Και υποκριτής και φίλος, δε γίνεται!

Γιούνκερ: Να βοηθήσουμε την Ελλάδα στο προσφυγικό και να αντιμετωπίσουμε τα αίτια της κρίσης 

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 03/02/2016 12:01

Την πρόθεση της Κομισιόν "να βοηθήσει και όχι να στιγματίσει" την Ελλάδα, την προσπάθεια της ΕΕ να αντιμετωπίσει το προσφυγικό και τη διαπραγμάτευση για την παραμονή του ΗΒ στην ΕΕ, περιέγραψε κατά την εναρκτήρια τοποθέτησή του στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν προχώρησε στην πλήρη καταγραφή και περιγραφή των θεμάτων με τα οποία θα ασχοληθεί η Σύνοδος Κορυφής της 18ής και 19ής Φεβρουαρίου, το οποίο ήταν και το αντικείμενο της συζήτησης που διοργάνωσε το ΕΚ.

Σε σχέση με την υπόθεση των συστάσεων της Κομισιόν προς την Ελλάδα στο πλαίσιο της προστασίας των εξωτερικών συνόρων της ζώνης Σένγκεν, ο κ. Γιούνκερ επεσήμανε ότι "δεν οδηγεί πουθενά να παίζουμε το παιχνίδι της απόδοσης ευθυνών, θα σώσουμε τη Σένγκεν, εφαρμόζοντας τη Σένγκεν".

"Ο σκοπός της Κομισιόν δεν είναι να τιμωρήσει, αλλά να εντοπίσει τις αδυναμίες και να απευθύνει συστάσεις για λύσεις, όχι να απομονώσει την Ελλάδα", ανέφερε ο Ζ.Κ.Γιούνκερ. "Δεν ήθελα ένα grexti από το νόμισμα, δεν θέλω ούτε ένα grexit από τη Σένγκεν", τόνισε. Εξήγησε δε ότι η Κομισιόν σκοπεύει να παράσχει στην Ελλάδα σημαντική χρηματική και υλική στήριξη στις ανανεωμένες της προσπάθειες να διασφαλίσει τον έλεγχο των εξωτερικών της συνόρων.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν ζήτησε και από τα άλλα κράτη μέλη να πράξουν τα δέοντα προς αυτόν το σκοπό, ενώ τόνισε ότι και η Τουρκία έχει αναλάβει υποχρεώσεις, η Κομισιόν θα την πιέσει να τις εφαρμόσει, όμως και τα κράτη μέλη πρέπει να απελευθερώσουν τα 3 δις που η ΕΕ της έχει υποσχεθεί.

Ο κ. Γιούνκερ ζήτησε την ταχεία εφαρμογή της διμερούς συμφωνίας επαναπροώθησης Ελλάδας - Τουρκίας, πριν την ισχύ της αντίστοιχης συμφωνίας με την ΕΕ. Ζήτησε την ταχεία επαναπροώθηση στην Τουρκία όσων δεν αιτούνται ασύλου και τη συμβολή της Τουρκίας στην καταπολέμηση της λαθορδιακίνησης και της παράνομης μετανάστευσης μέσω του εδάφους της. "3 εκατομμύρια πρόσφυγες διαμένουν στη Τουρκία", είπε ο πρόεδρος της Κομισιόν και επεσήμανε ότι η ΕΕ πρέπει να δείξει αλληλεγγύη έμπρακτα και στο Λίβανο και την Ιορδανία, να συνεχίσει τη συγχρηματοδότηση των ανθρωπιστικών αποστολών και να κάνει το παν για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία. "Πρέπει να τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία", είπε ο πρόεδρος, "οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τα αίτια, όχι μόνο τα συμπτώματα", συμπλήρωσε.

Σε σχέση με την πρόταση που θα γίνει προς το ΗΒ για συμβιβασμό, ο κ. Γιούνκερ εξήγησε ότι η Κομισιόν "έβαλε τους καλύτερους ειδικούς της να χτίσουν μια βιώσιμη και δίκαιη πρόταση προς το ΗΒ", σημείωσε ότι το ΕΚ θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαπραγμάτευση που ξεκινά την Παρασκευή, με τους scherpas του ΕΚ να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τα κράτη μέλη και ο πρόεδρος Σουλτς θα βρεθεί στο τραπέζι της Συνόδου.

Πηγή:  Πρακτορείο Ειδήσεων Κύπρου

Δοκίμιο περί της επιούσιας υγείας και της θεραπείας από πάσα νόσο (αποσπάσματα)

του Θανάση Τζαβάρα (1933-2016): διανοούμενου, ανατρεπτικού και αναγεννησιακού

Rene Magritte – Three nudes in an interior

α) Όταν ήμασταν νεαροί προαλειφόμενοι ασκληπιάδες, μεταξύ των άλλων ασκήσεων πνεύματος αλλά και ως εισόδιο ιεροτελεστία, καλούμασταν να γράψουμε εκθέσεις ιδεών που κατά κανόνα αποτελούντο από προμασημένες συνταγές καλλιέπειας και ευπρέπειας. Συνέπεσε, λοιπόν, σε μια από αυτές τις ασκήσεις να μας τεθεί ως θέμα το εξής: «άλλων ιατρός, αυτός έλκεσιν βρύων», δηλαδή «κάνει το γιατρό σε άλλους, ενώ ο ίδιος είναι γεμάτος πυώδεις πληγές» [απόσπασμα του Ευριπίδη (1086)]. Η πρώιμη ιατροκεντρική μας υπεροψία, μας επέτρεπε να αναπτύσσουμε με στόμφο την άποψη ότι ο θεράπων πρέπει να είναι καθ’ όλα υγιής και θεραπευμένος από πάσα νόσον και πάσαν μαλακίαν. Βεβαίως, η βεβαιότητά μας δεν συμπεριλάμβανε, ούτε άλλωστε μετά από τις περίπλοκες σπουδές μας θα συμπεριλάβει, πληροφορίες για την ψυχολογία, την κοινωνιολογία και την κοινωνική ανθρωπολογία της υγείας. Αν, λοιπόν, ήμασταν ελαφρώς μορφωμένοι, θα ξέραμε ότι διάσπαρτα καθ’ όλη την υφήλιο υπάρχουν τα φαινόμενα του σαμανισμού. Για μερικές από αυτές τις σχολές σαμανισμού για να είσαι ιερέας-μάγος-γιατρός θα πρέπει να έχεις θεραπευτεί από μία νόσο ή καλύτερα να πάσχεις πάντα από κάποια νόσο, για να μπορείς να είσαι καλός σαμάν (shaman).

β. Πρέπει να σημειωθεί ότι η γενική χρήση του όρου «ιατρικές επιστήμες» είναι μια πρόσφατη ιστορική μετακίνηση στο πεδίο των θεραπευτικών επαγγελμάτων προς το σύγχρονο ιατροκεντρικό μοντέλο. Στα ελληνικά τουλάχιστον, ο θεράπων ή και οι θεραπαινίδες υποδηλώνουν πριν απ’ όλα τους υπηρέτες και η θεραπεία, κατά βάση, σημαίνει υπηρεσία και περιποίηση, σε δε δεύτερο επίπεδο δηλώνει, υπηρεσία προς απόλαυση ευνοίας και περιποίησης [obsequium στα λατινικά], επί πραγμάτων δε περιποίησις, φροντίς, μέριμνα σώματος και ψυχής, περιποίηση ασθενών. Εξού προκύπτει ότι το νόημα του ιάσιμου και της ίασης είναι το θεραπεύσιμος, είναι η κοινά ονομαζόμενη θεραπεία [medela στα λατινικά]. Κατά συνέπεια, δεν είναι μόνο οι γιατροί που συμπεριλαμβάνονται στα θεραπευτικά επαγγέλματα, αλλά το σύνολο του προσωπικού φροντίδας και περιποίησης, κατά κανόνα του πάσχοντος ατόμου.

ζ) Βουκολική σκηνή, που εκτυλίσσεται σε πολλαπλά αντίτυπα, σε χιλιάδες ιατρεία, εξωτερικά ιατρεία, εφημερεύοντα νοσοκομεία, κλπ. Εμφανίζεται ένα αξιοπρεπές ζεύγος, περί τα εξήντα και οι δύο, για να λάβουν κάποιες οδηγίες και κάποια απαραίτητα χαρτιά μετά από μία εύκολη επέμβαση. Τους σταματάει στον διάδρομο νεαρός φέρελπις ιατρός και απευθυνόμενος σε έναν από τους δύο περιγράφει ανερυθριάστως τα κρυφά προβλήματα υγείας που έχει στον συνοδό και όχι στον πάσχοντα, έστω και αν αυτός ο πάσχων είναι εν εγρηγόρσει, με σπουδές ιατρικής και πλήρη επίγνωση των τεκταινομένων. Αφού ο νεαρός ιατρίδης πει ότι δεν επιτρέπεται να…, ο πάσχων, ο ενήλιξ, ο εν εγρηγόρσει, κλπ., κλπ. του υπογραμμίζει ότι είναι παρών, ότι ακούει τα περί της υγείας του και είναι σε θέση να κατανοήσει τη σοβαρότητα και να πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις. Το ηθικό δίδαγμα αυτής της μικρής σκηνής είναι ότι άπαξ και θεωρηθείς άρρωστος, κατοχυρώνεσαι ως παλίμπαις και δεν έχεις ούτε δικαίωμα να ξέρεις ούτε δυνατότητα να καταλάβεις, ούτε πιθανότητα να αποφασίσεις για την ίδια σου τη ζωή. Η σχεδόν χιουμοριστική αυτή παρουσίαση του δικαιώματος για ενημέρωση, από τη μεριά των δυνάμει πασχόντων, και της υποχρέωσης για πλήρη ενημέρωση, από τη μεριά των «γνωριζόντων», δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το καθημερινό ψωμοτύρι τής δήθεν παντοδυναμίας του ιατρικού και νοσηλευτικού σώματος και της απόλυτης αυθαιρεσίας σχετικά με τα δικαιώματα παντός ελεύθερου υποκειμένου. Εάν μπορεί κάποιος να τα υπογραμμίζει αυτά, είναι για τον λόγο ότι ακόμη και οι ψυχαναλυτές παιδιών, μας μάθανε πως οι περί την υγεία και την ακεραιότητα του ατόμου πληροφορίες πρέπει να δίδονται σε πρώτο βαθμό στο παιδί ήδη από την ηλικία του βρέφους, έστω και αν οι αποφάσεις κατ’ ανάγκη παίρνονται από τους ενήλικες φροντιστές των παιδιών. Ας μη συζητάμε τα περί ανωριμότητας σημαντικά των ατόμων που πάσχουν και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την «αλήθεια», κυρίως μάλιστα όσον αφορά την υγεία τους, καθώς δεν πρόκειται παρά για μια εκ του πονηρού καθημερινή άσκηση εξουσίας…

ια) Ως νέοι ακόμη, και στα σχολικά αναγνωστικά διαβάζαμε γελώντας τους σατυρικούς στίχους του Γεωργίου Σουρή και του Κωνσταντίνου Σκόκου, που πολλές φορές είχαν ως επίκεντρο τους γιατρούς και την πρακτική τους. Να ένα μικρό παράδειγμα του Σκόκου: «Σε φτωχή κηδεία γιατρού». Σα πέθανε, δε βρέθηκαν/ να τον ξεβγάλουν φίλοι./ Όλους ο αθεόφοβος/ τους είχε ξαποστείλει». Στην πραγματικότητα, πέρα από τα χιουμοριστικά και άλλα ανέκδοτα που ήδη από την αρχαιότητα γνωρίζουμε, πρόσφατα με την ανάδυση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων έχει προκύψει το ζήτημα των ιατρικών παραλείψεων και λαθών, που στην αμερικάνικη ορολογία έχει πάρει τον τίτλο του medicalmalpractice, υποπερίπτωση των ποικίλων νομικών συνεπειών για αμέλεια και λάθος στον αστικό χώρο. Σχηματικά, μπορούμε να πούμε ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες της Wikipedia, οι στατιστικές δείχνουν ότι περίπου 195.000 ασθενείς πεθαίνουν στις ΗΠΑ κάθε χρόνο από ιατρικό λάθος και ότι τον Οκτώβριο του 2008, 324 εκατομμύρια δολάρια στοίχησαν τα ιατρικά λάθη στην ίδια χώρα. 15 με 19.000 δικαστικές υποθέσεις έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων κάθε χρόνο σε αυτή τη χώρα. Η σχετική συζήτηση έχει πάρα πολλές προεκτάσεις που ξεπερνάνε τους στόχους αυτού του κειμένου. Να τονιστεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι σε πράξεις υγείας –ιατροί, νοσηλευτές αλλά και όποιο άλλο προσωπικό των νοσοκομείων–, υποχρεούνται εκ των πραγμάτων να συνάπτουν ιδιωτικές ασφάλειες ανάλογες με αυτές που πληρώνουμε ως ασφάλειες των αυτοκινήτων μας. Οι επιμέρους αναλύσεις των στοιχείων που διαθέτουμε επιτρέπουν τις εξής παρατηρήσεις: α) το θεραπευτικό προσωπικό, από τότε που η ιστορία με το malpractice έχει φουντώσει, έχει γίνει πολύ πιο προσεκτικό στις αποφάσεις και τις δράσεις του, β) αυτή η προσοχή έχει αποτρέψει πολλούς θεραπευτές από το να εφαρμόσουν τυχόν ρηξικέλευθες θεραπευτικές πράξεις, για τον φόβο των συνεπειών, γ) ως εκ των άνω, παράγεται μια συρρίκνωση στο πεδίο της λήψης αποφάσεων περί τα θεραπευτικά δρώμενα και ανάλογη αύξηση του κόστους υγείας. Τα πιο πάνω συμμετέχουν μεν κατά μεγάλο ποσοστό στο ιατρικό τοπίο της Βόρειας Αμερικής, αλλά οπωσδήποτε αντιπαρατίθενται στη συχνή αδιαφορία θεραπευτών σε χαλαρές νομικά χώρες· και επιπλέον ενισχύεται από την ομερτά που ευδοκιμεί σε όλες τις συντεχνίες ανά τον κόσμο.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε, στο περιοδικό «Σύγχρονα Θέματα», τχ. 121 (Οκτώβριος 2013). Εδώ δημοσιεύονται αποσπάσματα, χωρίς τις υποσημειώσεις. Πλήρες είναι προσιτό στην ιστοσελίδα του περιοδικού

.:BiblioNet : Τζαβάρας, Θανάσης, 1933-2016

Μισέλ Φάις: «Οι ήρωες συνήθως μας επιλέγουν, δεν τους επιλέγουμε»

Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα // 

Πηγή :http://fractalart.gr, 16/09/2015

«Η παραφροσύνη σας είναι η απάντησή σας αφενός στην πίστη του Παπαδιαμάντη και αφετέρου στην ειρωνεία του Ροίδη. Το νόσημα του μυελού είναι η πρώτη παράκαμψη που επιχειρείτε τόσο σε σχέση με την κάτωθεν ορθοδοξία, όσο και με τον άνωθεν εξευρωπαϊσμό που διαμελίζουν τον τόπο. Η γενική παράλυσις των φρενών μετά κινητικής αταξίας είναι το ισχυρότερο επιχείρημα μιας μειονοτικής λογοτεχνίας που φιλοδοξεί να παραμείνει μειονοτική…»

Διότι «… η λογοτεχνία είναι η μοναδική ίσως ασθένεια όπου πεθαίνεις από το ενδεδειγμένο φάρμακο».
Έτσι λοιπόν, και με 34 επιστολές <εν μία νυκτί> σαφώς εν θερμώ και μελαγχολικώ βλέμμα, με αποσπάσματα από το μαγευτικό γλωσσάρι του Γεωργίου Βιζυηνού, με αποσπάσματα από τα αρχεία του Δρομοκαίτειου της εποχής και με σπαράγματα ζωής και γραφής του μεγάλου έλληνα συγγραφέα, ένας άλλος συγγραφέας θρακιώτης υπογράφει το δικό του <παραβατικό μυθιστόρημα>.
«Ελληνική αυπνία» ο τίτλος του.
Και μέσα από τις σελίδες του, εκτός από την πραγματικά άσπλαχνη αϋπνία του Βιζυηνού, η σύφιλη και η θεϊκή τρέλα του, η ποίηση και η τρέλα, η γραφή και η τρέλα, η τέχνη και η τρέλα… <Οι άρρωστες μέρες ενός ψυχιάτρου που διασταυρώνονται με τις παυσίλυπες λέξεις ενός συγγραφέα>. Σε μιαν εποχή <μαζικής δημοκρατίας ευδαιμονισμού>. Στην εποχή <της απολύτου δικτατορίας της εικονικής ευτυχίας>, που δεν είναι παρά <το αντίβαρο μιας παραγκωνισμένης, ωμής, αδιανόητης ζωής που βλέπουμε στην τηλεόραση ή στην διπλανή πόρτα>.

- Να ξεκινήσουμε πρώτα από τον τίτλο, κύριε Φάις, ο οποίος μάλλον έχει μια κυριολεκτική διάσταση (τις άγριες αυπνίες του Βιζυηνού) και μια μεταφορική. Γιατί αϋπνία λοιπόν και γιατί ελληνική;
Ο τίτλος προέκυψε ως ο τρίτος δρόμος, ο παράδρομος ανάμεσα στο μπορώ αλλά δεν κοιμάμαι του Παπαδιαμάντη αλλά και μπορώ και κοιμάμαι του Ροΐδη. Οι αϋπνίες του νευροσυφιλιδικού από την Βιζυή είναι περιώνυμες. Πέραν αυτού όμως ο τίτλος έχει, ταυτόχρονα, έναν χαρακτήρα σαρκαστικό και λυτρωτικό. Καθώς, αφενός σαρκάζει προφανή ή καμουφλαρισμένα εθνικά στερεότυπα (ελληνική λεβεντιά, ελληνική ψυχή, ελληνικό ιδεώδες) και αφετέρου αποενοχοποιεί την πιο φθαρμένη λέξη της ελληνικής γλώσσας.

- Μας κυνηγούν οι ιστορίες μας; Υπάρχουν κάπου οι ήρωες που βρίσκονται διαρκώς στο κατόπι μας; Γεννήθηκε κάπως παράδοξα αυτό εδώ το βιβλίο, έτσι δεν είναι;
Τις ιστορίες τις φοράς κατάσαρκα (φτάνει να ξυθείς με λύσσα στο κατάλληλο σημείο), τους ήρωες τους περιέχεις (φτάνει να κοιταχτείς επίμονα στον μύχιο καθρέφτη).
Όλα είναι παράδοξα κι όλα είναι τετριμμένα, αυτό που τα διακρίνει είναι το βλέμμα. Αν ευτυχήσει ένα βιβλίο θυμίζει θαύμα που βλέπεις μ’ ανοιχτά μάτια.

- «Κι όταν κάποιος ανακατεύεται με τις διαφορές του, οφείλει να είναι προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Γιατί; Μα διότι η λογοτεχνία είναι η μοναδική ίσως ασθένεια όπου πεθαίνεις από το ενδεδειγμένο φάρμακο». Εσείς, έχετε «ανακατευθεί με τις διαφορές σας»; Και εν τέλει βάσανο ή βάλσαμο η γραφή;
Σ’ όλα μου τα βιβλία αυτό κάνω: τα βάζω με τις διαφορές μου, για την ακρίβεια μεταμορφώνω τις ψυχικές και σωματικές διαφορές μου σε γλωσσικές – αυτή είναι δεσπόζουσα διαφορά….
Ξέρετε, η γραφή είναι αχάριστη υπόθεση. Κάποιες φορές βέβαια σου σκάει ένα χαμόγελο η «βάσανος», σε χτυπάει φιλικά στον ώμο κάποιος αναγνώστης.

- Μας σώζει η τέχνη από την τρέλα, κύριε Φάις;
Ο εαυτός μας είναι το κάτοπτρο (σπασμένο ή όχι) που βάζουμε ανάμεσα στις λέξεις και στα πράγματα για να αντιμετωπίσουμε όλα τα ακραία φαινόμενα. Άρα η τέχνη μας σώζει από τον πολύ ή τον καθόλου εαυτό μας.

- Την έρευνα στα αρχεία του Δρομοκαΐτειου, πώς την σκεφτήκατε; Και τι σας άφησε αυτός ο επώδυνος συγγραφικός περίπατος σ’ αυτά;
Είναι γνωστό ότι ο Βιζυηνός έπασχε από νευροσύφιλη. Γνωστό επίσης είναι (έχουν διασωθεί τα χαρτιά εισόδου και «εξόδου» του – το «Αποβιωτήριον») το διάστημα εγκλεισμού του αλλά και ο θεράπων ιατρός του (Τσιριγώτης).
Το ζήτημα είναι αν ο νευροσυφιλιδικός λέγεται Βιζυηνός ή Φάις; Οι μέθοδοι, οι θεραπείες, η πρωτόγονη αγωγή δεν είναι ίδια;
Ειλικρινά, μoυ προξενεί κατάπληξη ότι πέραν από την απουσία φιλολογικής έρευνας, υπάρχει και απουσία κοινωνιολογικής ή ιστορικής έρευνας γύρω από το πολύ σημαντικό αυτό αρχείο.
Ελπίζω, αυτό το μυθιστόρημα να σηματοδοτήσει μια αρχή προς αυτή την κατεύθυνση.
Το τι μου άφησε η επαφή μου μ’ αυτό το υλικό είναι – θέλω να πιστεύω- αποτυπωμένο στις σελίδες.

- Τρελαινόταν ευκολότερα ο άνθρωπος, πριν από έναν αιώνα, κύριε Φάις; Ας μην ξεχνάμε ήταν η σύφιλη, μια απλή κατάθλιψη που δεν γνωρίζανε τι να την κάνουν… Είναι η κατάθλιψη αρρώστια της εποχής; Και πόσο ψυχαναγκαστική, τελικά, είναι αυτή η επιβεβλημένη εικονική ευφορία;
Ζούμε ημέρες μαζικής δημοκρατίας ευδαιμονισμού. Φυσικά αυτή η δικτατορία της εικονικής ευτυχίας είναι το αντίβαρο μιας παραγκωνισμένης, ωμής, αδιανόητης ζωής που βλέπουμε στην τηλεόραση ή στην διπλανή πόρτα.
Η σύφιλη στα χρόνια του Βιζυηνού ήταν το Αids της σήμερον. Κάθε εποχή και η αρρώστια της. Μην βαυκαλιζόμαστε λοιπόν. Τώρα μας φαίνονται παιδαριώδεις οι ιατρικές προσεγγίσεις εκείνης της εποχής, όπως και μετά από είκοσι χρόνια οι θεραπεία για το Αids θα λύνεται με ένα εμβολιάκι.

- «Οι άρρωστες μέρες ενός ψυχιάτρου διασταυρώνονται με τις παυσίλυπες λέξεις ενός συγγραφέα; Μήπως ισχύει το αντίστροφο;» πόσο τυχαία επιλέγουμε, κύριε Φάις, τους ήρωες μας;
Οι ήρωες συνήθως μας επιλέγουν, δεν τους επιλέγουμε.

- Για ποιο λόγο, λοιπόν, σας «επέλεξε» ο Βιζυηνός;
Ο Βιζυηνός είναι ένα εμβληματικό παράδειγμα εκείνου που αρνείται να λογοδοτεί στην καθηλωμένη παράδοση ή στον εκβιασμένο εκμοντερνισμό, είναι ένας κοσμοπολίτης επαρχιώτης. Γι’ αυτό η γραφή του είναι απενενοημένη και μειονοτική. Διότι αντιδιαστέλλεται τόσο με την κάτωθεν ορθοδοξία (ή την αγρυπνία, ή την πίστη) του Παπαδιαμάντη όσο και με τον άνωθεν εξευρωπαϊσμό του Ροΐδη (ή τον ύπνο, ή την ειρωνεία).
Ο Βιζυηνός αρνείται το ρόλο του παρεμβατικού λογοτέχνη, αναλαμβάνει μόνο το ρόλο του ακυρωμένου λογοτέχνη (καθώς όταν τελειώνει το έργο αρχίζει η τρέλα). Πονάει τη Θράκη αλλά από τη σκοπιά της γλώσσας (της γλωσσικής εξορίας, για την ακρίβεια), δεν επιδιώκει ούτε να διασώσει την κοινότητα (Παπαδιαμάντης) ούτε να επιβάλλει θεσμούς (Ροΐδης).

- Και σε τι ποσοστό αυτοβιογραφούμαστε νομίζοντας ότι γράφουμε για άλλους;
Με τα τρία πρώτα βιβλία μου (Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου, 1994 Απ’ το ίδιο ποτήρι, 1999,Αegypius monachys 2001) προσπάθησα να απαντήσω στο ερώτημα «ποιος είμαι», ενώ με τα δυο επόμενα προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα «που βρίσκομαι».
Γι’ αυτό αν με Το μέλι και η στάχτη του Θεού (2002) έσκυψα στην εβραϊκή φύτρα μου, με το πρόσφατο Ελληνική αϋπνία έσκυψα στην χριστιανική – έσκυψα, εννοείται, από τη σκοπιά της πίστης και της καταγωγής σε κρίση, σε αποδιοργάνωση.
Τα δυο τελευταία βιβλία ακολουθούν συναφή στρατηγική: εκείνη της αυτοβιογραφίας ενός άλλου. Μέσα από την αποσυνάγωγη ζωή του Καίμη και την κλονισμένη του Βιζυηνού επιδιώκω να μιλήσω για τον τόπο, για την τέχνη, για τον εαυτό μου.
Μέσω του Βιζυηνού φυσικά επιστρέφω στη Θράκη, στον γενέθλιο τόπο του πρώτου βιβλίου μου.

- Και στην <Ελληνική αϋπνία> συναντάμε την φόρμα του κολλάζ όπως και στο προηγούμενο μυθιστόρημά σας αλλά και στο πρώτο μυθιστόρημά σας…
Ακριβώς. Το ψυχιατρικό αρχείο του Δρομοκαίτειου είναι ένα ανεκμετάλλευτο και πολύσημο υλικό. Τα αποσπάσματα που ανθολόγησα αποκαλύπτουν μια βεντάλια από ασθένειες της εποχής του εγκλεισμού του Βιζυηνού (1892-1896) καθώς από τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Η ξύλινη, αρχαΐζουσα, σχεδόν αυτοειρωνική, γλώσσα των γιατρών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ζεστό και παρηγορητικό γλωσσάρι του Θρακιώτη συγγραφέα, αποκαλύπτοντας εντέλει πόσο δόλια ουδέτερες είναι οι λέξεις.
Ενδιαμέσως των δυο αυτών γλωσσικών φορτίων κινούνται οι 34 επιστολές ενός περιπαθούς αναγνώστη του πεζογράφου και ποιητή.

- Γιατί επιλέξατε την μέθοδο της επιστολογραφίας για να τον συναντήσατε τον ήρωα σας; Και εν τέλει γράφοντας σε ποιον απευθυνόμαστε; Στον εαυτό μας ή στον άλλον;
Στα γράμματα αυτά συναντάμε την κλιμάκωση μιας ερωτικής, μιας μεταφυσικής, μιας ακραίας πνευματικής σχέσης. Μην σας παραπλανά ο πληθυντικός. Είναι μια σχέση που αρχίζει με την προσφώνηση Αγαπητέ κ. Μιχαηλίδη (το πραγματικό όνομα του Βιζυηνού) και κλείνει με το Κύριέ μου (απευθύνεται σε μια μορφή θεότητας ή σε μια μορφή δημίου;).
Η επιστολογραφία διακονεί τον χώρο της ζωντανής απουσίας. Πως αλλιώς θα απευθυνθείς σε έναν δικό σου άνθρωπο που κατοικεί μέσα σου αλλά λείπει;

- Επίσης, κρίσιμο στοιχείο της αφήγησης είναι οι χρόνοι….
Αναμφίβολα. Οι επιστολές γράφονται «εν μία νυκτί», σαν να πρόκειται για μια μυστική, για μια ανομολόγητη σκέψη που συνδέει τον αποστολέα με τον σιωπηλό παραλήπτη.
Ενώ οι ημερολογιακές σημειώσεις του ψυχίατρου στο Δρομοκαίτειο, που καλύπτουν την έσχατη επιδότηση του Βιζυηνού, φυλλομετρούν ανάποδα το χρόνο: αρχίζουν με το φτερούγισμά του Βιζυηνού (15.4.1896) και κλείνουν με τον εγκλεισμό του (14.4.1892).
Το μόνο στοιχείο που ακολουθεί τη φορά των δεικτών του ρολογιού είναι οι λόγιες, οι «θρακιώτικες» και οι δάνειες (τούρκικες ή ξένες) λέξεις του συγγραφέα. Το επιλεκτικό γλωσσάρι Βιζυηνού, διακρίνει λέξεις όχι μόνο άγνωστες στο πλατύ κοινό αλλά και έναν αποσιωπημένο πλούτο της ελληνικής, στο όνομα μιας «ρέουσας», «απρόσκοπτης» και εύπεπτης χρήσης της γλώσσας μας.

- Απ’ τις σελίδες σας παρελαύνουν, εκτός από τον Βιζυηνό, ο Καρυωτάκης, ο Καβάφης, ο Κάφκα… σαφώς όχι οι ευκολότεροι των ανθρώπων; Αρρώστια ή λύτρωση, η γραφή; Και εν τέλει πόσο δίχως αυτήν θα ήταν τα πράγματα ακόμα χειρότερα;
Στο μυθιστόρημα δεν υπάρχει μόνο η οριζόντια ανάγνωση του Βιζυηνού ή η κάθετη της εποχής του αλλά και η διαγώνια: οι προβολές και οι αντανακλάσεις του ανθρώπου και του έργου στο παρόν και στο μέλλον της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

- Στα όρια κινούνται όλα, όμως, σ’ αυτό το βιβλίο: το μυθιστόρημα, που είναι και δεν είναι μυθιστόρημα, ο ήρωάς του που είναι και δεν είναι του κόσμου τούτου, ο αφηγητή, που πάσχει και δεν πάσχει… στα όρια συναντάμε, τελικά, ό,τι αληθινό κι ό,τι σπουδαίο;
Πρόκειται για ένα παραβατικό μυθιστόρημα. Για ένα μυθιστόρημα που, ενώ γράφεται, ταυτόχρονα ονειρεύεται πως γράφεται ένα μυθιστόρημα. Γι’ αυτό ένα μυθιστόρημα που αλληθωρίζει προς το επιστολικό δοκίμιο, στην αντι–βιογραφία, στη θρυμματισμένη πρόζα, στην πλάγια αυτοβιογραφία, πάνω από όλα όμως σαγηνεύεται από την έκσταση της ποίησης.



ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Ο Μισέλ Φάις Γεννήθηκε την πρωταπριλιά του 1957 στην Κομοτηνή. Βιοπορίζεται από την κριτική λογοτεχνίας και από την επιμέλεια βιβλίων.
Το μυθιστόρημα <Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου> (1994), η συλλογή διηγημάτων <Απ’ το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες> (1999) και το αφήγημα (2001) συγκροτούν μια άτυπη τριλογία. Το μυθιστόρημά του <Το μέλι και η στάχτη του Θεού> (Πατάκης, 2002) αποτελεί τη λογοτεχνική μεταμόρφωση της μακροχρόνιας έρευνάς του πάνω στη ζωή και στο έργο του Τζούλιο Καίμη. Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή <Απ’ το ίδιο ποτήρι>. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Εχει πραγματοποιήσει δυο εκθέσεις φωτογραφίας (<Υστερο Βλέμμα>, 1996 και <Η πόλη στα γόνατα> 2002) ενώ συμμετείχε στη ).
Δραματοποιήθηκαν από σκηνής: <Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου> (από τον Θοδωρή Γκόνη ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής, 1995) και από τον Περικλή Χούρσογλου, Πολιτιστική Ολυμπιάδα, 2003). Συνεργάστηκε στο σενάριο με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον Νίκο Παναγιωτόπουλο.
Το μυθιστόρημα <Ελληνική Αυπνία> κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις <Πατάκη> και όπως και στο προηγούμενο μυθιστόρημά του, ο συγγραφέας, πατάει στα χνάρια της αυτοβιογραφίας ενός άλλου- εν προκειμένω το προσωπείο του είναι ο Γεώργιος Μ. Βιζυηνός (1849- 1896).

Η συνέντευξη του Μισέλ Φάις είχε γραφτεί για το περιοδικό Salve. Δημοσιεύεται σήμερα.

ΠΟΙΕΣ ΙΔΕΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΑΣ;

GEORGES BRASSENS 

MOURIR POUR DES IDÉES

Mourir pour des idées, l’idée est excellente
Moi j’ai failli mourir de ne l’avoir pas eu
Car tous ceux qui l’avaient, multitude accablante
En hurlant à la mort me sont tombés dessus
Ils ont su me convaincre et ma muse insolente
Abjurant ses erreurs, se rallie à leur foi
Avec un soupçon de réserve toutefois:
Mourons pour des idées, d’accord, mais de mort lente,
D’accord, mais de mort lente
Jugeant qu’il n’y a pas péril en la demeure
Allons vers l’autre monde en flânant en chemin
Car, à forcer l’allure, il arrive qu’on meure  
Pour des idées n’ayant plus cours le lendemain
Or, s’il est une chose amère, désolante
En rendant l’âme à Dieu c’est bien de constater
Qu’on a fait fausse route, qu’on s’est trompé d’idée
Mourons pour des idées…
Les saint jean bouche d’or qui prêchent le martyre
Le plus souvent, d’ailleurs, s’attardent ici-bas
Mourir pour des idées, c’est le cas de le dire
C’est leur raison de vivre, ils ne s’en privent pas
Dans presque tous les camps on en voit qui supplantent
Bientôt Mathusalem dans la longévité
J’en conclus qu’ils doivent se dire, en aparté
«Mourons pour des idées…»
Des idées réclamant le fameux sacrifice
Les sectes de tout poil en offrent des séquelles
Et la question se pose aux victimes novices
Mourir pour des idées, c’est bien beau mais lesquelles ?
Et comme toutes sont entre elles ressemblantes
Quand il les voit venir, avec leur gros drapeau
Le sage, en hésitant, tourne autour du tombeau
Mourons pour des idées…
Encore s’il suffisait de quelques hécatombes
Pour qu’enfin tout changeât, qu’enfin tout s’arrangeât
Depuis tant de “grands soirs” que tant de têtes tombent
Au paradis sur terre on y serait déjà
Mais l’âge d’or sans cesse est remis aux calendes
Les dieux ont toujours soif, n’en ont jamais assez
Et c’est la mort, la mort toujours recommencée…
Mourons pour des idées…
O vous, les boutefeux, ô vous les bons apôtres,
Mourez donc les premiers, nous vous cédons le pas
Mais de grâce, morbleu! laissez vivre les autres!
La vie est à peu près leur seul luxe ici bas
Car, enfin, la Camarde est assez vigilante
Elle n’a pas besoin qu’on lui tienne la faux
Plus de danse macabre autour des échafauds!
Mourons pour des idées…

ΖΟΡΖ ΜΠΡΑΣΕΝ 
ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΙΔΕΕΣ

Να πεθάνουμε για ιδέες, εξαιρετική ιδέα
Εγώ παρά λίγο να πεθάνω που δεν την είχα
Γιατί όσοι την είχαν, πλήθος συνθλιπτικό
Όρμησαν κατά πάνω μου να με σκοτώσουν
Έχω πεισθεί πια, και η άτακτη μούσα μου
Είδε το λάθος της κι ασπάζεται την πίστη τους
Με μία ανεπαίσθητη εν τούτοις επιφύλαξη:
Να πεθάνουμε για ιδέες, ναι, αλλά μ’ αργό θάνατο,
Ναι, αλλά μ’ αργό θάνατο
Κρίνοντας πως δεν συντρέχει λόγος πανικού
Ας βαδίσουμε χαλαρά προς τον άλλον κόσμο
Γιατί αν βιαστούμε μπορεί και να πεθάνουμε
Για ιδέες που ίσως αύριο κιόλας αποσυρθούν
Πόσο πικρό και καταθλιπτικό είναι να βλέπεις
Καθώς θα παραδίδεις την ψυχή σου στον Θεό
Πως πήρες λάθος δρόμο, διάλεξες λάθος ιδέα.
Να πεθάνουμε για ιδέες…
Οι άγιοι χρυσόστομοι που υμνούν το μαρτύριο
Συνήθως, άλλωστε, κοντοστέκονται εδώ κάτω
Το να πεθαίνουμε για ιδέες, μπορούμε να πούμε
Αυτό τους κάνει να ζουν, και δεν το βάζουν κάτω
Σ᾽ όλα τα στρατόπεδα σχεδόν, κάποιοι φθάνουν
Σε λίγο τον Μαθουσάλα στη μακροβιότητα
Συμπεραίνω ότι πρέπει να λένε στον εαυτό τους
«Να πεθάνουμε για ιδέες…»
Ιδέες που ν’ απαιτούν την περιώνυμη θυσία
Υπάρχουν ακόμη στις κάθε λογής αιρέσεις
Και τα αρχάρια τα θύματα έχουν την απορία:
Να πεθάνουμε για ιδέες, ωραία, αλλά ποιες;
Και καθώς όλες τους μοιάζουν μεταξύ τους
Όταν τις βλέπει νά ’ρχονται με το λάβαρό τους
Ο φρόνιμος, διστάζοντας, γυροφέρνει τον τάφο
Να πεθάνουμε για ιδέες…
Αν τουλάχιστον αρκούσαν μερικές εκατόμβες
Ώσπου όλα ν’ αλλάξουν, όλα να διορθωθούν
Με τόσες ανατροπές και με τόσους νεκρούς
Στον επίγειο παράδεισο θα είχαμε ήδη φτάσει
Ο χρυσός αιώνας, όμως, συνεχώς αναβάλλεται
Οι θεοί διψούν για αίμα, ποτέ δεν τους αρκεί
Και να ο θάνατος, ο θάνατος, δίχως σταματημό…
Να πεθάνουμε για ιδέες…
Ω σεις οι πολεμόχαροι, εσείς οι καλοθελητές,
Ας πεθάνετε πρώτοι, σας αφήνουμε την πρωτιά
Αλλά, να χαρείτε, αφήστε τους άλλους να ζήσουν!
Η ζωή είναι η μόνη τους πολυτέλεια εδώ κάτω
Γιατί ο Χάρος καραδοκεί μια χαρά από μόνος του
Καθόλου δεν χρειάζεται τη δική μας συνδρομή.
Ας μη χορέψουμε άλλο γύρω από τις κρεμάλες!
Να πεθάνουμε για ιδέες…

Μτφρ. Γιώργος Φαράκλας

Ο φόβος

Πέρασαν εβδομήντα χρόνια

του Βασίλη Κρεμμυδά*

 

Από αγράμματους δασκάλους πώς να μάθεις γράμματα και από βίαιους –και καταδότες– καθηγητές τι καλό να θυμάσαι και να πάρεις. Το πνεύμα ήταν θεολογικό. Και στη βαθμολογία: ο καλύτερος μαθητής βαθμολογούνταν με 17 στο είκοσι· υπήρχε και θεωρία: το 20 είναι για το θεό! το 18 είναι για τον καθηγητή! και για το μαθητή ήταν από κει και κάτω.

Eπέμβαση της αστυνομίας σε διαδήλωση για το κυπριακό (14-12-1954)
Πηγή: AΣΚΙ

Φτάσαμε λοιπόν στη δεκαετία του 1950, ο Εμφύλιος η θερμή του φάση, έχει τελειώσει –η ψυχρή θα καθυστερήσει να τελειώσει– και το παιδάκι που λέγαμε, δεκαπεντάχρονο πια, πασχίζει να μάθει γράμματα· τούρχονται, συχνά-πυκνά, κάποια ευτράπελα στη σκέψη του που εξηγούν γιατί δεν ήταν δυνατό να μάθει γράμματα. Το κτίριο του Γυμνασίου (οκτατάξιο το λέγανε και το λένε, εξατάξιο ήταν, απλώς έμπαινες στην Τρίτη τάξη και έβγαινες από την Ογδόη) δεν επαρκούσε για όλους τους μαθητές και κάποιες τάξεις –συνήθως οι μικρές– έκαναν μάθημα σε άλλο κτίριο· σε κάτι αποθήκες δηλαδή, όπου όμως στα υπόγειά τους εκτρέφονταν γουρούνια! Μια φορά λοιπόν, που κάποιος είχε αφήσει την πόρτα του υπογείου ανοιχτή, τα γουρούνια ήρθαν στην τάξη να ακούσουν το μάθημα! Και μεις οι μαθητές, πρόθυμοι πάντοτε σε κάτι τέτοια, σηκωθήκαμε όλοι να διώξουμε τα γουρούνια από την τάξη· και διώχνοντας και διώχνοντας, τα πήγαμε ως το κοντινό χωριό – και, ώσπου να γυρίσουμε, η σχολική μέρα είχε τελειώσει. Γουρουνογράμματα δηλαδή, γουρουνοσχολείο.

Έτσι, λοιπόν, για να σοβαρευτώ λίγο, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, στις απαρχές του μεγάλου φόβου, κάποια πράγματα άρχιζαν να διευκρινίζονταν – μεγάλωνε και κείνο το παιδάκι, το μυαλό του άρχιζε να πήζει (έτσι λέγανε) και να νιώθει· όχι να καταλαβαίνει, απλώς να νιώθει· σε κείνο το χρόνο και σ’ εκείνο το χώρο, για να καταλάβεις τόσο μικρός, χρειάζονταν άλλες προϋποθέσεις και διαφορετικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις.

Και τι ένιωθε το δεκάχρονο παιδί του 1945, στα δεκαπέντε, στα δεκαέξι τώρα; Ένιωθε διαφορετικά από αυτό που του έλεγαν ότι έπρεπε να νιώθει. Ήταν η ώρα, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1950, που άρχισε η προπαγάνδα-ιδεολογική επένδυση: οι «συμμορίτες» ήταν οι κακοί, οι παλιοί ταγματασφαλίτες και οι πρώην –και νυν– Χίτες ήταν οι καλοί! στη διάκριση και συνειδησιακό διχασμό «καλοί – κακοί» βοήθησαν οι αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες.

Εκείνο το παιδί, λοιπόν, σε αυτή την προσπάθεια της παρακρατικής προπαγάνδας να δημιουργήσει διαστροφικές ερμηνείες, άρχισε να φοβάται· ήθελε να καταλάβει και βρισκόταν σε αδιέξοδο· συζητήσεις στο σπίτι δεν γίνονταν για να «μην μας ακούσουν» – άκουγαν τότε και οι τοίχοι! Ο φίλος, ο γείτονας, ο συγγενής δεν έπρεπε να ξέρουν τι σκέφτεσαι· μπορούσε να σε «καρφώσουν» στην Ασφάλεια. Ανασφάλεια για τον κόσμο όπου ζούσες – Ο φόβος.

Γίνονταν εκλογές, συχνά-πυκνά, κυβερνήσεις έρχονταν, κυβερνήσεις έφευγαν – η Ακροδεξιά κυβερνούσε και κείνο το παιδί άρχισε να ξέρει: του άρεσε η Ιστορία· θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο να κάνει Ιστορία· μήπως τη συναντήσει κα μπορέσει να της μιλήσει.

Και πήγε. Σιγά-σιγά άρχιζε να βλέπει κάτι περίεργα πράγματα γύρω του· κάποιους «φοιτητές» κάπως μεγαλούτσικους τους έβλεπε πιο συχνά από άλλους – τους έβλεπε γύρω του! Ήταν και ένας «φίλος» του, συγχωριανός, τελείωνε εκείνος στην Ανωτάτη Εμπορική· και με επισκεπτόταν στη Σχολή μου να δει τι κάνω· ώσπου με γνώρισε με έναν απ’ αυτούς τους μεγαλούτσικους «συμφοιτητές» μου – «είναι καλό παιδί, να κάνετε παρέα».

Υπήρχαν και οι έμμεσοι χαφιέδες! – ο άλλος, με τον οποίο θα έκανα παρέα, όταν ήρθε η Χούντα έγινε μέγας και τρανός βασανιστής. Είχα και άλλη εμπειρία στην αρχή του φοιτητικού μου βίου: να εκλεγώ στο Δ.Σ. του συλλόγου Πλάτων ως εκπρόσωπός του στη ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος: Απ. Κακλαμάνης, αντιπρόεδρος: Άγγελος Μπρατάκος, γεν. γραμματέας: Βασίλης Κρεμμυδάς, μέλη: Ανδρέας Λεντάκης, Διονύσης Μπουλούκος, της κομμουνιστικής περιόδου, κ.ά.).

Στη διάρκεια της θητείας μου στη ΔΕΣΠΑ συνέβηκαν πολλά. Το πιο σημαντικό απ’ αυτά ήταν ο αντιαποικιακός αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου· ΕΟΚΑ και λοιπά γνωστά πράγματα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αυτός ο αγώνας προκάλεσε ξεσηκωμό, κάτι σα σεισμός ήτανε, της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα των νέων: τεράστιες διαδηλώσεις, καθημερινές, όλο το φοιτηταριό στους δρόμους – όχι ύστερα από κάλεσμα της ΔΕΣΠΑ ή άλλου συνδικαλιστικού οργάνου· ξεσηκωμός, κάτι σαν ελατήριο, και η βία της αστυνομίας, τα γκλομπς και χρήση της Πυροσβεστικής που διέλυε τις διαδηλώσεις με νερό.

Τι ήταν αυτό; Ασφαλώς δεν ήταν για την ελευθερία και ανεξαρτησία της Κύπρου· αφορμή ήταν ο αγώνας των «Κυπρίων αδελφών».

Πηγή: Ενθέματα της Αυγής, 31/1/2016

*.:BiblioNet : Κρεμμυδάς, Βασίλης Ν., 1935-

ΜΕ ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΗΤΑ (Λ)

Λ, λ

Οι λαγοί καλούν σε γλέντι
το λιοντάρι το λεβέντη.
Έχουν όλα τα καλά
φαγητά, γλυκά πολλά...
Έρχεται λοιπόν με χάρη
το λιχούδικο λιοντάρι.
Τρώει λαχανικά με λάδι,
λίγο μήλο, λίγο αχλάδι,
λουκουμάκια, λουκουμάδες
και λαπά και λεμονάδες΄

και για τελευταίο πιάτο,
λαγουδάκι λεμονάτο!


Παυλίνα Παμπούδη, "με το Άλφα και το Βήτα", Κέδρος

Leah Fuhrman : "Χαρακτηρογραφήματα"

Το Άουσβιτς σήμερα από ψηλά

 Εφτά δεκαετίες  μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς ένα βίντεο του BBC δείχνει από ψηλά τα ερείπια του ναζιστικού στρατοπέδου θανάτου. Το βίντεο τραβηγμένο από drone  αποτυπώνει με εντυπωσιακό τρόπο τον αχανή χώρο όπου πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν με φρικτό τρόπο τη ζωή τους.

Έργα και ημέραι Αδώνιδος και Κυριάκου

Πρώην βουλευτής, και μάλιστα δύο μόλις ημερών,  της ΝΔ έπαιρνε 10.000 ευρώ το μήνα από το νοσοκομείο «Ελπίς»!

Δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα από το δημόσιο νοσοκομείο«Ελπίς» λάμβανε ο πρώην βουλευτής της ΝΔ, Δημήτρης Κρανιάς, προκειμένου να καλύπτει τα έξοδά του κατά τη μετάθεσή τους στην μόνιμη αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ελβετία, θέση που πήρε με την υπογραφή του τότε υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Την αποκάλυψη κάνει στο healthreportaz.gr, ο Πέτρος Κουσουλός, που παρουσιάζει και τα σχετικά έγγραφα. Διαβάστε το ρεπορτάζ: 

Έξοδα πρόκληση για την κάλυψη των εξόδων πρώην βουλευτή - γιατρού από την διοίκηση του ΕΛΠΙΣ! Τη στιγμή που το δημόσιο Νοσοκομείο δεν είχε λεφτά για αναλώσιμα ή γάζες και τσιρότα φρόντιζε να εκταμιεύει ποσό που άγγιζε τις 10.000 ευρώ τον μήνα για να καλύπτει τα έξοδα στην Γενεύη του Διευθυντή του Οδοντιατρικού Τμήματος, κ. Δημήτρη Κρανιά. Ποιος είναι ο κ. Κρανιάς και γιατί μεταφέρθηκε στην Γενεύη όπου αμειβόταν με 10.000 ευρώ τον μήνα με λεφτά του «ΕΛΠΙΣ» είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και αποτελούν μέρος του ρεπορτάζ που ξετυλίγει το healthreportaz.gr.
Καταρχάς να διευκρινίσουμε ότι στην συγκεκριμένη υπόθεση τα ζητήματα τα οποία εύλογα προκύπτουν είναι ηθικά, καθώς η τοποθέτηση του πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κρανιά, στο «Ελπίς» όσο και η μετάθεση του στην μόνιμη αντιπροσωπεία της χώρας μας στην Ελβετία, έγιναν «πατώντας» σε Νόμους.
Είναι όμως ποτέ δυνατόν εν μέσω σκληρού Μνημονίου και περικοπών κονδυλίων από τον ευαίσθητο τομέα της Υγείας, πρώην βουλευτές «πατώντας» επάνω σε Νόμους να τοποθετούνται σε πρωσοπαγείς διευθυντικές θέσεις και σαν να μην φτάνει αυτό στην συνέχεια να μετακινούνται στην Γενεύη με τα έξοδα να καλύπτονται από το Δημόσιο Νοσοκομείο; Ναι είναι!
Βουλευτής δυο ημερών
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, Δημήτρης Κρανιάς, γνωστός οδοντίατρος και πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. του Οδοντιατρικού Συλλόγου Αττικής, κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ. Υπήρξε βουλευτής για δυο ημέρες. Την 1 Σεπτεμβρίου 2009 κατέλαβε την έδρα που άφησε ο παραιτηθείς Γιάννης Μανώλης.
Μια ημέρα αργότερα προκηρύχθηκαν εκλογές, ωστόσο ο κ. Κρανιάς δεν εξελέγη. Ωστόσο χάρη στο Νόμο 1759/1988 που πρόβλεπε ότι οι γιατροί που απώλεσαν την βουλευτική τους ιδιότητα να διορίζονται με απόφαση του υπουργού Υγείας στο ΕΣΥ, ο κ. Κρανιάς διορίσθηκε σε προσωποπαγή θέση Διευθυντού του Οδοντιατρικού Τμήματος του «ΕΛΠΙΣ». Έτσι λοιπόν… αξιοποιήθηκε το βουλευτικό αξίωμα των δυο ημερών!

  Η τοποθέτηση στην Γενεύη δια χειρός Γεωργιάδη
Τον Οκτώβριο του 2012 υπουργός Υγείας ήταν ο νυν αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης. Διοικητής στο «ΕΛΠΙΣ» ήταν ο κ. Θεόδωρος Γιάνναρος. Στις 21 Οκτωβρίου 2013 ο οδοντίατρος - στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας απολαμβάνει ένα ωραίο «δώρο». Δεν είναι άλλο από την τοποθέτησή του στην Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στην Γενεύη. Πρόκειται για προσωπική απόφαση του κ. Αδώνιδος Γεωργιάδη. Την υπογράφουν ο τότε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και νυν πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης και τότε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Οι αποδοχές του κ. Κρανιά αυξάνονται θεαματικά. Αγγίζουν τις 9.952 ευρώ μηνιαίως καθώς συμπεριλαμβάνονται επιδόματα υπηρεσίας στην αλλοδαπή, επιδόματα κατοικίας και οποιαδήποτε άλλη δαπάνη προκύψει από την απόσπαση. Ποιος τα πληρώνει όλα αυτά; Μα φυσικά ο φορέας προέλευσης, δηλαδή το Νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ!

Και 5.000 ευρώ για δαπάνη εγκατάστασης
Στις 26 Νοεμβρίου 2013, ενώ ο κ. Κρανιάς βρίσκεται στην Γενεύη και πληρώνεται με χρήματα του «ΕΛΠΙΣ», ο κ. Γεωργιάδης αποφασίζει την διετή παράταση της θητείας του κ. Γιάνναρου. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι μόλις δυο ημέρες μετά την ανανέωση της θητείας ο κ. Γιάνναρος (ο οποίος συχνά πυκνά - και πολύ σωστά - ξεσπάθωνε κατά της οικονομικής ασφυξίας που προκαλούσαν οι Μνημονιακές πολιτικές), αποφασίζει να δαπανηθούν 4.966 ευρώ από τον προυπολογισμό του 2013 του ΕΛΠΙΣ, για ποιον λόγο λέτε; Μα για τα έξοδα εγκατάστασης του κ. Κρανιά στην Γενεύη!

Ντομπρόβσκις ο καταχθόνιος υπηρέτης των Βορείων

Έτσι έστησαν τον εκβιασμό - Οι Βρυξέλλες μαγείρεψαν τις εκθέσεις των ειδικών για τις ροές προσφύγων

H «Εφ. Συν.» αποκαλύπτει πώς οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών αλλοίωσαν την πραγματογνωμοσύνη των τεχνικών κλιμακίων τον Νοέμβριο σε Εβρο, Σάμο και Χίο. Αλλά και το προσχέδιο της 9ης Δεκεμβρίου, απαλείφοντας θετικές παρατηρήσεις, προσθέτοντας αρνητικές, για να φτάσουμε στο τελικό σκληρό κείμενο εναντίον της χώρας μας.  Ουδέν σχόλιον, απαντά η Κομισιόν. Σοβαρή κατηγορία η αποκάλυψη της εφημερίδας, δήλωσε στο Κόκκινο η ευρωβουλευτής της ΝΔ Μαρία Σπυράκη.

02 Φεβρουαρίου 2016 07:30:06

Ουδέν σχόλιο στην παρούσα φάση από τον εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτη Σχοινά σε σχέση με σημερινό δημοσίευμα  της "Εφημερίδας των Συντακτών", σύμφωνα με το οποίο τα στοιχεία στα οποία βασίζεται η έκθεση της Επιτροπής για τις ελλείψεις στη φύλαξη των ελληνικών συνόρων αλλοιώθηκαν, έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι πιο αρνητικό για την Ελλάδα.
Κληθείς να σχολιάσει το συγκεκριμένο δημοσίευμα κατά τη σημερινή ενημέρωση του Τύπου στις Βρυξέλλες, δε θέλησε να προβεί σε κάποιο σχόλιο, παρέπεμψε ωστόσο στη σημερινή Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο, όπου θα διεξαχθεί σχετική με το θέμα συζήτηση, με τη συμμετοχή του πρώτου αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Φρανς Τίμερμανς και του αρμόδιου επιτρόπου, Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Η ΕφΣΥΝ

Αν και δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση των τεχνικών κλιμακίων, μια εικόνα για τα βασικά της συμπεράσματα έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη Τετάρτη ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις, μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνεδρίαση του Κολεγίου των Επιτρόπων που εξέτασε την έκθεση, πριν υιοθετηθεί αυτή από την αρμόδια Επιτροπή Σένγκεν, η οποία συνεδρίαζε για το θέμα αυτό την Παρασκευή.

Ο Ντομπρόβσκις ξαναχτυπά

Η κίνηση του Ντομπρόβσκις να «διοχετεύσει» τα συμπεράσματα της έκθεσης δύο μέρες πριν να υιοθετηθεί από την αρμόδια Επιτροπή Σένγκεν, προκαταλαμβάνοντας στην ουσία το περιεχόμενο της συζήτησης και την απόφαση της Επιτροπής, δεν ήταν η μόνη κάπως ανορθόδοξη κίνησή του εκείνη την ημέρα.

Το ίδιο το περιεχόμενο της διαρροής ξάφνιασε, καθώς αναφερόταν σε συμπεράσματα και διατυπώσεις του προσχεδίου της έκθεσης που δεν περιλαμβάνονταν σε προγενέστερα προσχέδια της έκθεσης που είχαν διακινηθεί στα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα.

Η έκθεση βασίζεται σε αιφνιδιαστική έκτακτη επιτόπια επίσκεψη δύο τεχνικών κλιμακίων στις 10-13 Νοεμβρίου, το ένα (αποτελείται από τους Satko Mujagic και Arto Niemenkari) στην Αστυνομική Διεύθυνση Ορεστιάδας για να εξετάσει την κατάσταση στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα και το άλλο (αποτελείται από τους Dario Vaschetto και Eleonora Vergeer) στη Χίο και τη Σάμο, για να εξετάσει την κατάσταση στα θαλάσσια ελληνοτουρκικά σύνορα.

Όπως αποκαλύπτει η σύγκριση του τελικού προσχεδίου του κεφαλαίου «Γενική Αξιολόγηση» της έκθεσης, στο οποίο βασίστηκε η διαρροή Ντομπρόβσκις, τόσο με τις πρώτες διαπιστώσεις των τεχνικών κλιμακίων όσο και με το προσχέδιο της έκθεσης που κοινοποιήθηκε στην Ελλάδα στις 9 Δεκεμβρίου 2015, στο τελικό προσχέδιο προστέθηκαν νέα στοιχεία και συμπεράσματα, χωρίς φυσικά να έχει μεσολαβήσει νέα επιτόπια έρευνα. (Διαβάστε περισσότερα στο φύλλο της Τρίτης 2/2/2016, ΕΦΣΥΝ και στην efsyn.gr)

Παράλληλα στις Βρυξέλλες...

Το προσχέδιο της έκθεσης της Κομισιόν (το μαγειρεμένο, όπως αποκαλύπτει η ΕΦΣΥΝ) για τις ελλείψεις στη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων επικύρωσε η Επιτροπή Αξιολόγησης Σένγκεν, σύμφωνα με την εκπρόσωπο Νατάσα Μπερτό. Στη συνεδρίαση του Κολεγίου των Επιτρόπων, την Τρίτη, θα παρουσιαστεί ένα πρώτο πακέτο συστάσεων προς την Ελλάδα με χρονικό ορίζοντα τριών μηνών.

Όπως ενημέρωσε η Νατάσα Μπερτό το πακέτο συστάσεων θα πρέπει να επικυρωθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (σε επίπεδο υπουργών), μέσω γραπτής διαδικασίας.
Εφόσον ολοκληρωθεί και αυτή η διαδικασία, την επόμενη εβδομάδα, αναμένεται να είναι έτοιμο και το δεύτερο πακέτο συστάσεων από την Επιτροπή, βάσει του άρθρου 19 του Κώδικα Σένγκεν.

Οι συστάσεις αυτές θα είναι πιο λεπτομερείς και η Ελλάδα θα έχει διορία τρεις μήνες για να ανταποκριθεί σε αυτές. Μετά το πέρας αυτής της περιόδου, «αν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν ακόμη σοβαρές και συνεχιζόμενες ελλείψεις στη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων», τότε θα ενεργοποιηθεί το άρθρο 26 του Κώδικα Σένγκεν, το οποίο θα επιτρέπει την επαναφορά ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα για διάστημα μέχρι και δύο έτη.


«Η αποκάλυψη της ΕΦΣΥΝ είναι σοβαρή κατηγορία αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι αλλοιώθηκαν όλα τα στοιχεία για την Ελλάδα», υπογράμμισε η κ. Σπυράκη από την συχνότητα του ρ/σ Στο Κόκκινο 105,5. Η Ευρωβουλευτής της ΝΔ μίλησε στη Φυλή των Φίλων του Κώστα Αρβανίτη και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τυχόν αποπομπή της Ελλάδας από την Συνθήκη της Σένγκεν.
Πηγή:ρ/σ Στο Κόκκινο 105,5

Κεν Λόουτζ :ένας σπουδαίος άνθρωπος και μεγάλος σκηνοθέτης

 Μετά τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004 χιλιάδες μετανάστες έχουν κατακλύσει τη Βρετανία. Κάποιοι από αυτούς ευημερούν.
Οι ανειδίκευτοι εργάτες, όμως, που δεν γνωρίζουν Αγγλικά, έχουν εξελιχθεί σε μία νέα κατηγορία ανθρώπινου δυναμικού. Έρχονται με την προοπτική να δουλεύουν full-time και να παίρνουν ένα λογικό μισθό. Αντί γι’ αυτό όμως, καταλήγουν να εργάζονται περιστασιακά μην ξέροντας αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα, ενώ συχνά δεσμεύονται από τους εργοδότες τους λόγω χρεών και συνθηκών
Η Βρετανία είναι ικανοποιημένη με αυτήν την κατάσταση, γιατί διαθέτει εργατικό δυναμικό για όλες εκείνες τις δουλειές που αρνούνται να κάνουν οι Βρετανοί. Οι εργοδότες προτιμούν μετανάστες αντί για Βρετανούς πολίτες, ιδιαίτερα στη γεωργία, στα ξενοδοχεία και στα εστιατόρια. Η προτίμηση αυτή έγκειται στο ότι οι μετανάστες έχουν περισσότερες δυνατότητες και είναι πιο «ευέλικτοι». Ευέλικτοι με την έννοια ότι μπορούν να τους προσλαμβάνουν, να τους απολύουν, να τους κακομεταχειρίζονται και να τους κακοπληρώνουν, χωρίς κανένα κόστος.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

«Η αόρατη εκμετάλλευση των εργατών βρίσκεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας» παρατηρεί ο σεναριογράφος της ταινίας Πολ Λάβερτι. Και για να αποτυπώσει το γεγονός αυτό, έπλασε τον χαρακτήρα της Άντζι: «Τη σκέφτηκα ως μία πολύ αντιφατική ηρωίδα που από τη μια είναι εξαιρετικά εγωίστρια, και από την άλλη το μετριάζει με μια αίσθηση γενναιοδωρίας. Επιπλέον, τη διακρίνει μία σκληρή ειλικρίνεια. Όταν η φίλη της η Ρόουζ την κατηγορεί ότι ζει εις βάρος των ξένων εργατών, εκείνη συμφωνεί και συμπληρώνει: «Όλοι αυτό κάνουμε». Και είναι αλήθεια. «Θυμήσου το αυτό, μπαμπά, την επόμενη φορά που θα πας στο σούπερμαρκετ», λέει η Άντζι σε έναν καυγά με τον πατέρα της». Ο Τζοφ, ο πατέρας της Άντζι, είναι εντελώς διαφορετικός από την κόρη του. Ανήκει σε μια άλλη εποχή, πολιτικά και οικονομικά. «Είναι ένας καλός οικογενειάρχης, στοργικός πατέρας και καλός συνδικαλιστής. Τίποτα άλλο.», λέει ο Κόλιν Κάφλιν που υποδύεται τον Τζοφ, ένας 61χρονος συνταξιούχος λιμενεργάτης και συνδικαλιστής που δεν είχε προηγούμενη επαφή με τον κινηματογράφο.
Μιλώντας για τον χαρακτήρα της, η πρωταγωνίστρια Κίρστον Γουέριν παρατηρεί: «Δεν νομίζω ότι το κοινό θα συμπαθήσει την Άντζι, αλλά ορισμένοι θα δουν σε αυτήν ό,τι είδα και εγώ. Νομίζω ότι, παρά τον αυταρχικό χαρακτήρα της, κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος. Είναι, όμως, πολύ φιλόδοξη και αδίστακτη. Εκεί αρχίζεις να την αντιπαθείς. Θέλει ολοένα και περισσότερα, χωρίς να υπολογίζει κανέναν». Η Τζούλιετ Έλις, που υποδύεται τη φίλη, συγκάτοικο και συνεργάτη της Άντζι συμπληρώνει για το δικό της ρόλο: «Η Ρόουζ είναι σχετικά χαμηλών τόνων, η Άντζι είναι ο καταλύτης στη σχέση τους. Η Ρόυζ είναι η συγκάτοικος της Άντζι και ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Παρασύρεται από το δυναμισμό της, γιατί δεν έχει να χάσει τίποτα, τα καταφέρνει με τους αριθμούς, είναι λογική, πολύ προσεκτική και θέλει όλα να γίνονται σωστά. Είναι κάπως ανασφαλής, αλλά η Άντζι την πείθει και εκείνη ακολουθεί».
Ο Λέσλο Ζούρεκ που υποδύεται τον Κάρολ, έναν Πολωνό μετανάστη, που ψάχνει για δουλειά και βρίσκεται μπλεγμένος με τα γραφεία ανεύρεσης εργασίας, σχολιάζει για το ρόλο του: «Ο Κάρολ δεν είναι απελπισμένος. Καταλαβαίνει και τις δύο πλευρές». Και συμπληρώνει, προσθέτοντας τα προσωπικά του βιώματα: «Ξέρω τι σημαίνει να σε μεταχειρίζονται άσχημα. Έχω δουλέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για 6 μήνες. Όταν ήμουνα στην Καλιφόρνια, δούλευα στο Παλμ Σπριγκς, όπου το καλοκαίρι είναι αβίωτο. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν να δουλέψουν εκεί, οπότε πηγαίναμε εμείς. Μας συμπεριφέρονταν άθλια».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ

Πώς ξεκίνησε αυτή η ταινία;

Το 1990 γύρισα ένα ντοκιμαντέρ για τους λιμενεργάτες του Λίβερπουλ (The Flickering Flame), που διεκδικούσαν σταθερή και μόνιμη εργασία. Το γεγονός ότι η μόνιμη εργασία μειώνεται, ενώ ο αριθμός των έκτακτων εργαζομένων αυξάνει, είναι για μένα πολύ σημαντικό και καθόλου προβεβλημένο. Κανείς δεν εξετάζει τις πολιτικές αποφάσεις που προωθούν αυτές τις αλλαγές - όλα τα κόμματα είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς και προσπαθούν να μας πείσουν ότι έτσι πρέπει να ζούμε. Εμείς δεν συμφωνούμε. Κάναμε μία ταινία, με τιτλο «Bread and Roses» (2000), για τους Μεξικανούς μετανάστες στο Λος Άντζελες και άλλη μία, με τιτλο «Ae Fond Kiss» πριν από 3 χρόνια για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς. Η ταινία «The Navigators» (2001) είχε σαν θέμα τους εργάτες που πάλευαν κατά της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων. Όλα αυτά τα ενδιαφέροντα έσμιξαν, καθώς μεγάλωνε και το σκάνδαλο της εκμετάλλευσης των μεταναστών εργατών στη Βρετανία. Η αλλαγή στον τρόπο εργασίας, το ενδιαφέρον για τη μετανάστευση και τους μετανάστες, η ζωή τους, το τι τους έφερε εδώ - όλα οδηγούσαν σε αυτήν την ταινία.

Πόσο σας επηρέασαν κάποιες σχετικές ιστορίες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας;

Αντίστοιχες ιστορίες δημοσιεύονται εδώ και χρόνια. Δεν θέλαμε όμως να κάνουμε μία ταινία για τα θύματα: θεωρήσαμε πιο ενδιαφέρον να περιγράψουμε τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης αυτών που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά - αυτών που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες. Μια ταινία για τα θύματα έμοιαζε πολύ προβλέψιμη.

Υπάρχουν και πιο ακραίες ιστορίες. Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη;

Γιατί θέλαμε να πρωταγωνιστούν δύο γυναίκες, η Άντζι και η Ρόουζ, με τις οποίες θα μπορούσε να ταυτιστεί το κοινό. Αν επιλέξεις έναν πιο ακραίο χαρακτήρα, το κοινό θα τον απορρίψει μέσα στα πρώτα δύο λεπτά. Ενώ στην περίπτωση της Άντζι οι θεατές θα δικαιολογήσουν τις πράξεις της, θα μπουν στη λογική της και μόνο στο τέλος θα καταλάβουν τις τρομακτικές συνέπειες της στάσης της. Επίσης, η Άντζι εκφράζει το πνεύμα της εποχής: σε μερικά χρόνια από τώρα θα είναι η επιχειρηματίας της χρονιάς.

Πώς είναι η Άντζι;

Είναι μία 30ρα με ένα παιδί. Είναι δυναμική και γοητευτική και προέρχεται από μία αξιοσέβαστη και υπερήφανη εργατική οικογένεια. Δεν αξιοποίησε ποτέ πραγματικά τα ταλέντα της, πιθανόν να είχε και μία σειρά από αποτυχημένες σχέσεις και είναι υπέρμετρα φιλόδοξη. Έχει την αίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει αν το κυνηγήσει πραγματικά. Είναι σε μία φάση της ζωής της που αν δεν κάνει κάτι εδώ και τώρα, θα φτάσει στα 35-40 χωρίς να το καταλάβει και τότε δεν θα είναι πια στην ακμή της. Είναι προϊόν του Θατσερικού τρόπου σκέψης, όπου η καριέρα γίνεται μοναδική προτεραιότητα και τίποτα δεν μετράει μπροστά στην κορυφή. Θα ήταν καλή για παρέα, αλλά όχι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι άντρες. Είναι ζωηρή και γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, αλλά δεν θα ήθελες να περάσεις μία εβδομάδα μαζί της, πόσο μάλλον ολόκληρη τη ζωή σου.

Πώς επιλέξατε την Κίρστον Γουέριν, για το ρόλο της Άντζι;

Για 3-4 μήνες η υπεύθυνη για το casting Καθλίν Κρόφορντ και εγώ είδαμε εκατοντάδες άτομα. Είδαμε την Κίρστον 6 ή 7 φορές και σε κάθε αυτοσχεδιασμό είχε να προτείνει κάτι καινούριο. Ήταν πάντα ενδιαφέρουσα, χαρούμενη, ζωηρή και όλο εκπλήξεις. Και είναι εξαιρετικά συμπαθής άνθρωπος, πράγμα πολύ σημαντικό όταν έχεις να συνεργαστείς τόσο στενά με κάποιον.

Τι ήταν αυτό που ψάχνατε;

Την ικανότητα να είναι κανείς αξιαγάπητος, αλλά και αδίστακτος. Έπρεπε να είναι σκληρή. Συναίσθημα και ασπλαχνία – αυτά τα δυο συχνά συνδυάζονται. Νομίζω ότι η Κίρστον τα απέδωσε καλά.
Γιατί πιστεύετε ότι είχε διαφύγει της προσοχής της υπόλοιπης κινηματογραφικής βιομηχανίας;
Ο κόσμος είναι γεμάτος ταλαντούχους ανθρώπους που απλά δεν τους έχει δοθεί η ευκαιρία. Γενικά προτιμάμε πρόσωπα τα οποία δεν συμμορφώνονται με τα συνηθισμένα γλυκανάλατα μοντέλα που προωθεί η τηλεόραση. Η Κίρστον έχει ένα είδος ανυποχώρητης ποιότητας. Υπάρχει μία αίσθηση ότι κουβαλάει κάτι το επικίνδυνο, αλλά και κάτι αυθεντικό που δεν μπαίνει εύκολα σε καλούπια.

Ο χαρακτήρας της Άντζι προέκυψε από το σενάριο ή το αντίθετο;

Τα δύο αυτά στοιχεία συνδυάστηκαν. Ήταν ο χαρακτήρας που μπορούσε να σταθεί στον ανδροκρατούμενο κόσμο των επιχειρήσεων και του ανταγωνισμού και που μπορούσε να δει τον εαυτό της σαν φεμινίστρια - παρόλο που η ίδια θα δεν θα το παραδεχόταν ποτέ.

Η ταινία ασκεί κάποια ηθική κριτική στην Άντζι;

Όχι σε εκείνη. Στο σύστημα που τη δημιούργησε.

Μετά από αρκετές ταινίες που γυρίσατε αλλού, γιατί επιστρέψατε στο Λονδίνο;

Το Λονδίνο είναι η καρδιά της μεγάλης Βρετανίας και αντίστοιχα το πρόβλημα που περιγράφουμε βρίσκεται στην καρδιά του οικονομικού συστήματος της χώρας - δεν θέλαμε να φανεί ότι είναι απλά το πρόβλημα κάποιας επαρχίας. Και έχει ενδιαφέρον η υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα αυτό: από τη μία λένε ότι η οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς το εργατικό δυναμικό των μεταναστών. Από την άλλη, η δεξιά παράταξη θέλει να διώξει αυτούς τους ανθρώπους. Είναι υποκριτικό.

Με αυτή την ταινία θέλετε να σοκάρετε ή να αλλάξετε συμπεριφορές;

Το σκάνδαλο της εκμετάλλευσης είναι γνωστό, οπότε η ταινία δεν παρουσιάζει κάτι συνταρακτικά νέο. Θέλαμε περισσότερο να αμφισβητήσουμε την επικρατούσα άποψη ότι η σκληρή ιδιωτική πρωτοβουλία είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να αναπτυχθεί η κοινωνία. Ότι όλα είναι ένα “deal”, ότι όλα βασίζονται πάνω στην ανταγωνιστική και άπληστη οικονομία. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται τέρατα.

---

ΚΙΡΣΤΟΝ ΓΟΥΕΡΙΝ (Άντζι)

Η Γουέριν κατάγεται από το Leigh-on-Sea του Έσσεξ και είναι 31 χρόνων. Σπούδασε στο Lee Strasberg Theatre και στο Film Institute της Νέας Υόρκης (1997-2000), όπου παρά το γεγονός ότι διέθετε βίζα εργασίας συνάντησε πολλές δυσκολίες για να βρει πρακτορείο. Πριν της δοθεί ο ρόλος της Άντζι είχε σχεδόν εγκαταλείψει την ιδέα της υποκριτικής και σπούδαζε για να γίνει γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο. Ο ρόλος της Άντζι εκτόξευσε της καριέρα της Γουέριν: «Μαθαίνεις πολύ περισσότερα δουλεύοντας 6 εβδομάδες με τον Κεν Λοουτς, παρά φοιτώντας 3 χρόνια σε μια δραματική σχολή. Αμέσως μετά την ταινία «It’s a Free World» έκανα άλλη μία ταινία».

ΤΖΟΥΛΙΕΤ ΕΛΙΣ (Ρόουζ)

Η Τζούλιετ Έλις γεννήθηκε στο Σέφιλντ, σπούδασε στο Arden Theatre School στο Μάντζεστερ και έζησε εκεί 10 χρόνια. Μόλις πέρσι μετακόμισε στο Λονδίνο.

ΛΕΣΛΟ ΖΟΥΡΕΚ (Κάρολ)

Ο Λέσλο Ζούρεκ σπούδαζε Οικονομικά στην Κρακοβία αλλά τελικά στράφηκε προς την υποκριτική. Είναι 27 ετών.

Βιογραφία

Ken Loach

Γεννημένος το 1936 παράτησε τη νομική για να ασχοληθεί με το θέατρο. Στα ’70s σκηνοθέτησε επιτυχημένα κοινωνικά ντοκιμαντέρ δύο ταινίες. Αργότερα η καριέρα του εξαφανίζεται αλλά στα ’90s επιστρέφει με μία σειρά πολυβραβευμένων ταινιών που του χάρισαν 3 ειδικά βραβεία και έναν χρυσό φοίνικα στις Κάνες.
Επιλεγμένη Φιλμογραφία / Selected Filmography

1. It's a Free World... (2007)
2. Chacun son cinéma ou Ce petit coup au coeur quand la lumière s'éteint et que le film commence (2007) (segment "Happy Ending")
   ... aka Chacun son cinéma (France: short title)
   ... aka To Each His Cinema (International: English title)
3. The Wind That Shakes the Barley (2006)
4. McLibel (2005) (re-enactments)
5. Tickets (2005)
6. Fond Kiss..., A (2004)
7. 11'09''01 - September 11 (2002) (segment "United Kingdom")
8. Sweet Sixteen (2002/I)
9. The Navigators (2001)
10. Bread and Roses (2000)
11. My Name Is Joe (1998)
12. McLibel (1998) (re-enactments)
13. The Flickering Flame (1997)
14. Carla's Song (1996)
15. Land and Freedom (1995)
16. A Contemporary Case for Common Ownership (1995)
    ... aka Clause IV: The Movie (UK)
17. Ladybird Ladybird (1994)
18. Raining Stones (1993)
19. Hidden Agenda (1990)
20. Riff-Raff (1990)
21. Fatherland (1986)
22. Which Side Are You On? (1984)
23. Looks and Smiles (1981) (as Kenneth Loach)
24. The Gamekeeper (1980)
25. Black Jack (1979)
26. Kes (1969)
27. Poor Cow (1967)

 Πηγή: http://www.myfilm.gr

*********************

ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 

Η ταινία-γροθιά για την εκμετάλλευση των λαθρομεταναστών και την παράνομη εργασία  στην  (υποκριτική) Αγγλία...

Γιατί δεν τους αφήνουμε να πνιγούν!

 Του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Πηγή: TVXS.gr

Bloomberg: Μην αφήσετε τις ελληνικές συντάξεις να απειλήσουν το ευρώ

Πρώτη καταχώρηση: 02/02/2016

Στην «μεγαλοψυχία του νικητή» απευθύνεται το Bloomberg στο κύριο άρθρο του την Τρίτη με τον τίτλο «Μην αφήσετε τις ελληνικές συντάξεις να απειλήσουν το ευρώ», στο οποίο ζητά από την ΕΕ να αποφύγει ένα νέο καταστρεπτικό επεισόδιο «υποταγής» του Αλέξη Τσίπρα.
Στο εκτενές κύριο άρθρο περιγράφεται όλη η διαδικασία του περασμένου καλοκαιριού αλλά και οι αδυναμίες του πολιτικού, του φορολογικού και του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη που υπάρχει για ελάφρυνση του χρέους της χώρας. Το δημοσίευμα ωστόσο αναφέρεται και σε θέματα «αποστασίας» που αντιμετωπίζει ο Αλέξης Τσίπρας στην προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.
«Η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να είναι στη μονάδα εντατικής θεραπείας, και το ποσοστό ανεργίας είναι επίμονα υψηλό, αλλά η κατάσταση βελτιώνεται» διαπιστώνει στο δημοσίευμα του Bloomberg η συντακτική ομάδα σημειώνοντας ότι «Η οικονομία αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 0,7% μόνο για το 2016, και το 2017 θα μπορούσε να δει αύξηση κατά 1,9%, ενώ και  πιστοληπτική ικανότητα της χώρας έχει αναβαθμιστεί».
«Αν δεν αντιμετωπιστεί με προσοχή η κατάσταση, μια νέα πολιτική κρίση είναι πιθανή. Η διατήρηση της πίεσης στην Ελλάδα να επιμείνει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις είναι ζωτικής σημασίας, και η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος καθώς και οι ιδιωτικοποιήσεις είναι αναμφίβολα απαραίτητα. Όμως, η ΕΕ μπορεί να βελτιώσει τις πιθανότητες επιτυχίας με το να μαλακώσει σε σχέση με το παρελθόν» συνεχίζει το δημοσίευμα.
«Η εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα παραμένει εύθραυστη. Μετά από αποστασίες, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ έχει εξαφανιστεί» συνεχίζει το δημοσίευμα υπογραμμίζοντας ότι για να αποφευχθεί μια επανάληψη του προηγούμενου δράματος απαιτείται μια σταθερή δέσμευση από την πλευρά της Ελλάδας, αλλά και μεγαλύτερη ευελιξία από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Και η πραγματική δοκιμασία θα έρθει όταν ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να περάσει από το κοινοβούλιο τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος».
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με ένα μεγάλο και παράλογο κόστος, εκβίασε τον Αλέξη Τσίπρα να “παραδοθεί” πέρυσι το καλοκαίρι. Αν δεν θέλει την επανάληψη αυτού του καταστρεπτικού επεισοδίου, θα πρέπει να δείξει την μεγαλοψυχία της στη νίκη» αναφέρει συγκεκριμένα το editorial του Bloomberg.

Διαβάστε :=>Don't Let Greek Pensions Threaten the Euro - Bloomberg ...