Akademi presents APOTHEOSIS/ΑΠΟΘΕΩΣΙΣ: Indian classical dance at the British Museum

ΑΠΟΘΕΩΣΙΣ 

 

Presented in collaboration with Akademi & The Motion Dance Collective, this spellbinding performance took place in the Sir Joseph Hotung Gallery of the British Museum on the evening 15 November 2019 to a live audience of over 1000 audience members. Devised in response to the Museum's South Asia collection, it brought the objects to life and charged them with the life-force they were created to hold. 

Following the galleries prolonged closure since March 2020, we are premiering this video to celebrate South Asia Heritage Month 2021. We hope you enjoy.

https://akademi.co.uk/
https://www.motiondancecollective.com/

We’re bringing inspiring stories of humanity’s shared histories and cultural achievements to millions of people online. Your support ensures that we can continue to make the collection and videos like this one available to as many people as possible. If you can, please donate today: http://ow.ly/1e1Y30qHebG or you can text BMLEARN to 70085. Texts cost £5 plus one standard rate message.

Credits:

Consultant Director: Divya Kasturi

Dancers: Archita Kumar, Odissi Ensemble (Elena Catalano, Kavita Kaur and Maryam Shakiba), Upahaar School of Dance (Daniella Zak Zara Varghese and Piya Verma), Payal Ramchandani and Suhani Dhanki.

Akademi 40th anniversary Producer: Nina Head

Film: James Williams

Thumbnail photo: Vipul Sangoi 

Supported by Arts Council England and The British Museum

ΠΩΣ ΛΥΝΕΙ Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΤΟ ΟΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

Το οικιστικό σχέδιο της Ισπανίας: Από την κρίση στην προσιτή κατοικία

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΕΛΗΣ

news247.gr

 

 6–7 λεπτά

---

Τα τελευταία χρόνια με την αύξηση του κόστους διαβίωσης, η στεγαστική κρίση αναδεικνύεται ως μια κοινή πρόκληση για πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Μια ιδιαίτερη περίπτωση αποτελούν εκείνες του ευρωπαϊκού Νότου που επλήγησαν από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008/2009 και τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής που χρειάστηκε να εφαρμόσουν.

Σε αυτό το πλαίσιο Ελλάδα και Ισπανία εμφανίζουν παρόμοια συμπτώματα: ιστορικά υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης που συρρικνώθηκαν μετά την κρίση (λόγω πλειστηριασμών και ύφεσης), υψηλό κόστος στέγασης σε σχέση με τα εισοδήματα, τουριστική μετατροπή κατοικιών μέσω βραχυχρόνιων μισθώσεων, και ένα επισφαλές στεγαστικά νεανικό κοινό. Στην Ελλάδα, σχεδόν ένας στους τρεις πολίτες δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του στο στεγαστικό κόστος, ενώ οι νέοι φεύγουν από το πατρικό σπίτι στα 30,7 έτη κατά μέσο όρο (2024) – από τις υψηλότερες ηλικίες ανεξαρτητοποίησης στην ΕΕ.

Αντίστοιχα, στην Ισπανία άνω του 60% των νέων ηλικίας 18–34 ετών εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους – το τρίτο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Η τουριστικοποίηση έχει εκτοπίσει μεγάλο μέρος του αστικού αποθέματος κατοικιών προς βραχυχρόνιες μισθώσεις, επιδεινώνοντας την έλλειψη κατοικίας σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη, η Μαδρίτη, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, αλλά και περιοχές που στηρίζονται στον τουρισμό, όπως οι Κυκλάδες και οι Βαλεαρίδες νήσοι.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η περίπτωση της Ισπανίας προσφέρει ένα ολοκληρωμένο μοντέλο πολιτικής στέγασης που μπορεί να αποτελέσει οδηγό και για την Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 2025, η ισπανική κυβέρνηση παρουσίασε ένα ευρύ σχέδιο 12 μέτρων για την ενίσχυση του δικαιώματος στην κατοικία, κινητοποιώντας πόρους, θεσμικές αλλαγές και ρυθμιστικές παρεμβάσεις. Το σχέδιο αυτό – τολμηρό ως προς το εύρος του – συμπληρώνει τον πρώτο εθνικό νόμο για το Δικαίωμα στη Στέγη (Ν.12/2023) που τέθηκε σε ισχύ τον Μάιο 2023. Η εν λόγω νομοθεσία θεσμοθέτησε την έννοια των «ζωνών υψηλής στεγαστικής έντασης» και εισήγαγε πανεθνικά όρια στις αυξήσεις ενοικίων, σηματοδοτώντας μια στροφή προς ισχυρότερη προστασία των ενοικιαστών.

Το σχέδιο των 12 μέτρων της ισπανικής κυβέρνησης (ανακοινώθηκε στις 13/1/2025 από τον πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ) στοχεύει να αντιμετωπίσει τη στεγαστική κρίση σε τρεις πυλώνες:

(α) αύξηση διαθέσιμων κατοικιών (ιδίως κοινωνικών και οικονομικά προσιτών),

(β) αυστηρότερη ρύθμιση της αγοράς (έλεγχος ενοικίων, τουριστικών μισθώσεων, αποθάρρυνση κερδοσκοπίας),

(γ) μεγαλύτερη οικονομική στήριξη σε ευάλωτους και νέους.

Συνοπτικά, η Ισπανία μέσα στο 2025 έκανε σημαντικά βήματα για να αντιμετωπίσει το οξύ στεγαστικό πρόβλημα. Σε λιγότερο από ένα έτος, ενεργοποίησε νέους θεσμούς και εργαλεία, κινητοποίησε ακίνητη περιουσία του Δημοσίου και έθεσε τις βάσεις για χιλιάδες νέες κατοικίες. Παράλληλα, διαμόρφωσε ένα πιο αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο που αρχίζει να φρενάρει την χρηματιστικοποίηση της κατοικίας και να δίνει κίνητρα για μείωση των ενοικίων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην έκθεση της χώρας για το 2025, σημειώνει ότι η έλλειψη προσιτής στέγης αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή της Ισπανίας και ότι απαιτείται συνέχιση και πλήρης εφαρμογή των μέτρων αυτών. Τα παραπάνω μέτρα συνθέτουν μια ολοκληρωμένη στρατηγική με χρονικό, στην βάση της οποίας η κατοικία προσεγγίζεται ως κοινωνικό αγαθό.

Η περίπτωση της Ισπανίας προσφέρει πολύτιμα διδάγματα για κάθε χώρα που αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση.

