Μια σπάνια συνάντηση του ποιητικού λόγου με ένα αμιγώς επιστημονικό ακροατήριο, που είναι αδύνατο να συμπυκνωθεί σε μια τυπική σύνοψη. Η Κική Δημουλά απευθύνει χαιρετισμό σε μια επιστημονική διημερίδα που ο οργάνωσε το «Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών». Υποδέχεται – με την ιδιότητα της ακαδημαϊκού - τους συμμετέχοντες στο «σπίτι» της . Και αφού υπογραμμίζει ότι τα πάντα είναι χιλιοειπωμένα αλλά φαίνονται καινούργια μόνο και μόνο γιατί ξαναδιατυπώνονται σε παραλλαγές, ξεδιπλώνει με το μοναδικό της ύφος τις σκέψεις της για την επιστήμη και την τέχνη, τη ζωή και το θάνατο, τη νεότητα και το γήρας: Μιλά για την επανάληψη που προετοιμάζει τη διαφορετικότητα και για τη συμπληρωματική της σχέση με την πρωτοτυπία που την ομορφαίνει. Αναζητά τις αναλογίες της ποίησης με την ιατρική και αναφέρεται στις θεραπευτικές ιδιότητες του ποιητικού λόγου οι οποίες ωστόσο - σε αντίθεση με τις μεθόδους της επιστήμης - λειτουργούν χωρίς αναισθητικό. Υποστηρίζει ότι, εν τέλει, τα δεινά είναι ο φύλακας άγγελος της αντοχής μας. Και αφού δηλώνει την πεποίθησή της ότι ο Αρχιτέκτονας-Θεός δεν μπορεί παρά να εκπόνησε σε γενικές και μόνο γραμμές το τέλειο σχέδιο της δημιουργίας, τα βάζει με την «μεγαλομοδίστρα» φύση η οποία, έχοντας αναλάβει να το εξειδικεύσει στις λεπτομέρειες, χρησιμοποίησε σκάρτα υλικά. Πώς μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η «νόσος» του γήρατος αναρωτιέται… Και οραματίζεται τα «βλαστοκύτταρα» που θα τη θεραπεύσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου