Σάββατο, Μαρτίου 25, 2017

"Κασιμάτειος χολερισμός": η ευγενής όψη του δημοσιογραφίας του βόθρου

Το στάιλινγκ σαν πολιτική κριτική
«Παπούτσια δετά τύπου brogues (ενδεχομένως Church’s, αν και δεν είμαι σίγουρος), παντελόνι σιγκαρέτ (δηλαδή, κολάν για άνδρες και LBGT), δερμάτινο στενό σακάκι, γυαλί ηλίου καθρεφτιζέ πορτοκαλί…»
Κάποια οικοδέσποινα ή γλάστρα πρωινομεσημεριανάδικου, που γεμίζουν την ώρα τους με το τι φόρεσε ο άλφα και η βήτα στην τάδε κοσμική εμφάνισή τους; 
Και ποιον να αφορά η περιγραφή; Τον Λάκη Γαβαλά; τον Τρύφωνα Σαμαρά; ή άλλο, βήτα κατηγορίας όνομα, γκέι μάλλον, όπως υποβάλλει η αναφορά σε LGBT (εντάξει: τυπογραφική αβλεψία το LBGT); 
Όχι· κάποιον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που (δίνω ολόκληρο τώρα το απόσπασμα)
«Το όνομά του δεν έχει σημασία, αλλά την όψη του πρέπει να την περιγράψω, διότι ήταν η ενσάρκωση της “ανάπτυξης”: Παπούτσια δετά τύπου brogues (ενδεχομένως Church’s, αν και δεν είμαι σίγουρος), παντελόνι σιγκαρέτ (δηλαδή, κολάν για άνδρες και LBGT), δερμάτινο στενό σακάκι, γυαλί ηλίου καθρεφτιζέ πορτοκαλί. Με άλλα λόγια, ένας συνήθης κακοχυμένος πενηντάρης μεταμφιεσμένος σε κακοχυμένο τριαντάρη. Για λύπηση ο μουσακάς...»
Σχετική εικόνα
Και τελικά ποιος περιγράφει; Στην έγκριτη Καθημερινή η πρώην Πανδώρα του Βήματος και τώρα Φαληρεύς, ο Στέφανος Κασιμάτης: Όντως, για λύπηση ο μουσακάς!
Αποτέλεσμα εικόνας για Στέφανος ΚασιμάτηΠου διαπρέπει σε ενδυματολογικές και γενικότερες ανθρωπολογικές παρατηρήσεις: όταν γράφει για το σακίδιο του Τσακαλώτου, ο οποίος το χρειάζεται κυρίως «για να ενισχύει την όψη του λέτσου, που οφείλει να προβάλει ο καλός αριστερός για τον εαυτό του...»·
 
 
 
 ή για την «ιδιότυπη σχέση που διατηρεί ο Ζίζεκ με το σαμπουάν και τα άλλα είδη ατομικής καθαριότητας...» κ.ά.Αποτέλεσμα εικόνας για Ζίζεκ
Ξανά: για λύπηση –κι ούτε καν μουσακάς.
 
 

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ


Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για Ζ. ΓκάμπριελΟ Ζ. Γκάμπριελ απαντά στον Β. Σόιμπλε κατηγορώντας τον για την κακή φήμη των Γερμανών στην ΕΕ


Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, απάντησε στον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος τον επέκρινε το πρωί για τις δηλώσεις που έκανε υπέρ μίας μεγαλύτερης βοήθειας της Γερμανίας στην Ελλάδα.
Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Bloomberg, ο Γκάμπριελ απάντησε το απόγευμα, δηλώνοντας ότι «οι δαπάνες ασφαλώς δεν βοηθούν από μόνες τους, αλλά ούτε και η λιτότητα».
«Εάν δεν μπορείς να επικροτήσεις τις προσπάθειες του ελληνικού λαού, χωρίς να σε μαλώνει ο υπουργός Οικονομικών του CDU (σ.σ.: ο Σόιμπλε), τότε είναι σαφές γιατί οι Γερμανοί έχουν μία τόσο κακή φήμη στην ΕΕ», δήλωσε ο Γκάμπριελ στη γερμανική εφημερίδα Bild, όπως σημειώνει το Bloomberg.

Ο "σκοτεινός" σουρεαλισμός

Hans Rudolf "Ruedi" Giger; (5 February 1940 – 12 May 2014) was a Swiss surrealist painter, whose style was adapted for many forms of media, including record-albums, furniture and tattoo-art.

Giger's first success was when H. H. Kunz, co-owner of Switzerland's first poster publishing company, printed and distributed Giger's first posters, beginning in 1969.

Giger's style and thematic execution were influential. He was part of the special effects team that won an Academy Award for Best Achievement in Visual Effects for their design work on the film Alien.His design for the Alien was inspired by his painting Necronom IV and earned him an Oscar in 1980. His books of paintings, particularly Necronomicon and Necronomicon II (1985) and the frequent appearance of his art in Omni magazine continued his rise to international prominence.Giger was admitted to the Science Fiction and Fantasy Hall of Fame in 2013.He is also well known for artwork on several music recording albums including ELP's Brain Salad Surgery and Deborah Harry's KooKoo.

In 1998 Giger acquired the Château St. Germain in Gruyères, Switzerland, and it now houses the H.R. Giger Museum, a permanent repository of his work

The Zurich-based artist was best known for airbrush images of humans and machines linked together in a cold 'biomechanical' relationship. Later he abandoned airbrush work for pastels, markers or ink. He was part of the special effects team that won an Academy Award for design work on the film Alien. In Switzerland there are two theme-bars that reflect his interior designs, and his work is on permanent display at the H.R. Giger Museum at Gruyères.

Giger started with small ink drawings before progressing to oil paintings. For most of his career, Giger had worked predominantly in airbrush, creating monochromatic canvasses depicting surreal, nightmarish dreamscapes. However, he then largely abandoned large airbrush works in favor of works with pastels, markers or ink.

Giger's most distinctive stylistic innovation was that of a representation of human bodies and machines in a cold, interconnected relationship, he described as "biomechanical". His main influences were painters Dado,Ernst Fuchs and Salvador Dalí. He met Salvador Dalí, to whom he was introduced by painter Robert Venosa. Giger was also influenced by the work of the sculptor Stanislas Szukalski, and by the painters Austin Osman Spare and Mati Klarwein.He was also a personal friend of Timothy Leary. Giger studied interior and industrial design at the School of Commercial Art in Zurich (from 1962 to 1965) and made his first paintings as a means of art therapy.

Giger had a relationship with Swiss actress Li Tobler until she committed suicide in 1975.Li's image appears in many of his paintings. He married Mia Bonzanigo in 1979; they divorced a year and a half later.

The artist lived and worked in Zürich with his second wife, Carmen Maria Scheifele Giger, who is the Director of the H.R. Giger Museum.

On 12 May 2014, Giger died in a hospital in Zürich after having suffered injuries in a fall.
[from Wikipedia]

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

How many people really speak their minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, tell me, how many people?
How many people really speak yheir minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, say, how many people?
How many times did I say things I didn't mean.
Out of worry that people could dislike me?
How many times did I buy things I didn't need,
'cause I paid for the name instead of quality?
How many times did I waste my blessings,
just like the money for material possessions?
How many times did I base my decisions,
out of prejudice or other people's visions?
Can you tell me,
How many people really speak their minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, tell me, how many people?
How many people really speak yheir minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, tell me?
How many people, tell me?
How many times did you talk behind somebody's back?
Out of envy, you've lied and said what you've said
How many times did you truly have regrets?
And did you ever try to make it unsaid?
How many times did you waste your blessings
Just like the money for material possessions?
How many times did I base my decisions,
out of prejudice or other people's visions?
Now can you tell me,
How many people really speak their minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, tell me, how many people?
How many people really speak their minds?
How many people really stand for something?
How many people go and follow blind?
How many people, tell me, how many people?
How many people?
Say, how many people?
Do you really stand for something?

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ -ΜΕΓΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

 

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ                         
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ                                                                            
ΤΣΙΜΙΣΚΗ 11, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 54624                                     
Τ  2310 288 036 / F  2310 226 460
www.miet.gr

 

 

Γ.Π. ΣΑΒΒΙΔΗΣ. 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ


Γ. Π. Σαββίδης. 20 χρόνια μετά

Κείμενα: Κατερίνα Γκίκα, Νάσος Βαγενάς, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης 

Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία 2016 
76 σελ. 
ISBN 978-618-5154-08-0 
Τιμή 5,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 4,00 € 


Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, σε συνεργασία με το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, διοργάνωσαν τον Δεκέμβριο του 2015 εκδήλωση αφιερωμένη στα 20 χρόνια από τον θάνατο του Γ.Π. Σαββίδη. Η εκδήλωση αυτή εντάσσεται σε μια σειρά εκδηλώσεων με τις οποίες το Ίδρυμα της Βουλής επιθυμεί να τιμήσει τη μνήμη ορισμένων σημαντικών προσώπων που προσέφεραν πολλά στην πνευματική, επιστημονική και καλλιτεχνική ζωή της χώρας.

Μέσα από τις εισηγήσεις των ομιλητών, που περιλαμβάνονται στην παρούσα έκδοση, αναδεικνύεται το πλούσιο έργο του μελετητή και καθηγητή της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γιώργου Π. Σαββίδη, ο οποίος εισέφερε πολλά στον τρόπο μελέτης της νεοελληνικής ποίησης, ενώ επίσης με υποδειγματικό τρόπο επιμελήθηκε εκδόσεις ποιημάτων σημαντικών Νεοελλήνων ποιητών.  

(από τον πρόλογο του βιβλίου)
 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ 1837-1838

Karl Eduard Zachariä [ von Lingenthal ] 
Ταξίδι στην Ανατολή κατά τα έτη 1837-1838, μέσω Βιέννης, Βενετίας, Ρώμης, Νεάπολης, Μάλτας, Σικελίας και Ελλάδος, προς Θεσσαλονίκη, το όρος Άθως, Κωνσταντινούπολη και Τραπεζούντα

 
Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις: Σπύρος Ν. Τρωιάνος 

Αθήνα, Ακαδημία Αθηνών 2016 
214 σελ. 
ISBN 978-960-404-314-9 
Τιμή 14,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 11,20 € 


[…] Το έτος 1837, σε ηλικία μόλις 25 ετών, αλλά προικισμένος ήδη από τον ακαδημαϊκό του δάσκαλο F. A. Biener με την έφεση για εξερεύνηση των ανέκδοτων πηγών του βυζαντινού δικαίου, θα επιχειρήσει ένα μακρύ περιηγητικό ταξίδι σε πόλεις και μονές της ανατολικής Μεσογείου. Από την Αθήνα έως την Τραπεζούντα, με ενδιάμεσους κόμβους την Θεσσαλονίκη, το Άγιον Όρος και την Κωνσταντινούπολη, εκτυλίσσονται οι αρχειακές του αναδιφήσεις στις δυσπρόσιτες και απομονωμένες βιβλιοθήκες του μεταβυζαντινού κόσμου. Ωστόσο, από την προσοχή του οξυδερκούς αυτού παρατηρητή, ο οποίος απερίφραστα δηλώνει γοητευμένος από «κάθε τι ελληνικό», δεν διαλανθάνουν ούτε οι συνθήκες διαβίωσης, η νοοτροπία, οι λαϊκές δοξασίες και δεισιδαιμονίες, οι αισθητικές αντιλήψεις και οι χαρακτηριστικοί τρόποι έκφρασης των κατοίκων (γλωσσικά ιδιώματα, τραγούδια, απαγγελίες), ούτε οι κοινωνικο-οικονομικοί, εκκλησιαστικοί και πολιτικοί θεσμοί )λ.χ. θεσμός των ευρωπαίων προξένων στην Ανατολή, ελληνικός μοναχισμός και προσκυνητές, κλήρος, εκκλησιαστικά δικαστήρια, και επισκοπικά σχολεία, τοπικές κοινότητες, πολιτικές ομάδες, πρώτα δικαστήρια του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους κ. α.) ή κοινωνικά φαινόμενα-μάστιγες της εποχής (ληστεία-πειρατεία). […]

[…] Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή δίδει στα χαρακτηριστικά εκείνα στοιχεία που αποκαλύπτουν αφενός μεν την πολιτισμική συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτήτων )λ.χ. τούρκοι, φράγκοι, εβραίοι, σλάβοι, αρμένιοι κ.λπ.), αφετέρου δε την βαθιά εδραιωμένη, στο συλλογικό ασυνείδητο των γηγενών πληθυσμών, πεποίθηση για την αδιάλειπτη συνέχεια του ελληνισμού.[…]

 (από το βιβλίο)
 

Η ΕΞΟΔΟΣ. ΤΟΜΟΣ Ε΄. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΙΟ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΦΛΑΓΟΝΙΑ


Η Έξοδος. Τόμος Ε΄. Μαρτυρίες από τον Δυτικό Παράλιο Πόντο και την Παφλαγονία

Πρόλογος – Επιστημονική επιμέλεια: Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης 

Αθήνα, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών 2016 
674 σελ. με α/μ εικόνες 
ISBN 978-960-87610-2-6 
Τιμή 24,90 € / στο βιβλιοπωλείο μας 19,92 €  


Η έκδοση του πέμπτου τόμου της Εξόδου ολοκληρώνει ένα ερευνητικό και εκδοτικό πρόγραμμα του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, το οποίο αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της επιστημονικής λειτουργίας του ιδρύματος για περισσότερο από μισό αιώνα. Οι μαρτυρίες της Εξόδου αποτελούσαν το τελευταίο κεφάλαιο του ερωτηματολογίου με βάση το οποίο συγκροτήθηκε το Αρχείο Προφορικής Παράδοσης του Κέντρου, η μνημειώδης αυτή συλλογή προφορικής ιστορίας, η οποία δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη και παλαιότερη στην Ελλάδα άλλα και μία από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη. Έτσι, η Έξοδος, οι συνθήκες υπό τις οποίες οι ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί εγκατέλειψαν τις εστίες τους στη Μικρασιατική χερσόνησο, αποτελεί και την τελευταία ενότητα των φακέλων των οικισμών που μελέτησε το Κέντρο.[...]

Με την έκδοση των μαρτυριών της Εξόδου η Μέλπω Μερλιέ σκόπευε να αναδείξει τόσο το εύρος και το βάθος της παρουσίας του ελληνισμού στη Μικρασιατική χερσόνησο όσο και το δράμα της συμφοράς και του ξεριζωμού, που, ωστόσο, μέσα από τις ανεξιχνίαστες περιστροφές της ιστορίας ανανέωσε την ελληνική κοινωνία.[...]

(από τον πρόλογο του βιβλίου)
 

Ο ΡΑΜΠΕΛΑΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ. ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ


Μιχαήλ Μπαχτίν  
Ο Ραμπελαί και ο κόσμος του. Για τη λαϊκή κουλτούρα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης

Μετάφραση από τα ρωσικά: Γιώργος Πινακούλας 

575 σελ. 
Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2017 
ISBN 978-960-524-478-1 
Τιμή 24,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 19,20 € 



Ο Ραμπελαί και ο κόσμος του είναι μια συναρπαστική ερμηνεία του ραμπελαισιανού μυθιστορήματος. Εδώ ο Μπαχτίν δείχνει την ουσιαστική σχέση του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ με τη λαϊκή κουλτούρα, με τον γκροτέσκο ρεαλισμό, με το καρναβάλι. Ο Ραμπελαί δεν έγραψε τα βιβλία του απομονωμένος στο σπουδαστήριό του, αλλά τριγυρνώντας στα παζάρια και στα πανηγύρια των γαλλικών πόλεων, ακούγοντας τις φωνές των πραγματευτών και παρακολουθώντας παραστάσεις πλανόδιων θιάσων. Άλλωστε, ο Ραμπελαί ήταν ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της γκροτέσκας λογοτεχνίας: δεν υπηρέτησε το κλασικό αισθητικό ιδεώδες, αλλά ανέδειξε το δύσμορφο, το παράδοξο και το υπερβολικό. Κυρίως όμως έγινε ο κατεξοχήν εκφραστής του καρναβαλικού πνεύματος, εκείνης της δύναμης που ανατρέπει και αναποδογυρίζει την κατεστημένη τάξη. Η μελέτη του Μπαχτίν, ωστόσο, δεν αρκείται στην ερμηνεία του Ραμπελαί· παρουσιάζει επίσης από μια εντελώς νέα οπτική την κοινωνία και τον πολιτισμό της Αναγέννησης. Αποδεικνύει ότι οι γιορτές, τα πανηγύρια και τα καρναβάλια, η κουλτούρα του γέλιου και της πλατείας, δεν ήταν τότε περιθωριακά αλλά κεντρικά στοιχεία στη ζωή των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο ομαλός εργασιακός βίος διακοπτόταν από πολυήμερες διασκεδάσεις, με οργανωμένες παρελάσεις, χορούς και γλέντια. Και αυτές οι λαϊκές γιορτές και διασκεδάσεις καθόριζαν τη σκέψη και τη ζωή όλων των κοινωνικών τάξεων. Πάνω απ’ όλα όμως, το βιβλίο του Μπαχτίν είναι ένα μανιφέστο που κηρύσσει την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος από το φόβο. Στόχος των επιθέσεων του Ραμπελαί, μας θυμίζει ο συγγραφέας, ήταν οι αγέλαστοι, όλοι εκείνοι που εκφοβίζουν και καταπιέζουν την ανθρωπότητα με τη σοβαρότητα και τη σκυθρωπότητά τους. Χάρη στο γέλιο, με την καταστροφική και ταυτόχρονα αναγεννητική δύναμή του, ο άνθρωπος απελευθερώνεται από το φόβο.

 (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
 
 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΑΠΟΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ. ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ-ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΑ

Θανάσης Παπαζώτος  
Μακεδονικά αποσημειώματα. Βυζαντινά – Μεταβυζαντινά

Επιστημονική επιμέλεια: Βαγγέλης Μαλαδάκης 

Αθήνα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 2016 
281 σελ. με έγχρωμες και α/μ εικόνες 
ISBN 978-960-9538-55-8 
Τιμή 18,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 14,40 €  


Τί μαθαίνουμε για την κοινωνία της Βέροιας στις αρχές του 13ου αιώνα από τον Δημήτριο Χωματηνό; Πώς κατέληξαν σε ιδιωτικές συλλογές του εξωτερικού δυο παλαιολόγειες εικόνες από τη Βέροια και πώς επαναπατρίστηκε η μία από αυτές; Που βρισκόταν η μονή της Κρεμενής; Πώς αποκαθίσταται το φράγμα των πτερυγίων της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης; Ποια τεχνοτροπική αντινομία παρατηρείται στις μορφές του Ιωάννη Προδρόμου και του Συμεών Θεοδόχου σε μια βυζαντινή εικόνα της μονής Βατοπεδίου; Γιατί είναι σημαντικό το βημόθυρο του 1527/8 του Αρχαιολογικού Μουσείου της Φλώρινας;

Σε αυτά και άλλα πολύ σημαντικά ερωτήματα γύρω από την Ιστορία και την αρχαιολογία της μεσαιωνικής Μακεδονίας επιχειρεί να δώσει απαντήσεις ο Θανάσης Παπαζώτος στα Αποσημειώματα που βρέθηκαν στα κατάλοιπά του. Στον πρόλογο που έγραψε λίγους μήνες πριν πεθάνει, το 1996, μας υπενθυμίζει ότι:« (...) είναι αδύνατο να ειπωθεί η τελευταία λέξη για τη βυζαντινή Θεσσαλονίκη, όταν συνεχώς η αρχαιολογική έρευνα αποκαλύπτει νέα στοιχεία, τα οποία επαναπροσδιορίζουν τη γνώση μας για την πόλη. Και αν αυτό συμβαίνει σε μία πόλη όπου η ιστορική τεκμηρίωση είναι από τις πλουσιότερες, θέματα της ευρύτερης Μακεδονίας, με φτωχικές κατά περίπτωση μαρτυρίες, σκόρπιες και πολλές φορές μοναδικές, είναι μία ενεργός και συνεχής αναζήτηση.

» Τα Αποσημειώματα είναι μικρά μελετήματα, που συμβάλλουν, νομίζω, στην εξέταση ιστορικών και αρχαιολογικών θεμάτων των μνημείων της Μακεδονίας. Οι επισημάνσεις άγνωστων στην επιστήμη ναών ή τόπων, οι παρατηρήσεις σε αυτούς και η επανεξέταση στοιχείων άλλων γνωστών μνημείων ή θέσεων, δίνουν το έναυσμα της συζήτησης (...)» .

ΟΙ ΑΝΤΕΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (4ος-8ος αι.)


Γεώργιος Θ. Καρδαράς  
Οι Άντες. Ιστορία και πολιτισμός (4ος – 8ος αι.)

Αθήνα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 2016 

230 σελ. 
ISBN 978-960-9538-53-4 
Τιμή 20,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 16,00 €  


Η πραγματευσή της ιστορίας και του πολιτισμού των Αντών, ενός λαού που αναδείχθηκε και χάθηκε ταυτόχρονα στη δίνη των μεταβολών της ύστερης Αρχαιότητας και του πρώιμου Μεσαίωνα, σχετίζεται άμεσα με τα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα για τις συνθήκες που επικρατούσαν στον βαρβαρικό κόσμο κατά τη μεγάλη μετανάστευση των λαών. Το ειδικότερο ενδιαφέρον για τους Άντες δεν είναι συγκυριακό, καθώς η χώρα όπου κυρίως έζησαν, η σημερινή Ουκρανία, βρίσκεται εν μέσω αναταραχών. Το μεγάλο κίνητρο της προσπάθειας είναι το γεγονός ότι η ιδιαίτερη ιστορική παρουσία και ο υλικός πολιτισμός των Αντών παραγνωρίζονται συχνά μέσα στη γενικότερη ιστορία των πρώιμων Σλάβων, όπου τον σημαντικότερο ρόλο διαδραμάτησαν οι αναφερόμενοι στις πηγές ως Σκλαβηνοί.

Η παρούσα μονογραφία, στηριζόμενη στα πλέον πρόσφατα πορίσματα της έρευνας τόσο στον δυτικό κόσμο όσο και της Ανατολικής Ευρώπης, δεν αποσκοπεί στο να κάνει ευρύτερα γνωστό έναν πρώιμο σλαβικό λαό παραθέτοντας μόνο κοινότυπες μαρτυρίες για τα χαρακτηριστικά του ή μία απλή καταγραφή των σχετικών ευρυμάτων. Αντίθετα, φιλοδοξεί να αναδείξει ποικίλες πτυχές της ιστορίας των Αντών και να διαφωτίσει ακόμη περισσότερο μία σειρά ζητημάτων, τα οποία έχουν καίρια σημασία για την κατανόηση του ιστορικού πλαισίου και των σχέσεων που ανέπτυξαν οι Άντες με τον περίγυρό τους.[...]

(από τον πρόλογο του συγγραφέα)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ

Francois Dosse  
Από την  Ιστορία των ιδεών στην Ιστορία της διανόησης

Ετήσια διάλεξη Κ. Θ. Δημαρά, 2014 

Αθήνα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών 2016 
190 σελ. 
ISBN 978-960-9538-56-5 
Τιμή 10,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 8,00 € 


Έκπληξη προκαλεί η αντίθεση που επικρατεί στον χώρο της έρευνας, στο πεδίο της Ιστορίας της διανόησης, ανάμεσα στη Γαλλία, όπου αυτό το είδος της Ιστορίας παρέμεινε για πολύ καιρό στα σπάργανα, και στον αγγλοσαξονικό και γερμανικό χώρο, όπου είναι συνηθισμένο. Η παραδοξότητα αυτή εξηγείται με πολλούς τρόπους. Από τη μια πλευρά, η θέση της φιλοσοφίας στη Γαλλία, θεσμοθετημένη, με ένα σώμα αναγνωρισμένων και καταξιωμένων κειμένων τα οποία κυριαρχούν σε όλη τη διάρκεια της σχολικής φοίτησης, δεν άφησε χώρο για την Ιστορία της διανόησης. Από την άλλη, ο θρίαμβος της Ιστορίας των νοοτροπιών, στα χρόνια 1970-1980, που κυρίως οφείλεται στους ιστορικούς της σχολής των Annales, συνέβαλε σημαντικά στο να καταπνιγεί κάθε απόπειρα να υπάρξει μια Ιστορία της διανόησης, διότι προέκρινε ανώνυμα, μαζικά, στατιστικά φαινόμενα, καθώς και τις παγιώσεις, τις αντιστάσεις απέναντι στην αλλαγή. [...]

 (από το βιβλίο) 

ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (1941-1944), ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΩΝ Ρ. ΡΟΥΦΟΥ, Θ.Δ. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΛ. ΚΟΤΖΙΑ ΚΑΙ Γ. ΘΕΟΤΟΚΑ


Ευάγγελος Π. Καραγιάννης  
Όψεις της κατοχικής εμπειρίας στην Αθήνα (1941-1944), μέσα από την πεζογραφική παραγωγή των Ρ. Ρούφου, Θ. Δ. Φραγκόπουλου, Αλ. Κοτζιά και Γ. Θεοτοκά

Αθήνα, Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων 2016 

478 σελ. 
ISBN 978-960-8351-77-6 
Τιμή 19,90 € / στο βιβλιοπωλείο μας 15,92 € 


Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται τα έργα των Ροδή Ρούφου (Χρονικό μιας Σταυροφορίας), Θεόφιλου Δ. Φραγκόπουλου (Τειχομαχία, Το Σιωπηλό Σύνορο), Αλέξανδρου Κοτζιά (Πολιορκία, Ιαγουάρος) και Γιώργου Θεοτοκά (Ασθενείς και Οδοιπόροι). Τα αφηγήματα αυτά εκφράζουν τον μη εαμικό χώρο και η ιδεολογία των συγγραφέων τους καλύπτει ένα ευρύ φάσμα που εκτείνεται από τον ακραίο/σταυροφορικό αντικομμουνισμό μέχρι τον φιλελευθερισμό. Από κοινωνικής-γεωγραφικής απόψεως οι συγκεκριμένοι πεζογράφοι, με εξαίρεση τον Κοτζιά, κατοικούσαν κατά την περίοδο της Κατοχής στον ευρύτερο χώρο του Κολωνακίου και είχαν ήδη καταξιωθεί στην πνευματική ζωή της αθηναϊκής κοινωνίας (Θεοτοκάς) ή είχαν προγονικές περγαμηνές και ανήκαν σε ανερχόμενα κοινωνικά στρώματα (Ρούφος, Φραγκόπουλος). Ακόμα, οι συγγραφείς που εξετάζονται είχαν ανάμειξη στα λογοτεχνικά αναπαριστώμενα γεγονότα της περιόδου 1941-1944 είτε ως μέλη αντιστασιακών οργανώσεων (Ρούφος, Φραγκόπουλος, Κοτζιάς) είτε με την εκούσια ή ακούσια συνεισφορά τους στο ιδεολογικό υπόβαθρο ορισμένων μη εαμικών οργανώσεων (Θεοτοκάς). Ωστόσο, πρέπει να διευκρινιστεί ότι τα έργα του Ρούφου και του Φραγκόπουλου αποτελούν ένα είδος ιδιότυπης μαρτυρίας, καθώς οι δύο πεζογράφοι σχεδόν «αυτοβιογραφούνται» ή βιογραφούν υπαρκτά πρόσωπα και, επομένως, το στοιχείο της μυθοπλασίας είναι μικρότερο στα αφηγήματα αυτά έναντι των έργων του Κοτζιά κυρίως και κατά δεύτερο λόγο του Θεοτοκά. Στα αφηγήματα του Κοτζιά κυριαρχεί το μυθοπλαστικό στοιχείο και έχει αμβλυνθεί ο χαρακτήρας της μαρτυρίας, αλλά περιγράφεται το κλίμα της περιόδου, έστω και με πιο έμμεσο τρόπο από τους άλλους συγγραφείς που εξετάζονται. Γενικότερα, όμως, σε όλους τους πεζογράφους ανακύπτει το ζήτημα της βιωμένης μνήμης που εδώ χρησιμοποιείται ως πρωτογενής ιστορική πηγή.

Αναφορικά με τα κριτήρια επιλογής των συγκεκριμένων λογοτεχνικών έργων πρέπει να γίνουν ορισμένες παρατηρήσεις. Πέρα από το κριτήριο της ιδεολογικής ένταξης των πεζογράφων που εξ ορισμού εξασφαλίζει, έστω και αντιθετικά (μη εαμική οπτική), τις μεθοδολογικές προϋποθέσεις για την ξεχωριστή μελέτη των έργων τους, πρέπει να τονιστεί ότι στα αφηγήματα των τεσσάρων συγγραφέων που εξετάζονται υπάρχει μια κοινότητα θεματική: αποδίδονται λογοτεχνικά σημαντικές πτυχές των ενδοελληνικών αντιπαραθέσεων κατά την κρίσιμη περίοδο 1941-1944 (ειδικότερα στην περιοχή της Αθήνας) και δεν δίνεται τόσο μεγάλη έμφαση στην πάλη κατά των Γερμανών. Ακόμα, πρέπει να επισημανθεί ότι τα αφηγήματα αυτά δεν μελετώνται με αισθητικά κριτήρια. Άλλωστε, μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν αμιγώς λογοτεχνική και σε μεγάλο βαθμό υποκειμενική και αμφισβητήσιμη. Επίσης, τα εν λόγω αφηγήματα δεν εξετάζονται με κριτήριο την αναγνωστική τους απήχηση. [...]


(από την εισαγωγή του βιβλίου)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ, 15ος- 19ος ΑΙΩΝΑΣ. ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ, ΕΤΕΡΟΤΗΤΕΣ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

 
 
 
 
Αφροδίτη Κούρια  
Η Ελλάδα στην περιηγητική εικονογραφία, 15ος – 19ος αιώνας. Ταυτότητες, ετερότητες, μεταμορφώσεις

Αθήνα, Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή 2016 

183 σελ. με έγχρωμες και α/μ εικόνες
ISBN 978-960-7588-40-1 
Τιμή 30,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 24,00 € 


Ο περιηγητισμός, ένα πολυδιάστατο πολιτισμικό φαινόμενο, αποτελεί διεθνώς, εδώ και χρόνια, αντικείμενο συστηματικής έρευνας και μελέτης από επιστήμονες διαφόρων κλάδων, και έχει αποτελέσει αφορμή για την οργάνωση πολυάριθμων εκθέσεων. Μέσα στον ευρύ ορίζοντά του οι ευρωπαϊκές περιηγησείς στον ελληνικό χώρο έχουν ενδελεχώς ερευνηθεί κυρίως στα πεδία της ιστορίας κσι της χαρτογραφίας.

Το ανά χείρας βιβλίο προσεγγίζει την περιηγητικη εικονογραφία του ελληνικού χώρου από τα τέλη του 15ου ώς και τον 19ο αιώνα, και κατ' επέκταση το φαινόμενο του περιηγητισμού, από τη σκοπιά του ιστορικού της τέχνης. Εξετάζονται ισότιμα το θεματικό πραγματολογικό στοιχείο και η μορφοπλαστική γλώσσα, η μορφολογία αυτών των έργων, η οποία ώς τώρα δεν έχει μελετηθεί συστηματικά στις ποικίλες παραμέτρους της, και μάλιστα με όρους διαχρονικής αλλά και συγχρονικής εξέτασης των εικόνων. Εξέτασης που καθιστά δυνατή μια συνθετική- συνδυαστική θεώρηση και ανάγνωση του υλικού, αναδεικνύει σταθερές καθώς και σημαίνουσες διαφοροποιήσεις, παρακολουθεί την εξελικτική πορεία ορισμένων θεμάτων και επίσης θεματικών αλλά και μορφικών μοτίβων με τις επιβιώσεις, τις μεταλλαγές και τις ανασημασιοδοτήσεις τους μέσα στα νέα κάθε φορά συμφραζόμενα και, τέλος, φωτίζει τον κομβικό ρόλο των προτύπων (με τη στενή και την ευρεία έννοια) σε διττή βάση: τα πρότυπα των περιηγητικών εικόνων και οι περιηγητικές εικόνες ως πρότυπα. Όλα αυτά τα ζητήματα παρουσιάζουν πολλαπλό ενδιαφέρον και η εμβέλειά τους ξεπερνά σε ορισμένες περιπτώσεις τα όρια, τον ορίζοντα και τα περιεχόμενα του περιηγητισμού. Αυτό πιστοποιείται από τη φιλελληνική εικονογραφία, τη δυτικοευρωπαϊκή ζωγραφική και τη νεοελληνική τέχνη.[...]
 

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ 50μ.Χ- 1912

Γιάννης Μέγας, Τζέκυ Μπενμαγιόρ  
Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Μαρτυρίες μη Θεσσαλονικέων 50 μ.Χ. – 1912

Θεσσαλονίκη, University Studio Press 2017 

549 σελ. με α/μ εικόνες 
ISBN 978-960-12-2310-0 
Τιμή 37,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 29,60 €


Εφαλτήριο του ανά χείρας βιβλίου αποτέλεσε η συστηματική συλλογή πληροφοριών σχετικών με την εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης –περιλαμβανομένης και της κοινότητας των Ντονμέδων– από άτομα που επισκέφθηκαν την πόλη ή έζησαν κατά διαστήματα σ’ αυτήν, ξεκινώντας από τα χρόνια του αποστόλου Παύλου (50 μ.Χ.) μέχρι τον Οκτώβριο του 1912, ημερομηνία απελευθέρωσης της πόλης. Ευελπιστούμε να χρησιμεύσει ως “βιβλίο πηγών” για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει στην ιστορία της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης. Στο παρόν έργο το αναγνωστικό κοινό θα βρει γεγονότα και ερμηνείες τους που αφορούν την κοινότητα Θεσσαλονίκης από μη Θεσσαλονικείς, τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα.
 

Η ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥΠΟΛΗ ΤΟΥ Α.Π.Θ.


Νίκος Καλογήρου  
Η πανεπιστημιούπολη του Α.Π.Θ.

Θεσσαλονίκη, University Studio Press 2017 

332 σελ. έγχρωμες και α/μ εικόνες 
ISBN 978-960-12-2315-5 
Τιμή 42,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 33,60 € 



  Από το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο του 1917-21, η οργάνωση της πανεπιστημιούπολης του Α.Π.Θ. σηματοδότησε, με τη συνολική της σύνθεση και με χαρακτηριστικά κτίρια-τοπόσημα, την αστική ταυτότητα της σύγχρονης Θεσσαλονίκης. Η κατασκευή των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων λειτούργησε διαχρονικά ως καταλύτης για τις διαδοχικές φάσεις του εκσυγχρονισμού της πόλης και της κοινωνίας. Το βιβλίο εστιάζει στην ανάδειξη της μοναδικότητας της πανεπιστημιούπολης του Α.Π.Θ., ως νησίδας μοντέρνας αστικής και αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Με αυτή την οπτική, η αρχιτεκτονική διευθέτηση σχετίζεται με την ευρύτερη παιδευτική λειτουργία του Αριστοτελείου στο πλαίσιο του ιδιόμορφου αστικού εκσυγχρονισμού της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης με διαχρονική, πολυπολιτισμική παρουσία. Η πρώτη εκπαιδευτική χρήση στην περιοχή έγινε με το διδακτήριο που σχεδιάστηκε από τον Β. Ποζέλι το 1888 (κτίριο της σημερινής Παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής). Η εικόνα που διαμορφώθηκε, στα 90 έτη συνεχούς λειτουργίας, είχε την αφετηρία της στο πρώτο συνολικό πολεοδομικό σχέδιο του Ε. Εμπράρ (1917-21), που προέβλεπε τη δημιουργία πανεπιστημίου στη σημερινή θέση. Οι οργανωμένες εκλεκτικιστικές (δεύτερο σχέδιο Εμπράρ) και πρωτομοντέρνες προτάσεις (σχέδιο Ν. Μητσάκη) του μεσοπολέμου έδωσαν ελάχιστες υλοποιήσεις. Επικαθόρισαν όμως τις μεταγενέστερες εξελίξεις και αποδείχτηκαν κρίσιμες για τη μακρά διάρκεια του θεσμού, με τις αρχικές διευθετήσεις της ρυμοτομίας και τη γενική διάταξη των εγκαταστάσεων ως ελεύθερων μονάδων στο χώρο. Η σημαντικότερη περίοδος ανάπτυξης χαρακτηρίστηκε από τις αμιγείς επιτεύξεις του μεταπολεμικού μοντερνισμού, που έδωσαν το κυρίαρχο στίγμα στο σύνολο σχηματίζοντας μια νησίδα μοντέρνας σύνθεσης, με μοναδικά έργα αρχιτεκτόνων όπως οι Π. Καραντινός, Ν. Κακούρης, Κ. Παπαϊωάννου και Κ. Φινές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι πρόσφατοι μετανεωτερικοί πειραματισμοί και οι χωρικές συνθέσεις. Επιχειρώντας να υπερβεί τις συμβατικές προσεγγίσεις, η διερεύνηση δοκιμάζει δύο παράλληλες αναγνώσεις. Στη σύνθετη αφήγηση του πρώτου μέρους προστίθεται η εστιασμένη παρουσίαση 15 επιλεγμένων συγκροτημάτων.

 
 

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΖΩΗ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΑΦΟ

Mark Rowlands  
Μια καλή ζωή. Φιλοσοφία από την κούνια μέχρι τον τάφο

Μετάφραση: Ρίτα Αλεξίου 

Αθήνα, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου 2017 
313 σελ. 
ISBN 978-618-5118-24-2 
Τιμή 19,08 € / στο βιβλιοπωλείο μας 15,26 € 



Φιλοσοφικό εγχειρίδιο ή λογοτεχνική αυτοβιογραφία; Το Μια καλή ζωή περιέχει το φανταστικό χειρόγραφο ενός άνδρα, που αυτοαποκαλείται Μίσκιν, το οποίο ανακάλυψε, σχολίασε και επιμελήθηκε ο γιος του Νικολάι, εντάσσοντας συγχρόνως και κάποιες παρεμβολές από κείμενα της μητέρας του, Όλγκα. Πρόκειται για τον απολογισμό ενός ανθρώπου, μέσα από ένα φιλοσοφικό πρίσμα, σε σχέση με τη ζωή που έζησε και τις επιλογές που έκανε (γέννηση, θάνατος, εκπαίδευση, έρωτας, θρησκεία, ηθική, αρρώστια, κ.λπ.). Ταυτόχρονα, είναι ένα ευφυέστατο παιχνίδι πολλαπλής συγγραφικής ταυτότητας.

Ο Mark Rowlands πραγματοποιεί μια καθηλωτική εξέταση των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζουμε και των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε σε κρίσιμες καμπές της ζωής μας, αλλά και στην καθημερινότητά μας. Με αφορμή διάφορα περιστατικά της ζωής του, ο ήρωας αναμετράται με τις έννοιες της ευτυχίας και της απόλαυσης, της αυτονομίας και της ευημερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας, της αγάπης και της συμπόνιας, της απώλειας και των αναμνήσεων, αξιοποιώντας πάνω απ' όλα τη δύναμη των λέξεων και του κειμένου. Με αναφορές στις αντικρουόμενες απόψεις των μεγάλων στοχαστών από την αρχαιότητα έως σήμερα, διαπιστώνει ότι κανένα σύστημα ηθικών κανόνων από μόνο του δεν επαρκεί. Τελικά, δεν είναι οι πράξεις ή οι αρχές που μπορούν να χαρακτηριστούν ως καλές ή κακές, αλλά η ίδια η ζωή στο σύνολό της.

Με καυστικό χιούμορ που εναλλάσσεται με απίστευτη σοβαρότητα, το Μια καλή ζωή διαβάζεται με άνεση, όπως ένα μυθιστόρημα, και συγχρόνως προκαλεί, όπως τα βαθύτερα φιλοσοφικά έργα.
 
 

Ο ΣΠΙΝΟΖΑ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Άρης Στυλιανού  
Ο Σπινόζα και η Δημοκρατία 
 
Αθήνα, Εκδόσεις Πόλις 2016 

211 σελ.
ISBN 978-960-435-540-2 
Τιμή 15,00 € / στο βιβλιοπωλείο μας 12,00 € 



Στο βιβλίο παρουσιάζεται συνοπτικά η πολιτική θεωρία του Σπινόζα, με έμφαση στην πρωτότυπη σπινοζική σύλληψη της δημοκρατίας και του προτεινόμενου εκδημοκρατισμού κάθε μορφής πολιτεύματος. Επιπροσθέτως, επιχειρείται μια κριτική εξέταση ορισμένων καίριων προβλημάτων της σύγχρονης πολιτικής φιλοσοφίας, καθώς και της σημερινής συζήτησης περί δημοκρατίας, κυρίως ως προς την έμπνευσή τους από συγκεκριμένες ιδέες και έννοιες σπινοζικής προέλευσης. Έτσι, αναλύονται δύο ιδιαίτερες ερμηνείες της σπινοζικής θεωρίας για την πολιτική και τη δημοκρατία: του Αντόνιο Νέγκρι και του Ετιέν Μπαλιμπάρ.

Η πολιτική διάσταση της φιλοσοφίας του Σπινόζα παραγνωρίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, προς όφελος της διάσημης και γοητευτικής μεταφυσικής του. Εντούτοις, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η σπινοζική πολιτική θεωρία έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον της έρευνας, επηρεάζοντας σε σημαντικό βαθμό και τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία.

Λάκης Λαζόπουλος: Η Ευρώπη πέθανε. Ζήτω η Γερμανία!

Δεν ξέρω ποια Ευρώπη γιορτάζουμε. Ή μάλλον τι Ευρώπη είναι αυτή που δεν μπορούν να τη γιορτάσουν όλοι οι Ευρωπαίοι, παρά μόνο οι Γερμανοί. Η Ευρώπη που ξέραμε τελείωσε. Η Ευρώπη που φανταζόμασταν δεν θα έρθει. Η Ευρώπη «δολοφονήθηκε» δια χειρός Σόιμπλε και… σφαίρας Μέρκελ.
Οι Γερμανοί για άλλη μια φορά στην ιστορία διέλυσαν την Ευρώπη, αυτή τη φορά τηρώντας όλες τις «δημοκρατικές» διαδικασίες. Η ανάγκη τους να ξεχωρίζουν, να υπερέχουν και να συμπεριφέρονται σαν κακότροποι κατακτητές είναι βαθιά μέσα στο DNA τους και όσες βροχές δημοκρατίας να πέσουν πάνω τους, αυτοί δεν πρόκειται να βραχούν. Οι Έλληνες έχουν ψωροπερηφάνια, κομπορρημοσύνη, ψευδοεγωϊσμό, αλλά ποτέ μεθοδικότητα και στρατηγική βασανιστηρίων άλλων λαών. 
Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι ένα ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης με διοικητή Γερμανό. Νιώθουν πως αυτοί ξέρουν τη δοσολογία των φαρμάκων και θέλουν να την χορηγούν χωρίς την άδεια του ασθενούς. Μας κάνουν ενέσιμο την τεχνογνωσία τους και μας επιβάλουν τις δημοσιονομικές τους απαιτήσεις σε υπόθετο. Δεν τους νοιάζει αν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι, μας χτυπούν αλύπητα και αλληλέγγυα. Ποτέ αλληλέγγυος δεν βασάνισε έτσι συνάνθρωπο του στη νεότερη ιστορία. Απλά, στην παρούσα φάση επειδή δεν μπορούσαν οι ίδιοι οι Γερμανοί, ως Ευρωπαίοι, να λερώσουν τα πολιτισμένα τους χέρια, προκειμένου να κάνουν τις αποτρόπαιες πράξεις, έφεραν το ΔΝΤ στην Ευρώπη για να μπορούν αυτοί να το «παίζουν» πολιτισμένοι και ευπρεπείς. 
Έβαλαν τον μπράβο τους να μας χτυπάει και αυτοί μας περίμεναν μετά στις Βρυξέλλες να μιλήσουμε πολιτισμένα. Γι’ αυτό δεν θέλει ο Σόιμπλε να φύγει το ΔΝΤ. Γιατί αμέσως θα χρεωθεί αυτός όλη τη βαρβαρότητα και τα βασανιστήρια μας. Αυτό που ζει η Ελλάδα σε αυτή την Ευρώπη είναι ντροπή. Απόλυτη. Η χώρα μας εξευτελίζεται από δεξιούς και αριστερούς και το διεθνές αληταριό με πρόσχημα τον δανεισμό ασκεί καθημερινό βιασμό στις ζωές μας. 
Πόσο άλλο Χίλτον να αντέξουμε;
Πόσο άλλο θα αντέξουμε να βλέπουμε αυτά τα καθικοτόμαρα να έρχονται και να μας οδηγούνε σε ασφυξία κάθε μέρα για να γλιτώσουμε τι; Συνέχεια θέλουν κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. 
Και κάθε μέρα τα αλλάζουν και θέλουν άλλα, διαφορετικά. Τα έχουν αρπάξει όλα, δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Τα παιδιά χάσαν ήδη τα σπίτια των πατεράδων τους, τους πήραν το μέλλον και τρέχουν δεξιά και αριστερά για να βρουν μία δουλειά. Μεταναστεύουν, όπως τα χελιδόνια σαν χειμωνιάσει. Όλη η Ελλάδα είναι σκυμμένη και κάνει λογαριασμούς. Λιποθυμούν τα παιδιά στα σχολεία και αυτά τα ευρωπαϊκά καθίκια φωνάζουν κι άλλο… 
Απορώ γιατί ένας τόσο υποταγμένος λαός έχει ανάγκη να κάνει παρέλαση την 25η Μαρτίου. Με τι μούτρα παρελαύνεις, σηκώνοντας το λάβαρο μιας επανάστασης, ενώ αύριο θα συρθείς με τη σημαία της υποταγής στο Χίλτον; Για πόσο ακόμα θα συνομιλούμε με τους οικονομικούς δολοφόνους της χώρας μας; Ε, λοιπόν όχι. Το είπαμε και αγνοήθηκε. Το ξαναλέμε. Όχι. Και δείχνουν τα γκάλοπ ότι όλοι ετοιμάζονται να σκύψουν οριστικά το κεφάλι στους Γερμανούς δια του Μητσοτάκη, ο οποίος είναι γεννημένος στην κούνια του ΝΑΙ και της αποστασίας. Ας πούνε οι πολλοί το ΝΑΙ, λοιπόν κι ας πούνε οι ολίγοι το ΟΧΙ. Θα σταθώ με τους ολίγους. Δεν εννοώ ασφαλώς το ΟΧΙ του εθνικισμού, ΟΧΙ από ΟΧΙ έχει διαφορά. Δεν με εκπροσωπεί το όχι του μίσους προς κάθε διαφορετικότητα. Εννοώ όχι σε μία Ευρώπη γερμανική, στη Γερμανώπη, εννοώ όχι στη διάλυση και στην Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, εννοώ όχι στη λιτότητα, όχι στην ανεργία, όχι στον δανεισμό – τοκογλυφία (πάνω από 60 δισ. έχουν κερδίσει οι Γερμανοί ήδη από μας), εννοώ όχι στην αρπαγή των σπιτιών, των ζωών μας, των περιουσιών μας, του ήλιου μας, της θάλασσας μας. Θέλω να είμαι ίσος ανάμεσα στους ίσους και όχι να υβρίζομαι καθημερινά από τους κάθε λογής Ντάισελμπλουμ.
Αν ο κόσμος από όλη αυτή την υποταγή το μόνο του αίσθημα και ανάγκη είναι περισσότερη υποταγή, τι να πω; Αν γέμισε ο τόπος Μητσοτάκια, τότε η υποταγή είναι στο αίμα μας. 
Θα σταθώ, λοιπόν, μαζί με τους ολίγους, αυτούς οι οποίοι βλέπουν την Ευρώπη σαν μία κόλαση. Δεν υπάρχει πια ένα μέρος στην Ευρώπη που να μπορείς να σταθείς ήρεμος. 
Ήμουνα στη Ρώμη την περασμένη εβδομάδα και καθώς περπατάγαμε ανάμεσα στο πλήθος, έβλεπα πολλούς ανθρώπους να ρίχνουν κλεφτές ματιές πίσω τους, μην τους έρθει κανένα αυτοκίνητο από το πουθενά, παρότι όλοι οι δρόμοι ήτανε γεμάτοι με αστυνομικούς και οχήματα που μπλοκάρανε την οποιαδήποτε ανεπιθύμητη είσοδο.
Ακούς μετά αυτά τα λόγια των εξαθλιωμένων πολιτικών της γραβάτας «Η Δημοκρατία θα νικήσει», αλλά ο φόβος ήδη περπατάει μέσα στα σωθικά μας και τις ψυχές μας. Ζούμε σε μία φοβισμένη, διαιρεμένη, διαλυμένη Ευρώπη. Ζούμε με μία Γερμανία που δεν ντρέπεται να κάνει αυτά τα βασανιστήρια στη χώρα μας. Ε, λοιπόν, δεν γιορτάζω. Η Ελλάδα πενθεί.
Η ελληνική κυβέρνηση αν της έχει απομείνει ακόμη κάτι από το παλιό της σθένος, ας αρχίσει να συλλαβίζει ξανά το όχι. Και αν φοβάται να το πει ολόκληρο ας αρχίσει να το συλλαβίζει γράμμα προς γράμμα.
Η Ευρώπη πέθανε. Ζήτω η Γερμανία!

Από τα νάματα της παράδοσης



 ____________________________________

Ο Δημήτρης Υφαντής, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Τριφώνου, επιστρέφει στη δισκογραφία με έναν προσωπικό δίσκο -- πρόταση.

Η «Κρασομηλιά», είναι η νέα δισκογραφική δουλειά του τραγουδοποιού, που κουβαλάει μέσα του την αμεσότητα του σημερινού στίχου και την μαγεία των μελωδιών που γεννιούνται στην αγκαλιά της παράδοσης.

Πρόκειται για 13 ολοκαίνουρια τραγούδια ή για 13 ιστορίες, με δράκους και ξωτικά να εναλλάσσονται με τον έρωτα και τους προβληματισμούς του σήμερα.

Στις ενορχηστρώσεις σμίγουν τα παραδοσιακά όργανα, διονυσιακά και τρυφερά, απλά και εντυπωσιακά με τον ηλεκτρικό ήχο της εποχής μας.

Τέλος τα κλαδιά της Κρασομηλιάς στολίζουν με τις μοναδικές τους ερμηνείες ο Παντελής Θαλασσινός, ο Γιάννης Κότσιρας και τα Υπόγεια Ρεύματα που συμμετέχουν φιλικά σ' αυτό το δίσκο.

Η συγκίνηση και το χιούμορ εναλλάσσονται με τόσο έξυπνο τρόπο στην «Κρασομηλιά», που κερδίζει τον ακροατή με το πρώτο άκουσμα.

Συνοδεύεται από ένθετο βιβλιαράκι με τους στίχους των τραγουδιών, τους μουσικούς και άλλες πληροφορίες

OI ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

Η ΑΝΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΩΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΩΝ ΑΔΙΑΝΤΡΟΠΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για contradiction animated gifs 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Μένουν όντως τα γραπτά;

Η Καθημερινή, 

Το λέμε και το ξαναλέμε ότι τα γραπτά μένουν, μνημονεύουμε και τη λατινική μορφή του δόγματος, «scripta manent», δεν είναι όμως βέβαιο ότι κατανοούμε απολύτως τι σημαίνει η επίμονη παρουσία των γραπτών, η αθανασία τους. Δεν φαίνεται να καταλαβαίνουμε ότι τώρα που το Διαδίκτυο εξασφαλίζει σε οποιονδήποτε τη δυνατότητα να ανακαλέσει τις «πίσω σελίδες» οποιουδήποτε, τα πράγματα διαφέρουν ριζικά από την «πρωτόγονη» εποχή. Τότε μόνο οι επιμελέστεροι των δημοσιογράφων κρατούσαν αρχείο για συγκεκριμένα θέματα (πού να τα προλάβεις όλα και πού να τα χωρέσεις). Ωστε να μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακαλούν στην τάξη τους ασυνεπείς και δίγλωσσους.

Η αθανασία των γραπτών, διαπιστωμένη πια και όχι απλή ευχή ή υπερβολική ελπίδα, θα έπρεπε να μας έχει κάνει δυο και τρεις φορές προσεχτικότερους (δηλαδή υπεύθυνους) όταν γράφουμε· και οι πολιτικοί γράφουν κυρίως διά των επίσημων ομιλιών, ας μην το λησμονούν. Θα έπρεπε επίσης να μας έχει ήδη διδάξει ότι οφείλουμε να είμαστε πέντε κι έξι φορές προσεχτικότεροι (δηλαδή υπεύθυνοι) κάθε φορά που μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο ή το ίδιο πρόβλημα. Φυσικά και είναι νόμιμη η αλλαγή αντιλήψεων και στάσης. Οι άνθρωποι, εκτός βέβαια από τους πιο πεισματάρηδες, δικαιούνται να αλλάζουν γνώμη, να ωριμάζουν, να αναπροσανατολίζονται συνεκτιμώντας τα εκάστοτε νέα δεδομένα. Αρκεί να μη θίγεται ο πυρήνας των αξιών τους (αν έχουν). Και να μη διεκδικούν το αλάθητο για οτιδήποτε κι αν λένε ή πράττουν.

Οι πολιτικοί μας, δυστυχώς, δεν μας έχουν συνηθίσει σε μια τέτοια στάση, ευθύτητας και ειλικρίνειας. Είναι σίγουροι πως έχουν πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν τα λεγόμενά τους, σε χρονικό διάστημα ενός μηνός, ενός έτους, μιας δεκαετίας, έχουν την ίδια σχέση που έχει η νύχτα με τη μέρα. Μπορούν έτσι να μεταφράζουν σε «ναι» ένα πεντακάθαρο δημοψηφισματικό «όχι». Μπορούν να μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο με ταχύτητα Οικονόμου (εννοώ τον βουλευτή κ. Β. Οικονόμου, που πλάγιασε ΠΑΣΟΚ, άλλαξε πλευρό σαν ΔΗΜΑΡ και ξύπνησε Ν.Δ.) και να απαιτούν να πιστέψουμε ότι οι ιδέες τους μένουν ίδιες και πάντα ευγενείς, σε κάθε μετακίνησή τους. Μπορούν ακόμα να αποδέχονται τον Δεκέμβριο του 2008 ότι «από όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπέδι οι πολίτες έχουν πληγωθεί», όπως ο κ. Κ. Καραμανλής, και τώρα να μιλούν για «σκευωρία». Και μες στην έξαψη της «δικαίωσης» να αδιαφορούν για την κραυγαλέα αντίφαση.

Μνημονευτέες και οι αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. «Ναι, ήταν σκάνδαλο το Βατοπέδι... Κάποιοι σίγουρα έβγαλαν χρήματα!» έλεγε στις 13.6.2010 στον «Αδέσμευτο Τύπο», «με γλώσσα που τσακίζει κόκαλα». Για «λάσπη» μιλάει τώρα. Τον Ιούνιο του 2010 η κ. Μπακογιάννη ήταν φρεσκοδιαγραμμένη από τη Ν.Δ., λίγους δε μήνες αργότερα ίδρυσε την προσωπική της Δημοκρατική Συμμαχία. Τότε είχε λόγους να είναι αντικαραμανλική. Οι ανάγκες, όμως, άλλαξαν. Και μαζί τους και οι απόψεις.
 Αποτέλεσμα εικόνας για βαρβακειος  σχολη 1930


ΟΙ  ΠΑΡΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΧΙΝΑ*
ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ ΕΠΙ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 

Αποτέλεσμα εικόνας για Σχινάς, Αλέξανδρος, 1924-2012
Σατιρικά ποιήματα που μιμούνται το ύφος
των στίχων   πασίγνωστων, στους παλαιότερους
νέους,  ποιημάτων  από επιφανείς  Έλληνες  ποιητές.
Τα περισσότερα  από τα κείμενα αυτά  διδάσκονταν 
στη Μέση Εκπαίδευση , στα χρόνια που φοιτούσε
 στο Βαρβάκειο ο Αλέξανδρος Σχινάς και τα 
"πειραγμένα" αντίγραφά τους πρέπει να γράφτηκαν 
την εποχή της βασιλο-Μεταξικής Δικτατορίας της 4ης
 Αυγούστου,  στο τέλος της γυμνασιακής του ζωής.
Προφανής στόχος η γελοιποποίηση  του αυστηρού
γυμνασιακού περιβάλλοντος- με τους "κέρβερους"
καθηγητές- και η καταγγελία της πνιγηρής  δικτατορικής  
ατμόσφαιρας στην ελληνική κοινωνία   και ιδιαίτερα
στη νεολαία , την οποία  ο Μεταξάς  είχε μετατρέψει
σε στρατό μικρών πραιτωριανών του καθεστώτος.


http://news247.gr/eidiseis/afieromata/article4200736.ece/BINARY/w660/metaxas+eon.jpgΑ. ΒΑΛΑΩΡΙΤΗ
 («Ή Φυγή»)

Είναι παράλογο, Ομέρ Βρυόνη:

Η EON εχούμησε και μας πλακώνει.

Είναι παράλογο, κι’ όμως σουρίζουν,

και παρελαύνουνε και φοβερίζουν.


  

Είναι παράλογο. Ακούς πώς σκούζουν;

Σαν λύκοι φθάσανε, ρυάζονται, γρούζουν,

άνοιξε ο Αύγουστος και μου ξερνάει

τον μαύρο κόσμο του για να με φάη.



Για δες σαν δαίμονες μάς πελεκάνε.

Μπρος στον Πατέρα τους πώς ροβολάνε.

Δες τα κεφάλια τους, δες τα στυλιάρια,

δες τα παράσημα και τα καμάρια.
  

Βρυόνη πρόφθασε, ακόμα λίγο

κι’ από τα νύχια τους δεν θα ξεφύγω.


ΚΑΒΑΦΗ
 («Ιθάκη»)

Σα βγεις στον πηγαιμό για το Βαρβάκειο,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Γερακιόνας καί τους Λιώκηδας(1)
τον θυμωμένο τον Μουζάλα(2) μη φοβάσαι∙

τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Γερακιόνας (3) καί τους Λιώκηδας (4)

τον θυμωμένο τον Μουζαλά δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μέσ’ στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

ΙΙολλά τα φθινοπωρινά πρωϊά να είναι

που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά

θα μπεις σε καφενέδες, πρωτοειδωμένους∙

να σταματήσεις σε πορνεία αθηναϊκά,

και τες καλές πραγματείες ν’ αποκτήσεις:

Γλουτούς και στήθη — κεχριμπάρια κι’ έβενους —

και προφυλακτικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονο περμαγκανάτ∙

σε λέσχες μυστικές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στο νου σου νάχεις το Βαρβάκειο.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις την πορείαν διόλου.

Καλύτερα ώρες πολλές νά διαρκέσει∙

κι’ εξαντλημένος πια ν’ αράξεις στο σχολειό,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει το Βαρβάκειο.

Το Βαρβάκειο σ’ έδωσε μιαν ευκαιρία.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στο δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι’ αν πτωχικό το βρεις, το Βαρβάκειο δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες τα ελληνικά σχολεία τι σημαίνουν.

 Αποτέλεσμα εικόνας για 4η αυγουστου

ΚΑΛΒΟΥ
 («Εις ελευθερίαν», «Εις Ιερόν Λόχον», «Ο Φιλόπατρις»)
Ευτυχισμένα πλάσματα

της πλέον ευτυχισμένης

κυβερνήσεως, τελειώνομεν

έναν ύμνον και εις άλλον

πέφτομεν πάλιν.


  

Ω φιλτάτη πατρίς,

ω θαυμάσια χερσόνησος

Γραικία, συ μου έδωκας

της EON και του Βαρβακείου

τα χρυσά δώρα.



Ας μη βρεξη ποτέ

το σύννεφον, κι’ ο άνεμος

άπατρις ας μή σκορπίση

το σκότος το μακάριον

που μας σκεπάζει.


  

Και συ τον ύμνον δέξου.

Εχθαίρουσιν οι Δικτάτορες

την ψυχήν και βροντάουσιν

επί τας κεφαλάς

των αχαρίστων.



Ας μη μου δώση η μοίρα μου

εις ξένην γην παιδείαν.

Είναι γλυκύς ο βίος μας

μόνον όταν κοιμώμεθα

εις την πατρίδα.

  
ΠΑΛΑΜΑ 
(«Ο Σάτυρος ή το γυμνό τραγούδι»)
Όλα γυμνά τριγύρω μας,

όλα γυμνά εδώ πέρα,

Ξεβράκωτα, ανύποπτα,

μεσάνυχτα είν’ η μέρα.

Άφαντη η σκέψη, ολάνοιχτα

του θράσους τα παλάτια,

χάλια χορτάστε, μάτια,

σ’ ελληνικό ρυθμό.


  

Εδώ τα πάντ’ αγράμματα

Κι’ αδιάντροπα λυσσάνε∙

αστέρι είν’ ο ξερόβραχος

κι’ η παγωνιά φωτιά ‘ναι.

Παράσημα για κλάμματα

και τσίγκους για ασήμια

ντύνεται η θεία μας γύμνια

η πατριωτική.



Εδώ είν’ αριά κι αταίριαστα

της γνώσεως τα δέντρα,

κρασί είν’ η άγνοια άκρατο,

εδώ είν’ η γύμνια αφέντρα.

Εδώ είν’ η πρόοδος όνειρο,

εδώ χαράζει ακόμα

στης νύχτας μας το στόμα

χαμόγελο εθνικό.


  

Εδώ του Αυγούστου μάγεμα,

η EON αποθεώθη,

τσουλέψαν οι Αρτέμιδες,

οι Ερμήδες είναι νόθοι.

Εδώ η βλακεία ολόγυμνη,

θάμα στα υγρόζωα κήτη

βλέπω το φαλαγγίτη

να χύνεται παντού.



Μακρυά μας όσα αταίριαστα,

ντυμένα και κρυμμένα,

τα δυτικά και τα’ άσκημα

και ακάθαρτα και ξένα.

Ορθά όλα, εις στάσιν προσοχής,

με φουσκωμένα στήθια.

Γύμνια είναι κι’ η εύήθεια

και γύμνια κι’ η αγουστιά
  Σχετική εικόνα 
ΠΟΛΕΜΗ
(«Το παλιό βιολί»)

Άκουσε τ’ απόκοσμο εθνικό βιολί,

μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά τ’ Αυγούστου!

Στο παληό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί

πατέρα. Και δικτάτορος μόνον χάριν γούστου.

 Αποτέλεσμα εικόνας για 4η αυγουστου

Και ο Ντούτσε ο άγρυπνος και ο ζηλευτός

ζήλεψε και σώπασε κι’ έσκυψε κι’ εστάθη

για να καταλάβει τι είναι πάλι αυτός

που τα λέει γλυκύτερα τα δικά του πάθη.



Ως κι ο Φοίνιξ, τ’ άχαρο, το δειλό πουλί,

με λαχτάρ’ απόκρυφη τα φτερά τινάζει

και σωπαίνει ακούοντας το παλιό βιολί

για να μάθει ο δύστυχος πώς ν’ αναστενάζει.



Τι κ’ αν τρώει ξύλο ό κοσμάκης; Τί

κι’ αν περνούν αγύριστοι χρόνοι κι’ άλλοι χρόνοι;

Πιο γλυκειά και πιο όμορφη και πιο δυνατή

η φωνή του γίνεται όσο αυτό παλιώνει.

ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
 (Η γυναίκα στο πάρκο)

Απ’ το προαύλιο πέρασε και πάλι η Παρπαρία (5)
μέσα στους όρθιους των ανδρών, μονάχη, τους κορμούς.

Πειράγματα της έριξε η απέξω αληταρία

και μείς τους μαραμένους μας συλλογισμούς.



Κι’ εγώ, που από το μάταιο σχολειό αναχωρούσα,

την είδα κι’ είπα: «Είναι νωρίς∙ θα μείνω...» Μυστικά

στον πόνο και στη γνώση της να εμπιστευθώ μπορούσα

τις στράκες, τις σαΐτες μου και άλλα σχετικά.


ΠΟΡΦΥΡΑ
 (Lacrimae rerum)

«Πατέρα»! Το σχολείο μας εστοίχειωσεν

από τη ζωγραφιά σου τη θλιμμένη,

στους τοίχους, στο γραφείο, στά εικονίσματα,

από την ομορφιά σου κάτι μένει.



Κάτι σαν ευελπίδων μυρωδιά, κι’ απλώνεται

και το φτωχό σχολείο πλημμυρίζει,

κάτι σα φάντασμα μισοσπαρτιάτικο,

κι’ όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει.



Όξω, βαρειά μονότονη αναγέννηση

δέρνει τη χώρα μας∙ και τότε αντάμα

τα πράγματα που επιάσανε τα χέρια σου

αρχίζουν ένα κλάμα..., κι’ ένα κλάμα...



Και μέσα δω, ο καλός της πλήξης σύντροφος,

τ’ αγαπημένο καθηγητολόϊ,

τραγουδιστής του Αυγούστου, κι’ αυτό κλαίοντας,

ρυθμίζει αργά, φριχτά το μοιρολόι.

 Αποτέλεσμα εικόνας για Γεώργιος με το Μεταξά
ΣΟΛΩΜΟΥ
 («Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι»).

Ο Γεώργιος με το Μεταξά χορεύουν και γελούνε,

κι’ εστησ’ ο Έλληνας χορό με την τετάρτη Αυγούστου,

κι’ η χώρα ηύρε την καλή και τη γλυκεία της ώρα.

Το μανιαδάκι  (6) βρίσκεται σ’ ώρα γλυκειά κι’ εκείνο.

Παιδιά καθάρια και γλυκά, παιδιά χαριτωμένα,

χύνονται μέσα στην EON τη μοσχοβολισμένη,

και παίρνουνε το μόσχο της κι’ αφήνουν τη δροσιά τους,

κι’ ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πυγής τους,

τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί και κάνουν σαν αηδόνια.

Χώρα γιομάτη θαύματα, χώρα σπαρμένη μάγια,

χωρίς ποσώς τα μάτια σου ν’ ανοίγουν και να κλαίνε.
____________________
 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
 1. και 2. Συνδιευθυντές της Βαρβακείου, αμείλικτοι σε μαθητικά παραπτώματα.
3. και 4.Καθηγητές .Αμείλικτοι διώκτες των "παραβατών", κυρίως εκείνων που σύχναζαν σε απαγορευμένους χώρους, καφέ, κινηματογράφους, πορνεία,στους οποίους έκαναν συχνές και ξαφνικές εφόδους.
5.Καθηγήτρια Τεχνικών της Βαρβακείου.
6. Υπαινικτική αλλά σαφής αναφορά στον διαβόητο  υπουργό Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκη, απηνή διώκτη παντός προοδευτικού ατόμου.Αποτέλεσμα εικόνας για Μανιαδάκη

________________________
*

Σχινάς, Αλέξανδρος, 1924-2012





Αλέξανδρος Σχινάς (1924-2012). Ο Αλέξανδρος Σχινάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο και σπούδασε στο Χημικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (1947-1949) άρχισε να ταξιδεύει, κυρίως σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης ως το 1959, οπότε εγκαταστάθηκε οριστικά στην τότε Ομοσπονδιακή Γερμανία. Από εκεί συνεργάστηκε με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1963-1965), την ΕΡΤ (μετά το 1974), και το σταθμό της Deutsche Welle στην Κολωνία. Από την τελευταία θέση του ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με ελληνικά και γερμανικά λογοτεχνικά περιοδικά. Πέθανε στο Έσσεν της Γερμανίας, όπου ζούσε, στις 7 Φεβρουαρίου 2012, σε ηλικία 88 ετών. Ο Αλέξανδρος Σχινάς τοποθετείται στη μεταπολεμική γενιά της ελληνικής πεζογραφίας με το έργο του "Αναφορά περιπτώσεων". Θεματικά κινείται γύρω από το γνωστό άξονα των συγχρόνων του πεζογράφων (το παράλογο του πολέμου, η εκμηδένιση του ανθρώπου από το απάνθρωπο σύστημα της εξουσίας, η αγωνία για το μέλλον της ανθρωπότητας, ο έρωτας ως μοναδική ελπίδα), ενώ η συμβολή του στην ανανέωση του νεοελληνικού αφηγηματικού λόγου έγκειται κυρίως στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ανέτρεψε την παραδοσιακή αφηγηματική φόρμα, με δημιουργικές επιρροές από συγγραφείς όπως ο Φραντς Κάφκα και ο Τζωρτζ Όργουελ και σταδιακή αποκρυστάλλωση ενός προσωπικού ύφους γραφής, με βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα την κατάργηση τόσο της τοποθέτησης των γεγονότων σ’ ένα συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο, όσο και της διάκρισης ανάμεσα στην εξωτερική πραγματικότητα και την εσωτερίκευσή της από τους ήρωες του συγγραφέα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αλέξανδρου Σχινά βλ. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, "Αλέξανδρος Σχινάς", στο "Η μεταπολεμική πεζογραφία · Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του '67", Ζ΄, σ.184-193, Αθήνα, Σοκόλης, 1988.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(1990) Η παρτίδα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1989) Αναφορά περιπτώσεων, Βιβλιοπωλείον της Εστίας