Του κόσμου τα ανάποδα

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη
του κάκου ψάχνεις άνθρωπο τον πόνο σου να γειάνει.
Σε πιάνει το παράπονο, αγανακτείς και βρίζεις,
ο διπλανός σου δυσφορεί γιατί συχνά τον πρήζεις.

Τα όνειρα γίνονται καπνός, τα ιδανικά αέρας,
του κόσμου τα ανάποδα δαγκώνουνε σαν τέρας.
Χρυσές εικόνες προσκυνά ο κάθε θεομπαίχτης
κι όποιος καυχάται τίμιος είναι συνήθως ψεύτης.

Όποιος σου κάνει τον καλό στη φέρνει από πίσω,
λιβάνι καίει ο πονηρός κι ο γλύφτης κρατά το ίσο.
Ο φίλος γίνεται εχθρός, σκοτώνει για το συμφέρον,
του συγγενή η αγάπη σκέτη χολή, ψεύτικο το ενδιαφέρον.

Μαθήματα στο κλέψιμο κάνει στο γιο ο γονιός του
κι ο γιος του γιου στο πλάι του τεχνίτης παραγιός του.
Στων σκουπιδιών τον ντενεκέ στυμμένος σαν λεμόνι
πετιέται τέζα ο αγνός, για να τον φαν τα όρνια.