Η (ΠΟΙΗΤΙΚΗ) ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Στης ζωής το στενό μονοπάτι
που το φράζουν τ’ αγκάθια κι οι τριβόλοι*
άφησε ομπρός σου να περάσουν όλοι
και μοναχός, ωϊμέ, πικρά περπάτει.
Και κάνε τόπο εσύ κάθε διαβάτη
που τρέχει βιαστικά και δίχως σκόλη
στης ευτυχίας το πλάνο περιβόλι
να φτάσει και στ’ ολόχρυσο παλάτι.
Μη βαργομάς γι’ αυτό και μη λυπείσαι
όλα, χαρές και πάθη ο χάρος σβήνει
κι όσο μπορείς λησμονημένος ζήσε
κι ας λαχταράς μονάχα τη γαλήνη
κατάκοπος απ’ το άγριο το δρολάπι*
πώχει σηκώσει στην καρδιά σου η αγάπη.

Κωνσταντίνος Θεοτόκης (Κέρκυρα: 1872-Κέρκυρα: 1923)
"Τα σονέτα". Εκδ "Ωκεανίδα", 1999.Σελ. 84.

* ο τρίβολος: ζιζάνιο των αγρών, η κολλητσίδα
* το δρολάπι: η ανεμοθύελλα, η λαίλαπα