The Clouded Yellow/Η μαύρη πεταλούδα (1950)

 

Η μαύρη πεταλούδα (1950) Τhe Clouded Yellow

Σκηνοθεσία: Ralph Thomas

Πρωταγωνιστές: Jean Simmons και Trevor Howard

 Ένας πρώην πράκτορας της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας, ο Ντέιβιντ Σόμερς (Τρέβορ Χάουαρντ), δέχεται μια δουλειά στην εξοχή : να καταλογογραφήσει πεταλούδες.
Στο αγρόκτημα, γνωρίζει τη Σόφι Μαλρό (Τζιν Σίμονς), μια νεαρή γυναίκα η οποία θεωρείται ψυχολογικά ασταθής λόγω του μυστηριώδους θανάτου των γονιών της, όταν ήταν παιδί. 

Όταν ένας τοπικός φύλακας δολοφονείται και η Σόφι κατηγορείται άδικα, ο Ντέιβιντ χρησιμοποιεί τις ικανότητές του για να την βοηθήσει να ξεφύγει από τις αρχές. 

Η ταινία μετατρέπεται σε καταδίωξη, με το ζευγάρι να προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία και τον πραγματικό δολοφόνο.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Πολλές κριτικές συγκρίνουν την ατμόσφαιρα και τη δομή της ταινίας με έργα του Alfred Hitchcock, χαρακτηρίζοντάς την ως «ταινία συναρπαστικής δράσης  με έντονο χιτσκοκικό  άρωμα» ή «απολύτως χιτσκοκική σε ύφος».
 Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών επαινέθηκαν ιδιαίτερα. Ο Τρέβορ Χάουαρντ θεωρήθηκε ως ο ηθοποιός που « στηρίζει με την συναρπαστική ερμηνεία του  την ταινία» , ενώ η Τζιν Σίμονς πραγματοποίησε  έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της.
Η ταινία γυρίστηκε σε πολλές τοποθεσίες στην Αγγλία, όπως το το Newcastle, τη Λίμνη District και το Liverpool, προσφέροντας μια ενδιαφέρουσα εικόνα  της  μεταπολεμικής Βρετανίας.

The Clouded Yellow/Wikipedia

Johann Sebastian Bach - Partita No. 2 in D minor, BWV 1004, Chaconne/Church of San Giorgio, Morbio Inferiore, Switzerland. April 2025.

Η Σοφία Μανβάτι έχει ένα ζεστό, δυνατό και συναρπαστικό ήχο, μια άψογη τεχνική, άψογη τονικότητα και αγνή μουσικότητα.To θαυμάσιο παίξιμό της τονίζεται από την εκφραστικότητα του προσώπου της, όταν αποδίδει το μουσικό κομμάτι της.

Fondazione Stradivari – Museo del Violino » Sofia Manvati

7 Καταπληκτικά Κινεζικά Μουσεία : επισκεφτείτε τα μέσω του διαδικτύου

  Απαγορευμένη Πόλη, Πύλη Shenwumen, Πεκίνο, Κίνα. Φωτογραφία από Kallgan μέσω Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0). Λεπτομέρεια.

7 Καταπληκτικά Κινεζικά Μουσεία 

 

 Joanna Kaszubowska

 dailyartmagazine.com

29 Δεκεμβρίου 20257

Χάρη στο Διαδίκτυο, μπορούμε να εξερευνήσουμε εικονικά τα σπουδαία μουσεία που έχει να προσφέρει η Κίνα. Η χώρα διαθέτει εκατοντάδες μουσεία που αξίζει να επισκεφθείτε, επομένως η επιλογή ήταν δύσκολη και εντελώς υποκειμενική. Παρακάτω θα βρείτε 7 καταπληκτικά κινεζικά μουσεία που ελπίζουμε ότι θα σας εμπνεύσουν να εξερευνήσετε περισσότερα - από τα παραδοσιακά και γνωστά διαμάντια μέχρι τα ελαφρώς λιγότερο γνωστά. Τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να κάνουμε σχέδια για να τα επισκεφτούμε στο μέλλον και να εξερευνήσουμε τον κόσμο της τέχνης!

7 Amazing Chinese Museums China has hundreds of museums worth visiting. Here you’ll find 7 amazing Chinese museums that hopefully will inspire you to explore more. READ MORE

Ζήσης Σαρίκας: Τὰ ψί­χου­λα: ένα διήγημα-μπονζάι

 

Ζήσης Σαρίκας: Τὰ ψί­χου­λα

Posted on 4 Ἰανουάριος 2026 by pbonsa

istoriesflashfiction.wordpress.comlanodion

Ζήσης Σαρίκας

(Ἀφιέρωμα 02/22)

Τὰ ψί­χου­λα

ΗΓΑΜΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ σ’ ἕναν γέ­ρο ἐνε­νην­τά­ρη. Κον­τός, μὲ ἄσπρα μαλ­λιά, εὐ­θυ­τε­νής, μὲ γλυ­κὸ καὶ ἀνε­παί­σθη­τα κα­χύ­πο­πτο βλέμ­μα. Μό­νο ποὺ ἔσερ­νε τὰ πο­δα­ρά­κια του – τὸν εἶ­χαν ρη­μά­ξει τα ἀρ­θρι­τι­κά. Τὸ σπί­τι του ἦταν κα­λό, ἀλ­λὰ τὰ ἔπι­πλα λί­γα καὶ φτω­χι­κά – ἀπὸ συ­νει­δη­τὴ λι­τό­τη­τα καὶ ἀνα­πό­φευ­κτη φτώ­χεια. Ἕνα ξε­θω­ρια­σμέ­νο τσό­λι στὸ πά­τω­μα, λευ­κὲς πλα­στι­κὲς πο­λυ­θρό­νες ἀγο­ρα­σμέ­νες ἀπ’ τοὺς γύ­φτους, ἕνα πτυσ­σό­με­νο τρα­πε­ζά­κι, ἕνας καμ­που­ρια­σμέ­νος κα­να­πές, τραν­ζί­στορ καὶ τη­λε­ό­ρα­ση. Μιὰ κου­κου­νά­ρα ζέ­σται­νε τὸ χῶ­ρο. Κά­τω ἀπ’ τὸ τρα­πέ­ζι, σω­ροὶ τὰ ψί­χου­λα.

       Βο­λευ­τή­κα­με —κά­τω στὸ δρό­μο σμά­ρια οἱ πα­ο­κτσῆ­δες τρα­βοῦ­σαν σα­λα­γῶν­τας γιὰ τὸ μάτς— μας πρό­σφε­ρε κο­νιάκ, ταγ­κια­σμέ­νους ξη­ροὺς καρ­ποὺς καὶ κά­τι μι­κρὰ γλυ­κά. Τσουγ­κρί­σα­με στὴν ἐπα­νά­στα­ση. Γυά­λι­ζαν τὰ μά­τια του κι ἡ γλῶσ­σα του ρο­δά­νι. Ἐρ­γα­τιά, πα­ρά­νο­μες συγ­κεν­τρώ­σεις, συλ­λα­λη­τή­ρια, ξύ­λο, ἐξο­ρί­ες – τὸ δό­σι­μο μιᾶς ζω­ῆς γιὰ ἕναν ἐγ­κό­σμιο σκο­πό. Ἔβγαι­ναν ἀβέρ­τα οἱ νε­κροὶ ἀπ’ τοὺς τά­φους – πα­λιοὶ σύν­τρο­φοι, ἀν­τί­πα­λοι δε­ξιοὶ κι ἀρι­στε­ροί, χω­ρο­φυ­λά­κοι, χα­φιέ­δες, Γερ­μα­νοί. Μι­κρὴ ἀκρο­α­ρι­στε­ρὴ ὀρ­γά­νω­ση – ἡ γνω­στὴ ἱστο­ρία, ἡ δρά­κα τῶν λί­γων ποὺ ἐρ­γά­ζε­ται γιὰ τὸ κα­λὸ τῶν πολ­λῶν, οἱ ὁποῖ­οι οὔ­τε θέ­λουν οὔ­τε νοιά­ζον­ται. Ἐλευ­θε­ρία, ἰσό­τη­τα, δι­καιο­σύ­νη – σε­μνὰ ἀκού­γον­ταν ἐκεῖ μέ­σα οἱ βα­ριές, τυ­ραν­νι­σμέ­νες λέ­ξεις. Κι ἡ ἀφή­γη­ση νὰ στέ­κε­ται στὸ ὕψος της, δί­χως μεμ­ψι­μοι­ρία καὶ πι­κρία, πα­ρὰ τὶς δια­ψεύ­σεις, μὲ πει­σμα­τι­κὰ ὑπαρ­κτὴ τὴν ἐλ­πί­δα, ποὺ συ­νό­δευε γο­η­τευ­μέ­νη τὴν πα­ρέκ­κλι­ση – ὁ γέ­ρος δὲν εἶ­χε συμ­με­τά­σχει πο­τὲ στὴ μοι­ρα­σιὰ τῆς ἐξου­σί­ας. Κα­μιὰ νύ­ξη σὲ προ­σω­πι­κά, κα­μιὰ ἠθο­γρα­φι­κὴ πε­ρι­γρα­φή, τὸ ζη­τού­με­νο ἔμε­νε ἕνα. Οὔ­τε στιγ­μὴ δὲν μοῦ ‘ρ­θε νὰ σαρ­κά­σω.

       Ἦταν χορ­τα­στι­κὰ τὰ ψί­χου­λα τοῦ γέ­ρου.

Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Ψί­χου­λα, Μι­κρὰ πε­ζά, Πα­νο­πτι­κόν, Γ΄ ἔκ­δο­ση, 2019 (Α΄ ἔκ­δο­ση, Νη­σῖ­δες, 1998).

Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας»

Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ’ τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο “Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου” γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του.

Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

1.ΖΗΣΗΣ ΣΑΡΙΚΑΣ: Βιβλία & Βιογραφία

2. Ζήσης Σαρίκας: O συγγραφέας που για 20 χρόνια μετέφραζε τον Νίτσε ...

Άλεξ Λέβακ , ένας Ισραηλινός φωτορεπόρτερ που δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στα εγκλήματα των συμπατριωτών του

 

• 
  

Macro

Άλεξ Λέβακ*: 2025: Η Χρονιά που με Άλλαξε

• 3 Ιανουαρίου, 2026
• ·commonality.gr

Για μένα, όπως και για όλους τους Ισραηλινούς, το έτος 2025 σημαδεύτηκε πλήρως από τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Η εισβολή, η δολοφονία αθώων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, η απαγωγή άλλων και ίσως πάνω απ’ όλα η ταπείνωση του ισραηλινού στρατού, ώθησαν τη χώρα μου σε αδιανόητα άκρα: η απροσδόκητη συμπεριφορά, η βία και το μίσος που επιβλήθηκε όχι μόνο στους Παλαιστίνιους αλλά και σε εμάς τους ίδιους διέλυσαν την πολύ εύθραυστη ύπαρξή μας ως έθνος. Όχι μόνο το κράτος του Ισραήλ βυθίστηκε σε έναν εφιάλτη, αλλά άτομα σαν εμένα ήταν εντελώς διαλυμένα ψυχικά.

 

Ευχόμουν πραγματικά το 2025 να μας έφερνε κάποια ελπίδα ή τουλάχιστον έναν νέο ορίζοντα, μια νέα κατανόηση του τι σημαίνει πόλεμος και, πάνω απ’ όλα, συμπόνια. Έκανα λάθος. Το 2025 τα πράγματα χειροτέρεψαν. Ο πόλεμος με τη Χαμάς έγινε η ουσία του κράτους του Ισραήλ και ο πόλεμος δεν σταμάτησε εκεί. Άπλωσε τα πλοκάμια του σε όλη τη Μέση Ανατολή μέχρι την Υεμένη. Κατά κάποιο τρόπο έγινε ένα παγκόσμιο ζήτημα.

 

«Δεν θα υπάρξουν άλλοι πόλεμοι όταν τελειώσει αυτός»

 

Ο κόσμος μου έγινε ασταθής. Όλα φαινόντουσαν άγνωστα. Η ύπαρξή μου είχε διαφορετικές προτεραιότητες. Ξαφνικά βρέθηκα κάτω από συνεχές άγχος, ανασφάλεια και κατάθλιψη. Το να τρέχω σε καταφύγια στη μέση της νύχτας έγινε καθημερινή ρουτίνα. Είμαι 81 ετών και συχνά έβρισκα τον εαυτό μου στη μέση της νύχτας να πηδάει από το κρεβάτι – υπνοβατώντας – τρέχοντας – κατεβαίνοντας τέσσερις ορόφους στο ισόγειο και μετά τρεις ακόμη μέχρι το καταφύγιο στο επόμενο κτίριο. Σειρήνες παντού, κάθε είδους.

 

Είτε ήταν προειδοποίηση για αεροπορική επιδρομή είτε ένα ασθενοφόρο που ούρλιαζε, μου θύμιζαν τον πόλεμο του 1948 όταν ήμουν τεσσάρων ετών, που με κουβαλούσαν οι γονείς μου στο πλησιέστερο καταφύγιο στο Τελ Αβίβ, για να κρυφτούμε από τις επιδρομές των αεροπορικών βομβαρδιστικών της Αιγύπτου. Τώρα, πολλές δεκαετίες αργότερα, στο υπερπλήρες καταφύγιο με σκύλους και μωρά και έναν παπαγάλο σε ένα κλουβί, θυμάμαι τον πατέρα μου να μου υπόσχεται: «Δεν θα υπάρξουν άλλοι πόλεμοι όταν τελειώσει αυτός»…

 

Είμαστε ένα έθνος για το οποίο ο πόλεμος ήταν πάντα μέρος του, η παρουσία του υπήρχε κυρίως στο μυαλό των ανθρώπων. Αλλά οι πόλεμοι ήταν σχεδόν πάντα έξω από τα σύνορά μας. Το 2025 ήταν η πρώτη χρονιά που εμείς, οι Ισραηλινοί, το βιώσαμε από πρώτο χέρι: η πρώτη φορά μετά από μια μακρά περίοδο που οι πολίτες επηρεάστηκαν από αυτό, όχι μόνο οι στρατιώτες.

 

Το μέτωπο έφτασε στα σπίτια μας. Πρώτα ήρθε η εισβολή της Χαμάς στο νότιο τμήμα του Ισραήλ, αλλά σύντομα πουθενά δεν ήταν ασφαλές. Οι δρόμοι της πόλης μου, του Τελ Αβίβ, γέμισαν με πολίτες που κρατούσαν όπλα. Ως φωτογράφος δεν μπορούσα να σταματήσω να φωτογραφίζω αυτές τις απίστευτες σκηνές: ανθρώπους να σπεύδουν σε καταφύγια, να ξαπλώνουν στο πεζοδρόμιο «κρυμμένοι» από βόμβες. Θυμάμαι πολύ καθαρά μια νεαρή γυναίκα να τρέχει, ισορροπώντας το νήπιό της στους ώμους της, ενώ κρατούσε ένα τουφέκι στο ένα χέρι.

 

Συνηθίσαμε στον Πόλεμο

 

Σύντομα αυτά τα σκηνικά έγιναν τόσο συνηθισμένα που σταμάτησα να βγάζω τέτοιου είδους φωτογραφίες. Τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι πολύ λάθος συμβαίνει με εμάς. Συνηθίσαμε στον πόλεμο!

 

Όπου κι αν κοίταζα, έβλεπα λυπημένα, ανήσυχα πρόσωπα. Βυθιστήκαμε εντελώς στις δικές μας ανησυχίες. Ως αποτέλεσμα της σφαγής της Χαμάς, οι άνθρωποι ήθελαν απλώς εκδίκηση. Βρέθηκα σιγά σιγά να είμαι ένας ξένος στην πατρίδα μου, ανίκανος να μιλήσω με μερικούς από τους φίλους μου. Οι άνθρωποι υπέστησαν πλύση εγκεφάλου από την σχεδόν ομόφωνη γνώμη του Τύπου, την προκατειλημμένη δημοσιογραφία και την υποκίνηση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ένιωθα χαμένος, μόνος. Μεγάλωσα σε μια διαφορετική χώρα που βασιζόταν στις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά η μακρά κατοχή μας παραμόρφωσε. Σταματήσαμε να βλέπουμε τους Παλαιστίνιους ως ανθρώπους.

 

Η εξόντωση της Γάζας έγινε η μόνη μας λύση για τον τερματισμό του πολέμου. Το 2025 μας σημάδεψε ως τον παγκόσμιο κακό. Το έτος 2025 θα μείνει στη μνήμη μας ως η χρονιά που μας διέλυσε, τους Ισραηλινούς, στα δύο. Υπάρχουν δυνάμεις εντός του Ισραήλ που εκμεταλλεύονται τον πόλεμο, χειραγωγούν την αδυναμία του φιλελεύθερου στρατοπέδου και σχεδόν καταφέρνουν να μετατρέψουν το Ισραήλ σε μια φασιστική ριζοσπαστική δικτατορία.

 

Πηγαίνω τακτικά στη Δυτική Όχθη στο πλαίσιο της δουλειάς μου ως φωτογράφος για την εφημερίδα “Haaretz”. Μπορώ να δω πολύ καθαρά πώς η κυβέρνησή μου ακολουθεί την ίδια καταστροφική πολιτική που οδήγησε σε αυτόν τον τρομερό πόλεμο. Στέρηση, καταστροφή, απαρτχάιντ, μεταφορά, μια πολιτική συλλογικής τιμωρίας, ρατσισμού στα κατεχόμενα εδάφη. Δεν έχουμε πάρει το μάθημα. Είμαι απογοητευμένος, ανίσχυρος. Πώς μπορώ να σταματήσω αυτή την τρέλα; Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να στερούμε την ελευθερία ενός ολόκληρου έθνους, να τους καταχρώμαστε, να τους αρνούμαστε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Φέτος, το 2025, ήταν ένα μεγάλο μαρτύριο για μένα.

 

Πριν από ογδόντα χρόνια, η Γερμανία ήθελε να εξοντώσει εμάς τους Εβραίους. Τώρα ο γιος μου ζει στη Λειψία της Γερμανίας. Η γιαγιά του επέζησε από το Άουσβιτς, αλλά ο ίδιος σήμερα νιώθει ασφαλής και προστατευμένος εκεί. Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Θέλω να πιστεύω ότι μια αλλαγή είναι δυνατή. Είναι ένα μακρινό όνειρο, αλλά αυτός ο εφιάλτης που ζω θα μπορούσε να εξαφανιστεί. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, αλλά είναι δυνατός. Πρέπει να ζήσουμε έξω από τη μνήμη της 7ης Οκτωβρίου 2023. Ελπίζω ότι το έτος 2026 θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας ελπίδας.

 

*Ο Άλεξ Λέβακ είναι φωτοειδησεογράφος, φωτογράφος δρόμου για την εφημερίδα Haaretz. To 2005 βραβεύθηκε με το βραβείο φωτογραφίας του Ισραήλ.

Alex Levac

 

NON PAPERS

Μια νέα Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανατρέπει πολλά απ΄όσα γνωρίζαμε για αυτήν έως τώρα

 

Θραύσμα από ανάγλυφο κόσμημα με νεαρό σάτυρο. 1ο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. Πηγή: Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη.

