Αφού δεν είσαι θα , ποτέ δε θα ΄σαι
πάντοτε ήσουν πριν ποτέ μετά
κι αντίδρομα, όπως πορεύομαι, έρχεσαι
κατέναντί μου κι από μέσα μου περνάς
χρόνος ανάστροφος
Πώς γίνεται να έρχεσαι από κει που εγώ πάω
και να υπάρχεις;
Πενθώ τις μέρες που έρχονται
δεν είναι μέρες , οι ψυχές τους είναι όταν με
συναντούν κι αντιπερνούν
και πίσω μου στου βίου μου τον απόηχο χάνονται.
Δε σ΄έχω και δε μ΄έχεις, μέλλον,
δεν είσαι θα ποτέ δε θα ΄σαι
το θα σου είναι το παρελθόν
πώς γίνεται να υπάρχεις μέλλον;
Φάσμα παρείσακτης νεκρότητας
μη μου χαλάς το θάνατο.
Βύρων Λεοντάρης,"Έως", Νεφέλη 2003
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου