ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΑΙ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Το άρθρο του Κώστα Ζαφειρόπουλου στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, με τίτλο «Όταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας συζητιόταν σε ιδιωτικά σαλόνια», αποκαλύπτει παρασκηνιακές πτυχές της ελληνικής κρίσης χρέους, βασιζόμενο σε νέα στοιχεία και μαρτυρίες.
Το άρθρο αποτελεί προϊόν δημοσιογραφικής συνεργασίας , στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος PULSE, με τη συμμετοχή μεγάλων ευρωπαϊκών εφημερίδων (όπως η Gazeta Wyborcza και η El Confidencial), αναδεικνύοντας τη διεθνή διάσταση του θέματος.
Το κείμενο φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο κρίσιμες αποφάσεις για την τύχη της ελληνικής οικονομίας δεν λαμβάνονταν μόνο σε θεσμικά όργανα (όπως το Eurogroup), αλλά σε ανεπίσημες συναντήσεις, δείπνα και ιδιωτικά σαλόνια ισχυρών προσωπικοτήτων. Εκεί, το κλίμα ήταν συχνά πολύ πιο κυνικό από τις επίσημες δηλώσεις.
Γίνεται αναφορά σε διεθνείς οικονομολόγους (όπως ο Κένεθ Ρόγκοφ και ο Πολ ντε Γκρόου) οι οποίοι λειτουργούσαν ως σύμβουλοι «πίσω από την κουρτίνα» για ηγέτες όπως ο Μάριο Ντράγκι.
Υπογραμμίζει το χάσμα ανάμεσα στις ακαδημαϊκές θεωρίες που συζητιούνταν σε αυτά τα σαλόνια και την κοινωνική πραγματικότητα που βίωναν οι πολίτες στην Ελλάδα.
Μια ιδιαίτερα αιχμηρή αποκάλυψη του άρθρου αφορά τη φερόμενη εμπλοκή του δικτύου του Τζέφρι πσταϊν στην Ελλάδα.
Αναφέρονται πληροφορίες για τη δράση του σε ελληνικό έδαφος, με εμπλοκή ελληνορθόδοξου κληρικού και διασυνδέσεις με εγκληματικές οργανώσεις.
Η παρουσία τέτοιων δικτύων στα «υψηλά σαλόνια» την περίοδο της κρίσης εγείρει ερωτήματα για το ποιοι πραγματικά είχαν πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Συμπέρασμα: Το άρθρο καταγγέλλει μια «ελίτ» που διαχειρίστηκε την ελληνική τραγωδία με όρους προσωπικών γνωριμιών και σκοτεινών διασυνδέσεων, μακριά από τη δημοκρατική λογοδοσία.
Gerontakos
Όταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας συζητιόταν σε ιδιωτικά σαλόνια
Τον Σεπτέμβριο του 2012, την ώρα που η Ευρωζώνη βρισκόταν ακόμη στη δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης και η Ελλάδα ζούσε τις πιο σκληρές συνέπειες των μνημονίων, ένα νήμα-μέιλ κυκλοφορούσε ανάμεσα σε πρόσωπα με πραγματική επιρροή στη χάραξη οικονομικής πολιτικής. Δεν προερχόταν από κάποιο θεσμικό όργανο, ούτε από κάποια κυβέρνηση. Η αρχή του νήματος ήταν ο Τζέφρι Επστιν.