«Η Αρχαία Ρώμη είναι παρεξηγημένη στη χώρα μας»

Τίνα Μανδηλαρά

lifo.gr 

16–20 λεπτά

---

Η «ΡΩΜΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», των Γάλλων ιστορικών Marcel Le Glay, Yann Le Bohec και Jean-Louis Voisin σε μετάφραση Σωτήρη Μετεβελή και Χρήστου Γεμελιάρη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από από τις Εκδόσεις της Εστίας, ξεδιπλώνει σε 700 σχεδόν σελίδες όλη την ιστορία της Ρώμης με κάθε λεπτομέρεια, ξεκινώντας πριν από την απόλυτη κυριαρχία της και φτάνοντας μέχρι την κλασική εποχή. Πρόκειται για ένα άκρως σημαντικό σύγγραμμα που έρχεται να εξηγήσει πώς η αλλοτινή πολίχνη του Λατίου κατάφερε να επιβληθεί όχι μόνο στις γειτονικές πόλεις αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο και ποια ήταν ακριβώς η σχέση της με τον ελληνικό κόσμο. Πολύτιμες, εν προκειμένω, οι επισημάνσεις του μεταφραστή και επιμελητή της έκδοσης, Σωτήρη Μετεβελή, ο οποίος αναλαμβάνει να συμπληρώσει στην ελληνική έκδοση καίρια σημεία που παραλήφθηκαν στην αρχική. Με σπουδές στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή ιστορία και κατόπιν μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία στο Sciences Po Paris και το Πανεπιστήμιο της Νίκαιας, ο Σωτήρης Μετεβελής εξηγεί τον μεγάλο αντίκτυπο της Ρώμης και τη στροφή του ενδιαφέροντος του κόσμου προς τη ρωμαϊκή ιστορία.

Η επαφή με τη Ρώμη βοηθά επίσης να συνειδητοποιήσουμε την έννοια του νόμου, τη φύση του κοινοβουλευτισμού και την απόσταση που τον χωρίζει από την αληθινή δημοκρατία, την κοινωνική, οικονομική, χωροταξική και πολεοδομική εξέλιξη των ευρωπαϊκών πόλεων, καθώς και πλείστες άλλες πτυχές σε διάφορους τομείς, όπως η τέχνη, το θέατρο, η λαογραφία και η αρχιτεκτονική.

― Μέχρι πρόσφατα, όποιος αναζητούσε μια σύγχρονη επιτομή της ρωμαϊκής ιστορίας στα ελληνικά αναγκαζόταν να καταφύγει σε παλαιότερα εγχειρίδια, γραμμένα μεν από μεγάλους ξένους ιστορικούς, αλλά πεπαλαιωμένα ερευνητικά και μεταφραστικά, καθότι στην καθαρεύουσα. Αυτό πλέον έχει αλλάξει και τα βιβλία για τη Ρώμη πληθαίνουν. Σε τι χρησιμεύει μια ακόμη εισαγωγική ιστορία της Ρώμης;
Η ερώτηση είναι εύστοχη και θεμιτή. Πράγματι, η παρούσα έκδοση προστίθεται σε μια σειρά εισαγωγικών ιστοριών που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία εικοσαετία. Κάθε εγχειρίδιο, όμως, κομίζει κάτι καινούργιο, λειτουργώντας συμπληρωματικά. Όχι βέβαια ως προς τα βασικά γεγονότα, αυτά δεν αλλάζουν, αλλά ως προς την προσέγγιση, ως προς αυτά που επιλέγει κανείς συνειδητά ή ασυνείδητα να αναδείξει και να αποσιωπήσει –όχι κακόβουλα– από μια τεράστια γκάμα δεδομένων, που δεν μπορούν ασφαλώς να χωρέσουν όλα σε ένα και μοναδικό εγχειρίδιο· ειδικά όταν μιλάμε για τη Ρώμη, η ιστορία της οποίας εκτείνεται σε ένα τεράστιο χρονικό και χωρικό εύρος. Κάθε εισαγωγικό βιβλίο εντάσσεται σε μια ιστοριογραφική παράδοση, η οποία καθορίζεται από το εκάστοτε ιστορικό-κοινωνικό πλαίσιο, την εθνικότητα, τις προσωπικές καταβολές, τις γενικότερες απόψεις, την επιστημονική εμβρίθεια και το συγγραφικό χάρισμα του κάθε ιστορικού. Το ίδιο ισχύει στην προκειμένη περίπτωση και για το εν λόγω εγχειρίδιο, που πρωτοεκδόθηκε στη Γαλλία το 1991 και συνεχίζει να επανεκδίδεται ανελλιπώς. Η έμφαση που δίνεται από τους τρεις συγγραφείς, λ.χ., στη Γαλατία, μια πολύ σημαντική περιοχή για τη Ρώμη από τα πρώτα χρόνια της επέκτασής της έως το τέλος της, σχετίζεται άμεσα με τα παραπάνω, ωφελώντας παράλληλα το ελληνικό κοινό, αφού του δίνει τη δυνατότητα να εμβαθύνει σε διαφορετικά ζητήματα, άρα και σε διαφορετικές οπτικές.

FAFO (“F*ck around and find out”/ι “Μη τα βάζεις μαζί μου γιατί θα έχεις συνέπειες”)

 

Ολισθαίνοντας διαρκώς σε μια θέση κομπάρσου

Γιώργος Τούλας

parallaximag.gr 

2–3 λεπτά

---

Στην συμβολική αυγή μιας εποχής, όχι τυχαία στην έναρξη της χρονιάς, που οι σειρές του Νετφλιξ όπως το Homeland θα μοιάζουν νηπιαγωγείο μπροστά στην πραγματικότητα, το δόγμα που διαφημίζει πλέον ο Τραμπ είναι ξεκάθαρο: Fafo, “F*ck around and find out” που μεταφράζεται “Μη τα βάζεις μαζί μου γιατί θα έχεις συνέπειες”.

Το είδαμε ήδη χθες στη Βενεζουέλα, θα το δούμε σύντομα σε μια σειρά περιοχές του κόσμου με στρατηγικό ή οικονομικό ενδιαφέρον. Παίρνουν σειρά η Κούβα, η Κολομβία, το Ιράν, για τη Γάζα και τη μετατροπή της σε Ριβιέρα τα γνωρίζουμε, η Ουκρανία είναι δεδομένη.

Την ώρα που ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης δηλώνει πως αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα είναι «πράξη πολέμου και παραβίαση του ομοσπονδιακού και του διεθνούς δικαίου», την ώρα που η μεγαλύτερη εφημερίδα του κόσμου οι NY Times γράφουν πώς ”Η επίθεση Τραμπ στη Βενεζουέλα είναι παράνομη και ωθεί τις ΗΠΑ σε διεθνή κρίση”, που η Ισπανία βγαίνει μπροστά,  ο Έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε: ”Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών.”

Αντιλαμβανόμαστε φυσικά πως βρισκόμαστε ήδη στον αστερισμό όχι της υποτέλειας αλλά της επικίνδυνης ολίσθησης σε ένα μέλλον όπου όταν κουρελιάζεις με αυτό τον τρόπο το διεθνές δίκαιο, την μακραίωνη πίστη και συμμετοχή σου σε διεθνείς οργανισμούς και την πίστη στην εθνική κυριαρχία των κρατών, όταν θα έρθει η δική σου σειρά να μπεις στο στόχαστρο της ”αξιοποίησης” της δικής σου περιουσίας ή της λύσης ζωτικών ζητημάτων όπως οι τουρκικές διεκδικήσεις τότε θα συναντήσεις μόνο κλειστές πόρτες.

Είναι κρίμα για τη δεξιά αυτής της χώρας που τουλάχιστον ύψωσε και ένα ανάστημα κάποτε ακόμα και μέσα στο ΝΑΤΟ να παρακολουθεί αυτή την κατάντια σιωπηλή.  Αν δεν αντιλαμβάνεται ο Πρωθυπουργός της χώρας ότι η χώρα απλά επιβίωσε χάρη στο διεθνές δίκαιο όποτε χρειάστηκε και στην αλληλεγγύη άλλων τότε βράστα. Επικίνδυνες εποχές για τόση εθελοδουλία…

Σ

«Στην Βενεζουέλα επιβλήθηκε η pax americana.Ο νόμος της ζούγκλας σε πλήρη κυριαρχία.»...

 

Ο νόμος της ζούγκλας σε πλήρη κυριαρχία

parallaximag.gr

3–4 λεπτά

---

Λέξεις: Χρήστος Ράμμος*

Το 2026 δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο άσκημα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις ήδη πολύ απαισιόδοξες προβλέψεις και προαισθήματα. Στην Βενεζουέλα επιβλήθηκε η pax americana.

Ο νόμος της ζούγκλας και των κανονιοφόρων απέναντι στους ανυπάκουους επανήλθε χωρίς φτιασίδια πλέον. Είναι το λιγότερο αστείο ο Τραμπ να μιλάει για επέμβαση του Καλού [της “παρθενικής” και “αμόλυντης” χώρας του δηλαδή] κατά του κακού δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο.

Ο δήθεν Πρόεδρος της ειρήνης που έχει καταπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου και δημοκρατίας στην χώρα του καθώς και κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, αποφάσισε ότι η Αμερική είναι ο ελέω Θεού χωροφύλακας του πλανήτη, και δικαιούται να κάνει ότι θέλει στην κυριολεξία, όπως αυτός αποφασίζει κάθε πρωί που ξυπνάει,όπως να επιβάλλει τις κυβερνήσεις που θέλει, να αρπάζει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τις οποίες θεωρεί τσιφλίκι του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα.

Επανέφερε έτσι τις χειρότερες και πιο απροσχημάτιστα ωμές στιγμές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που ξεκίνησε με το δόγμα Μονρόε και πέρασε μετά -με διάφορα κάθε φορά προσχήματα, συνήθως το πρόσχημα της μάχης κατά του κομμουνισμού- από όλες τις νοτιοαμερικάνικες χούντες και δικτατορίες, το Βιετνάμ, τη Χιλή, την Γουατεμάλα, την Κούβα, τον Παναμά, την Γρενάδα, την στήριξη της 21ης Απριλίου 1967 παρ’ ημίν κ.ο.κ. Καλό θα ήταν επίσης να μην ξεχάσουμε την καταστροφική από κάθε άποψη αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ.

Όποιος έχει καταδικάσει [και ορθότατα] την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, λογικά θα πρέπει, αν θέλει να είναι συνεπής, να καταδικάσει και την σημερινή ωμή παραβίαση της ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας. Δεν υπάρχουν καλές [όταν τις κάνουν οι δικοί μας] και κακές [όταν τις κάνουν οι εχθροί μας] παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Όποιος κάνει τη διάκριση αυτή, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση ότι, υιοθετώντας την, χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά σε θέματα ηθικής και διεθνούς νομιμότητας. Και αυτό συνιστά θανάσιμο πλήγμα και στις δύο έννοιες.

Συνέπεια δε αυτού είναι και ότι τα περί ηθικής και πολιτιστικής υπεροχής της δημοκρατικής Δύσης έναντι των “βαρβάρων” μετά πλέον και τα σημερινά γεγονότα δεν μπορούν πλέον, και ευλόγως, να γίνουν πιστευτά γενικώς και ειδικότερα από τους λαούς του ονομαζόμενου Τρίτου Κόσμου, που έχουν επιπλέον ήδη υποστεί την βάρβαρη ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και διατηρούν την τραυματική ανάμνηση της. Και βεβαίως δίνουν επιχειρήματα στον Πούτιν για την Ουκρανία και στον Ξιζινπινγκ για την Ταϊβάν.

*Ο Χρήστος Ράμμος είναι δικαστής και πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ 

Βενεζουέλα προς Μητσοτάκη: Οι ναζιστές είχαν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα

 

Απάντηση «κόλαφος» Βενεζουέλας στον Μητσοτάκη: Οι ναζιστές είχαν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα

efsyn.gr

3–4 λεπτά

---

EUROKINISSI

Οργισμένη αντίδραση από τον υπουργό Εξωτερικών της Βενεζουέλας • Συμβουλεύει τον Μητσοτάκη να εμβαθύνει στη μελέτη του διεθνούς δικαίου και των ιστορικών διδαγμάτων που οδήγησαν στη διαμόρφωση της σημερινής διεθνούς έννομης τάξης.

Την έντονη αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών της Βενεζουέλας προκάλεσε η ντροπιαστική δήλωση Μητσοτάκη για την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη χώρα της Λατινικής Αμερικής και την απαγωγή του προέδρου της, παραλληλίζοντας την τοποθέτησή του με τα αφηγήματα του ναζισμού. 

Το γεγονός πως το ΥΠΕΞ της Βενεζουέλας ασχολήθηκε αποκλειστικά με την τοποθέτηση του Έλληνα πρωθυπουργού, την ώρα που χώρες από όλον τον κόσμο έχουν λάβει θέση για το συγκεκριμένο θέμα, αναδεικνύει τη βαρύτητα και την προκλητικότητα της κυβερνητικής θέσης.

«Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο νυν Πρωθυπουργός της Ελλάδας φαίνεται να μην έχει διδαχθεί από τη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης», τονίζει σε ανάρτησή του ο Ιβάν Γκιλ Πίντο, υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας.

Στην συνέχεια ήταν ανατριχιαστικός: «Οι ναζιστές χρησιμοποίησαν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που σήμερα
επιχειρούνται να προβληθούν κατά της Βενεζουέλας: ότι η απόρριψη μιας κυβέρνησης και της ιδεολογίας της μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για δολοφονίες, εισβολές και κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου».

Ο κ. Πίντο πρόσθεσε ότι «αυτός ο συλλογισμός όχι μόνο αντιβαίνει στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στο διεθνές σύστημα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά αναβιώνει και τις πιο σκοτεινές λογικές που η Ευρώπη ορκίστηκε να μην επαναλάβει», και κλείνει τη δήλωσή του με μια συμβουλή προς τον Κυρ. Μητσοτάκη: «Από τη Βενεζουέλα συνιστούμε στον Έλληνα Πρωθυπουργό να απέχει από το να εκφέρει άποψη για τη χώρα μας και, αντ' αυτού, να εμβαθύνει στη μελέτη του διεθνούς δικαίου και των ιστορικών διδαγμάτων που οδήγησαν στη διαμόρφωση της σημερινής διεθνούς έννομης τάξης».

⇒ Σημειώνεται πως η τοποθέτηση του πρωθυπουργού προκάλεσε και την σφοδρή αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης στη χώρα.

Η ανάρτηση του ΥΠΕΞ της Βενεζούελας

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Yván Gil Pinto (@yvan.gilpinto)

ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΙΟ, ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ, ΧΑΛΑ ΤΟ ΙΣΙΟ

ΛΟΥΚΙΛΛΙΟΣ , Ο ΔΕΙΝΟΣ ΣΑΤΙΡΙΣΤΗΣ

 O Λουκίλλιος ήταν επιγραμματοποιός του 1ου αιώνα μ.Χ., που έζησε στη Ρώμη ως ευνοούμενος  μάλλον του Νέρωνα.
 Το έργο του σώζεται αποκλειστικά στην Παλατινή Ανθολογία, με πάνω από 100 επιγράμματα.
    Κύριο χαρακτηριστικό της ποίησής του  η σκωπτική και δηκτική σάτιρα, που  εστιάζεται στις αδυναμίες, τα πάθη  και τα ευτράπελα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του λατινικού σατιρικού επιγράμματος, λειτουργώντας ως κύριο πρότυπο για τον μεταγενέστερο και πιο γνωστό Μαρτιάλη.
 Τα επιγράμματά του χαρακτηρίζονται από εκφραστική ακρίβεια και μετρική τελειότητα.
Η κληρονομιά του, επομένως, δεν είναι μόνο η ίδια η σάτιρά του, αλλά και ο βαθύς αντίκτυπος που είχε στην εξέλιξη  του είδους.

 

Λουκίλλιος(59-139)/Βικιπαίδεια

 ΠΑ 11, 408

τὴν κεφαλὴν βάπτεις, τὸ δὲ γῆρας οὔποτε βάψεις,
οὐδὲ παρειάων ἐκτανύσεις ῥυτίδας.
μὴ τοίνυν τὸ πρόσωπον ἅπαν ψιμύθῳ* κατάπλαττε,
ὥστε προσωπεῖον κοὐχὶ πρόσωπον ἔχειν.
5 οὐδὲν γὰρ πλέον ἔστι. τί μαίνεαι; οὔποτε φῦκος
καὶ ψίμυθος τεύξει τὴν Ἑκάβην Ἑλένην.

Mary Lacy, ‘Large Portrait I’, Dishes, Grout, & Cement on Board-18.75” x 15”  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ [Gerontakos]  Βάφεις τα  μαλλιά σου , όμως τα γηρατειά  ποτέ δε θα τα βάψεις, αδύνατο είναι να τσιτώσεις από τα μάγουλά σου τις ρυτίδες. Μην μπλαστρώνεσαι  λοιπόν με ψιμύθιο* και , αντί για πρόσωπο,  να έχεις μια προσωπίδα . Τι όφελος προσδοκάς  ; Είσαι με τα καλά σου; Ποτέ το κοκκινάδι κι η βαφή δεν θα κάνουν την Εκάβη  Ελένη.   Πορτρέτο ηλικιωμένης κυρίας με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης  ΨΙΜΥΘΙΟ :ΤΟ ΤΟΞΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΕΒΑΖΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ  ΑΦΕΙΔΩΣ ΟΙ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ     * ψιμύθιον ή ψιμμύθιον: σκόνη ανθρακικού μολύβδου, (Κερουσίτης)  την οποία χρησιμοποιούσαν ως καλλυντικό για να λευκαίνουν τα πρόσωπά τους  οι γυναίκες από τα πανάρχαια χρόνια  , χωρίς να γνωρίζουν ότι  η πομάδα που έβαζαν ήταν εξαιρετικά τοξική. Η αγάπη της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ για το τοξικό μακιγιάζ της με βάση τον μόλυβδο και το βενετσιάνικο κεραμίδι, οδήγησε σε σοβαρή βλάβη του δέρματος, κάνοντας το πρόσωπό της να φαίνεται σαν φάντασμα με δέρμα  σκασμένο. Όταν  πέθανε, το πρόσωπό της ήταν τόσο αποχρωματισμένο και γεμάτο ουλές από το μόλυβδο,  που περιγράφηκε ότι είχε ένα παχύ, λευκό, σαν μάσκα στρώμα μακιγιάζ δυόμισι εκατοστών (!),που κάλυπτε τα χαρακτηριστικά της,.   Τα αγάλματα που βλέπουμε σε μουσεία και σε ιστορικούς χώρους ήταν αρχικά ζωγραφισμένα — και αυτό συχνά περιλάμβανε το δηλητηριώδες λευκό του μολύβδου. Οι γκέισες στην Ιαπωνία εξακολουθούν να φορούν ακόμα και σήμερα ένα έντονο λευκό μακιγιάζ ως ένα είδος μάσκας.