Εις Προδίκην ερωμένην

Εὐκαίρως μονάσασαν ἰδὼν Προδίκην ἱκέτευον͵
καὶ τῶν ἀμβροσίων ἁψάμενος γονάτων·
Σῶσον͵ ἔφην͵ ἄνθρωπον ἀπολλύμενον παρὰ μικρόν͵
καὶ φεῦγον ζωῆς πνεῦμα σύ μοι χάρισαι.
ταῦτα λέγοντος ἔκλαυσεν· ἀποψήσασα δὲ δάκρυ͵
ταῖς τρυφεραῖς ἡμᾶς χερσὶν ὑπεξέβαλεν.

*********

Την ευκαιρία άρπαξα που πέτυχα την Προδίκη μόνη΄
έπεσα μπρος στα πόδια της , την έπιασα από τα θεϊκά
γόνατα και την παρακαλούσα:
" Γλίτωσε, είπα, έναν άνθρωπο που λίγη ζωή του μένει΄
δώρο ζωής σε μένα χάρισε την ανάσα μου που φεύγει".
Αυτά είπα και έκλαψε΄ ύστερα σκούπισε τα δάκρυα
και με τα τρυφερά της χέρια με απώθησε απαλά.