Η αριστερά στο συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Μελών ΔΕΠ
Οι λόγοι περί της υποβάθμισης του πανεπιστημίου στην Ελλάδα την τελευταία εξαετία εστιάζουν συχνότερα στις υλικές προϋποθέσεις της λειτουργίας του: υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση και ανεπαρκείς – επικίνδυνες υποδομές. Η ματιά αυτή καλύπτει μέρος της πραγματικότητας καθώς δεν αναδεικνύει το σύνολο των επιδιώξεων της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς πολιτικής για το εκπαιδευτικό σύστημα.
Βρισκόμαστε στη φάση όπου βασική επιδίωξη των ακροδεξιών νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων δεν είναι η λειτουργία του δημόσιου πανεπιστημίου με όρους ιδιωτικής εταιρίας και κερδοφορίας αλλά η καταστροφή του. Το κλείσιμο μεγάλου αριθμού Τμημάτων, Σχολών και εν τέλει η συγχώνευση πανεπιστημίων, ο δραματικός περιορισμός όσων φοιτούν συνολικά στο πανεπιστήμιο, η μεταφορά της πλειοψηφίας τους στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η μεταφορά της έρευνας στις διεθνείς εταιρείες. Μ’ άλλα λόγια ο πλήρης έλεγχος της παραγωγής και μετάδοσης της γνώσης. Προτείνω να διαβάσουμε όλες τις αλλαγές στην εκπαιδευτική πολιτική της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εδώ και έξι χρόνια όχι από την πλευρά της ιδιωτικοποίησης και της ιδιοποίησης αλλά της πειθάρχησης. Δεν είναι η πειθάρχηση το μέσο για την ιδιωτικοποίηση και ιδιοποίηση, είναι η ιδιωτικοποίηση και η ιδιοποίηση το μέσο για την πειθάρχηση.
Σταχολογώ: Πανεπιστημιακή Αστυνομία, νέο πειθαρχικό πλαίσιο στα πανεπιστήμια, μείωση των φοιτητών/τριών μέσω της ΕΒΕ και των διαγραφών, κατεδάφιση της φοιτητικής μέριμνας, επικοινωνιακή λοιδορία των πανεπιστημίων, στοχευμένη πρόκληση συγκρούσεων με τους φοιτητές, παρουσία των ΜΑΤ εντός των ΑΕΙ, πολλαπλές διώξεις φοιτητών/τριών για κινηματικές διαδικασίες, νέο-διοικητισμός και συγκεντρωτισμός, συμβούλια διοίκησης, εκλογή πρυτάνεων και κοσμητόρων με έμμεσες διαδικασίες, συγκρότηση των εκλεκτορικών στο Υπουργείο, εμμονή στον κεντρικό σχεδιασμό και σε κεντρικά καθορισμένους στόχους που προσδιορίζουν και την τακτική χρηματοδότηση, δομικός μετασχηματισμός της εργασίας των μελών ΔΕΠ, προκήρυξη ερευνητικών έργων όχι από το ΙΚΥ και ΕΛΙΔΕΚ αλλά με επιτροπές που ορίζονται από τον Υπουργό, διαδικασίες «διασφάλισης ποιότητας» εικονικής πραγματικότητας, έμμεση αλλά σχεδόν καθολική επιβολή διδάκτρων στα ΠΜΣ, πλήρης κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης της έρευνας, καθήλωση της μισθοδοσίας των μελών ΔΕΠ, προώθηση της λογικής «βγάλτε τα λεφτά σας» μέσω ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών και πρακτικές διεθνοποίησης που αντιγράφουν το αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης του ελληνικού τουρισμού.
Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν ο ρόλος του κράτους δεν υπήρξε τόσο παρεμβατικός στα εσωτερικά των πανεπιστημίων. Αυτή την εικόνα τη βλέπουμε και παγκοσμίως με τις πρωτόγνωρες παρεμβάσεις του Τραμπ στα αμερικανικά πανεπιστήμια όπου φτάσαμε μέχρι την απαγόρευση διδασκαλίας έργων του Πλάτωνα. Στην περίπτωση της χώρας μας – όπως και της Τουρκίας - οι «ανοιχτοί λογαριασμοί» της συντηρητικής παράταξης με τα πανεπιστήμια επιτείνουν μια εκδικητική εκπαιδευτική πολιτική.
Απέναντι σε μια καθολική επίθεση, η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να διατυπώσει αιτήματα καθολικού χαρακτήρα που θα ορίζουν ένα άλλο πανεπιστήμιο. Η αποπλαισιωμένη διατύπωση επιμέρους αιτημάτων (πχ μισθολογικές βελτιώσεις) δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Υπερασπιζόμαστε την υποχρέωση της πολιτείας να εξασφαλίσει απροϋπόθετα όλες τις υλικές προϋποθέσεις παραγωγής και μετάδοσης της γνώσης δωρεάν και προς όλους τους κατοίκους της χώρας μας.
Το «απροϋπόθετα» αυτού του αιτήματος σημαίνει ότι το τέλος του νέο-διοικητισμού και της πειθάρχησης. Υπερασπιζόμαστε την εσωτερική δημοκρατία στο πανεπιστήμιο. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην γνώση και την έρευνα ως κοινά αγαθά. Δεν αγνοούμε την «τρίτη αποστολή» του πανεπιστημίου αλλά την θέτουμε υπό τον έλεγχο της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Στη φάση που βρισκόμαστε, δεν χωράνε ευγένειες. Η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά δεν ζητά τον έλεγχο, ζητά το τέλος του δημόσιου πανεπιστημίου. Πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, πρέπει να μιλήσουμε για αλλαγές σήμερα και όχι σε μια μελλοντική ιδανική συνθήκη, πρέπει να εξασφαλίσουμε συμφωνίες στα βασικά και ας διαφωνούμε στα επιμέρους, οι επόμενες γενιές δεν θα μας συγχωρήσουν την πολυτέλεια των όποιων ταυτοτικών επιλογών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου