Δεν ήμουν της ζωής μου εγώ ιδιοκτήτης

-Πολλάκις αποθανών ώδε δ'ουδέποτε.
-Ες ουρανίας ατραπούς ψυχή παπταίνει σώμ'αποδυσαμένη.
**********************
-Ουκ έσχον το ζην ίδιον χρησάμενος δε τω χρήσαντι χρόνω ανταπέδωκα πάλιν.
 Δεν ήμουν της ζωής μου εγώ ιδιοκτήτης΄ χρήστης της ήμουν και την επέστρεψα
στον δανειστή της Χρόνο.
**********************
-Ουκ ήμην,γέναμην.Ουκ ειμί και ου μέλει μοι.
-Τα δε πολλά και όλβια πάντα λέλειπται.
-Λίθοι δ'ολίγοι τε φίλοι τε τοις φθιμένοις.
-Τουτ'εστίν αγρός,οικία,κήπος,τάφος.
-Τις τίνι ταύτα λέγεις;
-Τέλος.

Σκόρπιοι στίχοι από την Παλατινή Ανθολογία

Ο ζωγράφος του Έρωτα

Ο Antonio Squicciarini γεννήθηκε το 1957 στο Μπάρι της Ιταλίας. Μαζί με άλλους νέους καλλιτέχνες έγινε ο ιδρυτής της σημερινής ζωγραφικής σχολής του Μιλάνου που ονομάζεται «Νέος  Ρεαλισμός".

168:Σταύρος Δήμας! 132:Παρών!

Eίναι τριακόσιοι,ελάχιστοι όμως φυλάττουν Θερμποπύλες,
πλιατσικολόγοι  είναι κοινοί που φορούν κομματικές αρβύλες,
Καμμένοι, Σαμαράδες Χρυσαυγίτες, Κουβέληδες και Τσίπρες,
πουλάνε πατριωτισμό των αδιστάκτων λαμογιών οι   σπείρες.

Πλέοντας με 11-12 μποφόρ στην Αδριατική

 
 Πλέοντας με 11-12 μποφόρ στην Αδριατική

Θεόφιλος Κωτσίδης Managing Partner στην TEMPO OMD Hellas, Διευθύνων Σύμβουλος SpiritUp Lab/Digital Agency, Γενικός Διευθυντής MEDIATECH AE/Media Agency.

Η εποχή είναι για ανήθικους ανθρώπους

Δημοσιεύθηκε: 27/12/2014 στην huffingtonpost.gr

 

Η ζωή μας, τρέχει.
Τα βάρη που κουβαλάμε, γίνονται συνεχώς μεγαλύτερα.
Πιο πιεστικά.
Γεννιέται το ερώτημα, γιατί ορισμένοι δεν αντέχουν;
Είναι οι αξίες τους, τα βιώματά τους, η ηθική τους, αυτά που γέρνουν την ζυγαριά της ζωής τους;
Την περασμένη εβδομάδα προστέθηκε ένα ακόμη άτομο, στον μακρύ κατάλογο των αυτοκτονιών.
Την γνώριζα. Όπως γνώριζα και τον προηγούμενο από τον χώρο της Διαφήμισης, που έφυγε από κοντά μας τον Σεπτέμβριο του 2011.
Είναι εύκολο να παρατηρείς τους αριθμούς και να μένεις απαθής, συνεχίζοντας την ζωή σου, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Σαν να είναι φυσιολογική παράπλευρη απώλεια, η ζωή.
Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως το άτομο μπορεί να φτάσει να κάνει κακό στο σώμα του. Να τερματίσει την ύπαρξη του, θεωρώντας το διέξοδο στα προβλήματά του.

Για ορισμένους, στην οικονομία ή στις επιχειρήσεις, τα άτομα αυτά μπορεί να είναι απλά ένας αριθμός με αρνητικό πρόσημο, που στα λογιστικά τους βιβλία πρέπει να μηδενιστεί.
Γνωρίζουν ότι δεν τα καταφέρνουν πάντοτε καλά όλοι κι όμως τους πιέζουν (με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους) βασιζόμενοι σε ένα σύστημα απάνθρωπο, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι και θεωρεί όλους το ίδιο.

Ορισμένοι όμως από αυτούς που δεν τα καταφέρνουν είναι εδώ, παρόντες. Ζουν τις οικογένειές τους από την δουλειά τους. Δεν πλουτίζουν σε βάρος άλλων. Στις δυσκολίες συνεχίζουν να είναι εδώ. Δεν την κοπανάνε από μια εταιρία, φτιάχνοντας μία άλλη δίπλα, για να κοροϊδέψουν και να συνεχίζουν να κάνουν λαμογιές.
Ποιος όμως είναι ο κριτής που ξεχωρίζει;
Οι άνθρωποι της πεντάρας και της μετριότητας, που συμπεριφέρονται ως δήμιοι όταν ο άλλος αντιμετωπίζει μια δυσκολία, χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις των πράξεών τους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν επιπτώσεις. Τα όρια όμως του καθενός, εξαντλούνται.
Όχι αυτά που η ταπεινωτική πρακτική προκαλεί, αλλά αυτά που η παντελής έλλειψη αξιών δημιουργεί. Αγορά γεμάτοι από άπληστους και μέτριους, που θριαμβεύουν διότι έχουν τα μέσα να το κάνουν. Μαζί με αυτούς που τους υποστηρίζουν. Και όλοι μαζί στην πλάτη μας.

Γνωρίζω και συνεργάζομαι με δεκάδες Έντιμους που ανεξαιρέτως όλοι, αγχώνονται για το πως θα πληρώσουν καθημερινά τους εργαζόμενούς τους. Πως θα εξασφαλίσουν ένα αποδεκτό ετήσιο εισόδημα για τις οικογένειές τους. Πως θα δημιουργήσουν μια παρακαταθήκη για τα παιδιά τους. Πολλοί από αυτούς κουράστηκαν στον δρόμο. Άλλοι ταπεινώθηκαν στην κυριολεξία.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που γελούν, όταν καταφέρνουν να κοροϊδέψουν έναν πελάτη, έναν προμηθευτή, έναν συνεργάτη και να αισχροκερδούν στην πλάτη τους. Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε η δυσοσμία τους.
Εμείς, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, παιδιά των αξιών, της ειλικρίνειας, του σεβασμού θα γίνουμε πιο δυνατοί. Θα θυμόμαστε τι σημαίνει ζωή. Οι εταιρίες και τα νούμερα δεν είναι πάνω από εμάς. Η συμπεριφορά μας είναι (θα είναι) αυτή που αρμόζει σε ανθρώπους με ευγένεια και σεβασμό. Κάθε μέρα, κάθε ώρα. Πάντοτε.
Σε πείσμα των καιρών, που βασιλεύουν οι ανήθικοι.

Και ο πόνος του ελληνικού λαού από τα προγράμματα λιτότητας; Στα παλιά τους τα παπούτσια!

«Τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια του κράτους»

enthemata.wordpress.com,8 Δεκεμβρίου 2014

συνέντευξη της Νόελιν Μπλάκγουελ, αντιπροέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (FIDH)

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάνος Αυγερίδης

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

 

Γιατί η FIDH θεωρεί τόσο σημαντική αυτή την έκθεση;

Η έκθεση αναλύει τα αποτελέσματα της λιτότητας μέσα από την οπτική των διεθνώς κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι σημαντική, διότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι μια προαιρετική επιλογή, μια κρατική διακριτική ευχέρεια που μπορεί μια κυβέρνηση να αναστέλλει και να επανενεργοποιεί κατά βούληση, αλλά ένα ουσιαστικό και σταθερό μέρος της δέσμευσής της στο κράτος δικαίου, ακόμα και σε καιρούς δύσκολους. Με αυτή την έννοια, ελπίζουμε ότι η έκθεσή μας θα διαβαστεί ως μια αντικειμενική και εποικοδομητική ανάλυση που μπορεί να βοηθήσει τους πάντες: από τους κρατικούς λειτουργούς μέχρι την κοινωνία των πολιτών και τους πολίτες τους ίδιους, στον βαθμό που επιθυμούν την ενδυνάμωση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ποιο είναι το πιο αναπάντεχο συμπέρασμα της έκθεσης; Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο σε ό,τι αφορά τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα της κρίσης;

Μας εξέπληξε πραγματικά ο τρόπος με τον οποίο τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ανάγκες του ελληνικού λαού τέθηκαν στο περιθώριο, ακόμα και αγνοήθηκαν, από εκείνους που συνέταξαν και εφάρμοσαν το πρόγραμμα λιτότητας. Οι απαιτήσεις των δανειστών και της οικονομίας φαίνεται πως υπερίσχυσαν έναντι οποιασδήποτε έγνοιας για τον πόνο που προκλήθηκε έτσι στον ελληνικό λαό. Επιπλέον, τα μέτρα λιτότητας είχαν τα πιο καταστροφικά αποτελέσματα απέναντι σε ομάδες του πληθυσμού που ήταν ήδη ευάλωτες: επισφαλώς εργαζόμενους ή άνεργους, ανθρώπους που χρειάζονταν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και ιδίως τους φτωχούς.

Ποιο είναι το επιχείρημα της FIDH έναντι εκείνων οι οποίοι, θα συμφωνούσαν μεν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, αλλά ταυτόχρονα θα υποστήριζαν ότι «δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο»;

Η FIDH αναγνωρίζει πως υπάρχουν περίοδοι που απαιτούνται εξαιρετικά μέτρα αλλά θα προσθέταμε πως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, ποτέ, για την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εάν τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να περιοριστούν για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή μια ορισμένη περίοδο, πρέπει να προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη των επιπτώσεων καθώς και του τρόπου προστασίας των πλέον ευάλωτων ομάδων, προκειμένου να διαφυλαχθεί το δικαίωμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Απ’ ό,τι είδαμε στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν υπήρξε καμία τέτοια μελέτη ή, εάν υπήρξε, δεν γνωστοποιήθηκε στους ανθρώπους που κλήθηκαν να υποφέρουν περισσότερο. Η FIDH αναγνωρίζει το δικαίωμα της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις, αλλά αυτό πρέπει να ασκείται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

 Πόσο ελληνικό, λοιπόν, είναι το «ελληνικό πρόβλημα»;

Είμαι Ιρλανδή και, ως μέλος της αποστολής της FIDH βρήκα εντυπωσιακές τις ομοιότητες ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιρλανδία. Και οι δύο βρέθηκαν σε οικονομική δυσκολία. Και οι δύο δέχτηκαν εξωτερική πίεση για να προστατευθεί το ευρώ. Τα προγράμματα που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών σε συμφωνία με την τρόικα ήταν πολύ παρόμοια – όπως ήταν παρόμοια και με αυτά που επιβλήθηκαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Ήταν λες και η ίδια απάντηση να θεωρήθηκε κατάλληλη για όλες αυτές τις πολύ διαφορετικές χώρες της ΕΕ. Όπως στην Ελλάδα, έτσι και στην Ιρλανδία οι φτωχότεροι είναι εκείνοι που υποφέρουν περισσότερο για να προστατευθεί το οικονομικό σύστημα. Δεν είναι μόνο ελληνικό το πρόβλημα. Είναι πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία έχει τις δικές της ειδικές υποχρεώσεις να μην παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και να μην ενθαρρύνει την παραβίασή τους από τρίτους. Στην έκθεση έχουμε συμπεριλάβει πλήθος συστάσεων που απευθύνονται στην ΕΕ.

 Στην έκθεση η FIDH εκφράζει ανησυχίες, όπως και άλλες διεθνείς οργανώσεις, για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Η δίκη της, σύμφωνα με πληροφορίες, θα ξεκινήσει το αμέσως επόμενο διάστημα. Σκοπεύει η FIDH να παρακολουθεί τη δίκη, δεδομένης της εξαιρετικής σημασίας της για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς και των όσων διακυβεύονται σε αυτήν;

Στην έκθεση καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ακροδεξιοί σχηματισμοί σαν τη Χρυσή Αυγή άνθησαν την τελευταία περίοδο εξαιτίας της λιτότητας και της έλλειψης διαύλων που επέτρεπαν τη συμμετοχή και δημοκρατική έκφραση του λαού. Προκειμένου να διασφαλιστεί το κράτος δικαίου και να προστατευθεί η δημοκρατία, είναι κρίσιμο να διώκονται όσοι προβαίνουν σε εγκληματικές πράξεις, όποιοι κι αν είναι: κρατικοί λειτουργοί, πολιτικά πρόσωπα ή οτιδήποτε άλλο. Συνεπώς, είναι σημαντικό η ελληνική κυβέρνηση να διασφαλίσει πως οι υποθέσεις που εκκρεμοδικούν θα διερευνηθούν πλήρως και ακριβοδίκαια, πως οι κατηγορούμενοι θα έχουν μια δίκαιη και σωστή διαδικασία και πως, μετά από χρόνια αδράνειας εκ μέρους της ελληνικής δικαιοσύνης, θα ληφθεί μια αμερόληπτη απόφαση, σύμφωνα με τον νόμο. Τα ίδια πρέπει να ισχύσουν και σε άλλες δίκες, μικρότερης εμβέλειας, με κατηγορούμενους μέλη της Χρυσής Αυγής. Αυτό είναι κράτος δικαίου.

Η FIDH θα παρακολουθήσει τη δίκη. Θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό, για τον ελληνικό λαό και το κράτος δικαίου, ιδίως σε δίκες μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος, να υπάρχουν όλα τα εχέγγυα για μια αμερόληπτη διαδικασία και μια δίκαιη απόφαση.

Από την Ψωροκώσταινα στην Πλουτοκώσταινα χωρίς Παιδεία

                                                                           

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ*

Κρίση και εύκολες λύσεις

Η Καθημερινή,  28.12.2014

Τ​α τελευταία τέσσερα χρόνια δημοσίευσα τρία μυθιστορήματα, τα οποία πραγματεύονται την κρίση και τις επιπτώσεις της στην ελληνική κοινωνία. Επέλεξα για την τριλογία τον τίτλο «Τριλογία της Κρίσεως».

Σε όλη τη διάρκεια της γραφής με βασάνιζε ένα ερώτημα: για ποια κρίση μιλάμε; Στον απλό πολίτη έχει δημιουργηθεί, απ’ όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, η παραπλανητική εντύπωση ότι η κρίση είναι τα μνημόνια και η τρόικα, και όταν φύγουν αυτά, θα πάψει να υπάρχει.

Θα σταθώ σε δύο θέματα που τα θεωρώ κρίσιμα για να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει. Το πρώτο είναι η γενική «της κρίσεως» στον τίτλο της τριλογίας. Πιστεύω ότι αυτή η κρίση είναι και μια «ημέρα κρίσεως» για την Ελλάδα, υπό την έννοια ενός οφειλόμενου απολογισμού για την πορεία της χώρας τα τελευταία σαράντα περίπου χρόνια. Πόσο επηρεάστηκαν οι δομές της κοινωνίας και του κράτους από την ένταξή μας στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη; Και τι πρόσφερε η δική μας παρουσία στην Ευρώπη; Κοντολογίς: τι πήραμε και τι δώσαμε;

Το δεύτερο θέμα αφορά τον όρο «Μεταπολίτευση». Τα τελευταία πέντε χρόνια ακούγεται κάθε τόσο ότι η κρίση έφερε το τέλος της Μεταπολίτευσης. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα μεγάλο λάθος. Με την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ, το 1981, η Μεταπολίτευση είχε ολοκληρωθεί και η Ελλάδα είχε μπει στην ευρωπαϊκή της φάση και τροχιά.

Εμείς δεν σταθήκαμε ικανοί να συνειδητοποιήσουμε αυτή την εξέλιξη, να σχεδιάσουμε και να αναπτύξουμε τα επόμενα βήματά μας με γνώμονα αυτή την αλλαγή πορείας, αλλά μείναμε εγκλωβισμένοι επί σαράντα χρόνια σε μια μοναδική «μεταπολιτευτική» εσωστρέφεια.

Η εσωστρέφεια επιδεινώθηκε από ένα φαινόμενο, που διακρίνει όλη την περίοδο που ονομάσαμε «Μεταπολίτευση». Είναι το φαινόμενο του διχασμού, που μας κατατρύχει από την περίοδο του Εμφυλίου. Ας μην παρεξηγηθώ. Δεν υποστηρίζω ότι ο εθνικός διχασμός εξακολουθεί να υφίσταται. Απλώς θέλω να υπενθυμίσω ότι σε όλη την πολιτική ζωή και σε όλες τις πολιτικές συγκρούσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της «Μεταπολίτευσης» επικράτησαν τα διχαστικά διλήμματα και οι διχαστικές συγκρούσεις.

Το εύρος της σχέσης μας με την Ε.Ε. μπορεί να διατυπωθεί σε μια εξίσωση:

Ψωροκώσταινα + Ευρωπαϊκή Ενωση = Πλουτοκώσταινα

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της μετεμφυλιακής Ψωροκώσταινας είναι το «εμείς» και «αυτοί».

Στο ενδιάμεσο αυτής της διπολικότητας υπήρχε, ωστόσο, μια πλειοψηφία, που δεν εντασσόταν σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα και η οποία προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα στις αντίξοες έως απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν τότε στη χώρα. Αυτή η Ελλάδα «εκτός των τειχών», η οποία αγωνιζόταν να κρατηθεί όρθια με πενιχρά μέσα, δημιούργησε έναν «πολιτισμό της φτώχειας», τον οποίο η σημερινή Ελλάδα θα είχε κάθε λόγο να νοσταλγεί.

Στη μετάβαση από την Ψωροκώσταινα στην Πλουτοκώσταινα κάναμε ένα μοιραίο λάθος. Πετάξαμε μαζί με τη φτώχεια της Ψωροκώσταινας και τις αξίες της, και αντικαταστήσαμε τον πολιτισμό της φτώχειας με την αδηφαγία του εικονικού πλούτου.

Αυτό το λάθος δεν το έκαναν κανένα μνημόνιο και καμιά τρόικα. Το λάθος είναι αποκλειστικά δικό μας. Τα μνημόνια και η τρόικα δεν είναι η αιτία των λαθών, αλλά το αποτέλεσμά τους.

Η κατάρρευση του συστήματος αξιών ξεκινάει από την παιδεία.

Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο έλλειμμα παιδείας. Και δεν εννοώ μόνο τα πανεπιστήμια, αλλά κυρίως τη Μέση Εκπαίδευση. Μπορεί να ασχολιόμαστε καθημερινά με τα υπαρκτά και ανύπαρκτα προβλήματα των πανεπιστημίων, αλλά το έλλειμμα παιδείας ξεκινά από τη Μέση Εκπαίδευση.

Μίλησα προηγουμένως για την εικονική ευημερία. Δίπλα στην εικονική ευημερία υπάρχει, ωστόσο, και μια εικονική δωρεάν παιδεία στη Μέση Εκπαίδευση. Εμείς ονομάσαμε δωρεάν παιδεία τη μετακύλιση του κόστους της παιδείας στο οικογενειακό ταμείο. Γιατί από το λύκειο και μετά, σταδιακά η παιδεία δεν παρέχεται από τα σχολεία, αλλά από τα φροντιστήρια. Αποκλειστικός σκοπός των φροντιστηρίων είναι, ωστόσο, να εξασφαλίσουν στους μαθητές την επιτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και την επακόλουθη είσοδό τους στο πανεπιστήμιο. Αυτό δεν έχει σχέση ούτε με γνώση, με την ευρύτερη έννοια της, ούτε με σύστημα αξιών.

Και τι είναι αυτό που εμπόδισε την αναδιάρθρωση του συστήματος Μέσης Εκπαίδευσης: Το μνημόνιο ή η τρόικα;

Ασφαλώς τα λάθη δεν βαρύνουν μόνο εμάς. Εχει κάνει και η Ε.Ε. τα δικά της σοβαρά λάθη, που οδήγησαν γενικά την Ευρώπη στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Ενα μέρος από τα λάθη της Ε.Ε. αφορούσαν τη δική μας κρίση και οδήγησαν στην επιδείνωσή της.

Ισως όμως τα σοβαρότερα λάθη να έπληξαν την πορεία της Ευρώπης και να την έφεραν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα.

Ο Γάλλος Ζαν Μονέ, ο άνθρωπος που πρακτικά σχεδίασε την Ενωμένη Ευρώπη, είπε λίγο πριν πεθάνει: «Εκανα ένα σοβαρό λάθος. Αν μπορούσα να ξεκινούσα από την αρχή την ενοποίηση της Ευρώπης, θα άρχιζα από την πολιτική και τον πολιτισμό, όχι από τις αγορές».

Το κατάλαβε, αλλά ήταν δυστυχώς αργά. Αυτό που λείπει σήμερα από την Ε.Ε. είναι ο πολιτικός λόγος. Η Ε.Ε. έχει έναν αποκλειστικά οικονομικό λόγο. Στην έλλειψη πολιτικού λόγου οφείλεται σε ένα μεγάλο ποσοστό και η άνοδος της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη.

Εχω πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η αισιοδοξία λείπει παντελώς από το κείμενό μου. Θα σας παραπέμψω, ωστόσο, στη ρήση ενός πολύ μεγάλου συγγραφέα του Χάινερ Μίλερ. Ο Χάινερ Μίλερ είπε κάποτε: «Αισιοδοξία δεν είναι παρά έλλειψη πληροφόρησης». Και στην εποχή μας, καλώς ή κακώς, το μόνο που δεν λείπει είναι η πληροφόρηση.

* Ο κ. Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το κείμενο αποτελεί συντομευμένη εκδοχή που έκανε ο ίδιος, της ετήσιας διάλεξης που έδωσε στο ΕΛΙΑΜΕΠ.

Οι αμερικανοί είχαν την Μέριλιν κι οι Έλληνες τη Μάγια...

+Πέθανε η Μάγια Μελάγια!

Η Καθημερινή‎ - 

Το Σάββατο έφυγε από την ζωή σε ηλικία 86 ετών, η Μάγια Μελάγια.

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση (1958) 
 Διάρκεια: 77'

Σκηνοθεσία: Ορέστης Λάσκος
Σενάριο: Γιώργος Θίσβιος, Ορέστης Λάσκος

Ηθοποιοί: Νίκος Σταυρίδης, Καίτη Μπελίντα, Μάγια Μελάγια, Κούλης Στολίγκας, Γιάννης Γκιωνάκης, Κώστας Δούκας, Μπέτυ Μοσχονά, Μπεάτα Ασημακοπούλου, Λέλα Πατρικίου, Πάνος Σάμης, Παμφίλη Σαντοριναίου, Ράλλης Αγγελίδης, Νίτσα Φέρμα, Θανάσης Βέγγος, Γιώργος Τερζάκης, Πάρις Πάππης, Βασίλης Γεωργούτσος, Ντόρα Ασημακοπούλου, Τζίμης Λυγούρας, Νατάσα Καλαϊτζή, Θόδωρος Κεφαλόπουλος, Ζωζώ Μαλαγάρη, Φίλιος Φιλιππίδης

Όταν η τέχνη σατιρίζει τα ανθρώπινα ελαττώματα

"Κι όπου τον δεις, κι όπου τον δεις, ο Τζώνη* ο φιγουρατζής, δολάρια μοστράρει. Η ξενιτιά είναι σκληρή, και δεν την υποφέρει κι έτσι μια μέρα ξαφνικά, γυρνά στο Περιστέρι. Με την παρέα την παλιά, τα πίνει και τα τρώει και παραμύθι τους πουλά, πως ήταν κάου-μπόι."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ (απόσπασμα τραγουδιού)

*

"Ο Γιώργος Ζαμπέτας διηγείται έξοχα ένα περιστατικό στην κόρη του Κατερίνα στο βιβλίο της: «Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω» (εκδόσεις Άγκυρα) σκιαγραφώντας τους επιδειξιομανείς θαμώνες. Ένας από αυτούς ήταν και ο Τζώνη «ο λεσχιάρχης». «Με το που έμπαινε στο μαγαζί, ήθελε υποδοχή με ξεφωνητό και ζεϊμπέκικο. Αυτός συνήθιζε να πετάει μαργαριτάρια στις τραγουδίστριες για να κάνει επίδειξη. Επειδή όμως δεν ήταν πραγματικά γαλαντόμος να χαρίζει μαργαριτάρια, πλήρωνε τα γκαρσόνια να τα μαζεύουν διακριτικά και να του τα… επιστρέφουν». Έτσι ο Ζαμπέτας έγραψε το τραγούδι «Ο Τζώνης ο φιγουρατζής», αφού του σκάρωσε πρώτα μια έκπληξη. «Μεγάλε, απόψε ό,τι έριξες θα μείνει στην ορχήστρα και στην τραγουδίστρια»".

Διαβάστε: ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ      ""Οι... μαξιλάρες στην κυρία από μένα"

Οι αμφιλεγόμενες λίστες

H Guardian ανέβασε τις τελικές λίστες των αναγνωστών της  με τις καλύτερες ταινίες και τα καλύτερα άλμπουμ για το 2014. Το  φιλμ που αποθεώνει είναι το Under The Skin του Jonathan Glazer με πρωταγωνίστρια την Scarlett Johansson σαν την πιο σέξι και τρομακτική συνάμα ταινία της χρονιάς. Μια θέση στη δεκάδα έχει επίσης και η ταινία για τα... Lego! Η άκρως υποκειμενική  έως κακόγουστης  αφέλειας εκτίμηση του κοινού της εφημερίδας εχει ξεσηκώσει θύελλα  ειρωνικών σχολίων  στον κόσμο των σινεφίλ, που με το δίκιο τους υποστηρίζουν ότι παραγκωνίστηκαν ταινίες υψηλού αισθητικού και ιδεολογικού επιπέδου , όπως ενδεικτικά   η αριστουργηματική Τέλεια Ομορφιά (La Grande Bellezza) του  Πάολο Σορεντίνο, το ψυχολογικό θρίλερ Το κορίτσι που εξαφανίστηκε (Gone girl)  του Ντέιβιντ Φίντσερ, το συγκλονιστικό Ο εγωιστής γίγαντας (The selfish giant)   της Κλίο Μπάρναρντ , το υπέροχο road movie Nebraska του "δικού μας" Αλεξάντερ Πέιν, καθώς επίσης και η ελληνική "ταινιάρα" Το μικρό ψάρι  του Γιάννη Οικονομίδη. 
Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με τον "Δεκάλογο" των τραγουδιών, τα οποία συναγωνίζονται σε μετριότητα το ένα το άλλο.Τι άλλο να πούμε;"Κρυόποποι" και σνομπ  Εγγλέζοι είναι οι άνθρωποι που τα επέλεξαν, καταλαβαίνετε τώρα τα γούστα τους...
 Οι καλύτερες ταινίες του 2014 , σύμφωνα με την γνώμη των "κρυόποπων" αναγνωστών της  εφημερίδας Γκάρντιαν:

No 1 – Under the Skin

No 2 – Boyhood

No 3 – Inherent Vice

No 4 – Whiplash

No 5 – Leviathan

No 6 – Two Days, One Night

No 7 – Nightcrawler

No 8 – Ida

No 9 – The Grand Budapest Hotel

No 10 – The Lego Movie

 *******************************
ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑ (AXAΡΑ , ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΤΗΣ ΓΚΑΡΝΤΙΑΝ 

O κόσμος μας σε φωτογραφίες από το 1955-2009

Όταν τα τραγούδια ήταν... τραγούδια...

YOU'LL NEVER KNOW

*You'll Never Know - Wikipedia,

You'll never know just how much I miss you,
You'll never know just how much I care...
And if I tried, I still couldn't hide my love for you,
You ought to know, for haven't I told you so,
A million or more times?

You went away and my heart went with you,
I speak your name in my every prayer.
If there is some other way to prove that I love you
I swear I don't know how...
You'll never know if you don't know now.

You went away and my heart went with you,
I speak your name in my every prayer.
If there is some other way to prove that I love you,
I swear I don't know how...
You'll never know if you don't know now.