Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2019

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟ

ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΚΛΟΝΙΣΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΜΟΥ ΥΓΕΙΑ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ!


Ο Γιώργος Μίνος είδε και σχολιάζει τη νέα ταινία του Λάνθιμου

Κώστας Μανιάτης

Ένα σινεφίλ παραλήρημα βγαλμένο μέσα απ' τα χειρότερα κινηματογραφικά σου όνειρα.
ΛΕΓΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΟΤΙ O ΠΑΟΚ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΟΚ O ΚΥΡΙΟΣ ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΦΙ ΤΟΥ ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΟΚ ΡΑΖΒΑΝ ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΕΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΣΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΛΑΝΘΙΜΟ ΣΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ  ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΦΕΡEΙ ΓΟΥΡΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΚΑΘΟΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΝΑ ΤΟΥ ΕΥΧΗΘΟΥΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΥΧΗ ΣΤΟΝ ΛΑΝΘΙΜΟ, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Ο ΛΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΦΟΡΑΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ, ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΤΕΛΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΑΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΚΑΡ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΥΦΙ ΤΟΥ ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΤΟΥ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΕΝΑ ΣΚΟΥΦΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΕΝΑ ΣΚΟΥΦΙ ΜΑΛΛΙΑΡΟ ΚΟΣΜΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΦΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΖΕΣΤΟ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΣΤΑΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ.
ΠΑΟΚ.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΟΚ ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΟΚ ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΚΕ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΟΠΟΥ ΣΥΝΕΧΑΡΗ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΟΘΟΝΗ ΠΡΟΕΒΑΛAN ΦΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΤΗΣ ΡΙΖΟΥΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΕΠΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΖΗΤΗΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟ ΦΕΙΒΟΡ, ΤΟ ΔΕ ΦΕΙΒΟΡΙΤ, ΖΗΤΗΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΣΚΑΡ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΑΠΟ ΟΣΟ ΛΕΝΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΕΓΩ ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΤΕΛΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΑΖΒΑΝ ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ, ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΑΝ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΦΥΣΙΚΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΝ ΚΟΝΤΟΕ ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΟΤΙ Η ΑΕΚ ΕΧΕΙ ΟΜΑΔΑ ΠΙΟ ΔΟΥΛΕΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ Η ΑΕΚ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΟ ΧΙΜΕΝΕΘ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ ΤΟΥ ΠΡΟΝΤΙΤΖΙ ΠΑΣΧΑΛΗ ΤΣΑΡΟΥΧΑ Η ΑΕΚ Η ΟΠΟΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΑΥΤΟ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΒΕΒΑΙΑ ΑΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΤΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΛΕΙΠΕΙ, ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΝΤΟΕ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΣΟΙ.
ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ.

ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΩΡΑ ΦΕΙΒΟΡΙΤ, ΔΕ ΦΕΙΒΟΡΙΤ, ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΟΚ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΗΤΑΝ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΦΙΦΑ ΠΗΓΑΝ ΜΕΣΑ ΕΔΩΣΑΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ, ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΔΩ ΝΑ ΠΩ ΕΔΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΒΑΙΣ ΣΤΗΝ ΡΕΙΤΣΕΛ ΒΑΙΣ ΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΒΕΡΗ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑ ΠΟΥ ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΕΝΑ ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΤΗΝ ΝΙΚΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝΕ, ΠΑΟΚ.
ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΕΜΑ ΣΤΟΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ Ο ΜΑΟΥΡΙΤΣΙΟ, Ο ΒΑΡΕΛΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΣΧΑΛΑΚΗΣ ΝΟΜΙΖΩ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΣΧΑΛΑΚΗΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΣΤΟΟΥΝ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΕΙΔΙΚΑ Ο ΠΑΣΧΑΛΑΚΗΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΚΛΑΡΙΝΟΠΑΣΧΑΛΑΚΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΧΑΡΙΤΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΜΜΑ ΣΤΟΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΝ ΛΑΝΘΙΜΟ ΟΤΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΣΤΟΟΥΝ ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΗΣ ΤΟ ΔΕΙ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΝΘΙΜΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΤΟΥΣ ΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠΌ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΞΕΝΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΝΙΚΟΛ ΚΙΝΤΜΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΦΑΡΕΛ, ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΟΛΙΝ ΦΑΡΕΛ ΤΟΝ ΙΡΛΑΝΔΟ,  ΕΝΑΝ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΟΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΡΑΖΕΚ ΧΑΣΑ ΦΑΝΤΛΑΛΑ ΣΙΚΑΜΠΑΛΑ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΕΦΑΛΛΟΥ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΤΗΣ ΡΙΖΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ.
ΠΑΟΚ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΠΩΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΟΚ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΕΡΣΙ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΩΣΤΕ ΠΑΛΙ ΤΑ ΠΕΡΣΙΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΟΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΔΩΣΑΝΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΧΤΥ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ, ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΤΟΥ ΒΛΑΝΤΑΝ ΙΒΙΤΣ, ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΒΛΑΝΤΑΝ ΙΒΙΤΣ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ ΚΑΘΩΣ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΦΟΒΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΟΤΙ Ο ΟΣΚΑΡ ΓΚΑΡΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ ΝΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΙ ΑΛΛΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΠΕΡΣΙ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΡΥ, ΤΟΝ ΒΑΡΥΤΑΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ, ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΓΚΑΡΣΙΑ ΩΣΤΕ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΙΧΗΣΕ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΟΓΙΚΑ ΚΛΟΝΙΣΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΜΟΥ ΥΓΕΙΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ.
ΠΑΟΚ;;;
ΝΑΙ ΠΑΟΚ.

Ο ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΓΡΑΦΙΑΣ

 
ΦΡΟΝΤΙΣΕ
  Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.

Πάσχισε να 'ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας

όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.

Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού

να συνεφέρουν με χαστούκια

όσους λιποθύμησαν μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους.

Ποιήματα (1941-1974), 1978, σ. 83.


Η σύζυγος του λογοτέχνη Άρη Αλεξάνδρου, Καίτη Δρόσου, μιλά για τους γονείς του, την καταγωγή του από την Ε.Σ.Σ.Δ, τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα, τις δυσκολίες επιβίωσης που αντιμετώπισε και το γάμο τους. Σημαντικό μέρος της παρουσίασης της ζωής του λογοτέχνη καλύπτουν η περιγραφή των ιδεολογικών του προσεγγίσεων και διαφωνιών ως προς την κομμουνιστική ιδεολογία και πρακτική, η ζωή του στην εξορία και στις φυλακές κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, οι δυσκολίες επιβίωσης στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του 1967, αλλά και στο Παρίσι όπου τότε κατέφυγε, αναγκαζόμενος να εργάζεται σε κάθε είδους επάγγελμα προκειμένου να βιοποριστεί. Ο καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης, αφού αρχικά εκφράζει τη δυσκολία του να μιλήσει για το έργο ενός ανθρώπου που γνωρίζει και δε ζει, προβαίνει στη συνέχεια σε μια συνολική παρουσίαση της μελέτης του σχετικά με το έργο του Άρη Αλεξάνδρου. Επικεντρώνει τα σχόλιά του στην παρουσίαση του τελευταίου λογοτεχνικού του κειμένου «Το κιβώτιο», τεκμηριώνοντας την άποψή του ότι πρόκειται για ένα «ιδιότυπο ηρωικό μυθιστόρημα». Η εκπομπή περιλαμβάνει αρχειακό υλικό, φωτογραφίες και εξώφυλλα βιβλίων του Άρη Αλεξάνδρου, ενώ η αφήγηση περιλαμβάνει ανάγνωση αποσπασμάτων από τα έργα του. Παραγωγή: «Παρασκήνιο», EΡΤ 1986

KISS MY ASS, ΓΚΙΟΖΑΚΟ !


KISS MY ASS

Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον εις την ιθαγενή μας  διάλεκτο:

Να το  κοιτάς καλά, ρε κόπανε, όταν οδηγώ!
Όταν τσατίζεσαι για την οδική μου συμπεριφορά, σου λέω  "Άντε και... αγαπήσου!"
 

Να ξέρεις ότι Εγώ είμαι ο απόλυτος Ένας , ο μοναδικός καβαλάρης της ασφάλτου!
Αυτός που γ#μά και δέρνει!
 

Ξέρεις ποιος είσαι εσύ , ρε #*ίδι ; Είσαι αυτός που ζητάει τη φωτογραφία του
ο Μπαμπινιώτης, για να τον βάλει στο λήμμα ...μαλάκας!
Γι' αυτό λοιπόν!
KISS MY ASS
KAI KANE TO ΜΟΥΓΚΑ,
ΓΚΙΟΖΑΚΟ*!
* γκιοζάκος ο : υποκοριστικό του Καραγκιόζης σε σύντμηση (Καραγκιοζάκος).

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

Dans les yeux de ma mère

Ma mère elle a quelque chose
Η μητέρα μου έχει κάτι
Quelque chose dangereuse
Κάτι το επικίνδυνο
Quelque chose d'une allumeuse
κάτι το προκλητικό
Quelque chose d'une emmerdeuse
κάτι το ενοχλητικό

Elle a des yeux qui tuent
Έχει μάτια που σκοτώνουν
Mais j'aime ses mains sur mon corps
Μα λατρεύω τα χέρια της πάνω στο σώμα μου
J'aime l'odeur au-dessous de ses bras
Λατρεύω το τη μυρωδιά της κάτω από τα μπράτσα της
Oui je suis comme ça
Ναι, έτσι είμαι

Dans les yeux de ma mère
Στα μάτια της μητέρας μου
Il y a toujours une lumière
Υπάρχει πάντοτε ένα φως
Dans les yeux de ma mère
Στα μάτια της μητέρας μου
Il y a toujours une lumière
Υπάρχει πάντα ένα φως
L'amour je trouve ça toujours
Εκεί βρίσκω πάντα τον έρωτα
Dans les yeux de ma mère
Στα μάτια της μητέρας μου
Dans les yeux de ma mère
Στα μάτια της μητέρας μου
Il y a toujours une lumière
Υπάρχει πάντα ένα φως

Ma mère elle m'écoute toujours
Η μητέρα μου πάντα μ' ακούει
Quand je suis dans la merde
Όταν είμαι μες στα σκατά
Elle sait quand je suis con et faible
Πάντοτε ξέρει πότε είμαι ηλίθιος και αδύναμος
Et quand je suis bourré comme une baleine
και πότε είμαι φουσκωμένος απ' το πιοτό σαν φάλαινα
C'est elle qui sait que mes pieds puent
Αυτή είναι που ξέρει πως τα πόδια μου πονάνε
C'est elle qui sait comment j'suis nu
Αυτή είναι που ξέρει πως είμαι γυμνός
Mais quand je suis malade
Αλλά όταν αρρωσταίνω
Elle est la reine du suppositoire
Αυτή είναι η βασίλισσα των υπόθετων

Aπόδοση: Gerontakos

«Eις την ταινίαν θα λάβη μέρος και μια γάτα, αστήρ εξαιρετικής ομορφιάς, η μις Kαλιφόρνια, μασκότ της συμπαθούς πρωταγωνίστριας Φρίτας Πουπελίνας ...»

Αχιλλέας Μαδράς , ο πρωτοπόρος


ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΔΡΑΣ
(1875- 29 Νοεμβρίου 1972)
Είναι ο πιονιέρος του ελληνικού κινηματογράφου. Χάρη σ' αυτόν γυρίστηκαν οι πρώτες ελληνικές ταινίες, στην εποχή του βωβού κινηματογράφου.
Φύση τυχοδιωκτική, που ακροβατούσε ανάμεσα στο όνειρο και το κιτς, έζησε μια ζωή περιπετειώδη και γνώρισε από κοντά μεγάλες μορφές της τέχνης του εικοστού αιώνα.
Ο Αχιλλέας Μαδράς σπούδασε ηθοποιός στο Κονσερβατουάρ του Παρισίου και δούλεψε λίγο καιρό , ερμηνεύοντας μικρούς ρόλους, δίπλα στη μεγάλη ιέρεια του θεάτρου Σάρα Μπερνάρ.

Η κάθοδός του στην Ελλάδα, που συγκλονίζεται από τη Μικρασιατική Καταστροφή, του δίνει την ιδέα να συγκεντρώσει υλικό από τα ντοκιμαντέρ που τραβούσαν οι καμεραμέν του ελληνικού στρατού, κατά τη διάρκεια του ατυχούς πολέμου, και να το μοντάρει παρουσιάζοντας μία μεγάλου μήκους ταινία υπό τον τίτλο "Πρόσφυγες του πολέμου".
Η ταινία προβλήθηκε κατά κύριο λόγο στους έλληνες μετανάστες της Αμερικής, όπου ο Μαδράς παρέμεινε για ένα μικρό διάστημα παίζοντας μικρούς ρόλους σε ταινίες του Χόλιγουντ.
Η δεύτερη επιστροφή του στην Αθήνα σημαδεύεται από
την προσπάθεια να γυρίσει ταινίες μυθοπλασίας, γι' αυτό συνεργάζεται με σπουδαίους ηθοποιούς της εποχής, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης , ο Μανόλης Καντιώτης, ο Βασίλης Αυλωνίτηςκ.ά.
Οι ταινίες όμως  Μαρία η Πενταγιώτισσα και Ο μάγος της Αθήνας προκάλεσαν σάλο  για την αφέλεια, τα απίθανα λάθη και την  απίστευτη  κακοτεχνία τους Η μικροαστική Αθήνα του Μεσοπολέμου επίσης δεν ήταν δυνατό να βλέπει την  πρωταγωνίστρια και σύζυγο του Μαδρά να δείχνει ως "παστρικιά"  ακάλυπτα τα ...στήθη της.Τρελά πράματα... 
Δείτε αποσπάσματα από τις απολαυστικές- cult πλέον- ταινίες του Μαδρά , σχολιασμένες με χιούμορ από τον Αλέκο Σακελλάριο, και γελάστε με την ψυχή σας.
Βασίλη Αυλωνίτη, ο οποίος έχασε τα λόγια του και τραγούδησε «σαρδάμ, σαρδάμ»....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/axilleas-madras-o-ithopoios-pou-gyrise-tis-protes-kinimatografikes-tainies-apo-to-onoma-tou-vgike-i-leksi-sardam-eno-i-gynaika-tou-emfanistike-gymnostithi-se-film-tou-1931/
Βασίλη Αυλωνίτη, ο οποίος έχασε τα λόγια του και τραγούδησε «σαρδάμ, σαρδάμ»....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/axilleas-madras-o-ithopoios-pou-gyrise-tis-protes-kinimatografikes-tainies-apo-to-onoma-tou-vgike-i-leksi-sardam-eno-i-gynaika-tou-emfanistike-gymnostithi-se-film-tou-1931/
 

Αχιλλέας Μαδράς - Βικιπαίδεια


Είπε τις, Ηράκλειτε, τεόν μόρον, ες δε με δάκρυ ήγαγεν

είπε τις, Ηράκλειτε, τεόν μόρον, ες δε με δάκρυ
ήγαγεν, εμνήσθην δ' οσσάκις αμφότεροι
ηέλιον κατεδύσαμεν, αλλά συ μεν που,
ξείν' Αλικαρνησεύ, τετράπαλαι σποδιή΄
αι δε τεαί ζώουσιν αηδόνες, ήσιν ο πάντων
αρπακτής Αΐδης ουκ επί χείρα βαλεί.

Καλλίμαχος* , Παλατινή Ανθολογία VII, 80.
*
Κάποιος  μίλησε , Ηράκλειτε, για  το θάνατό σου
και με πήραν τα δάκρυα. Θυμήθηκα πόσες φορές

μας βρήκε το βράδυ συζητώντας. Εσύ βέβαια,
φίλε από την Αλικαρνασσό, προ πολλού έχεις γίνει στάχτη,
αλλά τα αηδόνια σου είναι ζωντανά΄ αυτά
ο άρπαγας Άδης δεν μπορεί να τα βάλει στο χέρι.


Gerontakos
 Σημείωση: Ο Καλλίμαχος αναφέρεται στον ποιητή
Ηράκλειτο από την Αλικαρνασσό, στον οποίο
αποδίδεται ένα πολύ καλό επίγραμμα
της Παλατινής Ανθολογίας.
Τα "αηδόνια" του Ηρακλειτου αντιπροσωπεύουν
μεταφορικά τα καλά ποιήματα που έχει γράψει.



Καλλίμαχος (310 πΧ-249 πΧ) - Βικιπαίδεια

ΥΠΑΓΕ ΟΠΙΣΘΕΝ ΜΟΥ , ΣΑΤΑΝΑ!


«Με τη βία δε συνομιλείς»

https://img.documentonews.gr/unsafe/1000x600/smart/http://img.dash.documentonews.gr/documento/imagegrid/2019/02/21/5c6e97e2825e6324a82155f5.jpg
«Με τη βία δε συνομιλείς» λέει η τραγουδίστρια και συνθέτρια Νένα Βενετσάνου με αφορμή την 1η Ημερίδα του Documento «Ευρώπη, Σκοτεινή Ήπειρος Ξανά» που θα γίνει τη Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

«Η γνώμη μου είναι ότι περισσότερο έχουν ευθύνη αυτοί που συνομιλούν με την ακροδεξιά. Είναι σαν να την προωθούν. Δημιουργείται ένας μπαμπούλας και ο φόβος γίνεται συγκολλητική ουσία ανάμεσα στους ανθρώπους. Με τη βία δεν συνομιλείς. 
Δια του λόγου ίσως να φωτίσεις την παραπλάνηση αυτών των ανθρώπων. 
Πιστεύω ότι δεν είναι ο εθνικισμός που δημιουργεί την άνοδο της ακροδεξιάς, είναι η παγκοσμιοποίηση».

Λιλήθ


Μουσική: Νένα Βενετσάνου
Στίχοι: Νένα Βενετσάνου
΄Αλμπουμ: "Το κουτί της Πανδώρας" (LYRA/1984)

Η σκέψη μου για σένανε
μες τη σκιά ας μένει.
Όμορφο όνομα, Λιλήθ,
γραφή μισοσβησμένη.

Μάτια βαθιά σαν έβενος,
γαλάζιο το κορμί σου.
Ποια χέρια σε καρφώσανε
στη μέση της αβύσσου!

Ζούμε άχαρες, μικρές ζωές
Ποια τα μάγια θα μας λύσει;
Μες τα σπίτια ζούμε σιωπηλές.
Ποια το φόβο θα νικήσει;

Παίζεις με φίλτρα μαγικά,
μάγισσα της αβύσσου.
Μένεις μακριά απ' τη ζεστή
φωτιά του Παραδείσου.

Στα σκοτεινά σε ρίξανε,
μα εσύ γυμνή χορεύεις.
Γέννα ανήκουστη τολμάς
και διχασμούς φυτεύεις.

Ζούμε άχαρες, μικρές ζωές
Ποια τα μάγια θα μας λύσει;
Μες τα σπίτια ζούμε σιωπηλές.
Ποια το φόβο θα νικήσει;

Λουλούδι, νυχτολούλουδο,
μελαχρινό αηδόνι.
Φτεροκοπάς τον πόνο σου
στο σκοτεινό αλώνι.

Και νιώθω τα σκιρτήματα,
το φτερωτό σημάδι.
Δεν ονομάζω τίποτα.
Λιλήθ, πυκνό σκοτάδι.

Ζούμε άχαρες, μικρές ζωές
Ποια τα μάγια θα μας λύσει;
Μες τα σπίτια ζούμε σιωπηλές.
Ποια το φόβο θα νικήσει;

ΑΤιΜη δημοσιογραφία...



Η παρακμή της δημοσιογραφίας και των ΜΜΕ δεν είναι απλώς θέμα ποιότητας αλλά σκοπιμότητας. Πρόσωπα και οργανισμοί φαίνεται να έχουν στρατευτεί σε μια πολιτική εμμονή, αδιαφορώντας για την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία. Αποτέλεσμα εικόνας για υποφαντης atm
 "Ο Υπο-φάντης και το ΑΤΜόλαδό του  "

Ένας – σεσημασμένος - ρεπόρτερ πληκτρολογεί στο ΑΤΜ το ποσό των 100.000 ευρώ πιστεύοντας πως έτσι θα αποδείξει ότι η συγκεκριμένη τράπεζα δανειοδοτεί υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι τον απλό πολίτη και το μόνο που καταφέρνει είναι να γίνει ανέκδοτο των κοινωνικών δικτύων. Βέβαια το μιντιακό κατεστημένο επιχειρεί με μανία να αναγάγει σε μείζον θέμα ένα δάνειο που αντιστοιχεί στη μέση ελληνική οικογένεια ενώ έχει «αγνοήσει» δάνεια-μαμούθ, παράνομες χρηματοδοτήσεις πολιτικών και σκάνδαλα διαφθοράς. Είναι θέμα ιεράρχησης.
Άλλοι επιλέγουν να παραλείψουν μια κρίσιμη λέξη του Ευκλείδη Τσακαλώτου προκειμένου να μεταστρέψουν τη δήλωσή του για τα πρωτογενή πλεονάσματα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να υπηρετηθεί το αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη περί θριάμβου της ΝΔ και μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία ωστόσο είχε εκτινάξει το κόμμα του την τελευταία φορά που κυβέρνησε.
Mια σειρά από δημοσιογράφους συνωστίζονται έξω από την πόρτα της ΝΔ για μια θέση στα ψηφοδέλτιά της. Πλειοδοτούν σε υπερβολές και fake news λες και αποτελεί κριτήριο αξιολόγησής τους, όπως αποδεικνύει ο "γκουρού" του είδους που κατάφερε να πάρει μια θέση. Ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος υποψήφιος με τη ΝΔ https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2019/08/285298-marketnews_loverdos_mitsotakis.jpg
 "Kαλωσόρισες στη Νέα Δημοκρατία, Γιάννη Λοβέρδο, πρύτανη της Σχολής των  Fake News!"


Η "ενημέρωση" γίνεται οπαδική και οι δημοσκοπήσεις μετατρέπονται σε εργαλεία προπαγάνδας με δημοσιογράφους να μεταχειρίζονται τα αμφιλεγόμενα ευρήματα ως εργαλεία χειραγώγησης. Ειδήσεις "θάβονται" όταν δεν "βολεύουν" ή εκθέτουν πρόσωπα και ειδήσεις "δημιουργούνται"  όταν η πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί το αφήγημα.
Fake news, φαιδρότητες, εμφυλιοπολεμικές ιαχές και δημοσιογραφική παρακμή συνθέτουν το νοσηρό μιντιακό σκηνικό. Μέσα στη μανία για την παραγωγή ψευδών ειδήσεων, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με σύνδρομο στέρησης εξουσίας αδιαφορούν πλέον για την πραγματικότητα από το ψέμα. Παράγουν και καταναλώνουν ό,τι τους συμφέρει, χωρίς κανένα δισταγμό.
Υπάρχει αιτία για την ηθική κατάπτωση και δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι το κράτος και οι τράπεζες έπαψαν να χρηματοδοτούν χρεοκοπημένα ΜΜΕ, προκειμένου αυτά να δίνουν θηριώδεις μισθούς στους μιντιακούς "αγωνιστές" για την αναβίωση και αναπαραγωγή αυτού του κατεστημένου. Σε συνθήκες "ελεύθερης αγοράς", οι "άριστοι" βρέθηκαν στα αζήτητα. Με τα διαπιστευτήριά τους ενάντια στην κυβέρνηση ευελπιστούν για παλινόρθωση. Μέχρι τότε δεν θα έχει απομείνει δημοσιογραφία αλλά συντρίμμια. 



 


Μορίς Ουτριλό: Ο υπέροχος αλκοολικός ζωγράφος της Μονμάρτρης


Σχετική εικόναΟ Μορίς Ουτριλό  (

Μορίς Ουτριλό - Βικιπαίδεια

1883 – 1955) γεννήθηκε στην Μονμάρτρη και ήταν γιος της ζωγράφου

Σουζάν Βαλαντόν - Βικιπαίδεια

. Δεν γνώρισε τον πατέρα του που κατά τα λεγόμενα της μητέρας του ήταν κάποιος νέος καλλιτέχνης εν ονόματι Boissy, και πήρε το όνομά του από τον θετό του πατέρα Miguel Utrillo.Αποτέλεσμα εικόνας για utrillo an valadon
 Μητέρα και γιος σε μια τρυφερή πόζα


Ο Ουτριλό ήταν αυτοδίδακτος, ωστόσο ζωγράφισε και αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο την τοπιογραφία της Μονμάρτρης. Οι πίνακές του μας δίνουν οπτικές πληροφορίες για την περιοχή της Μονμάρτρης τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Δρόμοι, σπίτια, εκκλησίες, πλατείες, όλο το πολεοδομικό στοιχείο σε εικαστικές απεικονίσεις που συντίθενται με ιδιαίτερο χρωματικό τρόπο και υπέροχη ατμόσφαιρα σχεδόν θεατρική.

Η ζωή του Ουτριλό ήταν έντονη από κάθε άποψη. Αλκοολικός και με ψυχικές κρίσεις, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο φουτουριστής Τζίνο Σεβερίνι προς το τέλος της ζωής του «Συναντούσα αρκετά συχνά τον Ουτριλό να κατεβαίνει από το Μουλέν ντε λα Γκαλέτ, κυκλωμένο από πολύ κόσμο να τον κρατά από το μπράτσο· ένας αστυφύλακας που ήθελε να τον οδηγήσει στο τμήμα. Τότε εγώ επενέβαινα λέγοντας ότι τον γνώριζα πολύ καλά, ότι ήταν γείτονάς μου, και με άφηναν να τον πάω σπίτι του». Μάλιστα, το παρατσούκλι του Ουτριλό στα μπιστρώ  ήταν «Λιτριλλό» λόγω του αλκοολισμού του παρά τα είκοσι τρία του μόλις χρόνια.
Το αδιέξοδο Γκελμά στο κάτω μέρος του λόφου της Μονμάρτρης ήταν το πρώτο ατελιέ της μητέρας του. Εκεί ζούσε ο Ουτριλό με τη μητέρα του, τον κατά πολύ νεότερό της εραστή, Αντρέ Ιτέρ, και τη γιαγιά του, μητέρα της Βαλαντόν. Οι καβγάδες ήταν συχνοί μεταξύ τους και πολλές φορές οδηγούσαν σε  ακρότητες και βίαια ξεσπάσματα. Η επόμενη εγκατάστασή τους ήταν στο ατελιέ στην οδό Κορτό 12 όπου και άρχισε η μεγάλη περίοδος στη ζωή του Ουτριλό.
Η Σουζάν Βαλαντόν λάτρευε τον Ρενουάρ, τον Τουλούζ Λωτρέκ και τον Ντεγκά, ενώ οι αισθητικές αντιλήψεις του Πικάσο δεν την άγγιζαν. Έτσι και ο Ουτριλό και η ζωγραφική του δεν σόκαρε ούτε προκαλούσε, αντίθετα με την τάση που υπήρχε στους κόλπους των καλλιτεχνών την περίοδο εκείνη. Παιδί της οδού Ποτώ, ο Ουτριλό ανήκε στον κοσμάκη, στους ταπεινούς, τους υπαλληλάκους, τους καφετζήδες που ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα σώμα με το τοπίο. Η τέχνη του ήταν σαν μετάφραση του νοητικού τους πεδίου, γι’ αυτό και οι άνθρωποι του Λόφου υπήρξαν οι πρώτοι που ένιωσαν τη ζωγραφική του.

Το καμπαρέ Lapin Agile αγαπημένο στέκι των Picasso, Modigliani, Apollinaire και Utrillo



  Οι συγγραφείς της εποχής όπως ο Απολλιναίρ  δεν είχαν δει την καθαρότητα και την απλότητα του έργου του.  Κάποιοι καλλιτέχνες όπως ο Βλαμένκ και ο Ντεραίν τον θεωρούσαν έναν αληθινό ζωγράφο, που η μη ακαδημαϊκή ακατέργαστη τέχνη του άγγιζε τις δικές τους αντιλήψεις για την καλλιτεχνική ελευθερία. Εκείνος που κυρίως ενδιαφερόταν για τον Ουτριλό ήταν ο Μοντιλιάνι. Ήταν πραγματικός του φίλος, έπιναν μαζί στα διάφορα μπιστρό ή καθισμένοι στα παγκάκια του μικρού κήπου του Αγίου Πέτρου της Μονμάρτρης. Ο Πικάσο έλεγε σαρκάζοντας πως ο Μοντιλιάνι θα πρέπει να μεθούσε μόνο με την επαφή του με τον Ουτριλό. Η φιλία τους αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της αγάπης τους για το ποτό. Ο Μοντιλιάνι θαύμαζε τον Ουτριλό ως καλλιτέχνη, και όσο έζησε στην Μονμάρτρη προσπάθησε να τον προστατεύει επειδή τον παραμελούσαν οι δικοί του και πραγματικά ήταν η μοναδική του βοήθεια για χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ουτριλό ζούσε στην Μονμάρτρη. Από το παράθυρο του δωματίου του αντίκρυζε την οδό Rue du Mont-Cenis  την οποία και ζωγράφισε αρκετές φορές. Ζωγράφισε την Notre-Dame de Clignancourt η οποία κατασκευάστηκε από το 1859 μέχρι το 1863. Η Μονμάρτρη αποτελούσε ανεξάρτητο τμήμα της πόλης του Παρισιού και ελεύθερη κοινότητα μέχρι το 1860 όπου και εντάχθηκε μαζί με άλλους οικισμούς των περιχώρων στο Παρίσι.

Ο Ουτριλό ήταν συναισθηματικά δεμένος με τη συγκεκριμένη εκκλησία. Έλεγε ότι:  Γεννήθηκα στο Παρίσι στις 25 Δεκεμβρίου 1883 το βράδυ των Χριστουγέννων κοντά στην Notre-Dame de Clignancourt, δεν είναι μια πολύ ωραία και παλιά εκκλησία, αλλά τη ζωγράφισα για τη μητέρα μου. Το έργο έγινε στο στούντιο και οι γραμμές σχεδιάστηκαν με χάρακα που είναι ορατές στους τοίχους της εκκλησίας. Είναι μια φθινοπωρινή σκηνή μέσα σε έναν γκρι ουρανό με ένα δέντρο που τα φύλλα του αρχίζουν να παίρνουν το κόκκινο χρώμα του φθινοπώρου.
Το σπίτι του συνθέτη Εκτόρ Μπερλιόζ στη γωνία των οδών Rue Saint-Vincent και Rue du Mont-Cenis.

Ο συνθέτης έζησε με τη γυναίκα του εκεί από το 1834 μέχρι το 1837. Αργότερα το 1911 ο ζωγράφος Ζωρζ Μπρακ έφτιαξε εκεί το ατελιέ του. Πιθανολογείται ότι ο Ουτριλό ξεκίνησε να το ζωγραφίζει το 1911 ή 1912 και το συνέχισε αργότερα. Η γαλλική σημαία στα δεξιά πρέπει να τοποθετήθηκε το καλοκαίρι του 1914 μετά την έναρξη του πολέμου. Το έργο είναι αρκετά κοντά στον αναλυτικό κυβισμό του Πικάσο και του Μπρακ της ίδιας περιόδου λόγω του γεωμετρικού του σχήματος. Το σπίτι δεν υπάρχει πια κατεδαφίστηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και αντικαταστάθηκε από κτήριο με διαμερίσματα.
Το έργο Saint-Pierre de Montmartre (1914)

Η εκκλησία αυτή φιλοτεχνήθηκε πολλές φορές από τον Ουτριλό. Είχε κατασκευαστεί τον 12ο αιώνα και αναπαλαιώθηκε από το 1900 μέχρι το 1905. Είναι πιθανό ο Ουτριλό να χρησιμοποίησε σαν μοντέλο κάποια κάρτα λόγω της  καλής συμμετρίας του έργου. Ο Ουτριλό ζωγράφιζε από μνήμης, με τη βοήθεια καρτών της εποχής και μέσα στο ατελιέ, καθώς δεν ήταν υπέρμαχος του εξωτερικού χώρου.
Η ζωγραφική του δεν εντάσσεται σε κανένα εικαστικό ρεύμα της εποχής, χαρακτηρίζεται από μια διάθεση ναΐφ και σκηνογραφική, ωστόσο η αρχική του επιρροή είναι ο ιμπρεσιονισμός και η ζωγραφική του Πισαρό. Ο μη ακαδημαϊκός χαρακτήρας της ζωγραφικής του της προσδίδει μια ελεύθερη σχεδόν αφέλεια που είναι γνήσια και αυθεντική. Η πρώτη περίοδος των έργων του δεν έχει έντονα χρώματα, αλλά κυριαρχεί μία περιορισμένη χρωματική γκάμα με έντονες πινελιές του λευκού. Στη συνέχεια, από το 1919 και μετά, τα χρώματά του γίνονται πιο έντονα επηρεασμένα από τους φοβιστές. Οι χρωματισμοί των έργων του σε αιχμαλωτίζουν με την πρώτη ματιά και ζωντανεύουν τα τοπία με έναν παράξενο και γοητευτικό τρόπο. Ο θεατής έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται μέσα σε αυτά τα τοπία και το παρελθόν με το χωροχρόνο εξαφανίζεται. Τα τοπία μιλούν στις αισθήσεις και ταξιδεύουν το μυαλό. Ο Ουτριλό πέθανε το 1955 σe ξενοδοχείο  της νότιας Γαλλίας.

Rue du Mont-Cenis


Maurice Utrillo: A collection of 596 works


Παρασκευή, Φεβρουαρίου 22, 2019

Χαραμοφάης (Με τον μαλάκα)

;Στίχοι:  Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική:  Franco Corliano

Χαραμοφάης Με τον μαλάκα Γιάννης Μηλιώκας
Έχω θυμό μεγάλο έχω τσαντίλα
εγίνανε τα νεύρα μου τσατάλια
λες κι η ζωή επίτηδες το κάμνει
και μου πετάει *ομπρός μου κι έναν βλαμμένο

Κι έναν βλαμμένο κι έναν βλαμμένο
κι έναν βλαμμένο κι έναν βλαμμένο

Του 'χωσε φράγκα ο γέρος να τον *εσπουδάσει
μα έμεινε ένα τούβλο ένα κωθώνι
του πήρε κι ένα σπίτι κι ένα αμάξι
του βρήκε και δουλειά του παλιοφλώρου

Του παλιοφλώρου του παλιοφλώρου
του παλιοφλώρου του παλιοφλώρου

Έπιασε μια καρέκλα και τα ξύνει
δεν ξέρει πόσο κάμνουν δυο και δύο
μου πήρε και το ύφος του ξερόλα
πως να μην τρελαθώ με τον μαλάκα

Με τον μαλάκα με τον μαλάκα
με τον μαλάκα με τον μαλάκα

Τις πιο πολλές φορές τον *ελυπάμαι
μα άνθρωπος είμαι κι εγώ πόσο θ' αντέξω
κι αν τύχει και ζητήσει και τα ρέστα
αλίμονο του τότε του χαραμοφάη

Χαραμοφάη χαραμοφάη
χαραμοφάη χαραμοφάη

Του παλιοφλώρου του παλιοφλώρου
με τον μαλάκα με τον μαλάκα...




Όμως… Αν γενεί φασίστρα;

Αποτέλεσμα εικόνας για Συλλαλητήριο για το ΜακεδονικόΠορτρέτο σε ρίμες


Μ. Ο.

Νούρι νούρι μελανούρι
 έχει κούτελο και μούρη
η Μιράντα το μωρό·
δε μπορεί να πει το ρο!
 
5 Από καλλιτέχνες σόι
πήρε και ψυχή και μπόι.
  Έργο τέχνης πιο καλό  
πού να βρεις, παρακαλώ;
Με τα μάτια της εκείνα,

10 που τα ψώνισε στην Κίνα
 και τα κλει για να σε ιδεί
  η Μιράντα το παιδί
πάει στην Κάζα, πάει στο Ωδείο
η ώρα οχτώ κι η ώρα δύο  

15 όλο γέλιο κι αρεσιά
με καινούρια φορεσιά.
Με μια τσάντα σαν ασπίδα,  
όλο τρέχα κι όλο πήδα,
 πάει να μάθει πέρα κει  

20 γράμματα και μουσική.
Μα Κικέρωνες, Βιργίλιοι,
  Ντάντηδες, Μπετόβεν — ήλιοι!  
κι οι μεγάλες αρετές,
  βαρετοί και βαρετές,
 
25 αν δε μάθει το κοράσι  
και κουζίνα και φαράσι  
και βελόνα που τσιμπά,
να μπαλώνει το μπαμπά!
Όμως… Αν γενεί φασίστρα;

30 Μάνα μου και Βαγγελίστρα!
 Θα ρημάξει όλη τη χτίση
να την «εκπολιτίσει»!

ΗΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ  , ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΣΕ ΡΙΜΕΣ, ΠΟΙΗΤΙΚΑ, «Ο ΚΕΔΡΟΣ», 1956

Κώστας Βάρναλης*Κώστας Βάρναλης (1884-1974)- Βικιπαίδεια

Οχετός με ράσα

Ακούγοντας το ακροδεξιό κήρυγμα μίσους κατά των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού  από τα χείλη του  Ρόδιου εκπροσώπου (;)... του θεού  της Αγάπης , μου ήρθε στο μυαλό η ρήση του Γάλλου φιλοσόφου  Μοντεσκιέ   «Κανένα βασίλειο δεν έχει χύσει ποτέ περισσότερο αίμα από το βασίλειο του Χριστού».  

 

 

Ρόδος: Σε δίκη ο ιερέας που είπε τους πολιτικούς «κοπρίτες, προδότες, αλήτες»!


 
Στο Μονομελές Ρόδου παραπέμπεται ο εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονα Ρόδου, π. Χρήστος Σιάννας, μετά από αναφορά του γενικού γραμματέα απόδημου Ελληνισμού, Μιχάλη Κόκκινου.
Ο ιερέας οδηγείται στη δικαιοσύνη με κατηγορία για δημόσια προτροπή σε βία.
Τα όσα είπε τον Ιούνιο του 2018 ο πατήρ Χρήστος σε κήρυγμά του εντός του Ιερού Ναού και της Λειτουργίας, σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών.  είχαν προκαλέσει αίσθηση και έλαβαν πανελλήνια δημοσιότητα.
«Είναι μία ημέρα πένθους για την Ελλάδα μας. Εχθές οι προδότες υπογράψανε, πουλήσανε την Μακεδονία μας» ανέφερε μεταξύ άλλων.
«Αυτοί οι προδότες, οι ψεύτες, οι ελεεινοί. Εσχάτη προδοσία, υπογράψανε όλοι. Αυτά τα κοπρόσκυλα που πήρανε να διοικήσουν και να διαλύσουνε, σε εντεταλμένη υπηρεσία, την πατρίδα μας», είχε πει χαρακτηριστικά.
«Σήμερα το απόγευμα στις Πρέσπες έχουν πάει όλοι οι κοπρίτες, όλοι οι υπουργοί, όλα τα ρεμάλια και ακόμη και βορειοελλαδίτες βουλευτές που υπογράψανε, θα πάνε να διασκεδάσουνε την μεγάλη τους επιτυχία», δήλωσε σε άλλο σημείο ο π. Χρήστος. «Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι οι άθεοι, είναι ένα τίποτα, είναι μία χούφτα προδότες» υπογράμμισε.
«Όποιο πολιτικό δείτε, φτύστε τον, αλλά ούτε και το σάλιο σας αξίζει γι’ αυτά τα κοπρόσκυλα, γιατί είναι τεμπέληδες, είναι αλήτες, με όλη τη σημασία της λέξεως», είχε πει μεταξύ άλλων στο ποίμνιό του.
Το κήρυγμα αυτό αναρτήθηκε στο Youtube την 17η Ιουνίου 2018, την ημέρα που υπογράφτηκε η Συμφωνία, με τίτλο: «Λέμε ΟΧΙ στην προδοτική συμφωνία που υπέγραψαν οι εφιάλτες».
Το έμπλεο χριστιανικής  κήρυγμα του ιερέα τον Ιούνιο του 2018:
 



Η... «Καθημερινή» μας δόση fake news και η πληρωμένη απάντηση της κόρης του Γιάννη Ρίτσου

Αντώνης Ρηγόπουλος


Για μια ακόμη φορά η ιστορική -κατά τα άλλα- εφημερίδα Καθημερινή βρίσκεται στην επικαιρότητα για όλους τους λάθος λόγους, αφού η... βιασύνη ενός σταθερού της αρθρογράφου, καθώς και η διάθεσή του να σπιλώσει αυτό που ο ίδιος ορίζει ως «αριστερή διανόηση», τον οδήγησε στην αναπαραγωγή μιας ψεύτικης είδησης για τον μεγάλο ποιητή Γιάννη Ρίτσο.
Στον Τάκη Θεοδωρόπουλο της Καθημερινής έσπευσε να απαντήσει προσωπικά μέσω facebook η κόρη του Γιάννη Ρίτσου, Έρη, κάνοντας λόγο για «ιστορία της τεράστιας ψευτιάς».
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2019, η Καθημερινή δημοσιεύει ένα άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου με τίτλο «Αριστερή διανόηση και πολιτική ορθότης».
Στο επίμαχο απόσπασμα του άρθρου, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει:
«Στους αντίποδες είναι η συμπεριφορά του λεγόμενου αριστερού διανοουμένου. Πώς καταδέχθηκε ο Ρίτσος, ο ποιητής του «Επιτάφιου» και της «Ελένης», να γράψει ένα ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που «χόρευαν» στην Πράγα το 1968; Και το άλλο για τα «παιδιά της ΚΝΕ που λένε στη ζωή το μέγα ναι»; Δεν είναι απλώς κακή ποίηση. Είναι δήλωση υποταγής. Υποταγής σε ποιο πράγμα; Σε μια αξία που θεωρείς υπέρτερη της ποιητικής δημιουργίας και των απαιτήσεών της – και ο Ρίτσος τις ήξερε πολύ καλά. Και εδώ αναδεικνύεται το πραγματικό πρόβλημα, και η πραγματική διχοτομία. Αν δηλώσεις αριστερός ως διανοούμενος, είναι σαν να έχεις υπογράψει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ενίοτε είναι και απαραίτητο για τον διορισμό σου στο Δημόσιο».
Η αναπαραγωγή της φήμης ότι ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε ότι «τα σοβιετικά τανκς χόρευαν στην Πράγα το 1968», συμβαίνει εδώ και δεκαετίες, παρά το γεγονός ότι έχει διαψευστεί με τον πιο πανηγυρικό τρόπο αφού... δεν υπάρχει τέτοιος στίχος.

Η απάντηση της Έρης Ρίτσου

Η κόρη του Γιάννη Ρίτσου, Έρη, έσπευσε να διορθώσει τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, αν και το ερώτημα για το αν το «λάθος» του ήταν πράγματι αποτέλεσμα άγνοιας ή εμπάθειας, παραμένει σε ισχύ.


Με ένα σύντομο κείμενο που τιτλοφορείται «Ο Ρίτσος και το Ψέμα», η Έρη Ρίτσου τονίζει στην ανάρτησή της:
«Είδα στην Καθημερινή το άρθρο που επισυνάπτω.
Λοιπόν για να τελειώνει αυτή η ιστορία της τεράστιας ψευτιάς που λέγεται εδώ και χρόνια και που παρ' όλες τις διαψεύσεις επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Ο Ρίτσος ουδέποτε έγραψε ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που "χόρευαν" στην Πράγα και ουδέποτε αναφέρθηκε σε αυτά.  Το όλο θέμα ξεκίνησε από μια προσωπική συζήτηση που είχε γίνει παρόντος του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Λιάνη. Ο Ρίτσος είχε γυρίσει από τη Μόσχα όπου είχε παρακολουθήσει την παρέλαση της Πρωτομαγιάς (εδώ να κάνω μια διόρθωση. επρόκειτο για την παρέλαση για την Οχτωβριανή Επανάσταση και όχι για την Πρωτομαγιά) και αυτήν περιέγραφε λέγοντας πόσο τον είχε εντυπωσιάσει "η χαρά του κόσμου που περνούσε, κρατώντας λουλούδια, οι μανάδες με τα μωρά αγκαλιά, οι γέροι με τα παράσημα στο στήθος, παντού χαμόγελα, λουλούδια και μπαλόνια. Μια τεράστια γιορτή. Και ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα της χαράς που ακόμα και στην στρατιωτική παρέλαση είχες την εντύπωση πως και τα τανκς χόρευαν."
Αυτή την περιγραφή σε μια καθαρά προσωπική κουβέντα, την πήρε ο κ Λιάνης και την επόμενη μέρα την έκανε ρεπορτάζ γράφοντας πως τα "τανκς χορεύουν" και έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία που στη συνέχεια έγινε "τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύουν" και στη συνέχεια έγινε "Ο Ρίτσος έγραψε ποίημα για τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύοντας".
Βεβαίως ο κ. Λιάνης τα διέψευσε όλα αυτά και έγραψε το τί πραγματικά είχε ειπωθεί και πως, αλλά φυσικά κανείς δεν έδωσε σημασία στη διάψευση, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ο ίδιος ο Ρίτσος, άνθρωπος εξαιρετικά αξιοπρεπής και περήφανος, δεν θέλησε ποτέ να απαντήσει σε όσα γελοία γράφτηκαν σχετικά με το θέμα και από "επώνυμους αριστερούς" της εποχής, θεωρώντας υποτιμητικό για κείνον να απαντήσει σε ένα ψεύδος και να "δικαιολογηθεί" για κάτι που ποτέ δεν είπε ή έκανε».

Όταν ο Ρίτσος (δεν) έγραφε για τα... χορευτικά των τανκς

Λίγα χρόνια νωρίτερα, ο γλωσσολόγος Νίκος Σαραντάκος, ο οποίος συχνά επιλέγει να αποκαταστήσει την αλήθεια για τέτοιες παρανοήσεις, είχε αναφερθεί εκτενώς στον συγκεκριμένο μύθο μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο.
Μεταξύ άλλων, στο σχετικό του άρθρο αναφέρει:
«Λοιπόν; Τι έγινε με τα σοβιετικα τανκς; Χόρευαν βαλς, ταγκό ή κάτι απροσδιόριστο; Στη Βουδαπέστη, στη Μόσχα ή στην Πράγα; Ο Ρίτσος τα ύμνησε σε ποίημα ή σε δηλώσεις ή σε συνέντευξη; Το 1956, το 1968 ή μετά τη μεταπολίτευση; Στην πραγματικότητα, όλες οι παραπάνω πηγές κάνουν λάθος (ή λένε ψέματα) στον ένα ή στον άλλο βαθμό.
Ο Γιάννης Ρίτσος δεν έχει γράψει κανένα ποίημα όπου να υμνεί ή έστω να περιγράφει τις χορευτικές κινήσεις των τανκς, σοβιετικών ή άλλων. Όσο κι αν ψάξετε το έργο του δεν θα βρείτε κανένα τέτοιο ποίημα, και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ, το διασταύρωσα και με την παλιά φίλη Αγγελική Κώττη, βιογράφο του Ρίτσου, η οποία είναι απολύτως κατηγορηματική ότι τέτοιος στίχος δεν υπάρχει (και η οποία βοήθησε πολύ να βρεθούν τα στοιχεία του παρόντος). Ο Ρίτσος όμως έχει πει κάτι σε συνέντευξη για σοβιετικά τανκς. Όχι στην Πράγα ή στη Βουδαπέστη, αλλά στη Μόσχα, όχι σε εισβολή αλλά σε παρέλαση. Αυτό έγινε το 1977.
Τον Νοέμβριο του 1977, ο Γιάννης Ρίτσος κλήθηκε στη Μόσχα για να τιμηθεί με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη (με το ίδιο βραβείο είχαν τιμηθεί ο Βάρναλης το 1959 και ο Γλέζος το 1962, ενώ αργότερα βραβεύτηκαν ο Θεοδωράκης και ο Χαρ. Φλωράκης -ευχαριστώ τον φίλο που έκανε την επισήμανση). Η βράβευση συνέπεσε με τους εορτασμούς των εξήντα χρόνων της Οκτωβριανής επανάστασης (η οποία, όπως ξέρουμε, με το νέο ημερολόγιο πέφτει Νοέμβριο). Σαν ένας από τους τιμώμενους, ο Ρίτσος παρακολούθησε και τους εορτασμούς και ιδίως τη μεγάλη παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στον Γιώργο Λιάνη, στα Νέα, σε δυο συνέχειες (είπαμε, ήταν μεγάλη), όπου μίλησε πολύ επαινετικά για την Σοβιετική Ένωση και περιέγραψε τις εντυπώσεις του. Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη εδώ, καταρχάς το πρώτο μέρος (6.12.1977) και στη συνέχεια το δεύτερο μέρος (7.12.1977) εδώ. Πάντως είναι μεγάλα αρχεία και ίσως αργήσουν να εμφανιστούν. Το απόσπασμα που μας ενδιαφέρει υπάρχει στο β’ μέρος της συνέντευξης.
Συγκεκριμένα, ο Ρίτσος σε ένα σημείο αναφέρεται στην παρέλαση που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία, και λέει: «Ακόμα και η παρέλαση είχε κάτι το χορευτικό. Ήταν μια πάνδημη συμμετοχή». Και μετά, όταν ο Λιάνης τον ρωτάει αν όντως γέμισε η πλατεία με τεράστιες φωτογραφίες του Μπρέζνιεφ, ο Ρίτσος απαντάει πως όχι και συνεχίζει: «Τα τανκς πέρασαν κι αυτά μ’ ένα ρυθμό χορευτικό. Ίσως ήταν το δικό μου αίσθημα που τους έβλεπα με αγάπη και φιλία. Καθώς οι στρατιώτες ήταν λευκοί και με το κρύο είχαν κοκκινίσει έμοιαζαν παιδιά που είχαν βγει μόλις απόνα σχολείο κάνοντας παρέλαση χαμογελαστοί μπροστά στους δασκάλους τους».
Αυτή είναι η μόνη αναφορά σε τανκς και σε χορευτικές κινήσεις. Αλλά αυτή η ομολογουμένως υπερβολικά ευμενής έως γλυκερή αναφορά (τον είχαν βέβαια βραβεύσει και αυτό, όσο και να πεις, σε κάνει να λες καλά λόγια) πώς έγινε τάχα και μετατράπηκε σε ποίημα που υμνεί τα τανκς της εισβολής στην Πράγα;
Νομίζω ότι έχω την απάντηση. Η συνέντευξη του Ρίτσου σε μια εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας έκανε αίσθηση και σχολιάστηκε πολύ, ιδίως επειδή ήταν η πρώτη φορά (αν θυμάμαι καλά) μετά τη μεταπολίτευση που ο Ρίτσος είχε μιλήσει με τόσο θερμά λόγια για τη Σοβιετική Ένωση. Στους κύκλους της ανανεωτικής αριστεράς, του τότε ΚΚΕ εσ. και της Αυγής, που ακολουθούσαν περισσότερο κριτική στάση προς το σοβιετικό μοντέλο, η συνέντευξη έγινε δεκτή με αμηχανία, και λίγο με ενόχληση.
Λίγες μέρες μετά, τρεις επιφανείς καθηγητές που ανήκαν στην ανανεωτική αριστερά, ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Κώστας Βεργόπουλος και ο Κων. Τσουκαλάς, έστειλαν επιστολή στα Νέα, στην οποία διαφωνούσαν σε οξύ ύφος με τις εντυπώσεις και τις διαπιστώσεις του Ρίτσου. Το κείμενό τους, με τίτλο «Απάντηση στον Γιάννη Ρίτσο», δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 17.12.1977.
Την απάντηση των τριών καθηγητών την έχω επίσης ανεβάσει και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ (και πάλι, το αρχείο είναι μεγαλούτσικο). Όπως θα δείτε, οι τρεις καθηγητές δίνουν απάντηση στον Ρίτσο εφόλης της ύλης, αλλά το σημείο που μας ενδιαφέρει είναι ο σχολιασμός που κάνουν στον χορευτικό ρυθμό των τανκς.
Αφού τον κατηγορούν για δουλοπρεπή στάση απέναντι στους ισχυρούς, του απευθύνουν (με έναν ελαφρό γαλλισμό) το ερώτημα: «Γιάννη Ρίτσο, η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα το 1968 έγινε μήπως με τον ίδιο αξιαγάπητο και χορευτικό ρυθμό;»
Νομίζω  ή πιο σωστά είμαι πεπεισμένος ότι εδώ βρίσκεται ο σπόρος από τον οποίο φύτρωσε ο μύθος για το ποίημα ή την ωδή ή τις δηλώσεις του Ρίτσου που τάχα ύμνησαν την εισβολή στην Πράγα ή στη Βουδαπέστη. Από μια ρητορική, ας πούμε, ερώτηση του κειμένου των Πουλαντζά-Βεργόπουλου και Τσουκαλά! Αν κάποιος αναδιφήσει τις εφημερίδες της εποχής (και ιδίως την Αυγή) ίσως βρει τους καναδυό ελλείποντες κρίκους, αλλά για μένα δεν χωράει αμφιβολία ότι από εδώ γεννήθηκε ο μύθος, είτε από σπασμένο τηλέφωνο είτε με συνειδητή κατασκευή.
Βέβαια, ο Ρίτσος είχε γράψει στρατευμένα ποιήματα (και δεν ντρεπόταν γι’ αυτό) και είναι αλήθεια ότι έγραψε και ποίημα για τον Στάλιν όπως και για τον Ζαχαριάδη -που πάντως πρέπει να κριθούν με τα μέτρα της εποχής του. Αλήθεια επίσης είναι ότι έγραφε ποιήματα επικαιρικά, για να τιμήσει κάποιο γεγονός ή κάποιον νεκρό του αγώνα, που πολλά από αυτά δεν στέκονται στο ύψος των άλλων έργων του -άλλωστε δεν ήταν ολιγογράφος, το εκτενέστατο έργο του ήταν άνισο και είναι ζήτημα πόσο θα μείνει (αυτό βέβαια ισχύει και για άλλους ποιητές που έγραψαν πολύ, π.χ. τον Παλαμά). Όλα αυτά όμως δεν είναι το αντικείμενο του άρθρου μου, το άρθρο μου θέλει απλώς να ανασκευάσει τον επίμονο μύθο ότι τάχα ο Ρίτσος έγραψε ποίημα για τα σοβιετικά τανκς που χόρευαν όπως έμπαιναν στην Πράγα το 1968. Τέτοιο ποίημα δεν έγραψε, και τον αδικεί ο μύθος τον Ρίτσο, όχι μόνο επειδή δεν έγραψε τίποτα τέτοιο, αλλά και επειδή, όπως μας θύμισε προ καιρού ο Γ. Ρούσης, ένα χρόνο μετά την εισβολή στην Πράγα έγραψε την Χαμένη υπερβόρειο: «Το μάθαμε καλά πως Υπερβόρειος διόλου δεν υπάρχει/ […..] Σήμερα βεβαιώθηκε:/ μια σκέτη φαντασία η χώρα απ’ όπου μας ερχότανε/ οι κύκνοι και τα ορτύκια, όπου οι σεμνόπρεπες κόρες / Λαοδίκη και Υπερόχη ετοίμαζαν για τους θεούς/τα πρώτα φρούτα της σοδειάς , προσεχτικά τυλίγοντάς τα/ σ’ άχυρο σίτου και λεπτό χαρτί[……] Και πάντα αισιόδοξος συνεχίζει : «Ωστόσο ακόμη συνεχίζουμε τον μισοτελειωμένο παιάνα /αφήνοντας ένα κενό στου ονόματος το μέρος, μήπως /βρεθεί κανένα νέο, και το προσθέσουμε την ύστατη ώρα,/πάντοτε με το φόβο μήπως ο αριθμός των συλλαβών του,/μικρότερος ή μεγαλύτερος, μας χαλάσει το μέτρο.» Υπαινικτικό, αλλά εύγλωττο θαρρώ.

Ο Ρώσος-Αρμένιος ζωγράφος που είχε ως πηγές έμπνευσης την Αρχαία Ελλάδα και την Ελληνική Επανάσταση του 1821

Η ναυμαχία του Ναυαρίνου, 1846, Αγία Πετρούπολη, Ναυτικό Κολλέγιο

Ivan Aivazovsky Photo Ο Ιβάν Κονσταντίνοβιτς Αϊβαζόφσκι,  (1817 - 2 Μαΐου 1900) : σπουδαίος  Ρώσος-Αρμένιος ζωγράφος.
 Γεννήθηκε στη Θεοδοσία της Κριμαίας και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης.
 Πολλά έργα του έχουν θέματα από την Αρχαία Ελλάδα και την Ελληνική Επανάσταση 1821.

Ivan Aivazovsky Paintings, Bio, Ideas | TheArtStory


Τρικυμία στο Σούνιο, 1856, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη

ΕΚΛΕΚΤΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

 

Αλέξης Σολομός. Γραμμές και σχέδια

Κείμενα: Αλέξης Σολομός, Κωνσταντίνα Σταματογιαννάκη

Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Σταματογιαννάκη

Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2018

Σελίδες: 159, με έγχρωμες και α/μ εικόνες

Διαστάσεις: 12 x 17 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-735-3

Τιμή: 17,00 € // στο βιβλιοπωλείο μας 15,30

 

Περιγραφή


 

«Σαν ο θεατής είναι παιδί, τότε και μόνο είναι πολύτιμος. Κι αν τον ξιπάσουμε με αθώα μέσα δεν του κάνουμε κακό. Απεναντίας τού θερμαίνουμε τα νεκρωμένα άκρα της γνήσιας συναισθηματικής του υπόστασης. Χρειάζονται και τα άκρα. Γι’ αυτό ας γίνει παιδί κι ο καλλιτέχνης κι ας παίξει με το κοινό της αίθουσας –ο συγγραφέας, ο ηθοποιός, ο σκηνογράφος, ο σκηνοθέτης, ο μουσικός– ένα λίγο μεγαλύτερο παιδί, ο αρχηγός της συμμορίας, που ξέρει να παίρνει την πρωτοβουλία και να εμψυχώνει τα ομαδικά παιχνίδια».

Μεγάλο μέρος της μακράς ζωής του (1918–2012) ο Αλέξης Σολομός το αφιέρωσε στο θέατρο. Σκηνοθέτης, εισηγητής δραματολογίου, μεταφραστής και διασκευαστής, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός στα νιάτα του, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, σχεδιαστής φωτισμών και ήχων, δάσκαλος ηθοποιών, ιστορικός, μελετητής, λεξικογράφος και στοχαστής της σκηνής, ο Σολομός ήταν στα σίγουρα άνθρωπος του θεάτρου. Κι όπως κάθε άνθρωπος του θεάτρου που σέβεται τον εαυτό του, έζησε κι αυτός αφοσιωμένος στην ολότελα φευγαλέα τέχνη του και μετά το θάνατό του ακολούθησε κι ο ίδιος τη μοίρα της και λησμονήθηκε. Το 2013 η Νίνια Κασσαβέτη και η Αλεξάνδρα Σολομού δώρισαν το αρχείο του πατέρα τους στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ.

Το αρχείο του Αλέξη Σολομού μας φανερώνει την ιδιαίτερη αγάπη που ο δημιουργός του έτρεφε για το σχέδιο αλλά και την αγάπη του για τη λεπτομερή, τη σχολαστική καταγραφή. Ο Σολομός τραβούσε γραμμές και καταχώριζε, τραβούσε γραμμές και σκιτσάριζε ό,τι τον ενδιέφερε, ό,τι τον έθελγε, ό,τι είχε κάνει κι ό,τι σχεδίαζε να κάνει. Ακολουθώντας τις γραμμές και τα σχέδια του αρχείου, καταθέτουμε εδώ μια πρώτη εικόνα από τις γραμμές που ο Αλέξης Σολομός είχε χαράξει στο θέατρο, μια πρώτη καταγραφή των θεατρικών σχεδίων που είχε καταστρώσει, είτε αυτά ευοδώθηκαν είτε δεν καρποφόρησαν. Η ελπίδα μας είναι πως κάποτε η συνεισφορά του στη θεατρική τέχνη θα βρει στην ιστοριογραφία της σκηνής τη θέση που της αρμόζει.

Η έκδοση κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της ομότιτλης έκθεσης στο Βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ, Αμερικής 13 (13 Δεκεμβρίου 2018 – 16 Φεβρουαρίου 2019). Είναι εικονογραφημένη με υλικό από το αρχείο του Αλέξη Σολομού και περιέχει εκτενές βιογραφικό του, χρονολογικό κατάλογο του σκηνοθετικού έργου του και τέσσερα κριτικά δοκίμιά του για το θέατρο, που είχαν δημοσιευτεί το 1945 στο περιοδικό Αγγλο-Ελληνική Επιθεώρηση.

●●● / ●●●

 

Το τελευταίο πορτρέτο

Σειρά: ΑΦΕΛΙΑ 7

Κείμενα: Ελιάνα Χουρμουζιάδου

Επιμέλεια: βασιλική Χατζηγεωργίου, Ματθίλδη Πυρλή

Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2019

Σελίδες: 96, με 55 α/μ εικόνες

Διαστάσεις: 21 x 14 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-960-250-732-2


Περιγραφή
Το παρόν βιβλίο συγκεντρώνει νεκρικά πορτρέτα και φωτογραφίες από επικήδειες τελετές στις οποίες το πρόσωπο του νεκρού καταλαμβάνει κεντρική θέση. Οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν έκπληξη για όποιον δεν γνωρίζει ότι η φωτογράφηση των νεκρών ήταν σε πολλά μέρη του κόσμου μια αποδεκτή, αν όχι συνήθης, πρακτική από τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα. Στη σημερινή εποχή η συνήθεια να φωτογραφίζονται οι νεκροί πριν από την κηδεία, είτε στο σπίτι είτε στο κοιμητήριο, φαντάζει μακάβρια και εν πολλοίς αδικαιολόγητη. Χάρη στην πρόοδο της ιατρικής ο σύγχρονος άνθρωπος αντιμετωπίζει τον θάνατο ως εχθρό και αποφεύγει να τον κοιτάξει κατάματα. Αυτό όμως συνιστά μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη, που συντελέστηκε σταδιακά μέσα στις τελευταίες δεκαετίες. Πριν συμβεί αυτό, ο θάνατος αποτελούσε οικιακή υπόθεση: οι άνθρωποι πέθαιναν κατά κανόνα στο σπίτι, για τον τάφο τούς ετοίμαζαν οι στενοί συγγενείς τους και η σορός παρέμενε μέχρι την κηδεία εκτεθειμένη κατ’ οίκον. Δεδομένου ότι τον 19ο αιώνα οι άνθρωποι φωτογραφίζονταν σπανίως, και μόνον εφόσον υπήρχε ειδικός λόγος, ήταν φυσικό οι οικογένειες να ζητούν από τους φωτογράφους ένα τελευταίο πορτρέτο του αγαπημένου τους –συχνά το μοναδικό που θα τους έμενε. Η φωτογραφία γινόταν έτσι συντροφιά και στήριγμα στο πένθος, εξασφαλίζοντας παράλληλα ότι η μορφή του νεκρού δεν θα χανόταν από τη μνήμη της οικογένειας και της κοινότητας. Αυτό ίσχυε ακόμη περισσότερο στην περίπτωση των παιδιών, καθώς την περίοδο εκείνη η θνησιμότητα στις μικρές ηλικίες ήταν υψηλή, γεγονός που αντανακλάται στην ύπαρξη μεγάλου αριθμού παιδικών νεκρικών πορτρέτων.

Οι περισσότερες λήψεις του ανά χείρας βιβλίου προέρχονται από την ελληνική επικράτεια, χωρίς ωστόσο να λείπουν εικόνες από χώρες των Βαλκανίων, της Δυτικής Ευρώπης και από τις ΗΠΑ. Πρόκειται για φωτογραφίες που καθεμιά τους αποτελεί τον επίλογο μιας ζωής: σιωπηλές αλλά εύγλωττες, μελαγχολικές και συγχρόνως γεμάτες αξιοπρέπεια.
 

●●● / ●●●

 

Τέχνη και Δημοκρατία

Πρακτικά συνεδρίου

Επιστημονική επιμέλεια: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Παντελής Μπουκάλας, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Κείμενα: Παντελής Μπουκάλας, Φαίη Ζήκα, Παναγιώτης Πούλος, Αντώνης Χατζημωυσής, Βασίλης Βουτσάκης, Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, Λίζυ Τσιριμώκου, Γιάννα Δεληβοριά, Θανάσης Γκιούρας, Michael Löwy, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ευαγγελία Χατζηκωνσταντίνου, Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Κωστάκη, Αμαλία, Εύα Στεφανή, Ελισάβετ Κοτζιά, Ντένης Ζαχαρόπουλος, Μάρκος Τσέτσος, Γιάννης Κονταράτος, κ.ά

Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, 2018

Σελίδες: 408, με α/μ εικόνες

Διαστάσεις: 17 x 24 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-618-5154-26-4



  http://www.biblionet.gr/images/covers/b234511.jpg

Περιγραφή

  Η έκδοση περιλαμβάνει κείμενα των ομιλιών που εκφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου "Τέχνη και Δημοκρατία", το οποίο διοργανώθηκε από το Ίδρυμα της Βουλής στις 7-9 Δεκεμβρίου 2017.


ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ 



●●● / ●●●

 

Κωνσταντίνος Τσάτσος

Κείμενα: συλλογικό

Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, 2018

Σελίδες: 116

Διαστάσεις: 14 x 20,5 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-618-5154-29-5



 



Η έκδοση περιλαμβάνει τις εισηγήσεις της ειδικής εκδήλωσης που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα της Βουλής στις 12 Οκτωβρίου 2017 στη μνήμη του Κωνσταντίνου Τσάτσου, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 χρόνων από τον θάνατό του. Οι Παύλος Σούρλας, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου και Κώστας Σταμάτης, παρουσιάζουν την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία καθώς και το πλούσιο συγγραφικό έργο, ιδίως το φιλοσοφικό, που σημάδεψε την ελληνική φιλοσοφική παραγωγή για δεκαετίες. Οι Ηλίας Νικολακόπουλος, Ευάνθης Χατζηβασιλείου και Σπύρος Βλαχόπουλος, σκιαγραφούν την πορεία του Κωνσταντίνου Τσάτσου ως πολιτικού, τις κατά καιρούς συνεργασίες του αλλά και τις θέσεις που υιοθέτησε σε σημαντικές στιγμές της πολιτικής ζωής της χώρας. 
 



●●● / ●●●

 

Νίκος Βέης. Ο σοφός της λεπτομέρειας

Κείμενα: συλλογικό

Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, 2018

Σελίδες: 70

Διαστάσεις: 14 x 20,5 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-618-5154-25-7



 

Περιγραφή

  Η έκδοση περιλαμβάνει τις εισηγήσεις του αφιερώματος που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα της Βουλής στις 18 Ιανουαρίου 2018. Οι Μάχη Παΐζη-Αποστολοπούλου, Τόνια Κιουσοπούλου, Βενετία Αποστολίδου και Βαγγέλης Καραμανωλάκης, επιχειρούν να περιγράψουν την πνευματική διαδρομή του Νίκου Βέη και να αποτιμήσουν την ακαδημαϊκή του προσφορά, ως κορυφαίου βυζαντινολόγου και νεοελληνιστή, ο οποίος υπήρξε από τους βασικούς συντελεστές της συγκρότησης του πεδίου της νεοελληνικής φιλολογίας τον 20ό αιώνα, αναδεικνύοντας πηγές και συγγράφοντας πολυάριθμες μελέτες που τεκμηριώνουν τη συνέχεια του βυζαντινού με τον νέοελληνικό πολιτισμό.





●●● / ●●●

 

Κώστας Κάππος

Κείμενα: συλλογικό

Αθήνα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, 2018

Σελίδες: 55, με α/μ εικόνες

Διαστάσεις: 14 x 20,5 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-618-5154-28-8



 

Περιγραφή

Η έκδοση περιλαμβάνει τις εισηγήσεις της ειδικής εκδήλωσης που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα της Βουλής στις 2 Οκτωβρίου 2017 στη μνήμη του Κώστα Κάππου. Οι Απόστολος Κακλαμάνης, Γιώργος Λαμπρούλης, Νάντια Βαλαβάνη, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος και Φοίβος Προύντζος, παρουσιάζουν «τον ηθικό αγωνιστή και ιδεολόγο», «τον χρήσιμο άνθρωπο», «τον συνεπή ιδεολόγο κομμουνιστή», αλλά και τη ζωή και το έργο του Κώστα Κάππου. Η έκδοση συμπληρώνεται από χρονολόγιο με ενδεικτικές φωτογραφίες, που παρουσιάστηκαν στην έκθεση τεκμηρίων που συνόδευε την εκδήλωση.
 




●●● / ●●●

 

Κωνσταντίνος Γαρίτσης

Το πορτρέτο ενός Κόσμου. Έλλη Λαμπρίδη, Μέρες του Ωδείου (1910-1912)

Αθήνα, Ακαδημία Αθηνών / Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη Έλλης Λαμπρίδη, 2018

Σελίδες: 506, με α/μ εικόνες

Διαστάσεις: 17 x 24 εκ.           

ISBN χαρτόδετου: 978-960-404-350-7


Περιγραφή

Ανάμεσα στα γραπτά της Έλλης Λαμπρίδη ξεχωρίζει η ως τώρα ανέκδοτη λογοτεχνική αυτοβιογραφία της "Μέρες του Ωδείου", με θέμα τα εφηβικά της χρόνια 1910-1912. Ξεχωρίζει για την εκ των ένδον εικόνα της ίδιας, αλλά και ενός ολόκληρου κόσμου: της αστικής Αθήνας των αρχών του 20ού αιώνα. Το Ωδείο Αθηνών -ο χώρος, τα μαθήματα, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές-είναι το κεντρικό σκηνικό' κάποτε πάλι η δράση μας μεταφέρει στο Γυμνάσιο, την οικογενειακή ζωή, το Πανεπιστήμιο. Οι ήρωες είναι καθημερινοί άνθρωποι αλλά και ιστορικές προσωπικότητες όπως ο συμφοιτητής της πρωταγωνίστριας Γιάννης Μηλιάδης, ο οικογενειακός φίλος Στέφανος Δραγούμης, τότε πρωθυπουργός, ή ο συμμαθητής της στο Ωδείο Δημήτρης Μητρόπουλος.
 



●●● / ●●●

 

Φάνης Ι. Κακριδής

Αριστοφάνους Όρνιθες

Ερμηνευτική έκδοση-ανανεωμένη

Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2019

Σελίδες: 396

Διαστάσεις: 17 x 24 εκ.           

ISBN χαρτόδετου: 978-960-524-536-8



 

Περιγραφή

 

●●● / ●●●

 

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας; Αναζητήσεις και αγωνίες Ελλήνων λογοτεχνών του Μεσοπολέμου

Τιμητικός τόμος για τον Peter Mackridge

Διεθνές συνέδριο προς τιμήν του Peter Mackridge (Καλαμάτα, 18-19 Μαΐου 2017)

Αθήνα, Εκδόσεις Νεφέλη, 2018

Επιμέλεια: Ελένα Κουτριάνου, Έλλη Φιλοκύπρου

Κείμενα: συλλογικό

Σελίδες: 483

Διαστάσεις: 17 x 24 εκ.           

ISBN χαρτόδετου: 978-960-504-219-6


Περιγραφή



Οι λογοτέχνες που πρωτοεμφανίζονται στην εικοσαετία του Μεσοπολέμου (1918-1939) -μια περίοδο πολύμορφων κρίσεων που παρουσιάζει πολλές αναλογίες με τη σημερινή- βρίσκονται αντιμέτωποι με ποικίλα ερωτήματα αναφορικά με τον ρόλο της λογοτεχνίας στο κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι, την επικοινωνιακή της λειτουργία ή δυσλειτουργία, τις ιδεολογικές της παραμέτρους, τη σχέση της με τις άλλες τέχνες, όπως και τη σχέση του δημιουργού με το κοινωνικό σύνολο. Παράλληλα, την εποχή αυτή δοκιμάζονται εκφραστικοί τρόποι, ανασημασιοδοτούνται μορφικά στοιχεία, αρθρώνονται διάλογοι ανοιχτοί ως τις μέρες μας.

Τιμώντας τον Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Peter Mackridge, τριάντα μελετητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας φωτίζουν ποικίλες εκφάνσεις της υπαρξιακής αβεβαιότητας, της αγωνίας, αλλά και της τόλμης που χαρακτηρίζουν τη λογοτεχνική παραγωγή μιας εποχής η οποία μας σημαδεύει εξακολουθητικά.


●●● / ●●●

 

Νικόλαος Κ. Πολυζώης

Πάνω στις ράγες. Σχέδια του τροχαίου υλικού των σιδηροδρόμων Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ)

Αθήνα, Εκδόσεις Μένανδρος, 2018

Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά / αγγλικά)

Μετάφραση: Άγγελος Γκίκας, John Carr

Σελίδες: 172, με έγχρωμες εικόνες

Διαστάσεις: 29,5 x 24 εκ.

ISBN χαρτόδετου: 978-618-5033-89-7


Περιγραφή
Στο λεύκωμα παρουσιάζονται σε 81 σχέδια εξαιρετικής ποιότητας και πιστότητας, το σύνολο σχεδόν των συρμών (Ατμάμαξες, Ντιζελάμαξες, Βαγόνια και Αμαξοστοιχίες) που κινήθηκαν στο δίκτυο των Σ.Π.Α.Π. από την έναρξη λειτουργίας τους μέχρι και την κατάργησή του το 2011. Επίσης δίνονται συνοπτικά ιστορικά και τεχνικά στοιχεία για όλο το δίκτυο και τις εγκαταστάσεις. Μία συλλεκτική έκδοση για τους φίλους του τρένου και όχι μόνο.