Το περιεχόμενό του δεν είχε τίποτα το κοσμικό. Δεν σχετιζόταν με τις διαστροφές του παιδοβιαστή και των φίλων του. Ο Έπστιν (μαζί, όπως λέει, με τον Μπιλ Γκέιτς) σχεδίαζε «πολύ μικρές συναντήσεις» για «νέες λύσεις στη χρηματοπιστωτική κρίση» και ζητούσε προτάσεις για συμμετέχοντες σε αυτές: πρώην πρωθυπουργούς, κεντρικούς τραπεζίτες, επικεφαλής εποπτικών αρχών, κορυφαίους οικονομολόγους, στελέχη του ΔΝΤ. Το έγγραφο αυτό δεν έχει απασχολήσει σοβαρά μέχρι τώρα ούτε την ελληνική ούτε τη διεθνή δημόσια συζήτηση. Κι όμως, αν διαβαστεί προσεκτικά, λειτουργεί ως κλειδί ερμηνείας των Epstein Files: όχι ως συλλογή σκανδάλων, αλλά ως πολιτικό αρχείο μιας εποχής όπου κρίσιμες αποφάσεις συζητιούνταν εκτός θεσμών, από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό μπλοκ.
Το ντοκουμέντο
«Θα μπορούσες να δοκιμάσεις τον Λουκά Παπαδήμο – πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό και στέλεχος της ΕΚΤ από την Ελλάδα. Ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας, Πάτρικ Χόνοχαν, είναι επίσης πολύ καλός. Ο Βίτορ Γκασπάρ –υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας και επίσης πρώην στέλεχος της ΕΚΤ– είναι επίσης πολύ καλός. Από το Ηνωμένο Βασίλειο: ο Αντεν Τέρνερ, επικεφαλής της βρετανικής Αρχής Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών FSA. Επειτα υπάρχουν οι οικονομολόγοι: Κένεθ Ρόγκοφ κ.ά. Ενας τύπος που θα πρότεινα, τον οποίο ακούνε όλοι στην Ευρώπη –συμπεριλαμβανομένου του Μάριο Ντράγκι– είναι ο Πολ ντε Γκρόου. Από το ΔΝΤ, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ. Θα το ξανασκεφτώ λίγο ακόμη. Και φυσικά, μπορείς πάντα να με καλέσεις κι εμένα! Ερχομαι πολύ φτηνά…».
Aυτή ήταν η απάντηση του πρόθυμου δημοσιογράφου Λάντον Τόμας Τζ. των New York Times σε ένα εμπιστευτικό μέιλ στον Επστιν στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. Παραμένει άγνωστο, αλλά όχι απίθανο, αν όλοι αυτοί συναντήθηκαν τελικά. Υπενθυμίζεται πως ο Επστιν ήταν ήδη τότε καταδικασμένος για σεξουαλική κακοποίηση δεκάδων κοριτσιών, ηλικίας ακόμη και 14 ετών.
Ολα τα πρόσωπα του μέιλ ανήκουν –με διαφορετικές αποχρώσεις– στο ίδιο ευρύτερο ιδεολογικό στρατόπεδο: υπέρμαχοι της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αποδέκτες ή συνδιαμορφωτές πολιτικών λιτότητας, στελέχη θεσμών (ΕΚΤ, ΔΝΤ, υπουργεία Οικονομικών) που αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση ως τεχνοκρατικό πρόβλημα, όχι ως κοινωνική κρίση. Ο Παπαδήμος, ο Γκασπάρ και ο Χόνοχαν ήταν πρόσωπα που προωθούσαν πολιτικές με βαριές κοινωνικές συνέπειες, παρουσιασμένες ως μονόδρομος. Ο Ρόγκοφ και ο Ντε Γκρόου εκπροσωπούσαν τη θεωρητική νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών. Ο Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, ήταν ο άνθρωπος που για χρόνια παρείχε την επιστημονική σφραγίδα στο πρόγραμμα προσαρμογής της ευρωζώνης. Υπήρξε πολύ σκληρός στις διαπραγματεύσεις του 2015 με την Ελλάδα και εισηγούνταν νέες περικοπές πριν από το τρίτο Μνημόνιο.
Ο Παπαδήμος φαίνεται πως ήταν ο ιδανικός συνομιλητής για τους άτυπους συμβούλους του Επστιν: πρώην στέλεχος της ΕΚΤ, αποδεκτός από τις αγορές, πολιτικά «ουδέτερος». Το γεγονός ότι το όνομά του κυκλοφορούσε σε ιδιωτικές συζητήσεις για τη «σωτηρία της Ευρώπης» φωτίζει κάτι που στην Ελλάδα βιώθηκε ως αίσθηση: ότι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονταν έξω από το δημοκρατικό πεδίο.
Το μέιλ αυτό, ένα από τα 1.500 αρχεία στα οποία υπάρχει κάποια αναφορά για Ελλάδα, επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά πως η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. συζητιόταν σε άτυπα φόρα, με ανθρώπους που δεν είχαν θεσμική εντολή, αλλά τεράστια επιρροή. Ενδεχομένως αυτό εξηγεί γιατί οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αντέδρασαν αμυντικά όταν άρχισαν να δημοσιοποιούνται τέτοια αρχεία. Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος Μάρος Σέφτσοβιτς, του οποίου το όνομα εμφανίστηκε τρις σε αναφορές στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, έσπευσε τις προηγούμενες μέρες να διαψεύσει κάθε εμπλοκή του, όπως κατέγραψε το Politico.
Ο ρόλος του Τύπου
Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι το μέιλ του 2012 ανταλλάσσεται με έναν δημοσιογράφο των New York Times. Ο Τύπος εδώ δεν λειτουργεί ως ελεγκτής της εξουσίας, αλλά ως κόμβος γνώσης και διασύνδεσης. Αυτό είναι ίσως το πιο σκοτεινό σημείο: όχι γιατί συνιστά απαραιτήτως διαφθορά, αλλά γιατί δείχνει θεσμική οικειότητα. Η σχέση αυτή, ακόμα κι αν δεν εμπεριέχει οικονομική συναλλαγή, λειτουργεί ως «πλυντήριο» για τον καταδικασμένο χρηματιστή. Ο δημοσιογράφος Λάντον Τόμας γνωρίζει ποιοι «ακούγονται» στην Ευρώπη, ποιοι έχουν πρόσβαση στον Nτράγκι, ποιοι μπορούν να μιλήσουν εκτός κάδρου. Είχε για χρόνια επαφές και ανταλλαγές μηνυμάτων με τον Eπστιν σε επαγγελματικό –αλλά και φιλικό– επίπεδο. Σε ένα άλλο μέιλ του 2007, και αφότου οι Times δημοσίευσαν αρνητικό ρεπορτάζ για τον Επστιν, ο Tόμας τού προτείνει να δώσει συνέντευξη «με τους δικούς του όρους» ώστε να επαναπροσδιοριστεί η δημόσια εικόνα του (σ.σ. προφανώς προς όφελός του).
Η σχέση του δημοσιογράφου με τον Επστιν συνεχίστηκε όλα τα χρόνια μέχρι τον θάνατο του τελευταίου. Κάποια στιγμή ο Τόμας τού ζήτησε μάλιστα να δωρίσει χρήματα σε ένα φιλικό του πολιτιστικό κέντρο στο Χάρλεμ, γεγονός που οδήγησε τελικά στην απόλυσή του από τους NYT, καθώς, όπως ανακοίνωσε η εφημερίδα το 2019, «υπήρξε σαφής παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας».
Κατά τα άλλα στα Epstein Files βρίσκουμε πτήσεις του παιδιοβιαστή στην Ελλάδα, προσπάθεια σορταρίσματος της ελληνικής οικονομίας, εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων, μια έντονη κινητικότητα γύρω από ελληνικά περιουσιακά στοιχεία και έναν... ελληνορθόδοξο κληρικό που περιγράφεται ως δράστης σεξουαλικής κακοποίησης και ο οποίος φέρεται να κακοποιούσε νεαρή κοπέλα η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο κάποιας «γνωστής ρωσικής εγκληματικής οικογένειας» (βλ. «Τι γνωρίζουμε για τη δράση του Επστιν στην Ελλάδα», info-war.gr, 3/2/2026).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου