Δευτέρα, Αυγούστου 19, 2019

Ο δοκησίσοφος και ο Mr. Know-it-all

Αποτέλεσμα εικόνας για λεξικο κοινης νεοελληνικηςδοκησίσοφος -η -ο [δokisísofos] Ε5 : (λόγ., μειωτ., συνήθ. ως ουσ.) ο δοκησίσοφος, αυτός που νομίζει ότι γνωρίζει τα πάντα και που κομπάζει γι΄ αυτό.
[λόγ. < αρχ. δοκησίσοφος]
Ανδρέα Λασκαράτου: Ο δοκησίσοφος


            Ο δοκησίσοφος έλαβε από τη φύση του το χάρισμα του να έχη μεγάλην ιδέαν δια τον εαυτόν του, δια τας γνώσεις του. Ο δε τοιούτος και ζη μεγάλος με τη φαντασία του, έως ότου η περίστασες του το επιτρέπουνε, έως ότου απαντήματα με ανυπομόνους δεν τον εχθέτουνε σε δυσάρεστα ξεγελάσματα.
             Καλά γεμάτος από την ιδέα του, και συνηθισμένος ακολούθως να μιλή ως από καθέδρας δια πράγματα που κάπως εννοεί, ξεθαρρεύει αγάλι΄ - γάλι, και απλώνεται να φλυαρή με τον ίδιον διδαχτικόν τρόπον και δια πράγματα εις τα οποία δεν έχει διόλου γνώριση.
             Ότι δε η μεγάλη ιδέα του εαυτού του φυσικώ τω λόγω τόνε φέρνει στη φλυαρία, ευκόλως ημπορεί να εννοηθή· επειδή, αφού έφθασε να πείση τον εαυτόν του ότι είναι κάτοχος μιας σπανίας νοημοσύνης, μιας σωστότητος κρίσεως αλανθάστου, ενός πνεύματος οπού από λίγο εννοεί πολύ... από τότε δεν αμφιβάλλει πλέον ότι τον φθάνει ν΄ απαντήθηκε κάπου και να ομίλησε με τον Αραγγό, δια να μπορή να εξηγή τες περιοδείες των κομήτων· να εχαιρετήθηκε με τον Βίσμαρκ, δια να ημπορεί να αποφθέγγεται στα πολιτικά· να επισκέφθηκε το Παρίσι, δια να εξευγενίσθηκε· να είδε τη Σμύρνη, δια να γνωρίζη την Ασία· ότι έχει γνώσες ανώτερες από τους άλλους· ότι ακολούθως είναι άνθρωπος με βάρος· και έτσι, εκεί κοντά σοφός και αλάνθαστος να νομίζη ότι μπορεί να μιλή από καθέδρας δια κάθε πράγμα.
             Εις την διεξαγωγήν όμως της δοκησισοφίας του, απαντά κάθε τόσο χάσματα εις τα οποία και αυτή του η οίηση πρέπει να σταματήση. Φιλονεικώντας τότε με άλλους, και αντιπαθώντας να ομολογήση αμάθειαν, ριψοκινδυνεύει να περάση το χάσμα δια πηδήματος, εις το οποίον ενδέχεται και να πέση μέσα.
             — Ναι, κύριε Χ, αλλά σεις βέβαια θα γνωρίζετε με πόσην επιτυχίαν ο Dnieper καταπολεμεί αυτά τα οποία πρεσβεύετε.       
            — Α, τον Dnieper εγώ τον εδιάβασα απ΄ αρχής έως τέλους· αλλά τα επιχειρήματά του είναι σαθρά.
             — Έχετε υπομονήν, κ. Χ, αλλά ο Dnieper δεν είναι συγγραφεύς. Είναι ποταμός εις την Ρωσίαν.
             Και ιδού ο δοκησίσοφος εις την ξυλόγατα!...-


Mr. Know-it-all

Αποτέλεσμα εικόνας για Andreas LaskaratosBy Andreas Laskaratos


 













Rendered by Vassilis C. Militsis





Mr. Know-it-all has been gifted by nature with great conceit of his alleged scholarship. He fancies himself to be important as long as circumstances permit him and as long as refutations by impatient people do not hold him up to unpleasant ridicule.


Bloated by his bogus self-importance and therefore accustomed to speaking ex cathedra of things he dabbles in, he gradually takes liberties and babbles in an ‘edifying’ manner about matters he is completely ignorant of.


The fact that the high opinion of himself induces him to verbosity can be easily understood; for, since he has convinced himself that he is endowed with rare intellect and infallible judgment as well as with insight that from a little can deduce much, then undoubtedly it is enough for him to fantasize that he has met and spoke with Arago* somewhere sometime and thus he can explain the orbits of the comets; that he has befriended Bismarck and thus he can opine upon politics; that he has visited Paris in order to refine himself; that he has been to Smyrna in order to be best acquainted with the whole of Asia; that he is far more knowledgeable than the others; that he is consequently a man with gravity. Therefore, as a wise and infallible man, he thinks that he can have an ex cathedra opinion on just everything.

In exhibiting, however, his bigheadedness, he frequently stumbles before gaps in which even his arrogance must stop. When he argues of something and loath to admit being ignorant, he jeopardizes a leap over the gap in which he is liable to fall.


Yes, Mr. Know-it-all, but you certainly know how successfully Dnieper refutes all your allegations.”


Ah, but I have carefully perused Dnieper from beginning to end and I have found his arguments unsound.”

Patience, Mr. Wiseacre. Dnieper is not an author; he is a river in Russia.”


And lo! Our smart aleck falls into the mousetrap!

* François Jean Dominique Arago (1786-1853): French mathematician, physicist, astronomer and politician.
https://www.literature.gr/wp-content/uploads/2014/01/timcorteau_660x400_scaled_cropp.jpg

Αναζητώντας τον Χεσμένο Χρόνο

Αποτέλεσμα εικόνας για Αύγουστος Κορτώένα διήγημα του Αύγουστου Κορτώ

Πηγή literature.gr


Όμως είναι τόσο δύσκολο, τόσο απάνθρωπα δύσκολο να δραπετεύσεις απ’ την ιδέα της μοίραςαυτής της ευθύγραμμης θεώρησης του χρόνου όπου όλα είναι καθορισμένα, και κάθε παρέκκλιση τιμωρείται με θάνατο! Και κρεμασμένες πάνω της σαν μακάβρια φυλαχτά, δεκάδες, χιλιάδες άλλες έμμονες ιδέες, παράλογες αλλά εξ ίσου ακαταμάχητες: προλήψεις, φόβοι τυφλών, αδύναμων πλασμάτων, χαμένων στο σκοτάδι.
Αναζητώντας τον Χεσμένο Χρόνο, το Αύγουστου Κορτώ. #enjoy!Αποτέλεσμα εικόνας για marcel proust home
Αποτέλεσμα εικόνας για marcel proust home toilet

Αναζητώντας τον Χεσμένο Χρόνο...

Πολεμώντας με τις νότες τον εχθρό

9η Αυγούστου 1942, Λένινγκραντ



 https://www.avgi.gr/documents/10179/0/5345344.jpg/ffed534b-2f68-486c-8521-271aea3239ad?t=1565697538334&imageThumbnail=3
Ο Δμίτρι Σοστακόβιτς εθελοντής πυροσβέστης, στη στέγη του Ωδείου του Λένινγκραντ


Από την έναρξη του πολέμου, συγγραφείς, ηθοποιοί, συνθέτες και μουσικοί δίνουμε συνεχώς παραστάσεις, τόσο στις μονάδες του στρατού όσο και στα θέατρα, τις λέσχες και τις μουσικές αίθουσες. Τελευταία δόθηκαν αρκετές συναυλίες, όπου συμμετείχαν πολλοί από τους μουσικούς του Λένινγκραντ. Πήρα κι εγώ μέρος σε μία απ’ αυτές. Στην αίθουσα δεν έπεφτε καρφίτσα. Έπαιξα πρώτος στη σειρά και, βγαίνοντας από το κτίριο, με περικύκλωσε ένα πλήθος κόσμου που ήθελε να μπει στην αίθουσα του κοντσέρτου. Δυστυχώς, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα· πάνω στο τζάμι της εισόδου, υπήρχε ένα σημείωμα, που έλεγε πως όλα τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί. [...]
Μόλις ξεκίνησε η γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, παρουσιάστηκα ως εθελοντής στον Κόκκινο Στρατό - στις 22 ή τις 23 Ιουνίου του 1941. Μου είπαν να περιμένω. Έκανα ξανά αίτηση, για το Λαϊκό Εθελοντικό Σώμα. Μου είπαν ότι θα με δεχόντουσαν, αλλά προσώρας θα έπρεπε να συνεχίσω την κανονική μου εργασία.
Δούλευα στο Ωδείο· το σχολικό έτος είχε σχεδόν τελειώσει. Τα μαθήματα δεν κράτησαν παρά μέχρι την 1η Ιουλίου, κι εγώ έκανα παραδόσεις και εξέταζα σπουδαστές. Δεν πήρα την άδειά μου, αλλά μέρα και νύχτα βρισκόμουν στο Ωδείο. Απευθύνθηκα για δεύτερη φορά στο Λαϊκό Εθελοντικό Σώμα, νομίζοντας ότι με είχαν ξεχάσει. Είχαν δεχτεί κατακλυσμό αιτήσεων· ανάμεσα σε αυτές και απ’ τον καθηγητή Νικολάγιεφ, που ήταν τότε εβδομήντα ετών. Εν τέλει, ονομάστηκα διευθυντής του μουσικού τμήματος του θιάσου των Λαϊκών Εθελοντικών Σωμάτων.
Ήταν δύσκολο να διευθύνω το εν λόγω μουσικό τμήμα, γιατί τα μόνα όργανα που διέθετε ήταν μερικά ακορντεόν. Έκανα ξανά αίτηση να καταταγώ στον Κόκκινο Στρατό, και με παρουσίασαν σ’ έναν κομισάριο. Αφού με άκουσε προσεκτικά, με συμβούλεψε να περιορίσω τις δραστηριότητές μου στη σύνθεση. Ύστερα απ’ αυτό, παύθηκα από τον θίασο των Λαϊκών Εθελοντικών Σωμάτων και με πληροφόρησαν ότι επρόκειτο να μεταφερθώ μακριά απ’ το Λένινγκραντ, προφανώς για να με προστατεύσουν, επειδή ήμουν συνθέτης, και μάλιστα είχα προβλήματα υγείας. Δεν ήθελα κάτι τέτοιο, γιατί πίστευα ότι θα ήμουν πιο χρήσιμος στην πόλη μου· η θέση μου ήταν εκεί, και ανυπομονούσα να πολεμήσω. Είχα μια έντονη συνομιλία πάνω σε αυτό, με τον κομισάριο και άλλους υπεύθυνους. Τελικά, μου απάντησαν ότι έπρεπε να φύγω, αλλά τουλάχιστον μου επέτρεψαν να μη βιαστώ να αφήσω την πόλη.
Στο Λένινγκραντ κυριαρχούσε ένα αληθινά μαχητικό πνεύμα. Γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι συμπεριφέρονταν με θάρρος απίστευτο. Θα θυμάμαι για πάντα τις γυναίκες του Λένινγκραντ που, χωρίς να σκέφτονται τον εαυτό τους, πάλευαν ν’ αχρηστεύσουν τις εμπρηστικές βόμβες που έπεφταν κατά εκατοντάδες. Πήγαιναν καταπάνω στις βόμβες, σχεδόν πριν αγγίξουν το έδαφος, και αμέσως τις σκέπαζαν με ό,τι είχαν πρόχειρο, χαλιά, κουβέρτες, πανωφόρια, ακόμα και με τα ρούχα τους - τις έπνιγαν. Όσο για μένα, φύλαγα σκοπιά στη στέγη του Ωδείου, ως εθελοντής πυροσβέστης. [...]
Άρχισα να δουλεύω την Εβδόμη συμφωνία μου στις 19 Ιουλίου. Τις ημερομηνίες τις θυμάμαι πολύ καθαρά. Το πρώτο μέρος ολοκληρώθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου και το δεύτερο στις 17. Το ίδιο εκείνο βράδυ, ήμουν καλεσμένος στον ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης και, αντί για άλλη δήλωση, είπα αυτά τα λόγια: «Πριν από µία ώρα τελείωσα τα δύο πρώτα μέρη μιας μεγάλης συμφωνικής σύνθεσης. Αν καταφέρω να τη συνεχίσω, αν μπορέσω να ολοκληρώσω το τρίτο και το τέταρτο μέρος, τότε ίσως να είμαι σε θέση να ονομάσω το έργο αυτό Εβδόμη Συμφωνία µου. Γιατί σας το λέω; Για να ξέρετε, όλοι εσείς που µε ακούτε, ότι η ζωή στην πόλη µας συνεχίζεται κανονικά».
Δούλευα μέρα και νύχτα, ενώ ακούγονταν οι βολές των αντιαεροπορικών και οι εκρήξεις από τις οβίδες. Αλλά ούτε στιγμή δεν σταμάτησα να γράφω τη μουσική της συμφωνίας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1941, γιόρτασα τα τριακοστά πέμπτα γενέθλιά μου. Όλη εκείνη τη μέρα δούλευα ιδιαίτερα σκληρά, το δε αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα συγκινητικό, και απηχεί τα γεγονότα της μέρας, όπως μου είπαν οι φίλοι μου που το άκουσαν το βράδυ στο πιάνο. Στις 29 Σεπτεμβρίου είχα τελειώσει το τρίτο μέρος. Ήταν τέτοιο το κλίμα που επικρατούσε, ώστε έγραψα πολύ γρήγορα τα τρία πρώτα, εκτεταμένα μέρη της συμφωνίας (52 λεπτά της ώρας). Σκεφτόμουν πως η ταχύτητα, με την οποία έγραφα, θα είχε κακή επίδραση στην ποιότητα της μουσικής, αλλά φίλοι που άκουγαν όσα έγραφα έλεγαν πολύ καλά λόγια. [...]
Σχεδόν ολόκληρη η συμφωνία γράφτηκε στη γενέτειρα πόλη μου, αλλά τελείωσε στις 27 Δεκέμβρη στο Κουίμπιτσεφ, με τις εικόνες από το Λένινγκραντ να με συνοδεύουν μέρα-νύχτα: γερμανικές καταδρομικές επιθέσεις να διασπούν τις οχυρώσεις μας, να βομβαρδιζόμαστε νυχθημερόν από αέρος και από το πυροβολικό, αλλά να ορκιζόμαστε ότι θα κρατήσουμε την πόλη μας, αποκρούοντας τον εχθρό.
Η πρεμιέρα της Εβδόμης συμφωνίας δόθηκε στο Κουίμπιτσεφ στις 5 Μαρτίου 1942, από την ορχήστρα του θεάτρου Μπολσόι, και αναμεταδόθηκε από όλους τους ραδιοσταθμούς της χώρας - κάτι τέτοιο γινόταν μόνο για τα επίσημα διαγγέλματα. Λίγες μέρες μετά παίχθηκε στη Μόσχα, και οι θεατές δεν σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, ακόμα κι όταν ήχησαν οι σειρήνες που ειδοποιούσαν για αεροπορική επιδρομή, ενώ τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς παρουσιάστηκε στο Λονδίνο, και τον Ιούλιο στη Νέα Υόρκη, ως σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα.
Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε η Εβδόμη συμφωνία να παιχθεί στο Λένινγκραντ, στην πόλη όπου γράφτηκε, για τους ανθρώπους της οποίας γράφτηκε. Στις 3 Ιουνίου, κατ’ εντολήν του Ιωσήφ Στάλιν, ένα αεροσκάφος, με πιλότο τον εικοσάχρονο Λιτνίνοφ, έσπασε τον γερμανικό αποκλεισμό της πόλης και πέταξε τις παρτιτούρες, μέσα σ’ ένα σακίδιο, μπροστά από το κτίριο της Φιλαρμονικής. Μόλις που χάραζε η μέρα, και οι μουσικοί, μαζί με έναν ταγματάρχη του Κόκκινου Στρατού, που περίμεναν την αποστολή χωρίς να κοιμηθούν όλο το βράδυ, καθισμένοι στα σκαλιά του κτιρίου της Φιλαρμονικής, έπιασαν το σακίδιο με τις παρτιτούρες, το σήκωσαν ψηλά και ξέσπασαν σε ζητωκραυγές.
Μόλις ο ασύρματος της στρατιωτικής διοίκησης μετέδωσε την είδηση στη Μόσχα, σε απάντηση έλαβε μια κρυπτογραφημένη διαταγή. Το ίδιο χέρι που, εξήμισι χρόνια πριν -με αξιοσημείωτη πάντως μουσική ενημέρωση και εποπτεία- κατακεραύνωνε την όπερά μου, «Η Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ», από τις σελίδες της Πράβδα, τώρα υπέγραφε τη διαταγή που επιφόρτιζε τις αρχές της πολιορκημένης πόλης με την ευθύνη να κάνουν ό,τι ήταν απαραίτητο, ώστε η συναυλία να δοθεί την 9η Αυγούστου, δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία τα γερμανικά στρατεύματα είχαν ανακοινώσει ότι θα κυρίευαν την πόλη. Για να συμπληρωθεί η σύνθεση της μοναδικής ορχήστρας που είχε απομείνει στο Λένινγκραντ, η στρατιωτική διοίκηση ανακάλεσε επαγγελματίες μουσικούς από το μέτωπο, ενώ οι πρόβες ήταν τόσο εντατικές, που όλοι κοιμόντουσαν στα καμαρίνια.
Το βράδυ της 9ης Αυγούστου, παρά τις συνθήκες που επικρατούσαν (παγωνιά και σχεδόν απόλυτη πείνα - κάθε μέρα πέθαιναν εκατοντάδες πολίτες του Λένινγκραντ από ασιτία) η Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής ήταν ασφυκτικά γεμάτη, ενώ είχαν απλωθεί καλώδια στο μεγαλύτερο μέρος της πόλης και τα μεγάφωνα μετέδιδαν τη συναυλία, μέχρι την πρώτη γραμμή του μετώπου. Προς γενική κατάπληξη, ο αχός των κανονιοβολισμών κατασίγασε, γιατί, αμέσως πριν, ο διοικητής του Κόκκινου Στρατού είχε διατάξει καταιγιστικό σφυροκόπημα, με τρεις χιλιάδες οβίδες, των θέσεων του γερμανικού πυροβολικού, ώστε αυτό να αναγκαστεί να σιωπήσει για λίγη ώρα, μέχρι να ανασυνταχθεί. Έτσι, η πόλις των ιδεών και των τεχνών θριάμβευσε ακόμα και στο πεδίο της μάχης· το πνεύμα της επανάστασης είναι ακριβώς αυτό. [...]
Ο Χίτλερ καυχιόταν ότι θα κυρίευε το Λένινγκραντ με έφοδο, και μάλιστα είχε τυπώσει προσκλήσεις για την επινίκεια χοροεσπερίδα, με βιενέζικα βαλς, που θα γινόταν την επόμενη μέρα, 10 Αυγούστου, στο ξενοδοχείο «Αστόρια», αλλά η γενικευμένη αντίστασή μας γελοιοποίησε τις ματαιόδοξες δηλώσεις του. Τι απέμεινε απ’ όλη αυτή την υπερφίαλη βεβαιότητα; Οι δρόμοι που οδηγούν στην πόλη είναι στρωμένοι με πτώματα Γερμανών στρατιωτών. Κατά την οπισθοχώρηση των ναζί, βρέθηκε το ημερολόγιο ενός Γερμανού στρατιώτη, ο οποίος είχε γράψει στις 10 Αυγούστου: «Χθες το βράδυ, άκουσα από τα μεγάφωνα του εχθρού μια συναυλία. Μάταια πασχίζουμε· το Λένινγκραντ δεν θα πέσει ποτέ».
Οι φασιστικές ορδές ήρθαν να μας υποτάξουν, αλλά και να καταστρέψουν την κουλτούρα μας. Όλοι οι καλλιεργημένοι άνθρωποι του πλανήτη αισθάνονται ρίγη αγανάκτησης, μαθαίνοντας τους βανδαλισμούς των ναζί στη Γιάσναγια Πολιάνα, στο Κλιν, στο Νόβγκοροντ και στο Κάνιεφ. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα κουρελιασμένα χειρόγραφα του Τσαϊκόφσκι, ποτέ δεν θα συγχωρήσουμε τα τερατώδη εγκλήματα που διαπράχτηκαν στο αγρόκτημα του Τολστόι, στη Γιάσναγια Πολιάνα. Θα εκδικηθούμε τις φρικαλεότητες που έγιναν στο Τιχβίν, τη γενέτειρα του Ρίμσκι Κόρσακοφ, και στο Κάνιεφ, όπου είναι θαμμένος ο Ταράς Σεβτσένκο. [...]
Εάν πρέπει να μιλήσω εγώ για την Εβδόμη συμφωνία μου, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι διαπνέεται από το πνεύμα της αγωνίας και από τη λαχτάρα της νίκης, επί των τυφλών, στοιχειακών δυνάμεων. Και ότι κατάφερε να λειτουργήσει δραστικά, υπό τέτοιες συνθήκες, ολοκληρωτικού πολέμου και απόλυτης πείνας. Αυτό μπορεί και το κάνει η καλή μουσική. Ακόμα και οι βαθιά λυρικές, τρυφερές μελωδίες του Σοπέν είναι φορτισμένες με τεράστια απελευθερωτική δύναμη. Δεν είναι καθόλου περίεργο που ο Σούμαν τις αποκαλούσε κανόνια σκεπασμένα με άνθη.

