναται ἠέλιος.  αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τοῦτο τέλος παραμείψεται ὥρης͵ [αὐτίκα δὴ τεθνάναι βέλτιον ἢ βίοτος·  πολλὰ γὰρ ἐν θυμῶι κακὰ γίνεται· ἄλλοτε οἶκος τρυχοῦται͵ πενίης δ΄ ἔργ΄ ὀδυνηρὰ πέλει· ἄλλος δ΄ αὖ παίδων ἐπιδεύεται͵ ὧν τε μάλιστα ἱμείρων κατὰ γῆς ἔρχεται εἰς Ἀΐδην· [ἄλλος νοῦσον ἔχει θυμοφθόρον· οὐδέ τίς ἐστιν ἀνθρώπων ὧι Ζεὺς μὴ κακὰ πολλὰ διδοῖ.

************ 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 

[Gerontakos] 

Σαν τα  φύλλα είμαστε κι εμείς ,
που βγάζει η πολύανθη  Άνοιξη 
και μεγαλώνουν γοργά 
καθώς τ΄αγγίζει ο πρωινός ο  ήλιος.

Όπως αυτά  χαιρόμαστε τα λούλουδα της νιότης  μας
ανίδεοι για όσα κακά ή καλά θα στείλουν οι θεοί.
Οι μαύρες Μοίρες  στέκουν δίπλα μας΄
η μια κρατά το  τέλος των οδυνηρών μας  γερατειών
κι η άλλη του θανάτου. 

Βραχύβιος  ο καρπός της νιότης μας
 όσο  απλώνει στη γη το φως του ο ήλιος .
Άμα όμως  περάσει το όριό του   κανείς 
καλύτερα  γι΄αυτόν ο θάνατος παρά η ζωή. 
Γιατί πολλά κακά  βαραίνουν την  ψυχή του·
Κάποιος  χάνει  την περιουσία του και τον πλακώνουν
τα βάσανα της φτώχειας΄άλλος που δεν έχει παιδιά, 
ενώ τα λαχταρούσε πιο πολύ απ΄όλα πάνω στη γη,
πάει στον άλλο κόσμο με την πεθυμιά  τους· 
Άλλος λιώνει   από την κακιά αρρώστια.
Δε βρίσκεται  άνθρωπος κανείς
που να μην του δίνει ο Δίας αμέτρητες συμφορές.