Τρίτη, Αυγούστου 21, 2018

ΔΙΑΣΗΜΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΑΝΥΠΟΠΤΟ ΧΡΟΝΟ


Χορτάσαμε αλληλεγγύη!


Από το άρθρο του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ στην «Καθημερινή» με αφορμή την έξοδο από τα μνημόνια: «Νομίζω, είναι δικαιολογημένο να πούμε ότι η Ευρώπη συμμετείχε στη μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης που έχει δει ποτέ ο κόσμος». Τι να πεις, τι να θυμηθείς και από πού να αρχίσεις για να περιγράψεις αυτό που ο Ρέγκλινγκ παρουσιάζει ως τη μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης που έχει δει ποτέ ο κόσμος.
Αναρωτιέσαι: Ο τύπος είναι άσχετος και λέει μπούρδες (παραλίγο να μπω στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω τη λέξη της κ. Αυλωνίτου);
Είναι τόσο κυνικός που δεν διστάζει να εμφανίσει ως πράξεις αλληλεγγύης τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος του ελληνικού λαού;
Ή είναι ένας υψηλόβαθμος υπάλληλος που αμείβεται πολύ καλά και οφείλει να υπερασπιστεί, ακόμη και κόντρα στην κοινή οικονομική λογική, τις επιλογές των αφεντικών του;
Ο,τι κι αν είναι πάντως, εκφράζοντας τη συγκεκριμένη θέση προκαλεί οργή στα θύματα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν και θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται, έστω και σε πιο ήπια μορφή, τα επόμενα χρόνια.
Αλήθεια, πώς γίνεται να μιλάμε για τη μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης αφού:
● Η Ελλάδα έχασε το 25% του ΑΕΠ μέσα σε λίγα χρόνια. Ανάλογες μειώσεις σημειώθηκαν σε χώρες που έβγαιναν ηττημένες από πολεμική σύγκρουση.
● Ο τέως επικεφαλής του Eurogroup ομολόγησε δημοσίως ότι το πρώτο μέλημα των εταίρων δεν ήταν η σωτηρία της ελληνικής οικονομίας, αλλά η προστασία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
● Η ανεργία έφτασε στο 27% και ιδιαίτερα η ανεργία των νέων άγγιξε το 64%. Τέτοια νούμερα είχαμε το 1929 στη μεγάλη οικονομική κρίση.
● Εκλεισαν χιλιάδες μικρές, μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, μειώθηκαν πάνω από δέκα φορές οι συντάξεις και γενικεύτηκε το φαινόμενο της μερικής και κακοπληρωμένης απασχόλησης.
● Εφυγαν από την Ελλάδα αναζητώντας την τύχη τους σε άλλες χώρες, κυρίως στη Γερμανία, δηλαδή στον γενικό κουμανταδόρο της Ευρώπης, χιλιάδες νέοι επιστήμονες. Αλλοι πλήρωσαν για να αποκτήσουν τα επιστημονικά εφόδιά τους και άλλοι εκμεταλλεύονται τα προσόντα τους.
● Ο πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος ο πολλαπλασιαστής που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο.
● Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ αναγκάστηκε να πει ότι «δυστυχώς τσαλακώσαμε την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, ιδιαίτερα μετά το 2015». Θυμίζουμε με την ευκαιρία τη δήλωση Σόιμπλε το 2015 «λυπάμαι τον ελληνικό λαό που επέλεξε αυτή την κυβέρνηση», τη δήλωση Γιούνκερ «οι εκλογές σε μια χώρα δεν επηρεάζουν τη γενικότερη πολιτική της Ε.Ε.» και τις αφόρητες πιέσεις σχεδόν όλων των κυβερνήσεων των χωρών-μελών της ευρωζώνης λίγο πριν από το δημοψήφισμα ώστε «να ψηφίσουν σωστά οι Ελληνες, διαφορετικά τους περιμένει καταστροφή».
Κι ας πούμε ότι εμείς παρά τα όσα τραβήξαμε λέμε «νερό κι αλάτι». Είναι μέτρα αλληλεγγύης μερικά απ’ αυτά που περιλαμβάνονται στο πακέτο που πρέπει να υλοποιήσουμε στη μεταμνημονιακή εποχή;
Για παράδειγμα:
● Η νέα μείωση των συντάξεων (έχω χάσει το μέτρημα), ένα κατ’ εξοχήν υφεσιακό μέτρο, είναι πράξη αλληλεγγύης προς τους πάσχοντες συνταξιούχους;
● Τα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα σε βάθος χρόνου είναι δυνατόν να πιαστούν; Μήπως ο κ. Ρέγκλινγκ μπορεί να επικαλεστεί έναν οικονομολόγο (ας τον εντοπίσει σε όποια οικονομική σχολή σκέψης θέλει) που θα βεβαιώσει ότι πρόκειται για ρεαλιστικό στόχο; Μην ψάχνει αδίκως. Δεν υπάρχει.
● Εκεί που θα ψάχνει ο επικεφαλής του ESM για κάποιον ειδικό σχετικά με τα πρωτογενή πλεονάσματα, ας κάνει τον κόπο να αναζητήσει έναν -οπουδήποτε στον κόσμο- που θα του πει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο χωρίς γενναία αναδιάρθρωση (δηλαδή κούρεμα). Κοντολογίς: Χορτάσαμε αλληλεγγύη!

Ανάγωγα

Το κόστος για τη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών χρεώνεται στην κυβέρνηση. Το όφελος από την απελευθέρωσή τους πιστώνεται σε όλα τα κόμματα.
Αυτή είναι η επιχειρηματολογία της Νέας Δημοκρατίας.
Σας θυμίζει λίγο τη λογική του Καραγκιόζη, «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου πάλι δικά μου»;

Ο ρηξικέλευθος ποιητής Νικόλας Κάλας , 1907-1988


 Αποτέλεσμα εικόνας για «Ο ποιητής Νικόλαος Κάλας»

Νικόλας Κάλας, "Δεύτερο Βιβλίο"

Αντανακλάται κι η μνήμη. Μετριέται
το ταξίδι μου στη Σύρο απ’ το Μανχάτταν
η νέα Ερμούπολη
Μ’ αντάμωσε το ταχύπλοο μ’ επαναλήψεις.
Γιομάτο το κατάστρωμα από σάρκες μ’ επαλήψεις.
Κάποιος αφοντούριστος Ερμής σαγήνεψε τις προάλλες
φορτίο υπερβορείων: «Οκταήμερη διαμονή
από Τετάρτη σε Τετάρτη σε αφροδισία μυκονιάτικη».
Πασίδηλα χωρίς Απόλλωνα ακτινοβολάει
ο ήλιος τα κορμιά ειδωλολατρών.
Ο κύριος Προϊστάμενος της Πρώτης πάει για την Τήνο
τό ‘ταξε τάμα. Ωχρός νέος μια και θεραπεύτηκε
απ’ τα αφροδισιακά, οικογενειακό την Παναγία
θα προσκυνήσει: «Αυτήνε λατρεύω – παπάδες να μη δω».
Η έγκυος σύζυγός του κι άλλες κυρίες
περιφρονούνε τα γυμνά μα όχι και τους λουκουμάδες.
Δεν είναι για μένα η μετάληψη, πρόληψή μου
κύπελλο κυκλαδικού πολιτισμού: το ερμηνεύω
Διπρόσωπος ο Ερμής: «Δεύτερος λογαριασμός»
Χρημάτων και λόγου. «Commerce des idees»
όπως λένε οι Φράγκοι. Η συναλλαγή ιδεών με θέλγει.
Επέστρεψα απ’ τήν Έρμούπολη αυθημερόν
Ο κύριος Προϊστάμενος δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου.
Στον πηγαιμό του είχα πει πώς ήμουν άθεος.
Με μαντολίνα καλοπλόκαμος τροβαδούρος
απόγονος Σαξόνων μας συναρπάζει
με το βαρύ παράπονο άνεργων κι αλητών.
Είναι με άδεια Τμηματάρχης στην ΕΞΟΝ
στη Σαουδική Αραβία. Πέντε ώρες πτήσης
από τη Μύκονο. Τον περιμένει στο Φρίσκο
Βιετναμέζα σύζυγος.
Συνταξιδεύει ο άδελφός του, λιγότερο ωραίος
Ταγματάρχης αμερικανικής μονάδας στο Έσσεν
Αφήκε τη γυναίκα του στο Κάσσελ. Τρεις ώρες απ’ τη Γλυφάδα.
Εξόν από κοινό επίθετο και σειρηνικών διαθέσεων
δέν μοιάζανε καθόλου στην όψη και στο φέρσιμο.
Άμα προ του τέλους του έτους επιστρέφουν
μου υποσχεθήκανε να επισκεφθούνε την Ερμούπολη.
Πλούσιο νησί η Σύρος, με ναυπηγεία
και παγκοσμίους συνδιαλέξεις.
Των παππούδων τα στάρια της Ρουμανίας
και τα μπαμπάκια της Αλεξάντρειας
αντικατασταθήκανε απ’ τα πετρέλαια.
Στά δεύτερα βιβλία προστεθήκανε
σημαίες ευκαιρίας.
Επί Τουρκοκρατίας η Καθολική Εκκλησία
δεν ήταν κι αυτή σημαία ευκαιρίας;
Των χιωτοσυριανών καλαμαράδων το μελάνι μου
δεν στέγνωσε. Οστρακίζομαι. Συντάσσω
συμβόλαια με δαίμονες.
Στων Ηνωμένων Εθνών την ολυγυάλινη πλάτη
αντανακλάται Ερμούπολη μοναδική
πανιά, φορτηγά, τουριστικά κυλάνε
στην αντίπερα όχθη σχέδια και πράματα.
Στο Αιγαίο αυτή την ώρα απλώνεται σκοτάδι.
Εδώ τις προάλλες ηλεκτροπληξία ξέσπασε.
Έγινε η νύχτα νύχτα. Νύχτα αμηχανίας
άλογος. Αποκαλυπτική.
Ιούνιος – Ιούλιος 1977


Αποτέλεσμα εικόνας για «Ο ποιητής Νικόλαος Κάλας»

*.:BiblioNet : Κάλας, Νικόλαος, 1907-1988

Νικόλαος Κάλας*

Πηγή: avgi.gr

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΤΣΟΥ
«Δεν γράφω για να διαβαστώ, αλλά για να ξαναδιαβαστώ»

Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καλαμάρη/Nicolas Calas (1907-1988). Και πώς ο υπογραφόμενος το παρόν κείμενο μπορεί να στοιχειοθετήσει μια «παρέμβαση»; Ας πιάσουμε τα πράγματα από τη ρίζα. Δεν θα έπρεπε να εκληφθεί ως «παράδοξο», υπερρεαλιστικής καταγωγής ή όχι, η οργάνωση από έναν Τομέα Φιλοσοφίας επιστημονικού συνεδρίου με αφορμή τα ογδόντα χρόνια από το πρώτο Μανιφέστο του υπερρεαλισμού, όπως έγινε το 2004, ή το 2005 με αντικείμενο το έργο του θεωρητικού του, του Ν. Καλαμάρη.
Η θεματική αυτού του δεύτερου συνεδρίου κατανέμεται σε τρία μέρη: η ποίηση και η ποιητική - οι αισθητικές και οι φιλοσοφικές ιδέες - οι πολιτικές αντιλήψεις. Ο ποιητής λοιπόν Νικήτας Ράντος, ο κριτικός και πολιτικός αναλυτής Μ. Σπιέρος, ο Nicolas Calas των Παρισίων και της «μανχατανής Βαβυλώνας», αυτός τελοσπάντων που στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ζητούσε στον ουρανό του να τοποθετήσει «δυο φεγγάρια ανόμοια», «το ’να μικρό σαν παιδί, τ’ άλλο μεγάλο σαν παράπονο», ποιος ήταν;
Ας μου επιτραπεί να πω ότι τον γνώρισα από κοντά μέσω του «Πολιτικού και Πολιτιστικού Ομίλου Πρωταγόρας», όταν μού τον σύστησε ο Μιχάλης Ράπτης/Pablo, τον Ιούνιο του 1983, κατά τη συμμετοχή μου στο διεθνές συνέδριο: «Ο Karl Marx και η εποχή μας», με την ανακοίνωση: «Για την επικαιρότητα της φιλοσοφίας του Marx». Ένα τμήμα της είχε ήδη εμφανισθεί στην Αυγή (25.3.1983). Ίσως η κατακλείδα της να αποτέλεσε το έναυσμα της πρόσκλησής μου από τον Ράπτη καθώς και της συζήτησης που ανοίξαμε με τον Καλαμάρη που παρέμενε ευθυτενής με απλανή και συνάμα διαπεραστικά μάτια. Δηλαδή: «Η ιστορική ανάπτυξη της μαρξιστικής φιλοσοφίας βασίζεται σε έναν γόνιμο διάλογο της σκέψης του Marx με τα προβλήματα που τέθηκαν ώς τις μέρες μας και αντιμετωπίσθηκαν με τη μέθοδο που αυτός καθιέρωσε. Όλοι οι παράγοντες αυτού του διαλόγου δεν ήταν ποτέ δεδομένοι: ούτε η διδασκαλία (αφού ήρθαν στην επιφάνεια έργα εντελώς άγνωστα) ούτε η μέθοδος (που κατακτάται και δεν προικοδοτείται από καμιά κομματική επιφοίτηση) ούτε ο προβληματισμός μιας εποχής».
Το τελευταίο μάλιστα σημείο υπήρξε και το αφετηριακό μου ερέθισμα για την εκδίπλωση της μακράς αρχειακής έρευνας που οδήγησε στην πεντάτομη σύνθεση: Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα, όπου στον τρίτο τόμο απλόχερα βρήκε τη θέση του και ο Καλαμάρης, καθώς και σε μικρότερες κατοπινές δημοσιεύσεις, χωρίς να παραλείπω εδώ τις εκτενείς συζητήσεις μου με τον Pablo στο Café Zimmer των Παρισίων κατά το πανεπιστημιακό έτος 1987/1988, λίγο πριν από το θάνατο τού Καλαμάρη και με αντικείμενο το έργο του. Τα υπογραμμίζω όλα αυτά γιατί φαίνεται πως τα αγνοούν όσοι και όσες, παλαιότερα και ιδίως τελευταία, καταγίνονται με τη βιβλιογραφική επισκόπηση της ερευνητικής συγκομιδής και γενικότερα με θέματα της ιστορίας των αισθητικών και πολιτικών ιδεών από το Μεσοπόλεμο ώς σήμερα.
Ο τιμώμενος θα πρέπει να ένιωθε αρκετά ήσυχος. Το φόβο του που εξομολογήθηκε το 1939 στον Γ. Θεοτοκά, δηλαδή μήπως θα γυρίσει κάποτε στην Ελλάδα σαν τον ήρωά του Ευριπίδη Πεντοζάλη και θα διηγείται την «ιστορία μιας αποτυχημένης ζωής» ή σαν τον Καζαντζάκη που αποσύρθηκε σε κάποιο νησί, γράφοντας «κακά ποιητικά έργα», ήδη τον έχει διασκεδάσει η παρουσίαση στα ελληνικά των κυριότερων έργων που δημοσίευσε στη Γαλλία και τις Ενωμένες Πολιτείες καθώς και η αρκετά πλούσια βιβλιογραφική συγκομιδή για τη μελέτη τους.
Θα μπορούσα να σταθώ, ειδικότερα, σε ένα σημείο του προβληματισμού του Καλαμάρη. Στην απόπειρά του να ασκήσει «ιστορική κριτική», θέτει ως κανονιστικό πλαίσιο κατανόησης των μορφών ποιητικής τέχνης τον υπερρεαλισμό που λειτουργεί ωs «φάκελος αδιαλλαξίας» για ό,τι προϋπήρξε. Τούτο άλλωστε σημαίνει ότι είναι σύμφωνος και με την πρακτική και με τους θεωρητικούς αυτού του κινήματος, όπως άλλωστε ο ίδιος μόλις το 1937 αποδέχεται την προσχώρηση σ’ αυτό. Ειδικότερα, στον ιστορικό ορίζοντα τnς νεωτερικής τέχνης η χεγκελιανή τελεολογία που υποβαστάζει το σχήμα τns «ανώτερης σύνθεσης» νομιμοποιεί την ιδέα για το πλήρωμα τnς οικείας ανάπτυξης, με την έννοια ότι ο υπερρεαλιστής Breton έχει την αρμοδιότητα να αποφαίνεται πόσο κοντά στο αισθητικό του ιδεώδες βρίσκονται όσοι προηγήθηκαν. 0 «κανόνας» και σ' αυτή την περίπτωση ανανοηματοδοτεί την «παράδοση» με γνώμονα το αξιολογικό πρωτείο που διασφαλίζει ό,τι σήμερα θεωρείται «μοντέρνο». Επομένως μόνον έτσι και ο ρομαντισμός, είτε ως «πρόδρομος», παλαιότερα, είτε ως εντεταγμένος τώρα στον υπερρεαλισμό, αποκτά θετικό πρόσημο. Μολονότι δεν επιμένει ο Καλαμάρης στην ακριβέστερη ιστορική τοποθέτηση των απαρχών του ρομαντισμού, αρκούμενος στους κοινούς τόπους για το πολέμιό του, δηλαδή για το «αναλυτικό, αρνητικό πνεύμα, το διάδοχο του αιώνα των Φώτων», δεν παραλείπει να «γειώσει» τη λειτουργία του κανονιστικού προτύπου των αισθητικών του προτιμήσεων στην κοινωνική και πολιτική συγκυρία.
* Ο Παναγιώτης Νούτσος είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής φιλοσοφίας του Παν/μίου Ιωαννίνων
________________

Αποτέλεσμα εικόνας για Νικόλαος Κάλας*Νικόλας Κάλας - Βικιπαίδεια

Μεγάλοι συνθέτες -σπουδαίες φωνές


Κουλουριασμένοι παντοτινά στο εσωτερικό του αινίγματος



Η Μπιάνκα βλέπει. Ο Μασίστας δεν βλέπει. Η Μπιάνκα βλέπει καθαρά, ακόμη και τη νύχτα, στο σκοτάδι. Ο Μασίστας είναι τυφλός. Μαζί φτιάχνουν το πεδίο του μυθιστορήματος, τα όριά του. Ενα σύντομο μυθιστόρημα, λεπτό σαν νουβέλα, μεγάλο σαν εκτενές ποίημα ή σαν μακρόσυρτο τραγούδι· το τελευταίο βιβλίο που δημοσίευσε ο Ρομπέρτο Μπολάνιο εν ζωή, μα όχι το τελευταίο που έγραψε.
Οι σελίδες στο «Λούμπεν μυθιστορηματάκι» (εκδ. Αγρα) αντιγράφουν τις κινήσεις της Μπιάνκα και του Μασίστα, την όρασή τους: βρίσκονται, ταυτόχρονα, μέσα στη μέρα και στη νύχτα, βουτηγμένοι μέσα στον εφιάλτη και τ’ όνειρο. Ο Μασίστας, πρώην ηθοποιός σε δευτεροκλασάτες ταινίες, πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής του μπόντι μπίλντινγκ, κλεισμένος στο σπίτι του, στην οδό Τζερμάνικο, περιμένει τον θάνατο.
Το σώμα του είναι φουσκωμένο, άσπρο, θυμίζει τεράστιο μωρό. Η Μπιάνκα, μια νεαρή κομμώτρια, συναντά τον Μασίστα. Η Μπιάνκα είναι το δόλωμα. Ο αφελής αδελφός της και οι δύο φίλοι του -δύο φιγούρες που γλιστράνε σαν σκιές από κεφάλαιο σε κεφάλαιο- την αναγκάζουν να ερωτοτροπήσει με τον Μασίστα, προκειμένου να ψάξει το σημείο όπου είναι κρυμμένο το χρηματοκιβώτιό του. Η Μπιάνκα ψάχνει το χρηματοκιβώτιο κι εμείς την ακολουθούμε και το αναζητούμε παρέα, ψηλαφώντας μία μία τις λέξεις, τους τόνους, τα σημεία στίξης, μέχρι ν’ ανακαλύψουμε το μυστικό δωμάτιο του βιβλίου, το μεγάλο ερωτηματικό που βρίσκεται στο κέντρο του κειμένου, χωρίς να έχουμε καμία αυταπάτη πως θα μάθουμε την απάντηση, αφού δεν γνωρίζουμε τη σημασία των πραγμάτων, όσο κι αν προσπαθούμε να τη μαντέψουμε, κουλουριασμένοι παντοτινά στο εσωτερικό του αινίγματος - για να παραφράσω την πιο λαμπερή φράση του μυθιστορήματος, στη σελίδα 97.
Νύχτες με εκτυφλωτικό φως, τηλεόραση, άσκοπες μέρες, η πόλη της Ρώμης, στενή σαν ένα μίζερο διαμέρισμα, ανία, γυμναστική, πορνογραφία, έγκλημα· φωτεινές και σκοτεινές σελίδες, τυφλές παράγραφοι σαν αρουραίοι, αράδες σαν φωταγωγημένα τούνελ, λέξεις που οδηγούν κατευθείαν στον «υπόκοσμο της γλώσσας», σημάδια μιας λούμπεν ιστορίας που αφηγείται η Μπιάνκα. Είναι αλήθεια πως τούτο το λιγνό βιβλίο περιέχει τουλάχιστον τρία βιβλία μέσα στις λιγοστές σελίδες του (128). Το βιβλίο της μέρας, σαν αρνητικό της νύχτας (Μπιάνκα), το βιβλίο της νύχτας, που αντιπροσωπεύεται από την τυφλότητα του Μασίστα, και το βιβλίο του ατυχήματος, του έρωτα, της αγάπης: ο Μασίστας τυφλώνεται ύστερα από ένα ατύχημα με αμάξι, οι γονείς της Μπιάνκα σκοτώνονται, επίσης, σε αυτοκινητικό δυστύχημα, η Μπιάνκα ερωτεύεται τον Μασίστα, παραμελώντας την αποστολή που της έχουν αναθέσει οι τρεις νεαροί, και η έκταση του βιβλίου καλύπτεται από δύο σκιές.
Μια ψηλή σκιά που διαρκώς μικραίνει -προετοιμάζοντας τον αναγνώστη για τον θάνατο του Μπολάνιο- και μια μικρή σκιά που διαστέλλεται, όπως ένας βράχος που κατεβαίνει από τον ουρανό και, καθώς πλησιάζει, η σκιά του μεγαλώνει. Ο βράχος έχει χαραγμένο πάνω του τον αριθμό 2666, το βιβλίο που έγραφε ο Μπολάνιο τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του και ολοκληρώθηκε με τον θάνατό του, και το «Λούμπεν μυθιστορηματάκι» μοιάζει με το ίχνος εκείνου του μυθικού μεγαλόσωμου μυθιστορήματος, αφού κουβαλά τα χαρακτηριστικά του: τρυφερό, τερατώδες, ωμό, αγωνιώδες, γελοίο.
Πρωτοδιάβασα το βιβλίο, στην αγγλική του μετάφραση, την Πρωτοχρονιά του ’15, από τα μεσάνυχτα ώς την αυγή, κι όταν ξημέρωσε, για μια στιγμή φοβήθηκα πως όλα είχαν κοκαλώσει, πως το ξημέρωμα είχε κολλήσει, πως το φως δεν προχωρούσε, πως η μέρα δεν προχωρούσε, πως τίποτα δεν προχωρούσε. Για μια στιγμή, τα πάντα είχαν παγώσει. Λες κι εκείνο το πρωινό της πρώτης μέρας του χρόνου αντιδρούσε στις ύστατες λέξεις του μυθιστορήματος: «Υπήρχε ένα κενό που ήταν το δικό μου κενό, μια σκιά που ήταν η δική μου σκιά», μια φράση σαν πυροτέχνημα που με φώτισε και με τύφλωσε, την ίδια στιγμή, λες και τα μάτια μου ήταν ανοιχτά και κλειστά, ταυτόχρονα.

Ρομπέρτο Μπολάνιο - Βικιπαίδεια

Έργα και ημέραι του ΔΟΜ

Ρόστερ και δημοσιογραφία

Βαγγέλης Μαρινάκης- ΔΟΛ  


Μετά την κατάρρευση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, επί ιδιοκτησίας Σταύρου Ψυχάρη, και την απόλυση όλων των εργαζομένων πραγματοποιήθηκε πλειστηριασμός.
Η νέα ιδιοκτησία, η εταιρεία Alter Ego, συμφερόντων του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη, επαναπροσέλαβε περίπου 160 από τους παλιούς, πολύ ταλαιπωρημένους εργαζόμενους με χαμηλότερους ακόμη από τους ήδη χαμηλωμένους μισθούς τους και σαν να ξεκινούσαν στις εφημερίδες αυτές από την αρχή. Κι ας είχαν ο καθένας 10, 20 ή και 30 χρόνια προϋπηρεσίας.
Εστω κι έτσι όμως, όσοι επαναπροσλήφθηκαν προσδοκούσαν επιτέλους εργασιακή ασφάλεια. Αλλά αντί γι’ αυτό, από την πρώτη στιγμή, και χωρίς ορατή αφορμή, ξεκίνησε και πάλι ένα γαϊτανάκι απολύσεων. Αυτό συνέβαινε αφού πρώτα γίνονταν νέες προσλήψεις, προφανώς εργαζομένων ακόμα φθηνότερων από τους φθηνούς και, ενδεχομένως, ακόμα πιο ευθυγραμμισμένων με τη νέα πολιτικοεπιχειρηματική πραγματικότητα του ομίλου.
Ετσι, οι τελευταίες απολύσεις 13 (παλαιών) εργαζομένων στις 31 Ιουλίου και 7-8 ακόμα τον Αύγουστο έγιναν με την επίκληση αναγκαίων περικοπών, αφού πρώτα οι 160 εργαζόμενοι είχαν γίνει 200. Και αφού είχαν ήδη απολυθεί άλλοι περίπου 15 παλαιοί εργαζόμενοι μέσα στη χρονιά, συν μερικοί ακόμη καινούργιοι.
Η δε σπουδή για μεγάλο αριθμό απολύσεων τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με το ότι οι απολυθέντες, μετά τις 20 Αυγούστου, θα συμπλήρωναν έναν χρόνο νέας προϋπηρεσίας και άρα θα δικαιούνταν τουλάχιστον αποζημίωση ενός χρόνου εργασίας, δηλαδή δύο μισθούς.
Η μέθοδος, εκτός από αμφιβόλου ηθικής, είναι πραγματικά ποδοσφαιρική: ξεχειλώνεις το ρόστερ, για να δοκιμάσεις με τους προπονητές διάφορα σχήματα και αμέσως μετά κάνεις ξεσκαρτάρισμα, διώχνοντας κάποιους που έχεις προγράψει εδώ και καιρό, με το πρόσχημα της πολυανθρωπίας. Καμία έκπληξη: στη διοίκηση μετέχουν και πρόσωπα που έχουν εργαστεί στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Στην πρωτόγνωρη για τους εργαζόμενους και ακόμα πιο σκληρή από το παρελθόν αυτή συνθήκη –την οποία προφανώς δεν είχε διανοηθεί ούτε η σημαντική εκείνη μερίδα δημοσιογράφων του ΔΟΛ και άλλων που είχε επενδύσει στη συγκεκριμένη λύση για τη «σωτηρία» του–, ο μόνος σταθερός κανόνας είναι η διαρκής πιθανότητα αναίτιας απόλυσης.
Πρόκειται για ακραίο παραλογισμό: όταν η προηγούμενη διοίκηση που οδήγησε τον ΔΟΛ στην πτώχευση, έκανε «εθελουσίες» ή απολύσεις, υπήρχε τουλάχιστον ο –σοβαρός, άσχετα με τις βαθύτερες αιτίες του– λόγος του υπερδανεισμού. Για την αναχρηματοδότηση των δανείων οι τράπεζες, ως άλλη τρόικα, απαιτούσαν μείωση λειτουργικού κόστους. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Αν όμως δεν τους χρειάζονταν τους εργαζόμενους αυτούς, γιατί τους επαναπροσέλαβαν; Και αν δεν ήξεραν ότι δεν τους χρειάζονταν, γιατί δεν έλυναν τη σχέση εργασίας με αξιοπρέπεια, με καθαρές εξηγήσεις και χωρίς αυτή την επαίσχυντη σπουδή να γλιτώσουν δύο μήνες αποζημίωσης από ανθρώπους που στην πραγματικότητα δούλευαν πολλά χρόνια στην ίδια εφημερίδα και (έπρεπε να) δικαιούνται πλήρη αποζημίωση;
Ολα αυτά στα νομικά μπορεί να ονομάζονται κατάχρηση δικαιώματος ή προσβολή προσωπικότητας – στην καθομιλουμένη οι πιθανοί σχετικοί χαρακτηρισμοί μπορεί και να είναι πολύ λιγότερο ευγενείς.
Ολα αυτά, επίσης, δεν μπορεί να αποτελούν το σύγχρονο νόημα της ελεύθερης οικονομίας, διαφορετικά θα πρέπει να ανησυχούμε για το νόημα των λέξεων.
Ολα αυτά, τέλος, δεν μπορεί να αποτελούν το σύγχρονο νόημα της ελευθερίας του Τύπου, διαφορετικά θα πρέπει να ανησυχούμε για τις ίδιες τις λέξεις.
Εννοείται, βέβαια, πως οι δημοσιογράφοι ούτε 20χρονοι είναι ούτε ποδοσφαιρικά συμβόλαια Σούπερ Λιγκ έχουν υπογράψει. Οπότε καραδοκεί ο κίνδυνος εμφάνισης φαινομένων ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.
Ο ποδοσφαιριστής-ρεπόρτερ, εκεί που πάει να εκτελέσει το πλάγιο άουτ, αν δει τη φυσούνα δίπλα του ή κάποιον στον πάγκο που αντιπαθεί, μπορεί να θυμηθεί ότι έχει να κάνει κάτι με τη φιλενάδα του και να τους παρατήσει όλους σύξυλους. Τι έχει να χάσει;
Το ωραίο θέαμα των δέκα-δεκαπέντε σωματοφυλάκων στην είσοδο και στους ορόφους που μπορεί και να τραγουδούν Νότη ή «Μακεδονία ξακουστή»;
Φαίνεται όμως πως υπάρχουν κάποιοι που όλα αυτά τα θεωρούν ψιλά γράμματα, έστω και αν καθιστούν άδηλο το μέλλον του πρώην ΔΟΛ. Προέχει το στρατιωτικά πειθαρχημένο εσωτερικό μέτωπο. Η οριστική επιβολή τού «κλίνατε επί δεξιά».
Και αυτό στο οποίο πρέπει να συγκεντρώνεται μια ομάδα: όχι σε μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά «στο ματς της επόμενης Κυριακής».

.:BiblioNet : Πιμπλής, Μανώλη

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΗΛΙΘΙΟΥΣ

 

 

 

Κερκόπορτες

Ξεφτίλα σε εκείνους όπου στη ζωὴν των
όρισαν και φυλάγουν μόνον Κερκόπορτες.
Πάντοτε  από το  συμφέρον τους κινούντες,
άδικοι  και ποταποί  σ᾿ όλες των τες πράξεις,
αλλὰ μὲ σαδισμόν κιόλας και χαιρεκακίαν,
θρασύδειλοι   οσάκις είναι πτωχοί,
κι όταν είναι πλούσιοι ,θηρία γίνονται παμφάγα  ,

Φεύγοντες την βοήθειαν προς άλλους  όσο μπορούνε,
πάντοτε με ψεύδη ομιλούντες,
έχοντες  μίσος δια τους φιλαλήθεις.
Και όνειδος περισσότερον τοὺς πρέπει όταν βλέπουν,
πολλοὶ μάλιστα το πράγμα ετοιμάζουν,
πως ο παλιός Εφιάλτης θὰ εμφανιστεί εκ νέου,
κι  οι γνωστοί Μήδοι  στο τέλος θα ξανακυβερνήσουν.
.

Miserabili



Η μιζέρια τελευταίο καταφύγιο Γεννηματά - Λεβέντη

Κλέαρχος Τσαουσίδης

πηγή: Αυγή

Είναι φορές που η κατά ριπάς εκτόξευση ανθρώπινης ιδιωτείας με απελπίζει, παρά το γεγονός ότι εκπορεύεται από εγνωσμένης ανεπάρκειας άτομα.
Νόμιζα ότι η απελευθέρωση των δυο παιδιών από τον Τούρκο σουλτάνο, που έπεσε σαν κεραυνός, θα έδινε χαρά σ’ όλους τους Έλληνες, δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους, θα ήταν ένα βάλσαμο στην πληγή της μαυρίλας των γεγονότων και στη θλιβερή εκμετάλλευση της τραγωδίας στο Μάτι από τους εμπόρους της αθλιότητας.
Έλα όμως που λίγο αργότερα από την ανακοίνωση της απελευθέρωσης των δυο στρατιωτικών, όταν όλοι οι υπεύθυνοι και πρωτίστως οι συγγενείς των παιδιών έτρεχαν να τους υποδεχτούν, κάποιοι ουρανοκατέβατοι έβγαλαν πάλι τη χολή τους.
Πρώτος και χειρότερος ο σκουπιδολόγος Βασίλης Λεβέντης, που πίσω από την απελευθέρωση των δυο νέων είδε ύποπτη συναλλαγή. Επί λέξει: «(...) Υποψιαζόμαστε όμως ότι έγινε συναλλαγή για την απελευθέρωσή τους μεταξύ της ελληνικής και τουρκικής κυβέρνησης με την αποπομπή των δυο μουφτήδων από τη Θράκη και την εκλογή νέων αρεστών στον Ερντογάν. Εκτιμούμε ότι η υπόθεση αυτή θα εξελιχθεί ως ωρολογιακή βόμβα εις βάρος της χώρας μας στη Θράκη».
Δηλαδή ο εκδημοκρατισμός των θεσμών που αφορούν τη μουσουλμανική μειονότητα με την κατάργηση της σαρίας και τη συμμετοχή των Ελλήνων μουσουλμάνων στην επιλογή των θρησκευτικών τους ηγετών είναι ωρολογιακή βόμβα; Θα έλεγε τα ίδια σε ανάλογες ρυθμίσεις υπέρ της ελληνικής μειονότητας π.χ. στην Αλβανία; Αλλά, κι αν ακόμη υπήρξε κάποια άλλη συμφωνία των δυο χωρών (διότι οι ρυθμίσεις είχαν ψηφιστεί πολύ πριν από τη σύλληψη των δυο Ελλήνων στρατιωτικών), ποια θα ήταν η λύση για τον αμετροεπή τηλεπιτσοφάγο και φραπεδοπότη; Πόλεμος;
Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέμεινε στη σοβαρότητα και χαιρέτισε την απελευθέρωση. Όμως, η συνήθης ηχώ του, η κ. Γεννηματά, άδειασε έως και τον εκπρόσωπο Τύπου του μορφώματος του οποίου ηγείται, δηλώνοντας ότι χαιρετίζει μεν την «απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών», αλλά και ότι «η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να πράξει όλες τις απαραίτητες πολιτικές, διπλωματικές και νομικές ενέργειες προκειμένου να λήξει οριστικά η περιπέτειά τους».
Φυσικά, όπως πάντα, δεν εξήγησε τι εννοεί, πέρα από το αυτονόητο, δηλαδή ότι πρέπει να αποκαλύπτει με κάθε τρόπο τη μιζέρια της. Δηλαδή ποιες άλλες κινήσεις πρέπει να κάνει η κυβέρνηση, που τόσους μήνες ασκούσε πίεση παντού και με κάθε ευκαιρία; Εννοεί μήπως η κ. Γεννηματά ότι δεν πρέπει να πάνε πίσω οι δυο Έλληνες να δικαστούν; Μήπως να στείλουμε τότε -για συνηγόρους τους- τους κ.κ. Βενιζέλο και Λοβέρδο;
Προφανώς, η λύσσα και το στερητικό σύνδρομο δεν επιτρέπουν τις ώριμες σκέψεις κι έτσι ακόμη και το μοναδικό ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίστηκε με σπάνια εθνική ομοψυχία έδωσε αφορμή στους δυο γραφικούς της ελληνικής Βουλής να υπενθυμίσουν την παρουσία τους.
Για το ΚΚΕ, τέλος, υπάρχει μια «εξέλιξη, που δεν μπορεί να κρύψει όμως την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων». Το κατάλαβαν, μπράβο!
Το άλλο κόμμα που δεν έσπευσε να κυνηγήσει ψίχουλα δημοσιότητας ήταν το Ποτάμι. Είπε τα αυτονόητα ο κ. Θεοδωράκης, επιβεβαιώνοντας ότι η ολιγόχρονη συνύπαρξή του με την κ. Γεννηματά στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. τον κατέστησε πιο σοφό.
Η ταύτιση της προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛΛ. με ακραίες φωνές της Ν.Δ. και με τα φληναφήματα του κ. Λεβέντη (που «μιλάει» με όλους τους μεγάλους ηγέτες της υφηλίου -προς το παρόν), προοιωνίζεται κινήσεις πολιτικής επιβίωσής της, με δεδομένο ότι κορυφαία στελέχη του μορφώματός της δεν δέχονται ούτε τον νέο τίτλο και μιλούν πάλι... για ΠΑΣΟΚ (π.χ. Λοβέρδος).
Η συζήτηση λοιπόν για συνεργασία Αριστεράς - Κεντροαριστεράς καθίσταται εκ των πραγμάτων ανεπίκαιρη και άνευ ουσίας. Διότι ούτε οι λοιπές μικρές και διάσπαρτες δυνάμεις που αυτοτοποθετούνται στην Αριστερά επιθυμούν συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε τα σχήματα που, παρά τη σαφή δεξιά πρακτική και ρητορική τους, θέλουν να φορούν κεντροαριστερή ρόμπα. Άρα η πόλωση είναι αναπόφευκτη με χαρακτηριστικά ισχυρού δικομματισμού. Ας το σκεφτούν...

Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2018

«Ελεύθερος σκοπευτής»: η αποθέωση του Γερμανικού ρομαντικού πνεύματος


http://www.avgi.gr/documents/10179/9097992/33.jpg/e956d469-6c09-4ce0-b000-2c3694e44e53?t=1534281666307&imageThumbnail=3

Η "στοιχειωμένη" φύση που μιλά στη γερμανική ψυχή

Παναγόπουλος Θάνος


Του ΘΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
Απρίλιος 1815. Η έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες είναι η ισχυρότερη που παρατηρείται μετά από εκείνην του 535-536, τα δραματικά αποτελέσματα της οποίας είχε καταγράψει και ο Βυζαντινός ιστορικός Πορφύριος. Είναι δε τόσο ισχυρή ώστε αλλάζει το κλίμα στο βόρειο ημισφαίριο. Ο “ηφαιστειακός χειμώνας” θα προκαλέσει την επόμενη χρονιά το λεγόμενο “Έτος χωρίς καλοκαίρι”.
Ιούνιος 1816. Εξαιτίας της ασταμάτητης βροχής που προκάλεσε ο ηφαιστειακός χειμώνας, ο Λόρδος Βύρων, η Μαίρη Σέλεϊ, ο Πέρσι Σέλεϊ και ο Τζον Ουίλιαμ Πολιντόρι θα περάσουν τις διακοπές τους στη λίμνη της Γενεύης κλεισμένοι στη Βίλα Ντιοντάτι. Επηρεασμένοι από τον πολυήμερο εγκλεισμό και ενώ η Ευρώπη γνωρίζει εξαιτίας του αλλοπρόσαλλου καιρού τον χειρότερο λιμό του 19ου αιώνα, λεηλασίες και εξεγέρσεις, οργανώνουν έναν διαγωνισμό, ποιος θα συγγράψει το τρομακτικότερο διήγημα.
Η Μαίρη Σέλεϊ θα εκδώσει το 1818 το “Frankenstein”, ο Μπάιρον τον Ιούλιο του 1816 το «αποκαλυπτικό» ποίημα “Darkness” και το 1819 το «Fragment of a Novel», που είναι και η πρώτη ιστορία με βαμπίρ στα αγγλικά, και ο Πολιντόρι το 1819 το “The Vampyre”, έργα από τα οποία θα ξεπηδήσει η γοτθική μυθοπλασία. Και οι τρεις επηρεάζονται από το ίδιο βιβλίο. Το “Tales of the Dead”, μια αγγλική μετάφραση αποσπασμάτων του “Fantasmagoriana” από τη Σάρα Άρετσον. Και αυτό όμως με τη σειρά του είναι η γαλλική μετάφραση από τον Ζαν Μπατίστ Μπενουά Αϊρίς αποσπασμάτων του “Gespensterbuch”.
1811. Δύο 40χρονοι συγγραφείς, οι Γιόχαν Αουγκούστ Άπελ από τη Λειψία και Φρίντριχ Λάουν από τη Δρέσδη, εκδίδουν την ανθολογία τρόμου «Gespensterbuch», το "Βιβλίο των Φαντασμάτων", με πρώτη ιστορία τον “Freischütz”.
Ο θρύλος του “Ελεύθερου σκοπευτή” ήταν γνωστός στους Γερμανούς από τον 14ο αιώνα. Ο σκοπευτής συνάπτει συμβόλαιο με τον Διάβολο. Του παραδίδει την ψυχή του με αντάλλαγμα έξι σφαίρες οι οποίες κατευθύνονται με ακρίβεια στους στόχους που έχει επιλέξει ο σκοπευτής. Αυτές οι Freikulgen, οι «ελεύθερες σφαίρες», υπακούουν στη βούληση του σκοπευτή, όμως υπάρχει και μια έβδομη, η οποία στρέφεται στον στόχο που επιλέγει ο ίδιος ο διάβολος.
Ο Βέμπερ θα συνθέσει τον «Ελεύθερο σκοπευτή», την πρώτη όπερα του γερμανικού ρομαντισμού, πάνω στο λιμπρέτο του Γιόχαν Φρίντριχ Κιντ, ιδέα του οποίου ήταν η μεταφορά της νουβέλας των Άπελ και Λάουν.
Τόσο λοιπόν οι φίλοι του αγγλικού γκόθικ διηγήματος όσο και οι φίλοι της γερμανικής ρομαντικής όπερας χρωστούν πολλά στις ιστορίες του Άπελ, και ειδικά τις «Die Bilder der Ahnen» και Die Ahnen» που θα επηρεάσουν τους Μπάιρον, Μαίρη Σέλεϊ, Πέρσι Σέλεϊ και Πολιντόρι να συγγράψουν τα διάσημα έργα τους γοτθικού τρόμου και τον “Freischütz” που θα συνθέσει ο Βέμπερ.
18 Ιουνίου 1821. Στο Βερολίνο η όπερα «Der Freischütz» εγκαινιάζει το μέγαρο συναυλιών Königliches Schauspielhaus, το νέο κόσμημα της πρωτεύουσας της Πρωσίας στην Gendarmenmarkt, την ωραιότερη βερολινέζικη πλατεία.
1961. Ο Γερμανός φιλόσοφος και συνθέτης Τέοντορ Αντόρνο, γεννημένος στην Πρωσία, θα χαρακτηρίσει τον «Ελεύθερο Σκοπευτή» ως την εθνική γερμανική όπερα. Θα εντοπίσει χαρακτηριστικά της γερμανικής ψυχής μοναδικά στον κόσμο. Θα επισημάνει ότι το δάσος στην υπόθεση του έργου δεν είναι απλώς ένα δάσος. Είναι ένα πλήθος. Πλήθος στρατιωτών, εκπαιδευμένων και άκαμπτων όπως τα δένδρα.
«La rigidité et le parallélisme des arbres dressés, leur densité et leur nombre remplissent le cœur de l’Allemand d’une joie profonde et mystérieuse» θα προσθέσει. Ότι δηλαδή "η ακαμψία και ο παραλληλισμός των εκπαιδευμένων δένδρων, η πυκνότητα και το πλήθος τους γεμίζουν την καρδιά του Γερμανού με μια μυστηριώδη χαρά». Σε αυτήν ακριβώς την ιδιαιτερότητα θα αποδώσει την επιτυχία του Freischütz κατά την περίοδο πριν από την επανάσταση του 1830, η οποία θα οδηγήσει Γερμανούς αστούς και ριζοσπάστες διανοούμενους να απαιτήσουν φιλελευθερισμό και ενοποίηση.
Όταν ξεσπά το 1830 η Ιουλιανή Επανάσταση κατά του Καρόλου Ι’ στη Γαλλία με κοινωνικό και φιλελεύθερο περιεχόμενο, ένα επαναστατικό κύμα εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη με εθνικιστικό περιεχόμενο, όπως η ανεξαρτητοποίηση του Καθολικού Βελγίου από την Προτεσταντική Ολλανδία, ο ξεσηκωμός των Πολωνών κατά του τσάρου, εξεγέρσεις στην Ιταλία και με τη Γερμανία όχι μόνο να μην αποτελεί εξαίρεση, αλλά να αναδεικνύεται σε μείζον κέντρο έντονων ταραχών.

«Ρομαντική όπερα»

Στα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα εμφανίζεται ένα νέο είδος μουσικοδράματος, η «ρομαντική όπερα» ή Romantische Oper, όπως θα την ονομάσουν οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι και εκείνοι που θα την αναπτύξουν. Το συγκεκριμένο είδος θα δανειστεί περισσότερα στοιχεία από τη γαλλική Opéra Comique, που εμφανίστηκε μετεπαναστατικά στα θέατρα του Παρισιού, παρά από τους τραγουδιστούς διαλόγους του Singspiel.
Η μεν όπερα στη Γερμανία, όπως ακόμη το μπαλέτο και το θέατρο, θα προσελκύσει τους μεγαλοαστούς και την αριστοκρατία, ενώ τα Sinhspiele απευθύνονται στους μικρομεσαίους και ιδιαίτερα στην επαρχία.

Από τον Βέμπερ στον Βάγκνερ

Η Romantische Oper θα υπερτονίσει τον ρόλο της ορχήστρας και θα χρησιμοποιήσει το Reminiszenmotiv ως μουσικό σχήμα μιας ανάμνησης ενός τόπου, ενός ανθρώπου, μιας καταστάσεως. Πρώτο έργο αυτού τους είδους όπερας είναι ο «Ελεύθερος σκοπευτής" του Καρλ Μαρία Φον Βέμπερ και το ύφος του θα αποτελέσει πρότυπο για συνθέτες όπως ο Χάινριχ Αουγκούστ Μάρσνερζ με τη δίπρακτη ρομαντική όπερα «Der Vampyr» και την τρίπρακτη «Hans Heiling». Ή όπως ο Άλμπερτ Λόρτσινγκ με την τετράπρακτη «Undine» ή ο Λούντβιχ Σπορ με την περίφημη «Jessonda».
Μεσαίωνας, φύση, υπερφυσικό, παράδοση, λαϊκοί θρύλοι είναι μερικά από τα αγαπημένα θέματα της ρομαντικής όπερας. Τα παραδοσιακά τραγούδια εξακολουθούν να αποτελούν πηγή εμπνεύσεως, όπως εξακολουθούν και οι διάλογοι ανάμεσα στα μουσικά μέρη. Το είδος θα αναπτυχθεί και θα φθάσει στο αποκορύφωμά του με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, ειδικά με τον «Ιπτάμενο Ολλανδό», τον «Τανχόιζερ», τις «Νεράιδες» και την «Απαγόρευση της αγάπης».
Οι καινοτομίες που εισάγει με τον «Ελεύθερο σκοπευτή» ο Καρλ Μαρία Φον Βέμπερ είναι και σημαντικές και πολλές, ώστε δικαιωματικά χαρακτηρίζεται ο θεμελιωτής της γερμανικής ρομαντικής όπερας.
Η πρωτοποριακή ενορχήστρωση, οι πρωτότυπες χρωματικές αρμονίες και η ανάκληση των μύθων και του υπερφυσικού στοιχείου, προκειμένου να επικυρωθούν ηθικές αξίες και φιλοσοφικά μηνύματα, είναι αυτά στα οποία θα «πατήσει» αργότερα για να τα αναπτύξει στο έπακρο ο Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Η συγγραφή του λιμπρέτου από τον Κιντ ολοκληρώνεται το 1817 και από το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έως την άνοιξη του 1820, συν κάποιες τελευταίες προσθήκες τον Μάιο του 1821, έναν μήνα πριν από τη θριαμβευτική πρεμιέρα στο Βερολίνο, ο Βέμπερ μελοποιεί το έργο.

Η πλοκή του "Ελεύθερου Σκοπευτή"

«Αλίμονό μου! Η τύχη με εγκατέλειψε!»
Πράξη Πρώτη
Πεδίο βολής, Βοημία, τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου (1648)
Ο νεαρός βοηθός δασονόμου Μαξ, καλύτερος σκοπευτής της χώρας, είναι ερωτευμένος με την κόρη του δασονόμου Κούνο, την Αγκάτε. Ο Κούνο υπόσχεται στον νεαρό ότι θα του δώσει την κόρη του και το αξίωμά του εάν νικήσει στον αυριανό διαγωνισμό σκοποβολής. Σε φιλικό αγώνα σκοποβολής που προηγείται, ο νεαρός χωρικός Κίλιαν κατατροπώνει τον Μαξ. Οι χωρικοί τον επευφημούν αναγορεύοντάς τον «βασιλιά των σκοπευτών» και περιγελώντας τον Μαξ.
Ο βοηθός δασονόμος, με πεσμένο ηθικό, είναι απαρηγόρητος, καθώς έχει χάσει την ευστοχία του. «Weh mir! Mich verließ das Glück!», μονολογεί. «Αλίμονό μου! Η τύχη με εγκατέλειψε!».
Ο Κάσπαρ, επίσης επίδοξος μνηστήρας, τον οποίον είχε απορρίψει παλαιότερα η Αγκάτε, βλέποντας απελπισμένο τον Μαξ, του αποκαλύπτει ένα μυστικό. Γνωρίζει τον τρόπο να αποκτήσει επτά μαγικές σφαίρες οι οποίες βρίσουν τον στόχο που επιλέγει ο κάτοχός τους. Για να τον πείσει, του δίνει ένα όπλο με μαγικές σφαίρες, με το οποίο ο Μαξ πετυχαίνει έναν αετό από αφύσικα μεγάλη απόσταση.
Ο Κάσπαρ όμως δεν του αποκαλύπτει όλη την αλήθεια. Του αποκρύπτει και ότι έχει προσφέρει την ψυχή του στον Διάβολο και ότι μόνο οι έξι σφαίρες βρίσκουν τον στόχο που επιλέγει ο κάτοχος, με την έβδομη να την κατευθύνει ο Διάβολος. Όπως και ότι εκείνη την στιγμή τους κρυφακούει ο δαίμονας Σάμιελ και ότι προτείνοντάς του συμφωνία με τον Σάμιελ απαλλάσσεται για τρία χρόνια ο ίδιος ο Κάσπαρ από την υποχρέωση να παραδώσει την ψυχή του στον δαίμονα, αφού με την συμφωνία θα έχει παραχωρήσει τη δική του ο Μαξ.
Ο Κάσπαρ τον πείθει να πάνε μαζί τα μεσάνυχτα στο Φαράγγι του Λύκου, όπου θα κατασκευάσει τις σφαίρες.

Πράξη Δεύτερη


Στο διαμέρισμα της Αγκάτε

Η Αγκάτε είναι αναστατωμένη, καθώς ο Μαξ δεν έχει εμφανιστεί. Το τραγούδι της αναφέρεται σε έναν ερημίτη στο δάσος που την είχε προειδοποιήσει ότι απειλείται από κίνδυνο και ότι θα την έσωζε το γαμήλιο στεφάνι της.
Τη στιγμή που ο Μαξ ρίχνει την πρώτη μαγική σφαίρα, πέφτει από τον τοίχο το πορτρέτο ενός προγόνου της και την τραυματίζει ελαφρά, κάτι που εκλαμβάνεται ως μήνυμα. Η ξαδέλφη και φίλη της Αγκάτε, η Άννα, προσπαθεί να διασκεδάσει τους φόβους της.
Εμφανίζεται ο Μαξ και τους ανακοινώνει πως έχει χτυπήσει ένα ελάφι στο Φαράγγι του Λύκου και θα πάει να το φέρει. Οι δύο κοπέλες τον εξορκίζουν να μην πάει φοβούμενες ότι θα πάθει κακό, εκείνος όμως είναι αποφασισμένος.

Νύχτα


Φαράγγι του Λύκου

Ο Κάσπαρ καλεί τον Σάμιελ για βοήθεια και τον ενημερώνει για την επιτυχία του με τον Μαξ. Ο τελευταίος προειδοποιείται από το πνεύμα της μητέρας του να ακυρώσει τη συμφωνία και να κάνει πίσω. Ο Σάμιελ όμως του εμφανίζει σε όραμα την Αγκάτε να πνίγεται, απελπισμένη με την αποτυχία του στον διαγωνισμό, με αποτέλεσμα ο Μαξ να μπει στο φαράγγι, όπου ανάμεσα σε αστραπές και τρομακτικά φυσικά φαινόμενα κατασκευάζονται οι επτά μαγικές σφαίρες.

Πράξη Τρίτη


Διαμερίσματα της Αγκάτε

Η Αγκάτε προσεύχεται και ακούγεται η άρια «Und ob die Wolke sie verhülle» («Ανάμεσα από τα σκοτεινά σύννεφα, ο ήλιος λάμπει ακόμη στον φωτεινό ουρανό»). Φθάνουν οι παράνυμφες με τα νυφικά στέφανα. Όταν όμως η Άννα ανοίγει το κουτί, βρίσκει μέσα ένα νεκρικό στεφάνι, κάτι που θορυβεί ακόμη περισσότερο την Αγκάτε. Ωστόσο ηρεμεί καθώς θυμάται την υπόσχεση του γέρου ερημίτη.
Ο Μαξ και ο Κάσπαρ μοιράζονται τις σφαίρες. Ο Κάσπαρ χρησιμοποιεί τις τρεις. Ο Μαξ έχει χρησιμοποιήσει μόνο τις δύο και ζητά από τον Κάσπαρ την έκτη για τον τελικό. Ο Κάσπαρ αρνείται και πυροβολεί μια αλεπού, οπότε απομένει στον Μαξ η έβδομη σφαίρα, η οποία όμως καθοδηγείται από το Πνεύμα του Κακού.

Η βολή του τροπαίου

Στο στρατόπεδο, ο πρίγκιπας Ότοκαρ διατάζει τον Μαξ να ρίξει σε ένα περιστέρι. Καθώς όμως αυτός σημαδεύει, ο Σάμιελ, που καθοδηγεί την έβδομη σφαίρα, τη στρέφει στην Αγκάτε. Αυτή όμως εξοστρακίζεται στο γαμήλιο στεφάνι της και χτυπά τον Κάσπαρ. Η Αγκάτε συνέρχεται και συνειδητοποιεί πως σώθηκε ακριβώς όπως είχε προφητεύσει ο ερημίτης, ο οποίος στέκεται δίπλα της. Βλέποντας ο Κάσπαρ τον ερημίτη, συνειδητοποιεί ότι έχει αποτύχει και, ενώ έρχεται ο Σάμιελ να τον αρπάξει, ξεστομίζει κατάρες προτού εκπνεύσει.
Ο Ότοκαρ διατάζει να ριχτεί το πτώμα στο Φαράγγι του Λύκου και ζητά εξηγήσεις από τον Μαξ. Μόλις πληροφορείται τι έχει συμβεί, ζητάει από τον Μαξ να εγκαταλείψει την χώρα. Τότε εμφανίζεται ο ερημίτης και εξηγεί πως ό,τι έκανε ο Μαξ το έκανε από την αγάπη του για την Αγκάτε. Ωστόσο, καταδικάζει την πράξη του Μαξ και ζητά ως τιμωρία του έναν χρόνο μετάνοια και προσευχή, κάτι που αποδέχεται ο Ότοκαρ και υπόσχεται πως εκείνος θα παντρέψει μετά την μετάνοια του Μαξ το ζευγάρι.
Η όπερα κλείνει με τον θίασο να τραγουδά ευχαριστήριους ύμνους.
«Ναι! Ας υψώσουμε το βλέμμα μας στον παράδεισο/
Και στήριγμα στην καθοδήγηση του Αιώνιου ας βρούμε/
Πάντα τη χάρη του πατρός να εμπιστευόμαστε!
Όποιου καθαρή είναι η καρδιά και είναι στη ζωή αθώος,/
μπορεί τη Χάρη του Πατρός σαν παιδί να εμπιστευθεί!».


*Καρλ Μαρία φον Βέμπερ - Βικιπαίδεια

**Ο Ελεύθερος Σκοπευτής του Βέμπερ – Than Pan

**************************************




Der Freischutz Carl Maria Von Weber (με αγγλικούς υπότιτλους)

Hamburg, 1968
CAST:
Max - Ernst Kozub
Agathe - Arlene Saunders
Kaspar - Gottlob Frick
Ännchen - Edith Mathis
Ottokar - Tom Krause
Kuno - Toni Blankenheim
Kilian - Franz Grundheber
Hermit - Hans Sotin
Zamiel - Bernard Minetti

 Hamburg Philarmonic Orchestra
Conductor / musical director: Leopold Ludwig
 director: Gyula Trebitsch,
TV adaptation: Joachim Hess
Producer: Rolf Liebermann
Production design: Herbert Kirchhoff


«Τα σκουπίδια» του Γ. Ξανθούλη στο Θέατρο «Από Κοινού»

Με το εξαιρετικό έργο «Τα σκουπίδια» του Γιάννη Ξανθούλη  λειτουργεί  κι αυτό το καλοκαίρι η ανακαινισμένη αυλή του θεάτρου «Από Κοινού»
Το έργο -που γνώρισε τεράστια επιτυχία στη δεκαετία του '80- είναι μια πικρή σάτιρα για μια πραγματικότητα επίκαιρη ακόμα. Σκουπίδια είναι τα όνειρα κάποιων ανθρώπων που ζωντανεύουν στη σκηνή για να καυτηριάσουν όσα συμβαίνουν στη ζωή μας χωρίς δική μας υπαιτιότητα.
Το έργο βασίστηκε σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, μουσική Φίλιππου Παχνιστή και παίζουν οι ηθοποιοί: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Άκης Σιδέρης, Αγγελική Ξένου.

Είσοδος (με αναψυκτικό ή μπύρα): 12 ευρώ και 10 ευρώ (φοιτητικό, ανεργίας, ΑμΕΑ, άνω των 65 ετών)
Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη - Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο στις 21.15
«Από Κοινού» Θέατρο, Ευπρατριδών 4, Γκάζι
Τηλέφωνο 211 4057249
email: apokoinou4@gmail.com


Στο 2107, η ανθρώπινη κοινωνία έχει εξελιχθεί τεχνολογικά και τα πάντα είναι αποστειρωμένα. Δεν υπάρχουν όνειρα, συναισθήματα και τα σκουπίδια έχουν εξαλειφθεί. Μια ομάδα τουριστών πέφτει την ημέρα που τα σκουπίδια γιορτάζουν τα 100 χρόνια λήθης, στο Σκουπιδοτενεκέ τους. Εκεί συγκεντρώνονται τα Όνειρα, ο Οδυσσέας Κλέφτης και πολλοί αλλόκοτοι ήρωες που σχολιάζουν την εποχή και χτυπούνε το καμπανάκι για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι διηγήσεις τους προκαλούν γέλια και κλάματα, ενώ ένας χορός από σκουπίδια τους συνοδεύει.





 ΔΥΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ "ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ"


Γιατί ο αντιΣΥΡΙΖΑ φανατισμός των κεντροαριστερών είναι τόσο τυφλός και τόσο πρωτόγονα βίαιος;

https://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2018/34/270559-13930067.jpgΑποτέλεσμα εικόνας για Στέλιος Κούλογλου 

Στέλιος  Κούλογλου: «Tο δράμα του κεντροαριστερού»


Αν η τραγωδία στο Μάτι ήταν το πραγματικό δράμα του καλοκαιριού, στην μικροπολιτική ζωή το δράμα που κυριάρχησε ήταν άλλο: του κεντροαριστερού που θα ψηφίσει Μητσοτάκη.
Όλα ξεκίνησαν από ένα άρθρο της δημοσιογράφου Αγγελικής Σπανού, που είχε τίτλο «Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου». Το άρθρο κατέγραφε μια τάση στον φιλικό της, κεντροαριστερό κύκλο: «Μιλάω όλο και πιο συχνά με προοδευτικούς ανθρώπους αποφασισμένους να ψηφίσουν ΝΔ στις επόμενες εκλογές… Δεν θέλουν να ξέρουν λεπτομέρειες για το γίγνεσθαι στην αξιωματική αντιπολίτευση, αποφεύγουν συζητήσεις για συγκεκριμένα πρόσωπα με ακροδεξιές αναφορές, δεν τους αρέσουν τα πολλά - πολλά για το μακεδονικό και δεν προβληματίζονται για το ενδεχόμενο ηγεμονίας των ιδεών της Δεξιάς. Ο ένας μου λέει ότι δεν τον νοιάζει παρά μόνο ‘να φύγουν αυτοί’. Ο άλλος ότι θα ψηφίσει τον πιο απειλητικό αντίπαλο του Τσίπρα και αυτός είναι ο Μητσοτάκης... Υπάρχουν κι αυτοί που δεν έχουν κανέναν δισταγμό, θεωρούν εξαιρετική επιλογή τη ΝΔ στη βάση της σύγκρισης με την κυβέρνηση».
To άρθρο χτύπησε φλέβα, καθώς η δημοσιογράφος λιντσαρίστηκε διαδικτυακά από τους φιλοευρωπαίους αντι-σταλινικούς. Οι ψυχραιμότεροι (όπως ο κ. Μειμάρογλου - τα άρθρα παρακάτω) της έδωσαν το περιθώριο να έχει τις απόψεις της, για να την κατατροπώσουν όμως με μια σειρά από - βασικά απολίτικα ή αόριστα - επιχειρήματα: ότι η Σπανού και οι  φίλοΣΥΡΙΖΑΙΟΙ φίλοι της «εξορκίζουν την αναβίωση του δεξιού φαντάσματος. Ξεχνούν ότι οι ακροδεξιοί του Καμμένου μας κυβερνάνε ήδη από τον Γενάρη του ’15». Ή ότι «η χώρα δεν χρειάζεται ένα γενικό και αόριστο ‘προοδευτικό μέτωπο’. Χρειάζεται ένα φιλοευρωπαϊκό μέτωπο κατά του λαϊκισμού που απειλεί να πνίξει τη χώρα και την Ευρώπη». 
Ας μιλήσουμε πολιτικά. Είναι πράγματι «οι ακροδεξιοί του Καμμένου» που κυβερνούν από το 2015; Σε όλη την Ευρώπη, το μεταναστευτικό είναι η αιχμή του δόρατος της ακροδεξιάς. Η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης μόνο ακροδεξιά δεν ήταν. Υπήρξε  σίγουρα πιο προοδευτική από αυτήν που θα ακολουθούσε - πολλά τα παραδείγματα από τις «σκούπες» του παρελθόντος - μια συντηρητική κυβέρνηση. (Και η κυβερνητική στάση διευκόλυνε την αλληλέγγυα στάση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, γεγονός που άλλαξε τη διεθνή εικόνα της χώρας). 
To ίδιο ισχύει για μια σειρά από νομοθετήματα με προοδευτικό πρόσημο (ταυτότητα φύλου κλπ), τα οποία πέρασαν παρά την αντίθετη στάση των βουλευτών των ΑΝΕΛ (και της ΝΔ για να μη ξεχνιόμαστε). Σε ποια άραγε θέματα η κυβέρνηση προώθησε ακροδεξιά ατζέντα ή το πρόγραμμα των ΑΝΕΛ; 
Ας πάρουμε το άλλο επιχείρημα, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, που πάει «να πνίξει» ο λαϊκισμός της κυβέρνησης. Από την ηγεσία της ΕΕ μέχρι τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές ηγέτες, όλοι εξυμνούν την ελληνική κυβέρνηση και προσωπικώς τον Τσίπρα. Ασφαλώς για την τήρηση των συμφωνηθέντων (τα οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις χειρίζονταν αλά Μαυρογιαλούρος λέγοντας άλλα μέσα κι άλλα έξω, τακτική που συνεχίζει και σήμερα ο πρόεδρος της ΝΔ) αλλά και για τις θέσεις του στο προσφυγικό ή το μακεδονικό, - στο τελευταίο αυτό θέμα τον λαϊκισμό θα πρέπει σίγουρα κανείς να τον ψάξει αλλού. Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα πνέει μένεα εναντίον της κ. Γεννηματά για τη στάση της απέναντι στη κυβέρνηση. (Ακόμη και οι συντηρητικοί υποπτεύονται τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, ότι θα επιστρέψει στις παλιές πρακτικές που οδήγησαν στη χρεοκοπία). Αλλά πως είναι δυνατόν Έλληνες κεντροαριστεροί, φανατικοί φιλοευρωπαίοι, να παριστάνουν τον στρουθοκάμηλο για τη στάση της κεντροαριστεράς της Ευρώπης; 
Yπάρχουν δύο κατηγορίες σε όσους από την κεντροαριστερά ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΝΔ. Και μάλιστα αυτή τη ΝΔ, με έναν ανίσχυρο αρχηγό, όμηρο της ακροδεξιάς πτέρυγας. Η μία εκφράζει το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» που θέλει να επιστρέψει στην εξουσία και στα λάφυρά της με κάθε τρόπο, έστω και ως συνιστώσα της «επάρατης δεξιάς». Και θα συνεχίσει να του δείχνει τη διαθεσιμότητά της, όσο τον βλέπει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. 
Της δεύτερης κατηγορίας τα κίνητρα είναι κυρίως ιδεολογικά: πρόκειται για το «ακραίο κέντρο», αυτό το ρεύμα που ενσωμάτωσε την κεντροαριστερά στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της συντηρητικής δεξιάς. Η Θάτσερ, όταν είχε ερωτηθεί ποια ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της, απάντησε: «Ο Τόνι Μπλερ και οι Νέοι Εργατικοί». Αυτό το «ακραίο κέντρο», σύμφωνα με τον Ταρίκ Αλί είναι που διεξάγει τον «πόλεμο στους μετανάστες, τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους, τους φτωχούς και τους εργαζόμενους». Παίρνοντας μαθήματα από την «πασοκοποίησή» της, η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά στρέφεται προς τα αριστερά, εξού και τα ανοίγματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με τη θλιβερή εγχώρια εξαίρεση. Στην απάντησή του στη Α. Σπανού, ο κ. Μειμάρογλου διατυπώνει με κόσμιο τρόπο τη στρατηγική του ακραίου κέντρου, την ιδεολογική ταύτιση με τη νεοφιλελεύθερη, νεοδημοκρατική δεξιά: «Το κυριότερο όμως είναι ότι η διακυβέρνηση της χώρας δεν κρίνεται στις αναμετρήσεις ανάμεσα στους ακραίους και τους λαϊκιστές των διαφόρων πλευρών αλλά στο σχέδιο για την ανόρθωση της χώρας». To οποίο προφανώς διαθέτει η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη και του υπόλοιπου συρφετού!
Φυσικά η απειρία και τα λάθη της αριστεράς στην κυβέρνηση, ιδίως το πρώτο εξάμηνο του 2015, έχουν δυναμώσει τα δύο προηγούμενα ρεύματα. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα και από το καλοκαίρι του ’15 μέχρι σήμερα. Κακοί υπολογισμοί, προχειρότητες και λάθη υπεροψίας ενίσχυσαν την τάση «να φύγουν αυτοί». Υστέρηση υπάρχει και στην ενημέρωση για τις μικρές καθημερινές μάχες που δίνονται στα υπουργεία, εναντίον της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Την οποία οι πολέμιοι της κυβέρνησης δεν φαίνεται να θεωρούν ιδιαίτερο πρόβλημα, ούτε να ανησυχούν ότι θα ξαναφουντώσει, με την επιστροφή της δεξιάς. 
Η τελευταία, έχει κάθε λόγο να θέλει την επιστροφή της στην εξουσία και να το επιδιώκει με έναν χωρίς προηγούμενο λαϊκισμό, που δεν διστάζει από το να εύχεται τη μείωση των συντάξεων μέχρι και να καταφεύγει στη πιο ακραία τυμβωρυχία. Παρόλα αυτά, το παλιό σύστημα έχει τους λόγους του να είναι αδίστακτο και εκδικητικό. Μια ομάδα και ένας άνθρωπος (ίσως έτσι εξηγείται το μίσος εναντίον του Τσίπρα) τους πήρε το μαγαζί που διαχειρίζονταν ανεξέλεγκτα επί δεκαετίες, πριν ρίξουν το μεγαλύτερο κανόνι (χρεοκοπίας) σε όλη την Ευρώπη. 
Μήπως ισχύει το ίδιο για τους ανανήψαντες κεντροαριστερούς; Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το δράμα τους: ενώ δεν ψήφισαν αριστερά (μερικοί την πολέμησαν από τη πρώτη στιγμή), απογοητεύτηκαν τόσο από αυτήν ώστε ετοιμάζονται να ψηφίσουν όχι ξανά κεντροαριστερά, αλλά… δαγκωτό Μητσοτάκη!
Tα δύο άρθρα, όπως δημοσιεύτηκαν στην Athens Voice
Αποτέλεσμα εικόνας για Aγγελική Σπανού1. Aγγελική Σπανού: «Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου»

 http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/full-container/public/article/2018/08/12/4163436.jpg?itok=VN-CeMGB
Μιλάω όλο και πιο συχνά με προοδευτικούς ανθρώπους αποφασισμένους να ψηφίσουν ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Για τους περισσότερους θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνουν και που το έχουν σκεφτεί. Δεν θέλουν να ξέρουν λεπτομέρειες για το γίγνεσθαι στην αξιωματική αντιπολίτευση, αποφεύγουν συζητήσεις για συγκεκριμένα πρόσωπα με ακροδεξιές αναφορές, δεν τους αρέσουν τα πολλά-πολλά για το μακεδονικό και δεν προβληματίζονται για το ενδεχόμενο ηγεμονίας των ιδεών της Δεξιάς. 
Ο ένας μου λέει ότι δεν τον νοιάζει παρά μόνο «να φύγουν αυτοί». Ο άλλος ότι θα ψηφίσει τον πιο απειλητικό αντίπαλο του Τσίπρα και αυτός είναι ο Μητσοτάκης. Ο τρίτος αποενοχοποιείται με το επιχείρημα ότι «μια φορά δεν πειράζει», αν είναι να βρεθούμε στην κανονικότητα. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν έχουν κανέναν δισταγμό, θεωρούν εξαιρετική επιλογή την ΝΔ στη βάση της σύγκρισης με την κυβέρνηση.
Αυτοί που θα ψηφίσουν ΝΔ για πρώτη φορά στη ζωή τους είναι συνήθως πιο αγριεμένοι από τους «κανονικούς» δεξιούς που έχουν ιδεολογική ή συναισθηματική σύνδεση με αυτόν τον πολιτικό χώρο. Η έντασή τους ερμηνεύεται εύκολα: Μισούν τον ΣΥΡΙΖΑ (και) γιατί τους υποχρεώνει να κάνουν μια πολιτική επιλογή ξένη προς τον εαυτό τους και ασύμβατη με τις αρχές και τις αξίες τους.
Ήταν μετριοπαθείς αλλά τώρα απολαμβάνουν τις ακρότητες στο διαδίκτυο. Ήταν χαμηλών τόνων αλλά τώρα θέλουν δικαστήρια και τιμωρία. Υποστήριζαν τον εκσυγχρονισμό αλλά τώρα θα βολευτούν και με τον αναχρονισμό αρκεί να απαλλαγούν από τη σημερινή κυβέρνηση. Ζητούσαν ανανέωση αλλά τώρα τους πάει το παλιό γιατί δεν αντέχουν την ιδέα του ρίσκου και του πειραματισμού. Δεν τους αρέσει ο Σαμαράς αλλά τον προτιμούν από τον Σκουρλέτη. Τους είναι ξένος ο Βορίδης αλλά καλύτερα θα τα έκανε από τον Τόσκα. Αντιλαμβάνονται ότι είναι πρόβλημα η αντιπροεδρία Άδωνι αλλά κομμάτια να γίνει αν πρόκειται να μας απαλλάξει από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Τόσοι προοδευτικοί πολίτες συσπειρωμένοι στο συντηρητικό κόμμα, όχι γιατί είναι με αυτούς αλλά γιατί στέκονται απέναντι στους άλλους. Μια αποϊδεολογικοποιημένη ψήφος της ανάγκης που δεν κρύβει ούτε ελπίδα ούτε φόβο, κρύβει θυμό, ακόμη και απόγνωση. 
Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου δεν θα επηρεαστούν ούτε από τυχόν αποκαλύψεις για σκάνδαλα ούτε από το ακόμη εντονότερο κλίμα πόλωσης που θα καλλιεργήσει η κυβέρνηση στον δρόμο προς τις κάλπες. Τίποτα δεν πρόκειται να τους αλλάξει γνώμη. Περιμένουν τη στιγμή που θα εκφραστούν με την ψήφο τους και αγωνιούν μήπως αργήσει πολύ. Θα προτιμούσαν να ξεμπερδεύουμε το φθινόπωρο αλλά καταλαβαίνουν πως ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι ρεαλιστικό. Καγχάζουν αν τους πεις για τη δυνατότητα επιλογής του Κινήματος Αλλαγής, όχι γιατί δεν θέλουν να βρεθούν στο ίδιο χαράκωμα με τον Στ. Παναγούλη και τον Κ. Χαρδαβέλα αλλά γιατί τους φαίνεται πολύ μεσοβέζικη λύση, χλιαρή, θέλουν πόλεμο και θρίαμβο με συντριβή του αντιπάλου. Κάτι που τους απασχολεί πολύ είναι να μην ξαναβρούν μπροστά τους τον Τσίπρα. Να μην είναι ένας στιβαρός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπορεί κάποια στιγμή να επανέλθει στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά ένας τελειωμένος πολιτικός αρχηγός που θα βλέπει την εξουσία με το κιάλι και δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει πουθενά.
Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου είναι εξοργισμένοι με τους «ισαποστάκηδες», που κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά βλέπουν και τα στραβά της ΝΔ. Δεν είναι ώρα τώρα, σου λέει, για αντικειμενικότητα και ακρίβεια στην ανάλυση, τώρα δίνουμε τη μάχη, μονομέτωπο αγώνα, και μετά βλέπουμε. Αν τους πεις πως κάνει καλό στον Κυρ. Μητσοτάκη η ανάδειξη των παθογενειών του κόμματός του γιατί τον βοηθά να τις υπερβεί, δεν το ακούν. Τίποτα δεν ακούν πέρα από αντικυβερνητικά συνθήματα, επιχειρήματα και κλισέ. Ανησυχούν ότι θα υπάρξει παροξυσμός πριν την πτώση και ότι το «καθεστώς» θα παίξει τα ρέστα του πριν εγκαταλείψει την εξουσία και γι’ αυτό δεν ανέχονται συζητήσεις για τις αδυναμίες των άλλων.
Κατά τα άλλα, ποια Κεντροαριστερά; Την αντιμετωπίζουν σαν άνοστη πολιτική σούπα, σαν περιττή πολυτέλεια και κάποιες φορές σαν ύποπτη για δυνητικό διάλογο με τους εθνικολαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί οι άλλοι της ΝΔ δεν ενοχλούν αν πρόκειται με αυτό τον τρόπο να πετύχουν μεγάλη εκλογική νίκη, όσο πιο μεγάλη γίνεται. 
Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου θέλουν να κοιμηθούν το βράδυ και να ξυπνήσουν το πρωί με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Να πάρουν βαθιά ανάσα και να κάνουν ένα μακροβούτι για να δουν βγαίνοντας από το νερό έναν κόσμο χωρίς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μιλούν κυρίως μεταξύ τους και αποφεύγουν όσους δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, ακόμη και αν αγαπιούνται. Γιατί κουβέντα στην κουβέντα μπορεί να γίνουν καταστροφές στις σχέσεις. Ακόμη και έρωτες χαλάνε. Τι κρίμα…

*******************************
Αποτέλεσμα εικόνας για Γ. Μειμάρογλου2. Γ. Μειμάρογλου: «Οι φίλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας»
 http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/default/public/article/2018/08/14/2368262.jpg?itok=Q2E993vl
Μια από τις κύριες αιτίες της κακοδαιμονίας μας είναι ότι συχνά τα τελευταία χρόνια ψηφίζουμε για να φύγει κάποιος από την κυβέρνηση και όχι για να έρθει εκείνος που θέλουμε να κυβερνήσει. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία ο «δικός μας» πρέπει να μείνει στην εξουσία για να μην έρθει ο άλλος κι ας βλέπουμε ότι ρίχνει τη χώρα στα βράχια.
Με όλο και μεγαλύτερο φανατισμό οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας δεν υπερασπίζονται το έργο της συριζανελικής διακυβέρνησης - τι να υπερασπιστούν άλλωστε - αλλά εξορκίζουν την αναβίωση του δεξιού φαντάσματος. Ξεχνούν ότι οι ακροδεξιοί του Καμμένου μας κυβερνάνε ήδη από τον Γενάρη του ’15, όχι μόνο με τη βούλα της Αριστεράς τους («έχουμε πολύ δουλειά ακόμα Πάνο»), προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία, αλλά κυρίως με τη βασική επιχειρηματολογία ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν». Ποιος ο λόγος λοιπόν να παραμείνει στην εξουσία μια κυβέρνηση που μας «φόρεσε» την ακροδεξιά στο όνομα της Αριστεράς και κάνει τα ίδια με αυτούς που δεν πρέπει τάχα να κυβερνήσουν;
Ξεχνούν ακόμα οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας ότι οι «αυταπάτες» του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, που χάρισαν την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας, οδήγησαν σε αδιέξοδο και λουκέτο δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Ισχυρίζονται ότι οι «αυταπάτες» αυτές ξεπεράστηκαν οριστικά με την απομάκρυνση Βαρουφάκη και τη διαγραφή των επαναστατών του νομισματοκοπείου. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι δεν επρόκειτο για αυταπάτες αλλά για φτηνό και ακραίο λαϊκισμό - χαρακτηριστικό παράδειγμα το δημοψήφισμα - που όχι μόνο δεν ηττήθηκε αλλά παραμένει ολοζώντανος στον λόγο και την πράξη των κυβερνητικών στελεχών. Ο τρόπος αντιμετώπισης της βιβλικής καταστροφής στο Μάτι, αλλά και όσων προηγήθηκαν, είναι αδιάψευστος μάρτυς.
Ρωτάνε - και ξαναρωτάνε - οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας τι πρόβλημα υπάρχει αφού «ο Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα και εφαρμόζει κατά γράμμα τα μνημόνια. Μέχρι και οι ξένοι τον στηρίζουν». Παραβλέπουν όμως ότι τα μνημόνια τα υπέγραψε μόνο και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία και όχι για να αξιοποιήσει τη βοήθεια των εταίρων για να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που θα έφερναν ανάπτυξη και επενδύσεις. Καμιά αναπτυξιακή μεταρρύθμιση δεν ψηφίστηκε, καμιά ουσιαστική επένδυση δεν ολοκληρώθηκε. Η γραφειοκρατία διώχνει τους υποψήφιους επενδυτές, το πελατειακό κράτος θριαμβεύει, η αξιοκρατία παραμένει στα αζήτητα εξορίζοντας κάθε χρόνο το επιστημονικό δυναμικό της χώρας.
Προσπαθούν οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας να δείξουν την ανωτερότητα του «αριστερού» στελεχικού δυναμικού - για «ηθικό πλεονέκτημα» ούτε λόγος πια - έναντι των επερχομένων φαντασμάτων του παρελθόντος. Δεν έχουν παρά να θυμηθούν τις δηλώσεις που έκαναν τα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη για την πρόσφατη τραγωδία για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι το κόστος της επερχόμενης απώλειάς τους. Το κυριότερο όμως είναι ότι η διακυβέρνηση της χώρας δεν κρίνεται στις αναμετρήσεις ανάμεσα στους ακραίους και τους λαϊκιστές των διαφόρων πλευρών αλλά στο σχέδιο για την ανόρθωση της χώρας. Σ’ αυτό το θέμα παραμένουν λιγομίλητοι.
Ακόμα και στην περίπτωση που θα χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας, λένε ότι η χώρα χρειάζεται μια σοβαρή αντιπολιτευτική δύναμη και έναν «στιβαρό» ηγέτη. Ξεχνούν ότι τη στιβαρότητα του ηγέτη είχε την ευκαιρία να την γνωρίσει η χώρα και κατά την αντιπολιτευτική περίοδο που προηγήθηκε. Την έζησε η Αθήνα, την πλήρωσε η παιδεία, την ένιωσε η Αριστερά.
Όλα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν, λένε οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας. Η παρά φύσιν συγκυβέρνηση με τον Καμμένο τελειώνει και ήρθε η ώρα να σχηματιστεί ένα νέο «προοδευτικό» μέτωπο που θ’ αναλάβει τις ευθύνες της χώρας. Το πρόβλημα είναι ότι οι ταμπέλες της προοδευτικότητας εξαντλήθηκαν πια στα (κομματικά) καταστήματα. Η χώρα δεν χρειάζεται ένα γενικό και αόριστο «προοδευτικό μέτωπο». Χρειάζεται ένα φιλοευρωπαϊκό μέτωπο κατά του λαϊκισμού που απειλεί να πνίξει τη χώρα και την Ευρώπη.
Οι φιλοΣΥΡΙΖΑ φίλοι μας - όπως και όλοι οι υπόλοιποι - έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν τις επιλογές τους και να τις υπερασπιστούν. Και δεν χρειάζεται να τις δικαιολογήσουν ή να απολογηθούν γι’ αυτές. Εκ των προτέρων τουλάχιστον.
*******************************************************


 http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/default/public/article/2018/08/16/4163295.jpg?itok=FgVgzVLp

ΑντιΣΥΡΙΖΑ φανατισμός και η κουλτούρα του κακού

Αποτέλεσμα εικόνας για Στέλιος ΣτυλιανίδηςΣτέλιος Στυλιανίδης

Ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της χώρας μας, σε μια πρόσφατη συνομιλία μας σχετικά με την ανθρωποφαγία στο διαδίκτυο, μου είπε κάτι ενδιαφέρον: Ότι αυτοί που κάνουν τον μεγάλο θόρυβο δεν είναι ούτε ο λαός ούτε οι πολιτικοί ταγοί, αλλά ένα ενδιάμεσο στρώμα «παραγόντων», οι οποίοι λειτουργούν ως διαμεσολαβητές μεταξύ του συστήματος εξουσίας στο οποίο επιλέγουν να ενσωματωθούν και της κοινωνικής βάσης. Δεν είναι πολλοί αλλά αναλώνουν πολλή ενέργεια, σαν να πρόκειται για πλήρη απασχόληση, και ίσως το δίκτυό τους να τροφοδοτείται από τη συλλογική φαντασίωση ότι εκπροσωπούν ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και ακόμη περισσότερο ότι τη διαμορφώνουν στα μέτρα τους. Δεν ισχύει αυτό αλλά σημασία έχει ότι το κάνουν με πάθος, σαν να ισχύει.
Η βία και η εκκρινόμενη κακία και καταστροφικότητα μέσα από τα σχόλια και τις αναρτήσεις τους ίσως τους επιτρέπει να εκφορτίζουν την οργή και το θυμό τους απέναντι στον άλλο και την άλλη άποψη, αλλά ίσως από την άλλη να παίρνουν θέση στην αυλή του επερχόμενου συστήματος εξουσίας.
Με άλλα λόγια, μια ταπεινή επιδίωξη εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων και αναρρίχησης μπορεί να «εκλογικεύεται» μέσα από μια καθολική απαξίωση του λόγου όποιου κάθε φορά στοχοποιήσουν ως εκφραστή του αντίπαλου χώρου.
Προκαλεί μεγάλη εντύπωση ότι το φαινόμενο του τυφλού αντιΣΥΡΙΖΑ φανατισμού εκδηλώνεται με τέτοια ένταση στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, που έχει παράδοση, αξιακά και διανοητικά, στην προαγωγή της κουλτούρας σύνθεσης, συναίνεσης, συμμαχιών στο πλαίσιο κοινών στρατηγικών στόχων, όπως αυτοί ορίζονται  στο δημοκρατικό ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Μια απόπειρα ψυχαναλυτικής ερμηνείας:
Είναι σαφές ότι ο φανατισμός και η εσωτερίκευση του συνθήματος του αντιπάλου «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» πυροδοτεί από τη μια πλευρά μια ακραία αντίδραση απέναντι σε κάτι που βιώθηκε σαν πρωτόγονη επίθεση (από τον ΣΥΡΙΖΑ) και από την άλλη μία ασυνείδητη συμμαχία άρνησης της πραγματικότητας και της ιστορίας σε σχέση με το χαράκωμα που έχουν επιλέξει (ΝΔ). Αυτοί οι όροι διχοτόμησης (ή εμείς ή αυτοί) και προβολής όλων των αρνητικών στοιχείων που έχουν παραχθεί από τον αντίπαλο δημιουργούν μια συνθήκη ήττας της σκέψης και δραματικής φτώχειας της ίδιας της πολιτικής ανάλυσης.
Στο δεύτερο επίπεδο ερμηνείας υπάρχει η διαπίστωση ότι κυριαρχεί η έννοια του κακού που διαβρώνει τον ψυχισμό μας διαμορφώνοντας ακραίες κοινωνικές συμπεριφορές, μειώνοντας την αναλυτική ικανότητα, συρρικνώνοντας τον αναστοχασμό και αναπαράγοντας συστηματικά την επικράτηση του ατομικού επί του συλλογικού και δημόσιου συμφέροντος.
Πώς είναι δυνατό οι ίδιοι πρωταγωνιστές της οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής κατάρρευσης της χώρας να θεωρούνται αυτονόητα πια ως Η ΛΥΣΗ απέναντι σε μια απογοητευτική, ίσως και μοιραία για την Αριστερά, διακυβέρνηση;
Υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην αρχετυπική έννοια του κακού στον άνθρωπο και στην επικράτηση του ασυνείδητου μηχανισμού της καταναγκαστικής επανάληψης στην ελληνική κοινωνία, που αρνείται να αλλάξει, επιμένοντας στα ίδια μοτίβα.
Το κακό είναι αυτό που αποτελεί σε όλους μας το πιο οικείο και το πιο ανοίκειο κομμάτι του εαυτού μας (Θ. Λίποβατς, 2012). Η υπέρβαση της ενστικτώδους συνύπαρξής μας με το κακό και την καταστροφικότητα δεν μπορεί παρά να πραγματωθεί μέσα από τη στέρεα αυτογνωσία, την κατανόηση των μηχανισμών της ελληνικής παθογένειας, αλλά και ένα νηφάλιο και διαυγές όραμα για το μέλλον. Μια κοινωνία που αντιστέκεται λυσσαλέα σε μια συνθήκη διαλόγου (και με τους αντιπάλους), στην θέσπιση κανόνων διεξαγωγής του, σε μια συλλογική ικανότητα ακρόασης των αναγκών και του λόγου των άλλων, είναι καταδικασμένη να μην μπορεί να θέσει κανένα σαφές όριο μεταξύ του καλού και του κακού.
Αν η παιδεία μας δεν μας έχει εξοπλίσει με εσωτερίκευση της εντολής για το κοινό καλό και της απαγόρευσης της ανομίας, τότε μοιάζει αδύνατη η ανάπτυξη της δημιουργικής ελευθερίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει με την έλλειψή του, όχι να την προβάλει αβίαστα στους άλλους. Η συνειδητοποίηση ακριβώς αυτού του ελλείμματος από τον καθένα μας μας δίνει τη δυνατότητα να χτίζουμε σταθερούς κοινωνικούς δεσμούς, να συγκρουόμαστε αλλά και να συνυπάρχουμε σε ένα συντεταγμένο πλαίσιο, να συνθέτουμε προκρίνοντας την ουσία του «είναι» και όχι τις ναρκισσικές επιταγές του δήθεν, του «φαίνεσθαι».
Μια κοινωνία και πιο συγκεκριμένα ένας πολιτικός διάλογος που συσκοτίζει επιλεκτικά το παρελθόν, που λειτουργεί με όρους συνενοχής ή συνωμοσίας της σιωπής, με ευκαιριακές συμμαχίες και ταυτίσεις, είναι μια κοινωνία βαθιά ανεύθυνη και αυτοκαταστροφική.
Αυτά τα πολύπλοκα κοινωνικά φαινόμενα χρήζουν και στη χώρα μας συστηματικής διερεύνησης και τεκμηρίωσης. Ωστόσο, ο τρόπος διεξαγωγής του πολιτικού διαλόγου με στοιχεία κανιβαλισμού και διάθεσης αφανισμού του άλλου οδηγεί στο μη νόημα, στην απέραντη ρητορική κενολογία και στην πλήρη αδυναμία συλλογικής ψυχικής επεξεργασίας του κακού που έχει προκληθεί στη χώρα μας. Ας μην απορήσουμε αν δούμε ως αποτέλεσμα αυτών που περιγράψαμε ένα τεράστιο ποσοστό αποχής στις εκλογές, κοινωνικής απόσυρσης, παθητικότητας και έλλειψης κάθε επένδυσης ελπίδας για το μέλλον. Τότε η επίκαιρη διχοτόμηση «αντιΣΥΡΙΖΑ/φιλοΣΥΡΙΖΑ» θα μοιάζει καρικατούρα της συλλογικής αποτυχίας μας. Τότε αυτό που θα κυριαρχεί θα είναι μια κοινωνική και ψυχική ερήμωση, ένα πάγωμα, που δεν ανιχνεύεται στις δημοσκοπήσεις.
http://www.athensvoice.gr/sites/default/files/styles/default/public/article/2018/08/19/befunky-collage.jpg?itok=jkWqoDa8 Θ. Δραγώνα, Ν. Μουζέλης και Φ. Τσαλίκογλου παρεμβαίνουν στη διαμάχη που προκάλεσαν τα άρθρα Α. Σπανού-Στέλιου Στυλιανίδη.