Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27, 2015

Στα όνειρά τους πήραν ο ένας τον άλλο όμηρο

Ted Hughes*

Lovesong

He loved her and she loved him
His kisses sucked out her whole past and future or tried to
He had no other appetite
She bit him she gnawed him she sucked
She wanted him complete inside her
Safe and sure forever and ever
Their little cries fluttered into the curtains

Her eyes wanted nothing to get away
Her looks nailed down his hands his wrists his elbows
He gripped her hard so that life
Should not drag her from that moment
He wanted all future to cease
He wanted to topple with his arms round her
Off that moment’s brink and into nothing
Or everlasting or whatever there was
Her embrace was an immense press
To print him into her bones
His smiles were the garrets of a fairy palace
Where the real world would never come
Her smiles were spider bites
So he would lie still till she felt hungry
His words were occupying armies
Her laughs were an assassin’s attempts
His looks were bullets daggers of revenge
Her glances were ghosts in the corner with horrible secrets
His whispers were whips and jackboots
Her kisses were lawyers steadily writing
His caresses were the last hooks of a castaway
Her love-trick were the grinding of locks
And their deep cries crawled over the floors
Like an animal dragging a great trap.

*Τεντ Χιουζ - Βικιπαίδεια

****************

Ted Hughes, Ερωτικό τραγούδι

Tον αγαπούσε και την αγαπούσε
Με τα φιλιά του ρουφούσε ολόκληρο το παρελθόν και το μέλλον της, ή τουλάχιστον προσπαθούσε.
Τέτοιας λογής ήταν η όρεξή του
Τον δάγκωνε τον μασουλούσε τον ρούφαγε
Τον ήθελε ολόκληρο μέσα της
Ασφαλή και σίγουρο για πάντα
Οι μικρές κραυγές τους φτερούγιζαν στις κουρτίνες

Τα μάτια της δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τίποτα να ξεφύγει
Τα βλέμματά της κάρφωναν τα χέρια του, τους καρπούς του, τους αγκώνες του
Τη γράπωσε δυνατά έτσι ώστε η ζωή
Να μην μπορέσει να την αρπάξει από αυτή τη στιγμή
Ηθελε όλο το μέλλον να πάψει
Ηθελε να ρίξει τα μπράτσα του γύρω της
Και να πετάξουν πέρα από την όχθη της στιγμής αυτής
Στο τίποτα ή στην αιωνιότητα ή σε ό,τι τελοσπάντων υπάρχει.
Το αγκάλιασμά της ήταν μια τεράστια προσπάθεια
Να τον αποτυπώσει στα κόκκαλά της
Το χαμόγελό του η σοφίτα ενός νεραϊδένιου παλατιού
Οπου ο αληθινός κόσμος δεν θα έμπαινε ποτέ
Το χαμόγελό της δάγκωμα αράχνης
Να τον κρατήσει ακίνητο μέχρι να νιώσει πείνα
Τα λόγια του στρατός κατοχής
Το γέλιο της δολοφονική απόπειρα
Η μορφή του βόλι, στιλέτο εκδίκησης
Το βλέμμα της φάντασμα στη γωνία με φρικτά μυστικά
Το ψιθύρισμά του μαστίγιο και δερμάτινη μπότα
Τα φιλιά της δικηγόροι που γράφουν ακατάπαυστα
Τα χάδια του τα στερνά δολώματα ενός ναυαγού
Τα χάδια της τριγμοί από κλειδωνιές
Και οι βαθιές κραυγές τους να έρπουν στο πάτωμα
Σαν ένα ζώο που σέρνει μια μεγάλη παγίδα

Οι υποσχέσεις του χειρουργική μάσκα
Οι υποσχέσεις της αφαίρεσαν την κορυφή του κρανίου του
Για να φτιάξει απ’ αυτό ένα κόσμημα.
Οι όρκοι του εξόριξαν τους τένοντές της
Για να της δείξει πώς φτιάχνουν έναν ερωτικό κόμπο.
Οι όρκοι της έβαλαν τα μάτια του στη φορμόλη
Στο πίσω μέρος του κρυφού της συρταριού.
Τα ουρλιαχτά τους κολλούσαν στον τοίχο.

Τα κεφάλια τους χωρίστηκαν στον ύπνο σαν τα δύο μισά
Ενός πεπονιού, αλλά είναι δύσκολο να σταματήσει ο έρωτας

Στον περιελισσόμενο ύπνο τους αντάλλαξαν χέρια και πόδια
Στα όνειρά τους πήραν ο ένας τον άλλο όμηρο

Το πρωί φορούσαν ο ένας το πρόσωπο του άλλου
  
Από τη συλλογή "Crow", 1970 μεταφραση Κατερίνα Ηλιοπουλου. 
Από το περιοδικό Φάρμακο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

"Οι διαβολογυναίκες" (1955): ένα από τα καλύτερα αστυνομικά ψυχολογικά θρίλερ όλων των εποχών

ΟΙ ΔΙΑΒΟΛΟΓΥΝΑΙΚΕΣ    Γαλλία, 1955, Ασπρόμαυρη Παραγωγή: Ανρί-Ζορζ Κλουζό, Λουί Ντε Μασίρ Σκηνοθεσία: Ανρί-Ζορζ Κλουζό Σενάριο: ...