* Το κείμενο γράφτηκε κατά τη συνήθη λογοτεχνική μου πρακτική, ενσωματώνοντας στην αφήγηση σπαράγματα, είτε μαρτυριών του Σοστακόβιτς είτε άλλων κειμένων, καθώς και στοιχεία μυθοπλασίας· αποτελεί δε μέρος του ανέκδοτου βιβλίου μου, Βαλς· μια χερσόνησος στην Ανταρκτική.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ


_______________________

_________________


_________________________

 Dmitri Shostakovich: Symphony No.7 in C major, Op.60 "Leningrad"

 I. Allegretto ∙ II. Moderato (poco allegretto) ∙ III. Adagio -- Largo -- Moderato risoluto -- Largo -- Adagio ∙ IV. Allegro non troppo ∙
 hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra) ∙ 
Marin Alsop, Dirigentin ∙ 
Alte Oper Frankfurt, 11. April 2014 ∙
 


Γκαμελάν*


ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΕΗ
Στον Μανώλη Γαλιάτσο
Πηγή:  avgi.gr

Η μουσική είναι λύπη για την ουράνια κατοικία που ο άνθρωπος έχει χάσει: ακούω εντός μου τον Ιμπν Αλ-Φαρίντ.

Μπροστά μου τα μεμβρανόφωνα κρουστά, τα γκονγκ, τα φλάουτα, τα μεταλλόφωνα, τα ξυλόφωνα... εκείνος ξεχωρίζει αμέσως. Τρίτος από αριστερά στη δεύτερη σειρά. Λίγα μόλις μέτρα μακριά μου. Παρά τα ρούχα του, τα αυθεντικά μπαλινέζικα, παρά τις μετρημένες κινήσεις του, καθώς παίζει φανερά συνεπαρμένος το ξυλόφωνο, εμφανώς εξοικειωμένος με την όλη μουσική ρητορεία του κυρίου θέματος και των παραλλαγών του, παραμένοντας συντονισμένος με τα υπόλοιπα μέλη της λαϊκής ορχήστρας, διαφέρει αισθητά. Τον προδίδουν τα μακριά, ξανθά μαλλιά του. Δεν μιμείται κάτι. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Υπάρχει, αντιλαμβάνεται κι ενεργεί σαν ένα αυτόματο της γενικής συγκίνησης. Κινείται ελαφρώς, μόνο από τη μέση και πάνω, καθισμένος κατάχαμα, όπως όλοι ανεξαιρέτως οι μουσικοί, γύρω στους είκοσι περίπου. Κατάχαμα, για να μην υπάρχει διαφορά ή προνόμιο. Ίσως πριν από καιρό, όταν μάθαινε σχολαστικά αυτό το είδος της μουσικής, να περνούσε αναγκαστικά από κάποια στάδια μίμησης. Τώρα όμως δεν μιμείται ούτε υποκρίνεται. Απλώς, εκτελώντας το συγκεκριμένο κομμάτι, συμμετέχει με όλο του το είναι σ’ αυτή την τόσο δυναμική κοινότητα των ήχων. Μαζί με τους ντόπιους, αυτοδίδακτους μεν, ικανότατους όμως μουσικούς, θέλει να δείχνει μη-άτομο. Και πράγματι παίζει σα να ήταν από πάντα ένας απαράλλαχτος συν-κάτοικος. Δηλαδή ο ανώνυμος γηγενής. Ο πρωτογενής φορέας του ιδιώματος γκαμελάν. Κι είναι φτυστός ο Νικ Νόλτε. Σε νεαρή ηλικία. Λες και βγήκε από την οθόνη του κινηματογράφου κι έφτασε ως εδώ, στην αυλή του αρχαίου ναού, που φιλοξενεί συνήθως δυο τρεις ημέρες την εβδομάδα τις παραστάσεις του γκαμελάν.
Μαθαίνω ότι ζει κι εργάζεται χρόνια στο νησί. Για ν’ αποφύγει μάλιστα το πήγαινε έλα στο εξωτερικό, προκειμένου να ανανεώνει μια φορά το μήνα τις προβλεπόμενες θεωρήσεις εισόδων και εξόδων στο διαβατήριό του, όπως οφείλει, για να μην έχει μπλεξίματα με το τοπικό Γραφείο Μετανάστευσης, έχει φροντίσει να εφοδιασθεί με την προβλεπόμενη σε ορισμένες διακριτές περιπτώσεις βίζα μακράς διαρκείας. Προφανώς καταβάλλει το ποσόν των χιλίων ευρώ ετησίως. Ή και παραπάνω. Τίποτα δεν είναι κρυφό σ’ αυτή τη γειτονιά του νοτιοανατολικού Μπάλι. Δεν θ’ αργήσω να μάθω ότι είναι Ολλανδός. Βέβαια, το είχα ήδη προ πολλού μαντέψει.
Το μεγάλο, το ασήκωτο, το κυρίαρχο γκονγκ λάμπει στο φως του απογεύματος. Υπαινίσσεται την ασφάλεια που παρέχει η τέλεια, η πολλαπλώς επεξεργασμένη περιφέρειά του. Ουσιώνει το κλέος του κύκλου. Και μαζί με αυτό υποδηλώνεται ασφαλώς η ιδέα της κυκλικής επαναλειτουργίας της Φύσης μετά από μια παροδική παύση. Το γκονγκ συναρτάται με το βαρύτιμο νόημα του μύθου. Αποτελεί ταυτοχρόνως την καθοριστική αρχή των μουσικών φθόγγων. Είναι η απαραίτητη επιφάνεια, η πηγή του πρώτου ήχου. Το πρόσταγμα της αφήγησης χωρίς τέλος. Γκονγκ, φτιαγμένο από το μέταλλο των ευγενών συνδυασμών. Προϊόν επιμειξίας του κόσμου που ξέρουμε, ή νομίζουμε πως ξέρουμε, και του άλλου, εκείνου των αοράτων. Τεχνίτες, φιλόμουσοι δαίμονες και πνεύματα συνεργάστηκαν για χρόνια πολλά για να μας χαρίσουν τον πρίγκιπα των μετάλλων του Ινδουισμού. Τον μπρούντζο. Αυτό ισχυρίζεται το μεγάλο, το βαθύηχο γκονγκ και τα άλλα μπρούντζινα, μικρότερα αδέλφια του στην αυτοσχέδια σκηνή, την περιτριγυρισμένη από στιβαρά, πανύψηλα μπαμπού. Εδώ η παραδοσιακή, εγχώρια ορχήστρα γκαμελάν μας καλεί, εκατό περίπου άτομα, να ταξιδέψουμε άλλη μια φορά στο απώτερο παρελθόν των μουσικών προτάσεων του Αρχιπελάγους της Ινδονησίας των δέκα επτά χιλιάδων νησιών.
Τα μεταλλόφωνα, τα γκονγκ όλων των διαστάσεων, τα ξυλόφωνα, τα φλάουτα, τα μεμβρανόφωνα κρουστά, το ρεμπάμπ, με δύο χορδές κουρδισμένες σε διάστημα πέμπτης περίπου, συναποτελούν τα εχέγγυα της υποδειγματικής προβολής μιας καθόλα δημιουργικής, μεταφυσικής διάστασης. Ό,τι δηλαδή συνέχει ακόμη αυτό το νησί, από τη μια έως την άλλη του άκρη. Θα εμφανιστούν μάλιστα στην ώρα τους και οι βαγιάν, οι μαριονέτες του θεάτρου σκιών. Έρχονται από το όνειρο του θεού Σίβα για να μεταφέρουν στο σανιδένιο βάθρο, όσο πιο καλά μπορούν, δημοφιλή ή και άγνωστα για τους πολλούς επεισόδια από την Μαχαμπχαράτα και τη Ραμαγιάνα. Ο κύκλος της ακμής του όντος, της πεπρωμένης παρακμής του και της αναμενόμενης, ποθητής επανεμφάνισής του συνιστά την κύρια διακήρυξη του γκαμελάν και των συμφραζομένων του.
Οι λέξεις, άλλες τραχιές, άλλες γουλιές από φοινικόκρασο, λέξεις από τα βάθη των αιώνων, που θα έγδερναν τους ουρανίσκους των μαθητευόμενων στο χώρο, προφέρονται από τις σοφές, ευρηματικές εκ γενετής μαριονέτες, με τη χάρη, αλλά και την εξόφθαλμη αυτοπεποίθηση με την οποία μιλάει ένα έξυπνο παιδί. Ελάχιστοι ή μάλλον κανένας δεν αντιλαμβάνεται όμως το ακριβές ή έστω το αμυδρό νόημά τους. Είναι απολιθώματα λόγου. Ζωτικά, αειθαλή, μυστικά του στόματος και του μυαλού. Ανήκουν στην αχανή αρχαιολογία των ινδουιστικών σημαινομένων. Δεν έχει όμως σήμερα καμιά απολύτως σημασία η πιστή ή μη μετάφρασή τους στην ευέλικτη κι επιλεκτική μπαχάσα ιντονίσια, δηλαδή στην επίσημη γλώσσα. Αρκεί αυτή η αίσθηση της πρωτογενούς μέθεξης που κατακλύζει τους θεατές - ακροατές. Μυημένους και μη. Η μουσική και οι άγνωστες εν τέλει λέξεις προσφέρουν την ηδονή της κατανόησης πέρα από τις συμβάσεις της τυπικής ανταλλαγής μηνυμάτων. Το φαντασιακό υπεισέρχεται στα ηχητικά κύματα με την άνεση που πετάει ο νεαρός αετός. Κανένας όρος αρχετυπικής επικοινωνιακής ορθότητας δεν επιβάλλεται εξ ορισμού στη σκηνή των δρώμενων. Η αρμονία θα φανεί βέβαια για μια στιγμή ακυρωμένη. Για μια στιγμή μόνο. Η ευφορία θα γενικευτεί, καθώς οι επαΐοντες των μουσικών συζεύξεων θα στήσουν και πάλι γέφυρες ενσυναίσθησης. Το παραμύθι της διάλυσης του κόσμου, αλλά και της επαναφοράς του στην προηγούμενη κατάσταση ξεδιπλώνεται.
Διακρίνω έναν ακόμη αλλοδαπό. Όχι ανάμεσα στους μουσικούς αυτή τη φορά, αλλά στην άκρη της δικής μου σειράς. Λίγα μόλις καθίσματα πιο πέρα, στα δεξιά μου. Πώς και δεν τον είχα προσέξει τόσην ώρα; Τα κοντά, κατάμαυρα μαλλιά στεφανώνουν το μέτωπο, η γνωστή φράντζα, το βλέμμα που διαπερνά τα πράγματα ή που θέλει να τα διαπεράσει, το στήσιμο του σώματος που πρόκειται να πρωταγωνιστήσει σε μια μοιραία ποδηλατοδρομία. Η αποφασιστική μύτη. Αβρότητα και στιβαρότητα μαζί. Μια ολοκληρωμένη προσωπογραφία. Η σοβαρότητα, η γαλήνη, η νηφαλιότητα. Κι ένα πάθος που βράζει μέσα του και δεν λέει να ησυχάσει, παρά τα χρόνια που πέρασαν. Παρά τη μουσική που έγραψε και αισθάνθηκε ως τα μύχια του υπέροχου νου του. Σαν να τον έχω δει να βγαίνει ολοζώντανος από έναν πίνακα ζωγραφικής.
Άφησα για λίγο τις μαριονέτες του θεάτρου σκιών για να δω καλύτερα το πρόσωπο του τουρίστα. Άρχιζε κιόλας να μου θυμίζει όλο και περισσότερο εκείνον. Τον δείχνω στη φίλη μου. Τότε ακριβώς, προτού εκείνη προλάβει να πει κάτι, βρήκα το όνομα. Βέβαια, του έμοιαζε και μάλιστα πολύ. Ο Ντεμπισί. Ναι, όντως ολόιδιος ο συνθέτης. Ο οποίος, όπως θυμήθηκα αμέσως σχεδόν, δεν έπαψε ποτέ να μνημονεύει, με τον ίδιο πάντα ενθουσιασμό, τις μουσικές αξίες που κομίζει το συγκρότημα γκαμελάν. Το είχε δει από κοντά και το είχε ακούσει να παίζει σε δημόσια παράσταση στο Παρίσι. Είχε φτάσει εκεί, πρώτη φορά από την Ιάβα της Ινδονησίας, για να συμμετάσχει στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Έκθεσης του 1889.
Τα επίμονα μεταλλόφωνα, τα εμφατικά γκονγκ, τα αποτρελαμένα ξυλόφωνα, τα υποβλητικά φλάουτα, τα μεμβρανόφωνα κρουστά, το οξύνου ρεμπάμπ πάλι και πάλι, συστηματικά χωρίς σολίστ ή μαέστρο, αχρείαστοι να είναι, όργανα μιας σφυρηλατημένης συλλογικότητας, όργανα της αλληλεγγύης των ρυθμών, μας έχουν πάει στο μεταξύ εκεί που θέλησαν από την πρώτη στιγμή. Είμαστε η επαλήθευση των δυνατοτήτων τους, η απόλυτη αποδοχή και η ενδυνάμωση της τονικότητάς τους. Μπαίνουμε χωρίς κανένα δισταγμό στο ποτάμι των αρχικά αλλοπρόσαλλων ήχων. Αυθάδεις, νοσταλγικοί, ακατάληπτοι, ενίοτε εκκωφαντικοί, μεγαλοπρεπείς αίφνης, έμπειροι της ιδιόμορφης φούγκας, ήχοι - σαλπίσματα - κρωγμοί - άριες που ξεχύνονται, ταξιδεύουν μέσα από όλους τους πόρους μας και ξαναμαζεύονται εκεί από όπου άρχισαν. Για να μας θυμίσουν, με το γκονγκ πάλι επικεφαλής, ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά, ότι τίποτε δεν είναι οριστικό και παγιωμένο εσαεί στο σύμπαν. Ήχοι αγκαθωτοί και λείοι, ακατανόητοι και φίλιοι, που θέλουν να γεμίσουν αυτό το κείμενο, να το πλημμυρίσουν με ανυπόταχτες, πολύσημες νότες, ώσπου όλα να γίνουν ένα δικαίωμα ευτυχούς αναχρονισμού.


https://i1.wp.com/www.altsantiri.gr/wp-content/uploads/2019/08/d3295c99-fff1-436a-9476-e220894412c1.jpg?fit=1024%2C683&ssl=1

Ο ανάγωγος της Κυριακής: «Φωτιά σταμάτα, είμαι Δεξιός!»


«Χρειάστηκε ένας μήνας για να καταρρεύσει το προσωπείο του δήθεν ηθικού ηγέτη που έψαχνε απεγνωσμένα η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες».
Τάδε έφη το antinews. Το Σαμαροκρατούμενο.
Τι σημαίνει αυτό;;
Ή με κάνεις, Κυριάκο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή σε πήρε και σε σήκωσε!
Οπότε στο τέλος μπορεί να κρατήσει και τον Προκόπη στη θέση του ο Κυριάκος για να μην έχει αναταράξεις βάζοντας πχ τον Καραμανλή.
Και η αλήθεια είναι ότι οι Καραμανλικοί βουλευτές και τα στελέχη είναι σαν ξεθυμασμένες κόκα κόλες.
Του Σαμαρά είναι Απάτσι.
Μόνο τον Άδωνη να βάλεις του το ‘χει πάρει το κόμμα του Κυριάκου με τον Σαμαρά ξημερώματα Σαββάτου προς Κυριακή.
*** Ο αξύριστος αυτοδημιούργητος γόης κατέφθασε να σώσει τη χώρα. Έχετε δει την ταινία Φλοράνς που αυτή νομίζει ότι είναι σοπράνο κι επειδή έχει λεφτά όλοι της λένε ναι;
Ο κυρίος Φλοράνς λοιπόν.
Ο Μητσοτάκης θα πάει από ΜΜΕ.
Τώρα λειτουργούν σαν κορτιζόνες.
Σε λίγο δεν θα μπορεί να γίνει περαιτέρω χρήση.
Θα μπουχτίσει ο λαός από τόσο λιβάνισμα.
Φτάνει.
*** Στη Σαμοθράκη τα έκαναν σαν τα μούτρα τους.
Πλήρης διασυρμός.
Και τα περί ετοιμότητας και όλος ο κρατικός μηχανισμός και μ@λ@κιές μπλε.
Σάμπως το 112, το περιβόητο τηλέφωνο, δούλεψε;
Όχι. Το ακούσατε πουθενά; Το διαβάσατε;
Μούγγα οι τζιτζιφιόγκοι της δημοσιογραφίας.
Περιμένουν να δουν τι θα φάνε κι από που.
*** Στην Εύβοια έγινε στάχτη το ωραιότερο δάσος.
Ασφαλώς δεν κάηκαν άνθρωποι, ευτυχώς, αλλά μετά την τραγωδία στο Μάτι, όλα γίνονται αλλιώς.
Όμως μην ξεχνάτε, είμαστε Έλληνες.
Τρεις μήνες αντέχουμε να παίζουμε τον ρόλο.
Μετά ξυπνάει ο γάιδαρος μέσα μας.
Εμπρησμός, λέει, στην Εύβοια.
Το πιστεύω.
Όπως και για το Μάτι το πιστεύω, παρότι βρέθηκε αυτός που προκάλεσε τη φωτιά.
Οι φωτιές, οι άνεμοι, τα συμφέροντα, οι βρωμιές και οι νταβατζήδες του δάσους είναι μια μεγάλη ιστορία που κανείς δεν θα μιλήσει γι’ αυτήν.
Πάμε στην επόμενη φωτιά.
Πάμε στην επόμενη πλημμύρα.
*** Ο Κυριάκος θα μιλήσει για φοροελαφρύνσεις στη ΔΕΘ.
Αυτό θέλει ο κόσμος.
Χέστηκε για το ποιος θα μπει στην ΕΡΤ. Ασφαλώς προτείνει τον διευθυντή του γραφείου Τύπου του. Ξεκάθαρα κομματική τοποθέτηση, αλλά ποιος νοιάζεται;
Όλα αυτά θα ενοχλήσουν αν ο Κυριάκος δεν ανατάξει την Οικονομία.
*** «Κλειδώνει η μείωση στο πρωτογενές» γράφει η Καθημερινή, ύφεση στην παγκόσμια οικονομία και αναταραχή φέρνει το brexit, οι εκλογές στην Ιταλία και στην Ισπανία και κάπου όλα αυτά θα συναντηθούν.
Η Ελλάδα είναι οχυρωμένη, δεν θα τη βρει η παγκόσμια κρίση, έλεγε ο Καραμανλής που καταχειροκροτείται σε όλες τις ταβέρνες που προσέρχεται.
Τις ίδιες παπαριές γράφουν και λένε κι ύστερα θα τρέχουν.
Για τις Πρέσπες βούβα.
Τι γίνεται εκεί στη Νέα Δημοκρατία;
Ησύχασε το εθνικό φρόνημα μόλις κάθισε ο κώλος στην καρέκλα;
*** Να μην το ξεχάσω.
Ο Ζούλας που προτείνετε από τον Κυριάκο για την ΕΡΤ δεν έκανε αυτή την ανάρτηση:

Όπως επίσης δεν έκανε κι αυτή την ανάρτηση:

Κύριε Ζούλα οι αναρτήσεις και οι εξαρτήσεις είναι για κάτι γραβατάκηδες σαν και του λόγου σου, που αντλούν το κύριος από την καρέκλα και όχι από την προσωπικότητα.
Δείξε μου την καρέκλα σου να σου πω ποιος είσαι.

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