μεσημέρι, βρήκα τυχαία τον
φίλο, είχε στραγάλια στη χούφτα
στέκονταν κάπου σιωπηλός
σαν άπραγη γυναίκα
και τα μάτια μόνο μου 'παν:
πρόσεχε
Henri Matisse (1869-1954) : "Οδαλίσκη με μανόλιες"ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΓΛΕΝΤΑΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ
το πρωί μόλις ξυπνάς
ζητάς ψωμί και τυρί άσπρο
τα τρως : "πολύ νόστιμα"
χαίρεται η ψυχούλα σου,
ελαύνεις πάνω στα σεντόνια
αγάλλομαι πικρά (βγήκε το φως, ήρθε το φως)
φύγε, γενναία ύλη στο μπαλκόνι
να σε πάρουν τα γιασεμιά ν' ανοίξουν
όπως γέρνουνε άγρυπνα και λωλαμένα
πίσω απ' το τζάμι που χνωτίζεις σκάβοντάς με
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου