"L'opera seria" de Florian Leopold Gassmann - Scala de Milan - ARTE Concert

Florian Leopold Gassmann (1729-1774)

Commedia per musica in three acts to a libretto by Ranieri de’ Calzabigi, first performed in 1769 at the Burgtheater in Vienna.

New coproduction Teatro alla Scala of Milan and Theater an der Wien.

Staging and costumes : Laurent Pelly
Set design : Massimo Troncanetti
Lighting : Marco Giusti
Choreography : Lionel Hoche

Cast

Pietro Spagnoli : Fallito, impresario
Mattia Olivieri : Delirio, poète
Giovanni Sala : Sospiro, maître de chapelle
Josh Lovell : Ritornello, primo musico
Julie Fuchs : Stonatrilla, prima donna
Andrea Carroll : Smorfiosa, seconda donna
Serea Gamberoni : Porporina, secondo uomo
Alessio Arduini : Passagallo, maître de ballet
Alberto Allegrezza : Bragherona, mère de Porporina
Lawrence Zazzo : Befana, mère de Smorfiosa
Filippo Mineccia : Caverna, mère de Stonatrilla

Les Talens Lyriques & l’Orchestra del Teatro alla Scala
Christophe Rousset : Direction musicale

Αναζητώντας μια όπερα για το θέατρό του, ένας ιμπρεσάριος βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα δίκτυο εγωιστών και ζηλιάρηδων αντιπάλων. Με μουσική επένδυση του Φλόριαν Λέοπολντ Γκάσμαν, αυτή η καυστική σάτιρα του οπερατικού κόσμου του 18ου αιώνα σκηνοθετείται από τον Λοράν Πελί. Πρωταγωνιστεί η Ζιλί Φουκς ως πριμαντόνα. 



Ο ιμπρεσάριος Φαλλίτο, διευθυντής ενός θεάτρου, ψάχνει για μια νέα όπερα για να προσθέσει στο πρόγραμμά του εκείνο το βράδυ. Ο ποιητής Ντελίριο και ο συνθέτης Σοσπίρο εξυμνούν τις αρετές του έργου τους , αλλά  ο Φαλλίτο τους ζητά να κάνουν περικοπές. Όταν φτάνει, η πριμαντόνα Στονατρίγια, δεν κρύβει την απογοήτευσή της: όχι μόνο κανείς δεν ήρθε να την υποδεχτεί, αλλά αμφιβάλλει και για την ποιότητα της σκηνικής της ενδυμασίας. Πιστεύοντας ότι η τρίτη τραγουδίστρια αντιμετωπίζεται με περισσότερο σεβασμό από ό,τι η ίδια, φεύγει έξαλλη. Ο Φαλλίτο ξεκινάει την καταδίωξή της... 
 
 Ιδιοτροπίες και αντιπαλότητες 
 Ένας σπουδαίος δημιουργός όπερας στην αυλή της Βιέννης, που είχε μαθητή τον Αντόνιο Σαλιέρι, ο Τσέχος Φλοριάν Λέοπολντ Γκάσμαν (1729-1774) μελοποίησε το λιμπρέτο του Τοσκανού Ρανιέρι ντε Καλτσαμπίτζι και του Ρωμαίου Πιέτρο Μεταστάσιο – γνωστού στη Γαλλία ως Μεταστάσιο (sic). Ένα απολαυστικά καυστικό έργο που δημιουργήθηκε στο Μπουργκθέατερ της Βιέννης το 1769, η L'opera seria απεικονίζει με γλαφυρό τρόπο τις μάχες του Εγώ, των ερωτικών σχέσεων, των ιδιοτροπιών και των αντιπαλοτήτων του μικρού κόσμου της οπερατικής σκηνής στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα: σκηνοθέτης θεάτρου, λιμπρετίστας, συνθέτης, ντίβα, αλλά και μουσικοί, μπαλέτου... Στο τιμόνι αυτής της νέας παραγωγής, ο ειδικός της μπαρόκ μουσικής Κριστόφ Ρουσέ διευθύνει τα «Λυρικά Ταλέντα», το σύνολο οργάνων εποχής του, συνοδευόμενος από την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου, ενώ ο Λοράν Πελί σκηνοθετεί και σχεδιάζει τα υπέροχα κοστούμια. 

Παράλληλα με τη σοπράνο Τζούλι Φουξ στον ρόλο της πρίμα ντόνα, το καστ περιλαμβάνει τον βαρύτονο Ματία Ολιβιέρι και τους τενόρους Τζιοβάνι Σάλα και – στον ρόλο του καστράτο – τον ​​Τζος Λόβελ. Δύο κόντρα τενόροι (Λόρενς Ζάτσο και Φιλίππο Μινέκια) και ένας τενόρος (Αλμπέρτο ​​Αλεγκρέτσα) υποδύονται τις μητέρες των τριών νέων και φιλόδοξων τραγουδιστών.

Γυρίστηκε στις 1 και 3 Απριλίου 2025 στη Σκάλα του Μιλάνου.



[ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΜΕΧΡΙ 29/03/2026]

Τραμπιστής σκοταδιστής και Υπουργός Υγείας γίνεται; Γίνεται και παραγίνεται. Στη Ελλάδα ζούμε...

 

Ο σκοταδιστής υπουργός Υγείας τα έβαλε και με τον Δαρβίνο

Άρης Χατζηστεφάνου

info-war.gr

 6–8 λεπτά

---

Ζηλεύοντας τον αντιεπιστημονικό τραμπισμό των ΗΠΑ, του οποίου δηλώνει μεγάλος θαυμαστής, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης παρουσίασε πρόσφατα μια ακόμη σκοταδιστική άποψη που αμφισβητεί ακόμη και τις θεωρίες του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών. Κρατώντας τυπωμένα σε βιβλίο τα στοιχεία του χρωμοσώματος 21 – με φόντο το λογότυπο του υπουργείου Υγείας – υποστήριξε ότι αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του… θεού. Επίσης όπως θα δούμε στη συνέχεια ο υπουργός έκανε copy paste πληροφορίες τις οποίες εμφανώς δεν κατανοεί.

• Ψεύτικα γνωμικά και πρόχειρο copy paste
• 
  
• Τι πραγματικά συμβαίνει με τα χρωμοσώματα

Μπορείτε να διαβάσετε το μήνυμα που ανάρτησε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Στις φωτό βλέπετε τυπωμένο σε βιβλίο το χρωμόσωμα 21. Μόνον αυτό το χρωμόσωμα είναι ένα από τα 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων του ανθρώπου και συγκεκριμένα το μικρότερο αυτοσωμικό χρωμόσωμα αντιστοιχεί σε:
\frac{47.000.000}{3.200.000.000} \approx 0,0147
δηλαδή περίπου 1,4–1,5% του… pic.twitter.com/CgvATa51lm

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) January 25, 2026

Την πρώτη «συνοπτική» απάντηση στον υπουργό Υγείας έδωσε ο νευροχειρουργός Πάνος Παπανικολάου με το εξής μήνυμα στο Χ:

«Το γονιδίωμά σου είναι κατά 98,8 % ίδιο με του χιμπατζή και κατά 50 % ίδιο με του μπανανόδενδρου. Αυτό είναι αποτέλεσμα της βιολογικής εξέλιξης και όχι κάποιου … “θεϊκού σχεδίου”. Σταμάτα να γράφεις αντιεπιστημονικές θρησκοληπτικές ψεκασμένες χαζομάρες, υπουργός Υγείας άνθρωπος».

Το γονιδίωμά σου είναι κατά 98,8 % ίδιο με του χιμπατζή και κατά 50 % ίδιο με του μπανανόδενδρου. Αυτό είναι αποτέλεσμα της βιολογικής εξέλιξης και όχι κάποιου ... "θεϊκού σχεδίου". Σταμάτα να γράφεις αντιεπιστημονικές θρησκοληπτικές ψεκασμένες χαζομάρες υπουργός Υγείας άνθρωπος.

— P.G. Papanikolaou (@PGPapanikolaou) January 25, 2026

Ψεύτικα γνωμικά και πρόχειρο copy paste

Θέλοντας να απαντήσει στο σκωπτικό μήνυμα του Παπανικολάου ο υπουργός προχώρησε σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να ωρύεται διαδίδοντας fake news . Σε επόμενο μήνυμά του άρχισε να παραθέτει φράσεις γνωστών επιστημόνων που όπως υποστηρίζει στηρίζουν την ύπαρξη του θεού. Οι περισσότερες από αυτές κυκλοφορούν στο ίντερνετ στις γνωστές φωτογραφίες με τα ηλιοβασιλέματα που απευθύνονται σε αδαείς. Το πρόβλημα είναι ότι ορισμένες ήταν και ψεύτικες.

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της ΝΔ ο αποκαλούμενος και πατέρας της κβαντομηχανικής Βέρνερ Χάιζενμπεργκ δήλωσε ότι «η πρώτη γουλιά της φυσικής σε κάνει άθεο, αλλά στον πάτο του ποτηριού σε περιμένει ο Θεός». Σύμφωνα με αρκετούς «κυνηγούς αποφθεγμάτων» η φράση δεν εμφανίζεται σε κανένα από τα κείμενα ή τις δηλώσεις του. Ούτε αποδίδεται σε αυτόν από κάποια σοβαρή πηγή. Όπως είπαμε όμως κυκλοφορεί στο ίντερνετ με φόντο ένα ηλιοβασίλεμα

Η τελευταία από τις φράσεις που παρουσιάζει ο Γεωργιάδης αποδίδεται στον Πολ Ντιράκ. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι «ο Θεός είναι μαθηματικός πολύ υψηλού επιπέδου και χρησιμοποίησε εξελιγμένα μαθηματικά για να κατασκευάσει το σύμπαν». Ο Γεωργιάδης εσκεμμένα αφαίρεσε την αρχή της πρότασης που λέει ότι «Κάποιος θα μπορούσε ίσως να περιγράψει την κατάσταση λέγοντας ότι ο Θεός είναι μαθηματικός πολύ υψηλού επιπέδου και χρησιμοποίησε εξελιγμένα μαθηματικά για να κατασκευάσει το σύμπαν». Κάποιος, ίσως. Σίγουρα όμως όχι ο Ντιράκ που ήταν δηλωμένος άθεος. Για την ακρίβεια η φράση του έλεγε το αντίθετο.

Όσο για τη φράση «Δεν μπορώ να συλλάβω το σύμπαν χωρίς ένα Νου πίσω από αυτό» που αποδίδεται από τον Γεωργιάδη στον Ρόμπερτ Μίλικαν συνήθως την βρίσκουμε να αποδίδεται ψευδώς στον Άλμπερτ Αϊστάιν. Δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε σχετική αναφορά στον Μίλικαν αλλά δεν μπορούμε και να αποκλείσουμε ότι την είπε.

Τι πραγματικά συμβαίνει με τα χρωμοσώματα

Στη συζήτηση, ή αν προτιμάτε στο δημόσιο διασυρμό του υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, συμμετείχε αργότερα και ο Ερευνητής Πληροφορικής Δρ Χάρης Γεωργιου με σχόλιο που δημοσίευσε στο Facebook και το οποίο αναδημοσιεύουμε αυτούσιο με την άδειά του.

«Αποφεύγω να αναδημοσιεύω πράγματα που προσωπικά θεωρώ σκουπίδια, αλλά εδώ είναι η εξαίρεση. Πρόκειται για κάτι από τον υπουργό Υγείας της χώρας μας, που ποζάρει μπροστά από το σήμα του υπουργείου, άρα τα πράγματα σοβαρεύουν αναγκαστικά.

– Το DNA αποτελεί κώδικα με 4 βάσεις, άρα είναι σαν να λέμε 4αδικό σύστημα αρίθμησης (αντί 2αδικό στους Η/Υ). Τα αμινοξέα που κωδικοποιεί είναι 3άδες τέτοιων βάσεων, κάτι σαν τον κώδικα ASCII στους Η/Υ. Όμως, αντί να κωδικοποιεί 4^3 = 64, έχουμε μόνο 20+1 τέτοια αμινοξέα ή “σύμβολα”. Αυτό από μόνο του δημιουργεί[.........................................]

 

Ο σκοταδιστής υπουργός Υγείας τα έβαλε και με τον Δαρβίνο

Barry Lyndon Tribute - ARTE Concert

Ο Μπάρι Λίντον είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της φιλμογραφίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Γιατί; Η οπτική ομορφιά του, ο φωτισμός του με κεριά, η σχολαστική προσοχή στην ιστορική ακρίβεια, αλλά πάνω απ' όλα, η αξέχαστη μουσική επένδυση. Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ραδιοφώνου της Γαλλίας μας βυθίζει στην ατμόσφαιρα αυτού του κλασικού έργου.



Για αυτή τη συναυλία, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Radio France διευθύνει ο Nicolas Alstaedt και τη συνοδεύουν πέντε σολίστ: ο Jean Rondeau και η Violaine Cochard στο τσέμπαλο, η Ana Millet στο βιολί, ο Renaud Guieu στο τσέλο και η Catherine Cournot στο πιάνο.

Τα highlights της βραδιάς; Η Σαραμπάντα του Χαίντελ και το Τρίο για πιάνο, βιολί και τσέλο του Σούμπερτ, έργο 100, φυσικά! Οι Πέρσελ, Βιβάλντι και Μπαχ δεν μένουν πίσω και μας μεταφέρουν στον κόσμο του μακιαβελικού Μπάρι Λίντον.

00:47 - Henry Purcell - Music for the funeral of Queen Mary: March
02:40 - Antonio Vivaldi - Sonate pour violoncelle no5
12:30 - Georg Friedrich Haendel - Sarabande
16:20 - Johann Sebastian Bach - Concerto pour deux clavecins BWV 1060 - Largo ovvero adagi

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : H Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής του ΕΚΠΑ, εξηγεί την αύξηση του καρκίνου του παχέος εντέρου στις ηλικιακές ομάδες κάτω των 50

 

Καρκίνος παχέος εντέρου: Γιατί εμφανίζεται όλο και συχνότερα σε νέους

Οι αιτίες, οι μύθοι και οι πρακτικές συμβουλές. Η Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής του ΕΚΠΑ, εξηγεί.

Γιάννης Πανταζόπουλος

  lifo.gr 

«H εμφάνιση του καρκίνου του παχέος εντέρου για τις ηλικιακές ομάδες κάτω των 50 φαίνεται να αυξάνεται, ενώ στους μεγαλύτερους συχνά σταθεροποιείται ή μειώνεται».

— Ποια είναι σήμερα τα βασικά επιδημιολογικά δεδομένα για τον καρκίνο του παχέος εντέρου σε νεότερες ηλικίες στην Ελλάδα και διεθνώς και τι σας ανησυχεί περισσότερο ως επιδημιολόγο;
Διεθνώς, σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες, η εμφάνιση του καρκίνου του παχέος εντέρου για τις ηλικιακές ομάδες κάτω των 50 φαίνεται να αυξάνεται, ενώ στους μεγαλύτερους συχνά σταθεροποιείται ή μειώνεται (εν μέρει λόγω των συστάσεων προσυμπτωματικού ελέγχου). Αυτό έχει τεκμηριωθεί σε μεγάλες συγκριτικές αναλύσεις χωρών και σε πρόσφατες συνθέσεις στοιχείων, σύμφωνα με το διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Lancet Oncology».

— Εκτιμάται ότι περίπου 1 στα 10 νέα περιστατικά καρκίνου παχέος εντέρου παγκοσμίως αφορούν άτομα κάτω των 50 (αν και το ποσοστό διαφέρει σημαντικά ανά χώρα/περιοχή), σύμφωνα με τις διεθνείς βάσεις δεδομένων.
Για τη χώρα μας συνολικά, τα πιο σταθερά συγκρίσιμα νούμερα προέρχονται από ευρωπαϊκές αποτιμήσεις. Για τις νεότερες ηλικίες ειδικά, τα καλύτερα ελληνικά δεδομένα με χρονοσειρές προέρχονται από περιφερειακά μητρώα. Στο Μητρώο Καρκίνου Κρήτης (1992-2021) καταγράφεται σαφής αύξηση σε νεότερες ηλικίες, με ενδείξεις ότι η αύξηση είναι ιδιαίτερα έντονη σε πολύ νέες ομάδες (π.χ. 20-34) και προβολές περαιτέρω ανόδου.

Η διατροφή είναι σημαντικός τροποποιήσιμος άξονας κινδύνου για καρκίνο παχέος εντέρου και το σημαντικό είναι ότι οι αλλαγές έχουν μετρήσιμο αποτέλεσμα σε πληθυσμιακό επίπεδο.

— Τι σας ανησυχεί περισσότερο ως επιδημιολόγο;
Το ότι οι νεότερες γενιές φαίνεται να κουβαλούν υψηλότερο κίνδυνο από τις προηγούμενες, κάτι που υποδηλώνει αλλαγές σε εκθέσεις από την παιδική/εφηβική ηλικία (διατροφή, παχυσαρκία, μικροβίωμα, περιβάλλον). Κάτι επίσης ανησυχητικό είναι η διάγνωση με καθυστέρηση: σε νεότερους, τα συμπτώματα (π.χ. κοιλιακά άλγη, αίμα από το γαστρεντερικό, αλλαγή κενώσεων, αναιμία) ευνοήτως συχνά αποδίδονται σε «καλοήθη» αίτια, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η κολονοσκόπηση. Αυτό μεταφράζεται σε πιο προχωρημένο στάδιο σε ένα μέρος των ασθενών. Υπήρχε μέχρι πρόσφατα χαμηλή κάλυψη προσυμπτωματικού ελέγχου σε χώρες όπου δεν ήταν οργανωμένος (ιστορικά και στην Ελλάδα), με αποτέλεσμα να χάνεται το χρονικό παράθυρο αφαίρεσης πολυπόδων προτού εξαλλαγούν σε καρκίνο.

Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής του ΕΚΠΑ

— Πόσο καθοριστικό ρόλο παίζουν οι διατροφικές μας συνήθειες στην εμφάνιση του καρκίνου του παχέος εντέρου και ποιες αλλαγές θα μπορούσαν να μειώσουν ουσιαστικά τον κίνδυνο;
Η διατροφή είναι σημαντικός τροποποιήσιμος άξονας κινδύνου για καρκίνο παχέος εντέρου και το σημαντικό είναι ότι οι αλλαγές έχουν μετρήσιμο αποτέλεσμα σε πληθυσμιακό επίπεδο. Με την ισχυρότερη και πιο σταθερή επιστημονική τεκμηρίωση, τα επεξεργασμένα κρέατα (όπως αλλαντικά, μπέικον και λουκάνικα) αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου και έχουν ταξινομηθεί ως καρκινογόνα για τον άνθρωπο με αιτιολογική σχέση ειδικά για τη νόσο αυτή, ενώ το κόκκινο κρέας συνδέεται με πιθανή έως μέτρια αύξηση του κινδύνου, ιδιαίτερα όταν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες· το αλκοόλ επίσης αυξάνει τον κίνδυνο, όσο μεγαλύτερη η κατανάλωση, τόσο υψηλότερος ο κίνδυνος. Αντίθετα, οι διαιτητικές ίνες, τα δημητριακά ολικής άλεσης και τα όσπρια έχουν προστατευτική δράση, όπως και τα γαλακτοκομικά και το ασβέστιο, τα οποία συνολικά φαίνεται να σχετίζονται με μειωμένο κίνδυνο, σύμφωνα με τις συστάσεις διεθνών φορέων που έχουν στηριχτεί σε μεγάλες μετα-αναλύσεις.

Τροποποιήσεις που μπορούν να μειώσουν ουσιαστικά τον κίνδυνο θέλουν τα όσπρια, το ψάρι και τα πουλερικά να αποτελούν την κύρια πηγή πρωτεΐνης και το κόκκινο κρέας να περιορίζεται σε λίγες μερίδες την εβδομάδα, σημαντική μείωση των αλλαντικών (ιδανικά σε σπάνια ή μηδενική κατανάλωση), υιοθέτηση της λογικής του «ισορροπημένου πιάτου» (το μισό να καλύπτεται από λαχανικά, το ένα τέταρτο από πρωτεΐνη ή όσπρια και το υπόλοιπο από τρόφιμα ολικής άλεσης, όπως κριθάρι, καστανό ρύζι ή ψωμί ολικής άλεσης), τον περιορισμό του αλκοόλ, με την απλή αλλά σαφή αρχή ότι όσο μικρότερη είναι η κατανάλωση τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος για την υγεία.[........................................] ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Αργύρης Ξάφης διαβάζει πέντε διηγήματα του Γιώργου Ιωάννου

 

Ο Αργύρης Ξάφης διαβάζει 5 διηγήματα του Γιώργου Ιωάννου

Αργυρώ Μποζώνη

lifo.gr'7–8 λεπτά

---

LIFO VIDEOS

Ο Αργύρης Ξάφης διαβάζει πέντε διηγήματα του συγγραφέα από τις συλλογές «Επιτάφιος θρήνος», «Σαρκοφάγος», «Η Μόνη Κληρονομιά», «Για ένα φιλότιμο».

Σε αυτήν τη σειρά ακούμε από το βιβλίο του «Επιτάφιος Θρήνος» την έξοχου ύφους και λεπτότητας «Δασκάλα». Από τη «Σαρκοφάγο» τα «Λιμενικά Λουτρά», ένα κομψοτέχνημα που εξερευνά την ανθρώπινη μοναξιά, την αναζήτηση της συντροφικότητας και την ερωτική επιθυμία σε λαϊκούς χώρους, μακριά από τα κοινωνικά πρότυπα. Ακούμε επίσης το «Τζέλτεν», ένα road trip του συγγραφέα στην έρημο της Λιβύης, και από την πρώτη του συλλογή, το «Για ένα φιλότιμο» (1964), με την οποία ο Ιωάννου εγκαινιάζει τη βιωματικής γλώσσας πεζογραφία του, την οποία δεν έπαψε να πρεσβεύει και να καλλιεργεί, τον αριστουργηματικό «Μπάτη». Η ανάγνωση συμπληρώνεται από τις «Νεροφίδες» που γράφτηκαν το 1973 και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Τραμ» τον Ιούλιο του 1976.

Ο Αργύρης Ξάφης, που ήρθε για πρώτη φορά με το έργο αυτού του σπουδαίου και παραγνωρισμένου σήμερα συγγραφέα, γοητευμένος από το ύφος τη γλώσσα και τον κόσμο του, από το πόσο «μοντέρνος» είναι, απάντησε γενναιόδωρα «θα τα διαβάσω όλα». Ιδού, λοιπόν, αυτός ο συγγραφέας έρχεται ξανά κοντά μας μέσα από μια νέα φωνή που μας μυεί στην απόλαυση της ανάγνωσης «διαμαντιών» της ελληνικής πεζογραφίας και μας δίνει ένα σήμα πώς αν σταθούμε, σκύψουμε και διαβάσουμε ή ξαναδιαβάσουμε τον Γιώργο Ιωάννου θα ανακαλύψουμε έναν θησαυρό των ελληνικών γραμμάτων με ιστορίες στοχαστικές, σχεδόν αθόρυβες, σπάνιες, σαν παύση στον βιαστικό και βίαιο καιρό μας.

Πόσο βιωματική είναι η πεζογραφία του Ιωάννου; Απαντά ο ίδιος: «Λέγοντας λοιπόν βιωματική, εννοώ τη λογοτεχνία εκείνη που αντλείται από προσωπικά βιώματα του συγγραφέα [...]. Τα βιώματα πάλι δεν είναι μονάχα εκείνα που προέρχονται από την εμπειρία, αλλά και οι φαντασιώσεις και οι ισχυρές πνευματικές καταστάσεις που έχει ζήσει ο άνθρωπος [...]. Ανακουφίζομαι γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο. Είναι για μένα κάτι σαν ψυχολογική ανάγκη. Ωστόσο τα περισσότερα από αυτά που γράφω δεν είναι βιογραφικά και δεν συνέβησαν ακριβώς έτσι, όπως μεταφέρονται στο χαρτί. Άλλωστε, στα πεζογραφήματά μου υποδύομαι και πολλά πρόσωπα που θα ήθελα να είμαι».

«… Ο Ιωάννου ήταν ο διαβάτης που σύχναζε σε καφενεία, στις αγορές, στα καπνισμένα σινεμά, σε απόμερες περιοχές, ισότιμος των αρσενικών αλλά και κυνηγός. Η αναζήτηση αυτή δεν είχε μόνον σχέση με τον Άλλο αλλά με την ίδια την περιπέτεια, τη λατρεία των χώρων, τις μνήμες των τόπων, την περιδιάβαση στις σκιές και τις θολές περιοχές της ιστορίας των ανωνύμων…», γράφει ο Θόδωρος Γρηγοριάδης.

Σε έναν τιμητικό τόμο για τον Γιώργο Ιωάννου που κυκλοφόρησε το 2005 από τον Κέδρο γράφει για τον συγγραφέα: «Είναι ο πεζογράφος που αυτοβιογραφήθηκε, μιλώντας ψιθυριστά, τρυφερά, εξομολογητικά για τους άλλους, συνθέτοντας τη μυθιστορία των ταπεινών. Είναι από τους λίγους λειτουργούς που μας έρχονται από τα χρόνια εκείνα, όπου το κάθε πεζογράφημα, απολεπισμένο από τα ιδιωτικά οράματα και τον συγγραφικό ναρκισσισμό, εμπεριείχε μόχθο συλλογικό και αποτύπωνε ουσία. Κι είναι επίσης ένας ευφυής παραμυθάς που αξιώθηκε όσο ελάχιστοι να υποτάξει λειτουργικά την πρωτοπρόσωπη αφήγηση στην αντικειμενική ιστόρηση, πλάθοντας ένα Εγώ λιωμένο στο Εμείς»… γράφει η Σταυρούλα Παπασπύρου στη στήλη «Πίσω Ράφι» της LiFO.

Λίγα λόγια για τον Γιώργο Ιωάννου

Ο ποιητής και πεζογράφος Γιώργος Ιωάννου (1927-1985) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες με καταγωγή από την Ανατολική Θράκη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή και εργάστηκε ως καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας και της επαρχίας, μέχρι τον διορισμό του στη δημόσια μέση εκπαίδευση. Το 1962 στάλθηκε από την υπηρεσία του στη Βεγγάζη της Λιβύης, όπου ίδρυσε ελληνικό γυμνάσιο.

Πρώτο βιβλίο του, η μικρή ποιητική συλλογή «Ηλιοτρόπια» (Θεσσαλονίκη, 1954). Η δεύτερη συλλογή του, «Τα χίλια δέντρα», εκδόθηκε το 1963 («Διαγώνιος»). Το 1964 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο πεζογραφημάτων με τίτλο «Για ένα φιλότιμο» και από τότε αποφάσισε να αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην πεζογραφία. Ακολούθησαν: «Η σαρκοφάγος» (1971), «Η μόνη κληρονομιά» (1974), «Το δικό μας αίμα» (1978), «Επιτάφιος θρήνος» (1980), «Ομόνοια» (1980), «Κοιτάσματα» (1981), «Πολλαπλά κατάγματα» (1981), «Εφήβων και μη» (1982), «Καταπακτή» (1982), «Εύφλεκτη χώρα» (1982) και «Η πρωτεύουσα των προσφύγων» (1984), που αποτέλεσε το τελευταίο πεζογραφικό έργο του. Εξέδωσε επίσης το θεατρικό έργο για παιδιά «Το αυγό της κότας» (1981) που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο. Μετά τον θάνατό του εκδόθηκε και το παιδικό ανάγνωσμα «Ο Πίκος και η Πίκα» (1986).

Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τα δημιουργήματα του λαϊκού λόγου. Εξέδωσε, με εισαγωγές, σχόλια και γλωσσάρια, τις παρακάτω εργασίες: «Τα δημοτικά μας τραγούδια» (1966), «Μαγικά παραμύθια του ελληνικού λαού» (1966), «Παραλογές» (1970), «Καραγκιόζης» (1971-1972, τόμοι 3), «Παραμύθια τού λαού μας» (1973). Τα κείμενα των συλλογών επιλέχθηκαν με λογοτεχνικά κριτήρια.

Μετέφρασε και σχολίασε την τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» (1969), το ΧΙΙ βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, που έχει τον τίτλο «Στράτωνος Μούσα Παιδική» (1980), καθώς και το ιστορικό δοκίμιο του Τάκιτου «Γερμανία» (1981). Το 1985 εκδόθηκαν τα δοκίμιά του για τον Παπαδιαμάντη, τον Καβάφη και τον Λαπαθιώτη με τίτλο «Ο της φύσεως έρως» και το 1996 οι συνεντεύξεις του (1974-1985), με τίτλο «Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής».

Ήταν βασικός συνεργάτης του περιοδικού «Διαγώνιος» (1958-1965), εξέδιδε το περιοδικό «Φυλλάδιο», το οποίο έγραφε ολόκληρο μόνος του (1978-1985, τεύχη 1-8), και συνεργάστηκε με το μαθητικό περιοδικό «Ελεύθερη Γενιά» (1976-1982). Το 1982 κυκλοφόρησε από τη Lyra ο δίσκος βινυλίου «Κέντρο διερχομένων» με στίχους δικούς του και μουσική του Νίκου Μαμαγκάκη.

Η συνεργασία του με ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά ήταν πολύ τακτική. Ποιήματά του καθώς και πεζογραφήματά του μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν σε αγγλικά και γαλλικά περιοδικά.

Το 1979 του απονεμήθηκε το Α´ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για το «Δικό μας αίμα».

Ο Γιώργος Ιωάννου θεωρείται εισηγητής του σύντομου πεζογραφήματος που ταξινομείται μεταξύ του δοκιμίου και της αφήγησης των ψυχικών περιπετειών του ομιλούντος προσώπου. Το νέο αυτό λογοτεχνικό είδος καθώς και οι γενικότερες αισθητικές αρχές του Γιώργου Ιωάννου άσκησαν σημαντική επίδραση στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία. Ο λόγος του έχει προέλευση βιωματική. Υποστήριζε ότι καλή λογοτεχνία δεν μπορεί να γραφτεί όταν ο λόγος δεν έχει βιωματικό βάρος και ο λογοτέχνης δεν τον έχει ψηλαφίσει με την ψυχή του και το πνεύμα του. (πηγή: εκδόσεις Κέδρος).

Αφιερώνουμε την ανάγνωση στη Φανή Ξάφη.

Eπιμέλεια: Αργυρώ Μποζώνη

Κάμερα - μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος

Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου

Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς

«Ο κακός συγγραφέας Μίμης Καραγάτσης και το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, που λατρεύει τα άρλεκιν »

 

Το πρόβλημα με εμάς και τον Μ.Καραγάτση 

Peter Ravn

Spread the love

 

του Νίκου Α. Μάντη (*)

 oanagnostis.gr

Εδώ και μερικές μέρες, η μικρή λίμνη που αποτελεί την ελληνική βιβλιοφιλική κοινότητα στα social media και το διαδίκτυο, έχει αναστατωθεί αρκετά, έως ελαφρού κυματισμού, με αφορμή ένα άρθρο της νέας πεζογράφου Ρένας Λούνα στον ιστότοπο της Lifo, όπου περίπου επιχειρείται η αποδόμηση του Μ. Καραγάτση, με επίκεντρο κυρίως (αλλά όχι μόνο) το μυθιστόρημά του «Η Μεγάλη Χίμαιρα». Εκεί, η Ρένα Λούνα επιλέγει αρκετά αποσπάσματα από το βιβλίο για να υποστηρίξει ότι, πέρα όλων των άλλων μειονεκτημάτων του, ο Καραγάτσης διέπεται από έναν αχαλίνωτο σεξισμό/μισογυνισμό, ο οποίος διαφαίνεται ιδιαίτερα στον τρόπο που ο αφηγητής περιγράφει τη σχέση της κεντρικής ηρωίδας, της Μαρίνας, με το σεξ, τον ερωτισμό και τη βία, πάντα υπό τη σκιά της ενοχής αλλά και τον πανίσχυρο ηθικό και συναισθηματικό έλεγχο των αρσενικών της ζωής της, και ιδιαίτερα του συζύγου και του κουνιάδου της.

Μπροστά στη διαφαινόμενη φεμινιστική «ακύρωση» του Καραγάτση, με τον οποίο έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές εφήβων και νέων αναγνωστών στη χώρα μας (με καταστροφικά αποτελέσματα, θα πω εγώ, αλλά γι’ αυτό παρακάτω) το άρθρο της Λούνα προκάλεσε έναν χείμαρρο αρνητικών έως αποτροπιαστικών σχολίων στο διαδίκτυο, η κεντρική επιχειρηματολογία των οποίων εστιαζόταν στο ότι «δεν μπορούμε να κρίνουμε έναν συγγραφέα αναδρομικά, με τα κριτήρια της εποχής μας» και ότι η γραφή του Καραγάτση θα πρέπει να ιδωθεί ως μέρος του καιρού του, δηλαδή (υπονοούν τα σχόλια αυτά) ίσως με μια αυξημένη ανοχή στο θέμα της αντιμετώπισης των γυναικών εκ μέρους του (η οποία, αρκετοί εκ των σχολιαστών δεν θα είχαν πρόβλημα να παραδεχθούν, υπήρξε λίγο ως πολύ άθλια).

Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι η αρχική επιχειρηματολογία της Λούνα πάσχει ελαφρώς, επικεντρώνοντας στο θέμα του φύλου, δίνοντας αφορμή στους επικριτές της να παρακάμψουν το μεγαλύτερο επίδικο, το οποίο κατ’ εμέ συνεχίζει να αποτελεί το γεγονός ότι τα βιβλία του Καραγάτση δεν διαβάζονται πλέον, όχι μονάχα υπό το φως του φεμινισμού, αλλά κυρίως του στοιχειωδώς καλού γούστου σε σχέση με το τι αποτελεί επαρκή λογοτεχνία. Να συμπληρώσω εδώ, ότι, αντίστοιχες συζητήσεις, για τη συμβατότητα δηλαδή με το σήμερα έργων του παρελθόντος γίνονται και στο εξωτερικό αρκετές, στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού της οπτικής διανοουμένων και καλλιτεχνών με φίλτρο το φεμινιστικό, έμφυλο και αντιρατσιστικό κίνημα (το αποκαλούμενο και woke, κατά τους επικριτές του). Είναι αξιοπρόσεκτο, ωστόσο, ότι ποτέ αντίστοιχες συζητήσεις δεν έχουν καταφέρει να πλήξουν τον πυρήνα εκείνου που ως πρόσφατα αποτελούσε τον λεγόμενο «Κανόνα» της δυτικής λογοτεχνίας.

Ακόμα και οι προβληματικές απόψεις του Χάμσουν, του Σελίν ή του Πάουντ, ακόμα και το αφηγηματικό δόλωμα της παιδοφιλίας στο Ναμπόκοφ, ακόμα και οι διάσπαρτες αρχαϊκές αναφορές στο Δάντη, το Θερβάντες ή τον Σαίξπηρ, δεν στάθηκαν ποτέ αρκετές να θολώσουν τον πανανθρώπινο χαρακτήρα του έργου τους. Κι αυτό, όχι επειδή εμείς στεκόμαστε με αυξημένη επιείκεια μπροστά στα δημιουργήματά τους, όπως απαιτείται στην συζητούμενη περίπτωση, αλλά, αντιθέτως, επειδή τα ίδια τα δημιουργήματα αυτά εισβάλλουν στο μυαλό και τις αισθήσεις μας πλησίστια, απρόσβλητα, σαν ισχυρά παγοθραυστικά, καταργώντας το χρόνο, τις κοινωνικές μεταβολές, τις διαδοχικές κυρίαρχες ιδεολογίες. Ένα μεγάλο έργο δεν έχει ανάγκη κανενός είδους υπεράσπιση ή «ιδεολογική επικαιροποίηση», ούτε καν ως υποσημείωση στην πρόσληψή του. Αντίθετα, ένας προβληματικός ακόμα και για την εποχή του συγγραφέας, όπως λ.χ. ο Ίαν Φλέμινγκ, μπορεί να σαρωθεί από το γούστο και τα φευγαλέα πολιτικά προτάγματα των επερχόμενων γενεών. Το πρόβλημα ωστόσο τότε θα είναι δικό του, και όχι των γενεών που πια δεν θα βρίσκουν σε εκείνον το έρεισμα για να αιχμαλωτίσει τη φαντασία τους. [......................]

 

Το πρόβλημα με εμάς και τον Μ.Καραγάτση (του Νίκου Α. Μάντη)

«Ναι, αυτό που κάνει ο Τραμπ είναι φασισμός»!

 

«Ναι, είναι φασισμός»

Γιώργος Ι. Αλλαμανής

efsyn.gr

 5–6 λεπτά

---

Ένα από τα συνθήματα στα πλακάτ που κρατούν τις τελευταίες τρεις μέρες όσοι διαδηλώνουν στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ γράφει «Είναι φασισμός!» («It’s fascism!»). Τα πλήθη που γέμισαν τους δρόμους της Μινεάπολης αλλά και της Νέας Υόρκης, του Λος Αντζελες, της Ουάσινγκτον, του Σικάγου και του Πόρτλαντ αντιδρούν στα αλλεπάλληλα πλήγματα κατά της δημοκρατίας από την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Βέβαια η απόσταση ανάμεσα στην «αυταρχική διακυβέρνηση» και το «φασιστικό κράτος» είναι μεγάλη. Εχει πολιτειακά οδόσημα, ιστορικές αναφορές χωρίς μηχανιστικές συγκρίσεις, καθώς και σύγχρονα χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό οι πολιτικοί επιστήμονες, οι διεθνολόγοι και οι ιστορικοί αποφεύγουν να μιλάνε για «φασιστική Αμερική του Τραμπ» - και από επιστημονική σκοπιά ορθώς πράττουν.

Καθώς όμως γιγαντώνονται τα κρούσματα απαξίωσης του διεθνούς δικαίου από τον 79χρονο πρόεδρο («Δεν το χρειάζομαι, το μόνο που μπορεί να σταματήσει την εξουσία μου είναι η δική μου ηθική, το δικό μου μυαλό») και κλιμακώνεται η βία ή η απειλή χρήσης βίας εντός και εκτός συνόρων, η «F-word», η λέξη που αρχίζει από «φι», φτάνει στα στόματα πολλών ανθρώπων.

Ένας από αυτούς είναι ο Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, ακτιβιστής για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και συνεργάτης του Ινστιτούτου Brookings, Τζόναθαν Ράους. «Ναι, είναι φασισμός» είναι ο τίτλος του τελευταίου άρθρου του Ράους στην έγκυρη πολιτική επιθεώρηση της Ουάσινγκτον «The Atlantic».

Ακολουθούν τα βασικά σημεία του άρθρου του:

Yes, It’s Fascism

Until recently, I thought it a term best avoided. But now, the resemblances are too many and too strong to deny.

By Jonathan Rauch

Tom Brenner / Getty

January 25, 2026[..............................]

«Μέχρι πρόσφατα αντιστεκόμουν στη χρήση της λέξης που αρχίζει από “φ” για να περιγράψω τον πρόεδρο Τραμπ. Κατ’ αρχάς, υπήρχαν πάρα πολλά στοιχεία του κλασικού φασισμού που δεν έμοιαζαν να ταιριάζουν. Επιπλέον, ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί τόσο υπερβολικά ώστε να έχει σχεδόν χάσει κάθε νόημα, ιδίως από αριστερόστροφους κύκλους. Η ιταλική εκδοχή διέφερε από τη γερμανική, η οποία διέφερε από την ισπανική, η οποία με τη σειρά της διέφερε από την ιαπωνική.

Ζωτικός χώρος και βαρβαρότητα

»Αποδέχθηκα τον χαρακτηρισμό του τέως προέδρου Μπάιντεν για το κίνημα MAGA ως “ημι-φασιστικό”, επειδή ορισμένες παραλληλίες ήταν προφανείς. Ο Τραμπ ήταν αυταρχικός και αντιμετώπιζε το κράτος σαν προσωπική ιδιοκτησία και οικογενειακή επιχείρηση του ηγέτη. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει. Οπως ο φασισμός είναι ιδεολογικός, επιθετικός και -τουλάχιστον στα αρχικά του στάδια- επαναστατικός. Επιδιώκει να κυριαρχήσει στην πολιτική, να συντρίψει την αντίσταση και να ξαναγράψει το Κοινωνικό Συμβόλαιο. Κατά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Τραμπ, αυτό που αρχικά έμοιαζε με προσπάθεια να μετατρέψει την κυβέρνηση σε προσωπικό του παιχνίδι έχει μετατοπιστεί καθαρά προς έναν δογματικό και επιχειρησιακό φασισμό.

»Η όρεξή του για lebensraum (“ζωτικό χώρο” με τη ναζιστική αντίληψη), ο ισχυρισμός του περί απεριόριστης εξουσίας, η στήριξή του στην παγκόσμια Ακροδεξιά, η πολιτικοποίηση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, η χρήση επιδεικτικής βαρβαρότητας, η προκλητική παραβίαση δικαιωμάτων, η δημιουργία μιας εθνικής παραστρατιωτικής αστυνομίας όπως η ICE - όλα αυτά δείχνουν κάτι πολύ πιο σκόπιμο και σκοτεινό από τη συνηθισμένη απληστία ή τον κοινό γκανγκστερισμό. Οταν αλλάζουν τα γεγονότα, αλλάζω γνώμη. Τα πρόσφατα γεγονότα έκαναν το στιλ διακυβέρνησης του Τραμπ πιο ξεκάθαρο. Ο φασισμός είναι πλέον ο καταλληλότερος όρος και η απροθυμία χρήσης του είναι σχεδόν διαστροφική.

«Τίποτα έξω από το κράτος»

»Ο Τραμπ μεταξύ άλλων κατεδαφίζει τους κανόνες συμπεριφοράς, από την άσεμνη χειρονομία σε εργάτη εργοστασίου μέχρι το ότι αποκάλεσε μια δημοσιογράφο “γουρούνα”. Εξυμνεί τη βία και φέρεται δημοσίως σαν νταής, όπως έκανε με τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι. Επιβάλλει επιλεκτικά τον νόμο εναντίον του “εχθρού”, του “άλλου”, θέλοντας να κλείσει στη φυλακή από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι τον πρόεδρο της FED. Λατρεύει την απανθρωποποίηση αποκαλώντας “παράσιτα” τους πολιτικούς του αντιπάλους και “σκουπίδια” που “δηλητηριάζουν το αίμα της χώρας μας” τους μετανάστες. Υιοθετεί τακτικές αστυνομικού κράτους, έχοντας μετατρέψει την ICE σε μια τεράστια παραστρατιωτική δύναμη που περιπλανιέται στη χώρα κατά βούληση, ερευνά, συλλαμβάνει και δολοφονεί ανθρώπους χωρίς εντάλματα.

»Παράλληλα υπονομεύει την εκλογική διαδικασία και απορρίπτει τη θεμελιώδη φιλελεύθερη διάκριση μεταξύ κράτους και ιδιωτικού τομέα ακολουθώντας το δόγμα του Μουσολίνι: “Τίποτα έξω από το κράτος”. Και φυσικά επιτίθεται ενάντια στα ΜΜΕ ακολουθώντας το εγχειρίδιο Ορμπαν στην Ουγγαρία αν και ευτυχώς συναντά ακόμη αντιστάσεις στον χώρο του αμερικανικού Τύπου».

Τέλος, όπως επισημαίνει ο Τζόναθαν Ράους, «ο Τραμπ επαινεί και υποστηρίζει αυταρχικούς λαϊκιστές και ανελεύθερους εθνικιστές στη Σερβία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Τουρκία, το Ελ Σαλβαδόρ και τη Σλοβακία, μεταξύ άλλων - και δείχνει μια παράξενη υποτέλεια απέναντι στον Ρώσο ισχυρό άνδρα Βλαντίμιρ Πούτιν. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η de facto ευθυγράμμισή του εναντίον των φιλελεύθερων συμμάχων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, τους οποίους περιφρονεί. Ο κατάλογος τελειώνει (;) με τον ναρκισσισμό και την προσωπολατρία παράλληλα με την προβολή του λευκού και χριστιανικού αμερικανικού εθνικισμού».

B92

"Yes, what Trump is doing is fascism"

Επαινώντας τον Hamnet της Κλοϊ Ζάο

 

Hamnet: Όταν η ζωή γίνεται θέατρο και η απώλεια τέχνη

Γιάννης Γκροσδάνης

parallaximag.gr

 4–5 λεπτά

---

«…δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα

τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.»

Αριστοτέλης (Ποιητική)

Σε μια παλαιότερη συνέντευξή του, ο Φεντερίκο Φελίνι, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το γιατί μιλά στις ταινίες του σχεδόν αποκλειστικά για τον εαυτό του και την προσωπική του ζωή, είχε πει: «Η ζωή μου είναι το μόνο πράγμα για το οποίο μπορώ να μιλήσω».

Έχοντας διανύσει δεκαετίες από τότε, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει με τη διαπίστωση ότι η μεγάλη τέχνη είναι εκείνη που κουβαλά μέσα της στοιχεία της ζωής μας. Το Hamnet της Κλοϊ Ζάο αποτελεί μια χαρακτηριστική επιβεβαίωση αυτής της θέσης, αποτυπώνοντας με σπάνια ευαισθησία τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο Σαίξπηρ μετουσίωνε την προσωπική του οπτική γύρω από την ζωή σε τέχνη.

Βασισμένη σε μια μυθοπλαστική ιστορία πάνω σε αληθινά πρόσωπα η ταινία αφηγείται την ιστορία του Γουίλιαμ (Σαίξπηρ), δάσκαλος λατινικών και γιος δερματοποιού, που μεγαλώνει σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας και γνωρίζει την Ανιές, ένα κορίτσι με έντονη διαίσθηση, σχεδόν μυστικιστική. Η Ανιές γνωρίζει τα γιατροσόφια, ζει σε αρμονία με τη φύση και μοιάζει περισσότερο με αερικό του δάσους παρά με πλάσμα της πραγματικότητας. Οι δύο νέοι ερωτεύονται, αποφασίζουν να παντρευτούν και αποκτούν τρία παιδιά. Όταν ο Γουίλιαμ αποφασίζει να αναζητήσει την τύχη του στη θεατρική σκηνή του Λονδίνου, η Ανιές μένει πίσω, αναλαμβάνοντας το βάρος της οικογένειας, έως ότου όλοι μετακομίσουν στην πρωτεύουσα. Σε εκείνο το σημείο, όμως, θα τους βρει μια συντριπτική τραγωδία.

Η απώλεια που έρχεται, λειτουργεί ως ρήγμα στον πυρήνα της οικογένειας. Η σύζυγος και μητέρα Ανιές κουβαλά ένα αβάσταχτο φορτίο πένθους και αναζητά κάπου να ξεσπάσει, να αποδώσει ευθύνες. Ο σύζυγος και πατέρας Γουίλιαμ, παρά την καλλιτεχνική του φύση, αντιμετωπίζει τον πόνο πιο πραγματιστικά, αποδέχεται τα γεγονότα κατανοώντας πως η ζωή οφείλει —όσο σκληρό κι αν είναι— να συνεχιστεί. Η σχέση του ζευγαριού δοκιμάζεται βαθιά. Και τότε, ως γέφυρα ζωής, αγάπης και συμφιλίωσης, έρχεται η ίδια η τέχνη του θεάτρου. Η συγγραφή και το ανέβασμα του Άμλετ λειτουργούν ως πράξη κάθαρσης, βοηθώντας τους δύο ήρωες να αποδεχτούν την κοινή απώλεια τους και να προχωρήσουν.

Η Κλοϊ Ζάο δεν αρκείται στην αναπαράσταση μιας ιστορίας της ελισαβετιανής εποχής. Επιχειρεί να εισχωρήσει στην φιλοσοφία του Σαίξπηρ και να αποδώσει κινηματογραφικά το σύμπαν του (που ίσως να κρύβεται στο «όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή»). Η πρόθεσή της αυτή αντανακλάται σε όλα τα επίπεδα σκηνοθετικά και σεναριακά, ακόμα και στο μοντάζ, που υπογράφει η ίδια, και το οποίο μοιάζει να διαρθρώνει την αφήγηση της ιστορίας σε θεατρικές πράξεις. Καθόλου τυχαία λοιπόν, η Ζάο έφτασε στη δεύτερη οσκαρική της υποψηφιότητα, υπογράφοντας μια σπουδαία ταινία για τη σημασία της αγάπης και τη λυτρωτική λειτουργία της τέχνης στη ζωή των ανθρώπων.

Την αληθινή τέχνη που βοηθάει τους ανθρώπους μέσα από την κάθαρση —όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι ποιητές— να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Η τελική σκηνή με το ανέβασμα του Άμλετ επί σκηνής είναι στην πραγματικότητα ένας δημιουργικός εσωτερικός διάλογος μεταξύ του δημιουργού και ενός θεατή —εδώ ανάμεσα στον Σαίξπηρ και την Ανιές— που καταφέρνει να επεκταθεί σε όλους τους θεατές που συμπάσχουν και βιώνουν το δράμα και να αποκτήσει μια διαχρονική ουσία η οποία την κάνει να συγκαταλέγεται στις πιο σπαρακτικές, καθαρτήριες και ουσιαστικές στιγμές που μπορεί να συναντήσει κανείς στο σύγχρονο σινεμά.

Το υπέροχο σκορ του Μαξ Ρίχτερ και η ατμοσφαιρική φωτογραφία του Λούκας Ζαλ ενισχύουν την ποιητική διάσταση της ταινίας. Σεναριακά και σκηνοθετικά υπέροχο, το Hamnet επαναδιατυπώνει κινηματογραφικά με τόλμη το σαιξπηρικό σύμπαν. Ο μεγάλος, αδιαμφισβήτητος θησαυρός του Άμνετ, ωστόσο, είναι η πρωταγωνίστρια, η Τζέσι Μπάκλεϊ, σε μια από τις σαρωτικότερες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων — μια ηθοποιός που δεν απλώς υποδύεται τον ρόλο της, αλλά ζει ολοκληρωτικά μέσα στο σύμπαν της ταινίας.

Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

ΕΞ ΟΙΚΕΙΩΝ ΤΑ ΒΕΛΗ :Βηματοδότης(Το Βήμα) «Το πρόβλημα δυσπιστίας των πολιτών προς την κυβέρνηση έχει γίνει δομικό. Η κοινή γνώμη δεν την πιστεύει σε κανένα θέμα δικαιοσύνης, θεσμών, διαδικασιών, διαφθοράς, διαφάνειας, λογοδοσίας...»

 

Ξέρουν τι ψηφίζουν; | ΤΟ ΒΗΜΑ

Βηματοδότης 

 tovima.gr

9–12 λεπτά

---

ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Η υπόθεση τροποποίησης της διάταξης για τη συνεπιμέλεια όχι μόνο δεν ξεφουσκώνει, αλλά φέρνει ή πιο σωστά, ξαναφέρνει, ανεξάρτητα από την ουσία της, στην επιφάνεια σοβαρά θεσμικά και πολιτικά προβλήματα της κυβέρνησης.

Θεσμικά, πρώτα απ’ όλα, εκτέθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Ο Γιώργος Φλωρίδης ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για την ρύθμιση και την υπερασπίστηκε. Όμως, η υπεράσπισή του είχε πολλά κενά και ανακρίβειες, για να το θέσω ευγενικά. Ναι μεν ήταν διάταξη που εντάχθηκε στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, αλλά δεν τέθηκε σε διαβούλευση, ενώ ο υπουργός άφησε να εννοηθεί ότι υπήρξε συζήτηση -κυβερνητικές πηγές διευκρίνιζαν στην αρμόδια Επιτροπή στη Βουλή.

Νομικοί λένε ότι είναι η πολλοστή φορά που ο Φλωρίδης τροποποιεί βασικά θεσμικά νομοθετήματα αιφνιδιαστικά, χωρίς κανείς να μαθαίνει πότε, αν και από ποιους συζητήθηκαν, ποιοι τα εισηγούνται και γιατί ποτέ δεν καλούνται θεσμικά ο νομικός κόσμος να συμμετάσχει στη διαμόρφωση βασικών νομοθετημάτων. Δεν είναι δυνατόν να τροποιείται νύχτα ο Αστικός Κώδικας και να το μαθαίνουμε κατά λάθος, μου είπε ο φίλος μου. Επίσης, δεν είναι αλήθεια ότι η αντιπολίτευση δεν έφερε αντιρρήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε καθαρά την αντίθεσή του στην πρακτική της πρόσθεσης σε άσχετο νομοσχέδιο.

Έπειτα, φάνηκε για άλλη μια φορά η αποτυχία του «επιτελικού κράτους». Όλος αυτός ο συγκεντρωτισμός που υποτίθεται εξασφαλίζει το συντονισμό των νομοθετικών πρωτοβουλιών και την «καλή νομοθέτηση», αποδεικνύεται μια φούσκα. Ό,τι θέλει κάνει ο καθένας και μετά δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε σε ποιον να ρίξουν την ευθύνη,

Και τέλος, εκτέθηκαν οι βουλευτές. Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι στη Βουλή όχι απλώς δεν ξέρουν τι ψηφίζουν, αλλά στην ουσία δεν ψηφίζουν καν. Αυτό βέβαια γίνεται χρόνια, αλλά οι πολίτες δεν είχαν καταλάβει ακριβώς πώς λειτουργεί η «διαδικασία». Η αλήθεια είναι ότι οι υπουργοί φέρνουν διατάξεις, «συζητιούνται» σε άδεια αίθουσα, πλην των περιπτώσεων που υπάρχει «πιασάρικο» θέμα και δημοσιότητα, και στο τέλος το προεδρείο εκφωνεί την υπερψήφιση ή όχι των νόμων αθροίζοντας νοερά τις δυνάμεις των κομμάτων που τάσσονται υπέρ ή κατά. Κι όταν προκύπτει θέμα, όπως εδώ, εμφανίζονται όλοι οι βουλευτές ενός κόμματος να έχουν ψηφίσει μια διάταξη, ενώ οι περισσότεροι ούτε καν ήταν στην Βουλή.

Πολιτικά από την άλλη, έγινε σαφές ότι ο μηχανισμός προπαγάνδας που στήθηκε από την αρχή της παρούσας διακυβέρνησης, αυτό το οικοσύστημα πολιτικών ιστοσελίδων, «εφημερίδων», «ιδιωτικών ομάδων», αρθρογράφων «γνώμης», «ανεξάρτητων» σχολιαστών, τρολ, ινφλουένσερ και δεν συμμαζεύεται, έχει πια αυτονομηθεί. Όχι ότι δεν κάνει τη δουλειά για την οποία στήθηκε, αλλά πλέον κάνει και «δικές» του δουλειές. Η κυβέρνηση κάλυψε απόλυτα την Όλγα Κεφαλογιάννη και πασχίζει να μειώσει την ζημιά και αυτοί που θα περίμενες να σηκώσουν το κύριο βάρος της προσπάθειας αυτής κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Συντηρούν καθημερινά το θέμα και ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Επιπλέον, φάνηκε ότι το πρόβλημα δυσπιστίας των πολιτών προς την κυβέρνηση έχει γίνει δομικό. Η κοινή γνώμη δεν την πιστεύει σε κανένα θέμα δικαιοσύνης, θεσμών, διαδικασιών, διαφθοράς, διαφάνειας, λογοδοσίας. Και είμαι βέβαιος ότι η κατάσταση αποκλείεται να βελτιωθεί. Στο θεσμικό, το δικαιοπολιτικό γήπεδο, η κυβέρνηση έχει χάσει οριστικά το παιχνίδι, σε βαθμό που ακόμη και στις σπάνιες περιπτώσεις που έχει δίκιο, κανείς δεν την πιστεύει. Έτσι και χειρότερα θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.[.......................]

***

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

Δ. Κανελλόπουλος:"Δέκα πράγματα για την τροπολογία Φλωρίδη - Κεφαλογιάννη"