Πρώτον, αναδεικνύει την αξία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου: τα προβλήματα στέγασης είναι πολυπαραγοντικά και απαιτούν συνδυασμό προσφοράς, ρύθμισης και κοινωνικής πολιτικής.

Δεύτερον, επιβεβαιώνει ότι η πολιτική βούληση και οι πόροι μπορούν να βρεθούν όταν η κατοικία αντιμετωπιστεί ως προτεραιότητα – η Ισπανία τριπλασίασε τα κονδύλια της σε σχέση με πριν 5 χρόνια, αξιοποιώντας και ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.

Τρίτον, υπογραμμίζει τον ρόλο της νομοθεσίας για την ρύθμιση της αγοράς: η ισπανική κυβέρνηση, συντάχθηκε με την πλευρά της ισπανικής κοινωνίας που πλήττεται περισσότερο από την στεγαστική κρίση, ψήφισε τολμηρές ρυθμίσεις για τα ενοίκια – αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτό σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία να τεθούν όρια στην αγορά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Τέταρτον, αναδεικνύεται η σημασία της συνεργασίας με τις περιφερειακές και τοπικές αρχές: οι δήμοι και οι περιφέρειες στην Ισπανία λειτούργησαν καινοτόμα, που όχι μόνο αντιμετώπισαν άμεσα τα ζητήματα, αλλά και επηρέασαν το εθνικό επίπεδο.

Συνοψίζοντας, η «ισπανική λύση» δεν είναι πανάκεια – προσκρούει σε εμπόδια και χρειάζεται χρόνο για να αποδώσει πλήρως. Ωστόσο, συνιστά ένα φιλόδοξο υπόδειγμα που αποδεικνύει ότι το κράτος μπορεί να παρέμβει αποτελεσματικά υπέρ του δικαιώματος στη στέγη.

Για την Ελλάδα, που μοιράζεται πολλές από τις προκλήσεις (μείωση στεγαστικής πίστης, συρρίκνωση ιδιοκατοίκησης, τουριστικοποίηση κατοικίας, πίεση νέων), η υιοθέτηση ανάλογων πολιτικών προσαρμοσμένων στις εγχώριες ιδιαιτερότητες και τοπικότητες, θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο καμπής. Όπως και στην Ισπανία, το κλειδί θα είναι ένα Εθνικό Σχέδιο Στεγαστικής Στρατηγικής με διάρκεια, κοινωνική στήριξη και ισχυρή χρηματοδότηση, σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η ευρωπαϊκή εμπειρία – στην οποία πλέον η Ισπανία κατέχει εξέχουσα θέση – δείχνει τον δρόμο για το πώς το όραμα του «σπιτιού για όλους» μπορεί να γίνει ξανά εφικτό.

Με άλλα λόγια, η κατοικία να πάψει να είναι πηγή άγχους και ανισοτήτων, και να επιστρέψει στον ρόλο της ως βάση της κοινωνικής ευημερίας και αναπαραγωγής.

Όλο το κείμενο εργασίας εδώ

*Ο Βασίλης Δελής είναι απόφοιτος Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης, επιστημονικός συνεργάτης ΕΝΑ – Κείμενο εργασίας στο Ινστιτούτο ΕΝΑ

«Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» Ο αριστουργηματικός πίνακας του Βερμέερ ως μυθιστορηματικό υλικό και μια ταινία που βασίστηκε σ΄αυτό

 

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ :Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι (ολλανδικά: Meisje met de parel‎‎)^[1] είναι ελαιογραφία του Ολλανδού ζωγράφου της Χρυσής Εποχής Γιοχάνες Βερμέερ, ζωγραφισμένη περί το 1665. Έχοντας διάφορα ονόματα κατά τη διάρκεια των αιώνων, έγινε γνωστή με τον σημερινό της τίτλο στα τέλη του 20ού αιώνα από το μεγάλο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι που φορούσε η κοπέλα.^[2] Το έργο βρίσκεται στη συλλογή του Μαουριτσχάους στη Χάγη από το 1902 και αποτελεί αντικείμενο διαφόρων λογοτεχνικών έργων. Το 2006, το ολλανδικό κοινό το επέλεξε ως τον πιο όμορφο πίνακα στις Κάτω Χώρες.^{[3][..............]}

^{Συνεχίστε=>} 

Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι

Bικιπαίδεια

*********************** 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ  

 

Στο Ντελφτ του 17ου αιώνα, μια πλούσια πόλη της Ολλανδίας, πλούσιοι και φτωχοί, καθολικοί και προτεστάντες, κύριοι και υπηρέτες όλοι ξέρουν τη θέση τους. Έτσι, όταν η Χριτ μπαίνει υπηρέτρια στο σπίτι του ζωγράφου Βερμέερ, νομίζει πως ξέρει το ρόλο της: νοικοκυριό, πλυσίματα και φροντίδα των έξι παιδιών του ζωγράφου. 

Επίσης νιώθει ικανή να τα βγάλει πέρα με την τρομερή πεθερά του, τη νευρική κι αισθησιακή γυναίκα του και τη ζηλόφθονη υπηρέτριά τους. Εκείνο που κανείς δεν περιμένει είναι πως η διακριτικότητα και η εξυπνάδα της Χριτ, όπως και η γοητεία που ασκούν πάνω της οι πίνακες του ζωγράφου, θα την οδηγήσουν μοιραία στον κόσμο του. 

Καθώς γίνεται σιγά-σιγά μέρος του έργου του, η οικειότητα μεταξύ τους μεγαλώνει, δημιουργώντας εντάσεις κι εσφαλμένες εντυπώσεις μέσα στο σπίτι, κι ακόμη - καθώς το σκάνδαλο διαρρέει - αναταραχή και ψιθύρους στην πόλη. 

Η συγγραφέας εμπνεύστηκε από το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι σ' έναν από τους πιο αισθαντικούς και μυστηριώδεις πίνακες του Βερμέερ κι έγραψε ένα μυθιστόρημα με λεπτότατο ερωτισμό για το τέλος της αθωότητας και το τίμημα της μεγαλοφυΐας.

ΚΡΙΤΙΚΗ : Ελένη Κίτσιου(booktimes.gr) =>Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

******************** 

Η ΤΑΙΝΙΑ 

Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι (ταινία)

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ (2003)

Alexandre Desplat

 

 

1 Girl With A Pearl Earring
2 Griet's Theme
3 A New Life
4 The Master's House
5 Camera Obscura
6 The Birth Feast
7 Cornelia
8 Vermeer's Studio
9 Winter Nights
10 Van Ruijven
11 Home
12 Colours In The Clouds
13 The Master Is Painting
14 By The Canal With Pieter
15 Catharina's Pearls
16 Colours In The Clouds (Strings)
17 Girl With A Pearl Earring (Reprise)
18 Silence And Light (Piano Solo)
19 Griet's Theme (Reprise)
20 Griet Remembers

O Alexandre Desplat μιλάει στο Musicpaper.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ : Ο Δημήτρης Πουλικάκος αφηγείται το διήγημα ''Η φωτογραφία'' του Φίλιππου Φιλίππου

''Η φωτογραφία'' του Φίλιππα Φιλίππου

Ο Φίλιππος Φιλίππου είναι απ' τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Λάτρης των αστυνομικών περιπετειών θαυμαστής των κλασσικών Ντάσιελ Χάμετ και Ρέιμοντ Τσάντλερ, αλλά και του Έλληνα Γιάννη Μαρή, ανακατασκευάζει και χρησιμοποιεί τα μοτίβα και τα στερεότυπά του στα οποία βέβαια προσαρμόζει στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

 

 Από την σειρά αστυνομικών διηγημάτων 'Κλέφτες και αστυνόμοι'', του 902 Αριστερά στα FM Σκηνοθεσία: Αντέλα Μέρμηγκα

 Αφηγητής ο Δημήτρης Πουλικάκος

 

 Ακούγονται οι ηθοποιοί: Νίκος Σιδέρης, Παναγιώτης Βασιλόπουλος, Έφη Θανοπούλου, Κώστας Ψωμιάδης, Κωνσταντίνα Μπακόλα, Ντόρις Γεωργίου

Φίλιππος Φιλίππου (συγγραφέας)

«Ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς»- Έκθεση τεκμηρίων και κοστουμιών για τη Θεσσαλονικιά σταρ στον πολυχώρο Ισλαχανέ

«Ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς»- Έκθεση τεκμηρίων και κοστουμιών για τη Θεσσαλονικιά σταρ στο Ισλαχανέ

Ισλαχανέ πολυχώρος πολιτισμού | Thessaloníki

 

artandlife.gr

 

Η έκθεση "Ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς" παρουσιάζει το καλλιτεχνικό έργο και τη ζωή της Ζωζώς Νταλμάς, σημαντικής Ελληνίδας πρωταγωνίστριας οπερέτας του μεσοπολέμου. 

Η έκθεση περιλαμβάνει αρχειακά τεκμήρια, θεατρικά προγράμματα, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, οπτικοακουστικό υλικό και 59 κοστούμια εμπνευσμένα από τη ζωή της, δημιουργημένα από 31 σχεδιαστές με ανακυκλωμένα ή μεταχειρισμένα υλικά. Παρουσιάζονται επίσης πρωτότυπα τεκμήρια και λογοτεχνικές αναγνώσεις.

Συμμετέχουν: Ζωζώ Σαπουντζάκη, Μάνος Καρατζογιάννης (ερμηνεία θεατρικού αναλογίου), Γιώργος Κωστογιώργης (μελοποίηση στίχων), Ναταλία Καραγιάννη (μετάφραση ισπανικών), Nur Deriş (μετάφραση τουρκικών), Τζένη Καραβίτη (μετάφραση αγγλικών). 

Η έκθεση διοργανώθηκε και πραγματοποιείται από την Υπηρεσία Νεωτέρων
Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας, του ΥΠ.ΠΟ., αρμόδια για
τον Πολυχώρο Πολιτισμού Ισλαχανέ, σε συνεργασία με τον Σύλλογο "οι Φίλοι της Νέας Παραλίας".

Συνεργασία με: Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, Craftopia Hub, Δήμος Θεσσαλονίκης, Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ, Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ, Alte Fablon.

Επικείμενες παράλληλες δράσεις και εκδηλώσεις:
• Ημερίδα για τη Γυναίκα στις παραστατικές τέχνες στο Μεσοπόλεμο, σε συνεργασία με το Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ, στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
• Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για σχολικές ομάδες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο.
• Λογοτεχνικές αναγνώσεις κειμένων και ποιημάτων που σχετίζονται με την Ελληνίδα πρωταγωνίστρια.     

Εγκαίνια: Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026, στις 18.00.

Ζωζώ Σαπουντζάκη

Μάνος Καρατζογιάννης

*****************************

 

 

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ζωζώ Νταλμάς/Bικιπαίδεια

Dimi De SanΖωζώ Νταλμάς - Η θρυλική ντίβα

Royal Wedding /Βασιλικοί γάμοι (1951)

  Τα αδέλφια Τομ και Έλεν Μπάουεν, χορευτές, ταξιδεύουν με πλοίο προς την Αγγλία, όπου θα εμφανιστούν, την ίδια περίοδο που γίνονται οι βασιλικοί γάμοι. 

Αγέραστο μιούζικαλ , βασισμένο στο γνωστό θέμα των ερωτικών παρανοήσεων , αλλά με άφθονα ευρηματικά στοιχεία της χορευτικής δεινότητας του Φρεντ Αστέρ, που εντυπωσιάζουν ακόμα και σήμερα τους θεατές , όπως το να χορεύει έχοντας ως παρτενέρ  μία κρεμάστρα για καπέλα ή να χορεύει στους τοίχους και στην οροφή ενός δωματίου.

Royal Wedding

Φρεντ Ασταίρ - Βικιπαίδεια

«Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ»: Έκθεση φωτογραφίας στο Case Studio, στην ροτόντα του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης,

29 Ιαν - 11 Απρ 2026

Εικαστική Έκθεση στο Case Studio του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης – Pete Marifoglou

MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Εγνατίας 154, εντός ΔΕΘ-Helexpo, Θεσσαλονίκη

Ωράριο Λειτουργίας του Μουσείου: Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης

Στον χώρο του Case Studio, στην ροτόντα του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, φιλοξενείται η ατομική έκθεση του Pete Marifoglou (Παναγιώτης Μαρίφογλου), με τίτλο: «Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ».

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026 στις 19:00
Διάρκεια έκθεσης: έως 12 Απριλίου 2026

Περισσότερες Πληροφορίες

Το Case Studio του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη, υποδέχεται τον φωτογράφο-σκηνοθέτη Pete Marifoglou, και μαζί του ανακαλύπτουμε φωτογραφικές όψεις ιδιαίτερων θυλάκων του κοινωνικού περιθωρίου της Νέας Υόρκης κατά τις δεκαετίες 1960-1970.

Στην ατομική έκθεση με τίτλο «Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ», παρουσιάζεται από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 12 Απριλίου 2026 για πρώτη φορά στην Ελλάδα το, σε μεγάλο βαθμό, αδημοσίευτο έργο του.

O Marifoglou, ως νεαρός φοιτητής και μετέπειτα απόφοιτος της σχολής SVA (School of Visual Arts) στη Νέα Υόρκη, εργάστηκε στο πλατό των πειραματικών ταινιών ενηλίκων της θρυλικής εταιρείας παραγωγής Factory του Andy Warhol.

Ο ίδιος εστιάζει στην αναλογική ασπρόμαυρη φωτογραφία και στους ανθρώπους πέραν των ρόλων τους στις ταινίες. Γνωρίζει τις προσωπικές τους ιστορίες.

Οι φωτογραφίες του, τεκμήρια τόσο των ταινιών όσο και της σκληρής κοινωνικής και πολιτισμικής πραγματικότητας της Νέας Υόρκης, αποκαλύπτουν την τρυφερότητα του καλλιτεχνικού του βλέμματος, χωρίς επιτηδεύσεις και λάμψη.

Εγκαίνια: Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026, 19:00

Έκθεση «Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ»

29 Ιανουαρίου – 12 Απριλίου 2026

MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-Helexpo, Θεσσαλονίκη)

Ηδονοβλεπτικές σκηνές ερωτικών ταινιών ενηλίκων, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο ξεθωριασμένες πολιτισμικά.

Μεμονωμένα πρόσωπα, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο θλιμμένα ή χαρούμενα. Σκληρά στιγμιότυπα ψυχρών εκτελέσεων ανδρών και γυναικών, νέων και μεγαλύτερων, για μικροδιαφορές ή έμφυλα ζητήματα.

Όλα αυτά ενώνονται μέσα από το βλέμμα του Pete Marifoglou, ενός εξαιρετικά ευαίσθητου δέκτη της ανθρώπινης παρουσίας, στην έκθεση με τίτλο «Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ», που παρουσιάζεται στο MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη, από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 12 Απριλίου 2026.

Μετά από επτά δεκαετίες στη Νέα Υόρκη και σε ευρωπαϊκά εδάφη, έχοντας ασχοληθεί με τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών, έχοντας γράψει ποίηση, μουσική και θέατρο και έχοντας παρουσιάσει το έργο του σε εκθέσεις φωτογραφίας στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και στη Γερμανία, ο Pete Marifoglou επιστρέφει στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.

H ατομική έκθεση στο Case Studio του MOMUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το, σε μεγάλο βαθμό, αδημοσίευτο έργο του, όπου συλλαμβάνει φωτογραφικά όψεις ιδιαίτερων θυλάκων του κοινωνικού περιθωρίου της Νέας Υόρκης κατά τις δεκαετίες 1960-1970.

O Marifoglou, ως νεαρός φοιτητής και μετέπειτα απόφοιτος της σχολής SVA (School of Visual Arts) στη Νέα Υόρκη, εργάστηκε στο πλατό των πειραματικών ταινιών ενηλίκων της θρυλικής εταιρείας παραγωγής Factory του Andy Warhol.

Η μαζική παραγωγή πορνογραφικών ταινιών, χαμηλού προϋπολογισμού, ήταν ένα από τα εγχειρήματα του Warhol, ο οποίος πειραματιζόταν με ακατέργαστες κινηματογραφικές ιδέες, αποκλίνοντας ριζικά από το mainstream σινεμά.

Η πορνογραφία όμως ήταν πλέον ένας κατοχυρωμένος μηχανισμός παραγωγής σεξουαλικών αναπαραστάσεων.

Ο Marifoglou εστιάζει στην αναλογική ασπρόμαυρη φωτογραφία και στους ανθρώπους πέραν των ρόλων τους στις ταινίες. Γνωρίζει τις προσωπικές τους ιστορίες.

Οι φωτογραφίες του, τεκμήρια τόσο των ταινιών όσο και της σκληρής κοινωνικής και πολιτισμικής πραγματικότητας της Νέας Υόρκης, αποκαλύπτουν την τρυφερότητα του καλλιτεχνικού του βλέμματος, χωρίς επιτηδεύσεις και λάμψη.

Επιμέλεια: Θούλη Μισιρλόγλου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια, MOMus-Μουσείου
Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης
Βοηθός επιμελήτρια: Κατερίνα Σύρογλου.

Pete Marifoglou:

Ο Pete Marifoglou (Παναγιώτης Μαρίφογλου) γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη. Η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη το 1950.

Ο Marifoglou έζησε στο Μανχάταν και αποφοίτησε από το Art and Design High School με κύρια κατεύθυνση την Αρχιτεκτονική.

Ο ίδιος, στις αρχές του 1970, ξεκίνησε σπουδές Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου και συγγραφής σεναρίου στο Πανεπιστήμιο School of Visual Arts, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Jud Yalkut, πρωτοπόρου δημιουργού πειραματικών ταινιών.

Στο ίδιο πανεπιστήμιο, παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας, με καθηγητές καταξιωμένους φωτογράφους, όπως οι Duane Michals, Robert Mappelthorpe και Diane Arbus.

Παράλληλα, παρακολούθησε διαλέξεις από τις σημαντικότερες μορφές της τέχνης και του δημόσιου χώρου, όπως οι Muhammed Ali, Andy Warhol, Salvador Dali, Nam June Paik, Jonas Mekas, Stan Vanderbeek, James Stanley Brakhage, Gregory Markopoulos, Elias Kazan, Alfred Hitchcock.

Συνέχισε τις σπουδές του στo ιδιωτικό πανεπιστήμιο NYU, όπου παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας Κινηματογράφου και Ανθρωπολογίας.

Παράλληλα με την φωτογραφία, o Marifoglou ασχολήθηκε με τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους όπου αναλάμβανε το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τη μουσική και συμμετείχε ως ηθοποιός.

Ήταν συμπρωταγωνιστής μαζί με τον θρυλικό σταρ του underground κινηματογράφου Taylor Mead αλλά συμμετείχε και ως εικονολήπτης στην ταινία The Art Student, παραγωγής Andy Warhol και σκηνοθεσίας Alfonso Ciancarelli.

*Μέρος της έκθεσης περιέχει υλικό που μπορεί να μην είναι κατάλληλο για ανήλικο κοινό.

Copyright © 2026 · ThessalonikiGuide.gr

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ο εικαστικός καλλιτέχνης Peter Marifoglou (αριστερά) από τη Νέα Υόρκη και ο Wolfgang Sohn, εμπνευστής της Photo Popup Fair στη Γερμανία .

 

Η προσωπική Ιστοσελίδα του καλλιτέχνη

Marifoglou, Peter(peter-marifoglou.com)

Ο Ντόναλντ Τραμπ περπατά στους πάγους της Γροιλανδίας συνοδευόμενος από έναν... πιγκουίνο, που όμως ως είδος υπάρχει μόνο στην Ανταρκτική!.

Ντόναλντ Τραμπ / Η πολιτική της μετα-πραγματικότητας στον Λευκό Οίκο - «Embrace the penguin»
 

Αυγή -Newsroom

~  avgi.gr

2 λεπτά

Ο Τραμπ εμφανίζεται να περπατά στους πάγους της Γροιλανδίας συνοδευόμενος από έναν πιγκουίνο, ένα ζώο που δεν ζει στο βόρειο ημισφαίριο αλλά στην Ανταρκτική

Αίσθηση προκάλεσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επίσημη ανάρτηση του Λευκού Οίκου στην πλατφόρμα Χ, στην οποία ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται να περπατά στους πάγους της Γροιλανδίας συνοδευόμενος από έναν πιγκουίνο. Η εικόνα, αν και προφανώς προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, εγείρει ερωτήματα για τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία της προεδρικής επικοινωνίας.

Ο λόγος δεν είναι αισθητικός, αλλά ουσιαστικός: οι πιγκουίνοι δεν ζουν στο βόρειο ημισφαίριο. Απαντώνται σχεδόν αποκλειστικά στην Ανταρκτική και σε περιοχές του νοτίου ημισφαιρίου, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Γροιλανδία. Πρόκειται για ένα βασικό γεωγραφικό δεδομένο, γνωστό ακόμη και σε επίπεδο στοιχειώδους εκπαίδευσης.

Αλλά το ζήτημα εδώ δεν είναι η γεωγραφία. Είναι ο τραμπισμός ως κοσμοαντίληψη. Ένα συμβολικό σύμπαν όπου τα γεγονότα αντιμετωπίζονται ως ενοχλητικές υποσημειώσεις και η πραγματικότητα ως ένα ατελές προσχέδιο που μπορεί να «διορθωθεί» με ένα φίλτρο, έναν αλγόριθμο και μια εύηχη λεζάντα τύπου «Embrace the penguin».

Σε μια περίοδο όπου η παραπληροφόρηση, τα deepfakes και η αδιαφάνεια στη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν μείζονες προκλήσεις για τη δημοκρατία, η αναπαραγωγή προφανώς ανακριβών ή παραπλανητικών οπτικών συμβόλων από κρατικούς θεσμούς ενισχύει την υπονόμευσή της.

Η έκθεση «1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» στο ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη

 

Η έκθεση «1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» στο Παράρτημα του ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη

ΕΡΤ3

Σύνταξη Μαρία Καλτσίδη

Η περιοδική έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης «1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» παρουσιάζεται στο Παράρτημα του ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη (Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή, Βασ. Όλγας 108) από τις 22 Ιανουαρίου έως και τις 24 Απριλίου 2026.

Η δικτατορία 1967–1974 επέφερε βαθύτατες αλλαγές στον ιστό της χώρας, ανατρέποντας και τελικά αναδιαμορφώνοντας και ανανεώνοντας τα έως τότε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Υπήρξε όμως και μια περίοδος με βαθύτατο αντίκτυπο στο ιδεολογικό υπόβαθρο και το πολιτιστικό παράδειγμα της ελληνικής κοινωνίας.

Στα χρόνια εκείνα το πλειοψηφικό δημοκρατικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας βίωνε την καθημερινότητα με τρόπο διττό. Από τη μια, η ζωή προχωρούσε με τους θεσμούς και τις κρατικές δομές υπό τον έλεγχο της χούντας, με το κράτος ως κυρίαρχη απειλή και με την αστυνομία, τη χωροφυλακή και τον στρατό να καιροφυλακτούν διαρκώς. Από την άλλη, απέναντι σε αυτή την αίσθηση διαρκούς ελέγχου θριάμβευε η σιωπηλή και συνθετική σκέψη, η σταθερή εναντίωση στη βαρβαρότητα, τη χυδαιότητα, την αυθαιρεσία.

Έτσι αναπτύχθηκαν, σχεδόν αμέσως, δύο αντίθετες κουλτούρες. Η μια ήταν η κουλτούρα της αδέσμευτης σκέψης, της τέχνης, της άμεσης και έμμεσης αντίστασης, η οποία μέσω της λογοτεχνίας, του θεάτρου, του κινηματογράφου και της εικαστικής δημιουργίας αγωνιζόταν να διασώσει το δημιουργικό και κριτικό πνεύμα. Η άλλη ήταν η μάσκα της χουντικής βαρβαρότητας, η οποία μέσω της κρατικής προπαγάνδας, φιλολαϊκών οικονομικών μέτρων και ενός χυδαίου δήθεν πατριωτισμού επί στείρων αντικομμουνιστικών βάσεων πρόβαλλε την ελαφρότητα ως τέχνη και ως εφόδιο για την προοπτική της χώρας.

Η εντεινόμενη αντιπαράθεση των δύο αυτών ιδεολογικών τάσεων θα οδηγήσει σταδιακά σε ζυμώσεις που θα βοηθήσουν την ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει το ασφυκτικό μετεμφυλιακό πλαίσιο και να συγκροτήσει μια νέα νοοτροπία, η οποία, με την πτώση της χούντας, θα σφραγίσει την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Η δικτατορία μετά την πτώση της θα κληροδοτήσει στη δημοκρατία αναπόφευκτα την άκριτη εμμονή στην κουλτούρα της αντίστασης, αλλά και την ανοχή στην πεζότητα της δημόσιας χουντικής κουλτούρας. Η ροή της δημοκρατικής πλέον ζωής θα πάψει να ανανεώνεται από την έμμεση, συγκαλυμμένη έκφραση ιδεών, και η πραγματικότητα θα αποκτήσει σταδιακά ένα πρόσωπο αντιληπτό απ’ όλους. Η χούντα θα αποτελέσει παρελθόν, έχοντας αφήσει πίσω της την καταστροφή της Κύπρου, ίχνη βαρβαρότητας αποτυπωμένα στα σώματα και στις ψυχές όσων βασανίστηκαν, αλλά και ίχνη ανοχής στη βαρβαρότητα εμπεδωμένα στη νοοτροπία της χώρας.

Στην έκθεση που διοργανώνει το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και το Αρχείο της ΕΡΤ, παρουσιάζονται τεκμήρια και έργα τέχνης που απόκεινται στις πλούσιες συλλογές τους και τα οποία αποτυπώνουν γλαφυρά όχι τόσο την ιστορία της περιόδου όσο την ιδεολογική περιπέτεια της νεοελληνικής κοινωνίας τα ταραγμένα εκείνα χρόνια, με απώτερο στόχο τη βαθύτερη κατανόηση, την αυτογνωσία της δικής μας, μεταπολιτευτικής κοινωνίας.

Πληροφορίες έκθεσης

Παράρτημα ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης

Βίλα Καπαντζή, Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας 108

Διάρκεια έκθεσης

22 Ιανουαρίου – 24 Απριλίου 2026

Ώρες λειτουργίας

Καθημερινές: 10:00-17:00, Σάββατο: 12:00-20:00 (εκτός επισήμων αργιών)

Είσοδος ελεύθερη

Γκουαρδιόλα: «Όσοι βρίσκονται στην εξουσία είναι δειλοί, επειδή ουσιαστικά έστειλαν αθώους νέους να σκοτώσουν αθώους ανθρώπους, ενώ οι ίδιοι ζουν άνετα στα σπίτια τους, με θέρμανση τον χειμώνα και κλιματισμό το καλοκαίρι.»

 

Γκουαρδιόλα / «Αφήσαμε μόνα τους τα παιδιά της Παλαιστίνης – Δειλοί οι παγκόσμιοι ηγέτες»

tvxs.gr

~2 λεπτά

---

Ο προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι, Πεπ Γκουαρδιόλα, απηύθυνε ομιλία σε συναυλία αλληλεγγύης υπέρ της Παλαιστίνης που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη.

Κατά την τοποθέτησή του, άσκησε σφοδρή κριτική στους παγκόσμιους ηγέτες, κατηγορώντας τους ότι έχουν εγκαταλείψει τα παιδιά της Παλαιστίνης. «Τα τελευταία δύο χρόνια, όταν βλέπω εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στην τηλεόραση, με παιδιά να ρωτούν “πού είναι η μητέρα μου” μέσα στα ερείπια, χωρίς καν να γνωρίζουν τι έχει συμβεί, πάντα αναρωτιέμαι “τι σκέφτονται;”. Τα αφήσαμε μόνα τους, τα εγκαταλείψαμε. Συχνά τα φαντάζομαι να μας λένε “πού είστε; ελάτε να μας βοηθήσετε”», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Γκουαρδιόλα χαρακτήρισε τους παγκόσμιους ηγέτες δειλούς, λέγοντας: «Ακόμη και τώρα δεν έχουμε πράξει όσα πρέπει. Ίσως επειδή όσοι βρίσκονται στην εξουσία είναι δειλοί, επειδή ουσιαστικά έστειλαν αθώους νέους να σκοτώσουν αθώους ανθρώπους, ενώ οι ίδιοι ζουν άνετα στα σπίτια τους, με θέρμανση τον χειμώνα και κλιματισμό το καλοκαίρι. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Η απλή παρουσία μας έχει τεράστια σημασία. Οι βόμβες επιδιώκουν –και το καταφέρνουν– να επιβάλουν σιωπή και να μας κάνουν να κοιτάμε αλλού. Αυτός είναι ο μοναδικός τους στόχος: να μη δράσουμε. Και σε αυτό ακριβώς πρέπει να αντισταθούμε. Δεν πρέπει να αποστρέφουμε το βλέμμα μας, αλλά να εμπλεκόμαστε και να συμμετέχουμε ενεργά».

• Διαβάστε επίσης: Ισραήλ / Αξιωματούχος του στρατού παραδέxτηκε ότι σκοτώθηκαν περίπου 70.000 Παλαιστίνιοι στη Γάζα

The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out (Live @ The Tube 1986)...

Take me out tonight
Where there's music and there's people
And they're young and alive
Driving in your car
I never, never want to go home
Because I haven't got one
Anymore
Take me out tonight
Because I want to see people
And I want to see life
Driving in your car
Oh please, don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more
And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten tonne truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure, the privilege is mine
Take me out tonight
Take me anywhere
I don't care, I don't care, I don't care
And in the darkened underpass
I thought, 'Oh God, my chance has come at last!'
But then a strange fear gripped me
And I just couldn't ask
Take me out tonight
Oh take me anywhere
I don't care, I don't care, I don't care
Driving in your car
I never, never want to go home
Because I haven't got one
Oh, I haven't got one
And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten tonne truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure, the privilege is mine
Oh, there is a light and it never goes out
There is a light and it never goes out...

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΕΛΑΣ: Από παράτυπη μετανάστρια στο πλευρό του... Τραμπ για μία ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΤΑ !

 

Νίκι Μινάζ και Μπρους Σπρίνγκφιλντ στις αντίθετες όχθες του χάους που σπέρνει ο Τραμπ και η ICE στις ΗΠΑ

Ηλιάνα Τεβουνά

kosmodromio.gr

 

 5–6 λεπτά

---

Θα μπορούσε να μοιάζει με κακόγουστη φάρσα αλλά δεν είναι. Ωστόσο, η  χτεσινοβραδινή ανεκδοτολογική εμφάνιση της ράπερ-στιχουργού Νίκι Μινάζ στο πλευρό του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με την ιδιότητα της «Νούμερο ένα» θαυμάστριας του Αμερικανού Προέδρου δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Ούτε στους θαυμαστές της, ούτε σε όσους μένουν  παγερά αδιάφοροι από τα τραγούδια της που γνωρίζουν επιτυχία εντός και εκτός ΗΠΑ...

Το οξύμωρο στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν είναι η επιτυχία τής ως θεραπαινίδας της λεγόμενης «ποπ κουλτούρας» αλλά το γεγονός πως επέλεξε να σταθεί στο πλευρό  ενός ηγέτη που εξαπολύει άγριο πογκρόμ κατά μεταναστών και όσων Αμερικανών τους υποστηρίζουν, μολονότι και η ίδια ήρθε στις ΗΠΑ παράνομα με τους γονείς της από την Τρινιδάδ και Τομπάγκο.

Το 2018 η Νίκι Μινάζ είχε δημοσίως (και δικαίως!) αποδοκιμάσει το χωρισμό μελών οικογενειών παράτυπων μεταναστών που συλλαμβάνονταν από τους μεθοριακούς φρουρούς ή τους πράκτορες της ICE λέγοντας το αυτονόητο: πως δηλαδή είναι αδιανόητα σκληρό να χωρίζονται τα παιδιά από τους γονείς τους και να μην ξέρουν οι μεν για τους δε εάν ζουν, πώς ζουν και πού βρίσκονται…

Λίγα χρόνια μετά, το 2024 είχε δηλώσει σε μία ανάρτησή της στο TikTok πως μολονότι ζει πολλά χρόνια στις ΗΠΑ δεν έχει πάρει την αμερικανική υπηκοότητα.

«Δεν είναι τρελό; Γεννήθηκα στο όμορφο νησί που λέγεται Ντρινιδάδ και Τομπάγκο. Αλλά ζω στις ΗΠΑ πολλά χρόνια. Θα φανταζόταν κανείς πως με όλα αυτά τα εκατομμύρια δολάρια που έχω πληρώσει στην εφορία θα μου είχαν δώσει τιμητική υπηκοότητα πολλά, πολλά, πολλά χιλιάδες χρόνια πριν».

Το βράδυ της Τετάρτης, 28 Ιανουαρίου 2026,  και λίγες μέρες μετά τη δολοφονία δεύτερου Αμερικανού πολίτη, Άλεξ Πρέτι, στη Μινεάπολη από τους πράκτορες της ICE, η Νίκι Μινάζ εμφανίστηκε στην Ουάσιγκτον στο πλευρό του Αμερικανού ηγέτη που υπερηφανεύεται για τη σκληρή και αυταρχική μεταναστευτική πολιτική του, δείχνοντας πως είχε αλλάξει ολότελα  πλευρά και τρόπο σκέψης.

Νίκι Μινάζ σε εκδήλωση του Τραμπ στην Ουάσιγκτον

Η Νίκη πήρε στα χέρια την λεγόμενη «χρυσή κάρτα visa» του Προέδρου Τραμπ που έναντι ενός εκατομμυρίου δολαρίων εξασφαλίζει σε ξένους που βρίσκονται στις ΗΠΑ επ’ αόριστον άδεια διαμονής και ανοίγει το δρόμο για την πολιτογράφησή τους. Στη συνέχεια ανέβηκε στη σκηνή στο πλευρό του Προέδρου Τραμπ με λευκή περιβολή, τεράστια γαμψά νύχια και μακριές βλεφαρίδες δηλώνοντας:

«Θα πω πως είμαι πιθανώς η νούμερο ένα θαυμάστρια του Προέδρου και αυτό δεν θα αλλάξει. Και το μίσος ή αυτά που θα πουν άλλοι άνθρωποι για μέαν, ούτε αυτό θα με επηρεάσει. Αντίθετα θα μου δώσει κίνητρο για να τον υποστηρίξω περισσότερο».

Στη συνέχεια εμφανίστηκε πιασμένη χέρι-χέρι με τον Πρόεδρο Τραμπ, με το BBC να διαλέγει ένα κοντινό πλάνο στο λευκό χέρι του ηλικιωμένου Προέδρου και τα μακριά νύχια της έγχρωμης καλλιτέχνιδος.

Niki Minaj και Ντόναλντ Τραμπ χέρι-χέρι…

Το νέο τραγούδι του συνεπούς Μπρους Σπρίνγκστιν

Αντίθετα με την περίπτωση της Νίκι Μινάζ που άλλαξε πλευρά, ο 76χρονος Μπρους Σπρίνγκστιν έδειξε να παραμένει σταθερός σε ορισμένα βασικά πράγματα παρά την απόκτηση φήμης και πλούτου. Μπορείς να πεις πως αυτοί οι δυο σήμερα «μοιάζουν» σαν τη μέρα με τη νύχτα.

Μπρους Σπρίνγκστιν

Την Τετάρτη, τη βραδιά δηλαδή που Νίκι Μινάζ έκανε σόου στην Ουάσιγκτον στο πλευρό του Προέδρου Τραμπ, ο Μπρους Σπρίνγκστιν κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι με τον εύγλωττο τίτλο: «Δρόμοι της Μινεάπολης». Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα παρατηρητικός για να αντιληφθείς πως στους στίχους του τραγουδιού υπήρχαν τα ονόματα των δύο Αμερικανών πολιτών που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους πράκτορες της ICE: Της Ρενέ Νικόλ Γκουντ, μητέρας τριών παιδιών και ποιήτριας που εκτελέστηκε στις 7 Ιανουαρίου ενώ παρακολουθούσε μία κινητοποίηση με την ιδιότητα της «νομικής παρατηρήτριας» και του επίσης 37χρονου νοσηλευτή Άλεξ Πρέτι που εκτελέστηκε από δύο πράκτορες της ICE με το πρόσχημα πως έφερε πάνω του όπλο, το οποίο ουδέποτε εμφάνισε στους πράκτορες.[....................................]

Νίκι Μινάζ και Μπρους Σπρίνγκφιλντ στις αντίθετες όχθες ...

Βενεζουέλα: μια χώρα δυσφημισμένη από την εποχή του Τσάβες , επειδή την θέλουν υποτελή

 

Λατινική Αμερική

• 
  

Βενεζουέλα: μια χώρα που σταθερά δυσφημείται

Ιαν 28, 2026 – 10:01

—

Τάκης Πολίτης

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα που κατά την 27ετή περίοδο του μπολιβαριάνικου σοσιαλισμού –όπως ονόμασε ο κομαντάντε Ούγκο Τσάβες το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που εφαρμόστηκε στη χώρα– κατασυκοφαντείται, δυσφημίζεται και περιγράφεται διαστρεβλωμένα από τα δυτικά ΜΜΕ. Ανακρίβειες, υπερβολές, κατασκευασμένα ψέματα που προφανώς δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, λέγονται και γράφονται συστηματικά και μεθοδευμένα –και δυστυχώς αναπαράγονται άκριτα και από αριστερά ΜΜΕ– για να δημιουργήσουν μια εικόνα απαξίωσης, ανέχειας και ανελευθερίας για τη χώρα του Τσάβες.

Οι αμερικανικές κυρώσεις

Είναι αλήθεια ότι ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού περνάει αρκετά δύσκολα εξαιτίας κυρίως των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον της. Από το 2005 η χώρα δέχεται κυρώσεις από τις ΗΠΑ, περιορισμένες σε πρώτη φάση, οι οποίες επεκτείνονται το 2014. Από το 2017 η χώρα αποκλείεται από τις χρηματοπιστωτικές αγορές που ελέγχουν οι ΗΠΑ και από το 2019 παγώνουν όλα τα περιουσιακά της στοιχεία στο εξωτερικό. Το 2017-19 ήταν πραγματικά πολύ σκληρές χρονιές, μετά ακολούθησε και ο Covid, αλλά από το 2022 η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει και η κατάσταση των Βενεζουελάνων σήμερα είναι σαφώς καλύτερη. Ακριβώς εξαιτίας των κυρώσεων, η εξόρυξη αργού πετρελαίου σήμερα είναι 4 φορές λιγότερη απ’ ό,τι ήταν πριν από 10 χρόνια. Και μόνο αυτό έχει τεράστιες επιδράσεις στα έσοδα της χώρας και κατά συνέπεια δεν αφήνουν οικονομικά περιθώρια στην κυβέρνηση να ασκήσει μια ανάλογη με την εποχή Τσάβες φιλολαϊκή πολιτική. Όμως, παρά τα όποια λάθη, παραλείψεις, ανεπάρκειες της κυβέρνησης, δεν μπορεί κάποιος να της χρεώνει όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας του κόσμου, να μην παίρνει υπόψη του τις αμερικανικές κυρώσεις και να μην αντιλαμβάνεται ότι αυτές αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία του μεγαλύτερου μέρους των προβλημάτων. Δεν είναι ούτε η κακοδιαχείριση, ούτε η διαφθορά, ούτε η γραφειοκρατία –που υπάρχουν και αυτά– ο κύριος λόγος των προβλημάτων, αλλά το επονομαζόμενο «αμερικανικό μπλοκέο».

Η ακροδεξιά αντιπολίτευση

Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ακριβώς λόγω των προβλημάτων της καθημερινότητάς του, υποστηρίζει την αντιπολίτευση, αλλά το κοινωνικό κομμάτι που υποστηρίζει τον τσαβισμό είναι μεγαλύτερο. Η Μαρίνα Κορίνα Ματσάδο, η ηγέτης της ακροδεξιάς αντιπολίτευσης, με δικαστική απόφαση, δεν μπορούσε να είναι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του Ιουλίου 2024. Είχε όμως ελευθερία πολιτικής δράσης και διοργάνωνε και παρίστατο σε προεκλογικές εκδηλώσεις. Είναι περίπτωση ακροδεξιάς πολιτικού για την οποία ο ισπανός πρώην ευρωβουλευτής Μανού Πινέδα είχε πει από το βήμα του ευρωκοινοβουλίου ότι «αν η Ματσάδο ήταν στην Ευρώπη, θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή». Είναι δυνατόν μια πολιτικός να καλεί ξένη δύναμη να επέμβει στρατιωτικά εναντίον της χώρας της και να μην υπάρξει αντίδραση; Τέτοιες προτροπές έχει κάνει επανειλημμένα η Ματσάδο και εξακολουθεί να το κάνει, έμμεσα αυτήν την περίοδο, όπου ζητάει από τον Τραμπ «να πάρει οποιοδήποτε μέτρο κατά της Βενεζουέλας».

Στις προεδρικές εκλογές του 2024, ήταν η τέταρτη φορά που η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας κραύγαζε για νοθεία στην εκλογική διαδικασία. Όχι όλη η αντιπολίτευση, αφού υπήρχαν άλλοι οκτώ υποψήφιοι που δεν συμμερίστηκαν την άποψη περί νοθείας, αλλά μόνο η ακροδεξιά αντιπολίτευση με επικεφαλής την Ματσάδο. Μετά τις εκλογές είχα δημοσιεύσει σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα ένα άρθρο όπου θεωρώ ότι τεκμηρίωσα πλήρως πως δεν υπήρξε εκλογική νοθεία.

Τι δεν λένε τα δυτικά μίντια

Η κυβέρνηση κάνει αρκετά, ό,τι είναι δυνατόν σε αυτές τις συνθήκες που δημιουργούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αλλά ο δυτικός Τύπος τα αποσιωπά. Έχουν συνολικά κατασκευαστεί 4.000.000 διαμερίσματα και δοθεί σε πολίτες με διάφορους τρόπους: δωρεάν, με πολύ χαμηλό ενοίκιο, με εξαιρετικά χαμηλό κόστος αγοράς, με πολύ μικρές μηνιαίες δόσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι σιτίζονται δωρεάν στην εργασία τους. Φως, νερό και γκάζι παρέχονται σε πολύ χαμηλές τιμές ή δωρεάν. Κάθε μήνα η κυβέρνηση παρέχει το CLAP, μια μεγάλη τσάντα με τρόφιμα βασικής διατροφής. Η κυβέρνηση επιχορηγεί κατά 95% 120 λίτρα βενζίνης κάθε μήνα για κάθε ΙΧ αυτοκίνητο. Παρά τις εμφανείς ελλείψεις σε υλικά, η νοσηλεία στα νοσοκομεία είναι δωρεάν για όλους, ντ'οπιους και μετανάστες.

[.........................] 

Τάκης Πολίτης: Βενεζουέλα: μια χώρα που σταθερά δυσφημείται ...

Βενεζουελάνους και αλλοδαπούς.

Φωτεινή Τσαλίκογλου | Βίος και Πολιτεία #99

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι συγγραφέας και ομότιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο οποίο διετέλεσε Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης με καθηγητή τον Ζαν Πιαζέ και ειδικεύτηκε στην Κλινική Ψυχολογία.
Έχει γράψει μυθιστορήματα, όπως Η κόρη της Ανθής Αλκαίου, Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ, Έρως φαρμακοποιός, Ονειρεύτηκα πως είμαι καλά, To χάρισμα της Βέρθας, Η μετακόμιση, και το διαλογικό έργο Μήπως; με τη Μαργαρίτα Καραπάνου.
Βιβλία της έχουν ανέβει στο θέατρο, έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και κυκλοφορούν στην Ευρώπη και την Αμερική. 
Το μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά (The Secret Sister, Europa Editions) διακρίθηκε από το World Literature Today ως ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μεταφρασμένα βιβλία του 2015 στην Αμερική. Η ιταλική του μετάφραση (La Sorella Segreta) από τον Μαουρίτσιο ντε Ρόζα τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης Έργου Ελληνικής Λογοτεχνίας σε Ξένη Γλώσσα. Έχει επιμεληθεί σειρές εκπομπών στην τηλεόραση, όπως Το Μαγικό των Ανθρώπων (ΕΡΤ2).
Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο Ο Ιωσήφ ήρθε μετά κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2025 από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ: Βιβλία & Βιογραφία