Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2017

ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΤΥΧΟΥΝ!...

Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού παρέδωσαν την ελληνική φέτα στον Καναδά!


Ανάστατοι οι παραγωγοί φέτας της Ελλάδος


Ευρωβουλευτές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού έδωσαν με την ψήφο τους το «πράσινο φως» σε καναδικές εταιρείες να παράγουν… φέτα! Το γεγονός αυτό προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ελλάδα καθώς οι παραγωγοί φέτας κυρίως στην Θεσσαλία, αλλά και σε όλη την χώρα που δίνουν μάχη για το συγκεκριμένο προϊόν ΠΟΠ, εκτιμούν ότι η εξέλιξη αυτή είναι εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Όπως παραδέχθηκε μιλώντας στην Deutsche Welle ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. στο Ευρωκοινοβούλιο Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί τα αγροτικά θέματα, η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου Ε.Ε. – Καναδά (CETA) έγινε αποδεκτή  με τη συμφωνία ότι όσες εταιρίες δραστηριοποιούνταν έως το 2013 θα μπορούν να λειτουργούν ακόμη για εσωτερική κατανάλωση στον Καναδά. Σημειώνεται ότι η συμφωνία διεθνούς εμπορίου και οικονομικής συνεργασίας Ε.Ε. – Καναδά, CETA, έλαβε με περισσότερες από 400 ψήφους την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην προχθεσινή ψηφοφορία.
Η υπόθεση φαίνεται να έχει εξέλιξη καθώς οι παραγωγοί φέτας της χώρας θα ζητήσουν εξηγήσεις από τους Ευρωβουλευτές, ενώ ήδη έχουν γίνει σχετικές αναφορές στα κόμματά τους.

"Πολύ αργά για δάκρυα": ένα ατμοσφαιρικό νουάρ

Αποτέλεσμα εικόνας για Too Late for Tears.

Too Late for Tears - Wikipedia 

Η μοιραία και αδίστακτη γυναίκα, ο αφελής άντρας  και μία βαλίτσα με χρήματα, χτίζουν το σκηνικό  για ένα συναρπαστικό φιλμ νουάρ.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1957 στις 23-02-2017

Νευρωτικές γαλάζιες καταστάσεις

Νευρωτικές γαλάζιες καταστάσεις - Media


Η κρυάδα από τον Σόιμπλε, οι εκλογές και το Eurogroup
Νεύρα, πολλά νεύρα έχουν τις τελευταίες ημέρες κορυφαία στελέχη της Ν.Δ. Ο εκνευρισμός «χτυπάει κόκκινο», βγαίνει έξω από τους... τέσσερις τοίχους της Πειραιώς και καταγράφεται φόρα παρτίδα ακόμη και σε ζωντανή μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών. Η εικόνα βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βρίσκονται εκτός εαυτού είναι, το λιγότερο, αναντίστοιχη με εκείνη που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις για τη Ν.Δ. Και το ερώτημα είναι: Γιατί έχουν τόσα νεύρα οι «γαλάζιοι» αυτή την περίοδο;
 
Λέτε να είναι το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Βερολίνο, που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς ο «τιμονιέρης» της πολιτικής της λιτότητας Σόιμπλε άκουσε μεν με προσοχή το «όραμα» του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πλην όμως δεν το «επικύρωσε»; Εν ολίγοις ο Μητσοτάκης πήρε την ίδια «κρυάδα» που έχουν πάρει σε αντίστοιχες περιπτώσεις σε γερμανικό έδαφος και άλλοι κορυφαίοι της ελληνικής πολιτικής σκηνής, καταλαβαίνοντας από «πρώτο χέρι» ότι δεν αποτελεί εξαίρεση. 
 
Σαν να μην έφτανε αυτό, το Eurogroup της Δευτέρας προκάλεσε νέα δυσθυμία στους κόλπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς μπορεί ακόμη το τοπίο να είναι θολό αναφορικά με τη συμφωνία, ωστόσο δείχνει να απομακρύνεται το σενάριο για πρόωρες εκλογές, το οποίο αποτελούσε το στρατηγικό αφήγημα της Ν.Δ. από την πρώτη ημέρα ανάληψης της αρχηγίας του κόμματος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 
 
Νευράκια...
«Φως φανάρι» είναι πάντως το ότι η Ν.Δ. έχει σοβαρούς λόγους να έχει πολλά νεύρα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έλεγε προς την κυβέρνηση να κλείσει τώρα την αξιολόγηση χωρίς καθυστερήσεις και πλέον βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη που έχει προκύψει μετά τα τελευταία αποτελέσματα στις Βρυξέλλες. 
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσει μέτρα τώρα, τα οποία όμως θα κληθεί πιθανότατα να εφαρμόσει η «γαλάζια» διακυβέρνηση, αν φυσικά οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν στην κάλπη. Αυτό αρχίζουν να συνειδητοποιούν οι ψυχραιμότεροι «γαλάζιοι», αλλά, μέχρι να γίνει «κτήμα» όλων στην αξιωματική αντιπολίτευση, τα νεύρα περισσεύουν εντός και εκτός της Πειραιώς...
 
Τα «Πού πας; Κάτσε κάτω, αγοράκι μου! Κάτσε κάτω!», αλλά και η ειρωνική προσφώνηση «κύριε Ρότσιλντ! Κάτσε κάτω, κύριε Ρότσιλντ!», που φώναζε ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα αμέσως μετά το τέλος της δευτερομιλίας του στην επίκαιρη ερώτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για τα φαινόμενα βίας, είναι ενδεικτική για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το... «νευρικό σύστημα» των «γαλάζιων». Στο τέλος της ίδιας συνεδρίασης ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησε να τριτολογήσει, χωρίς όμως να προβλέπεται κάτι τέτοιο από τον κανονισμό. 
 
«Φωτιά στα τόπια» έβαλε ο Τσίπρας, ο οποίος, κλείνοντας τη δευτερολογία του, κάλεσε τη Ν.Δ. να υλοποιήσει την απειλή της ότι, αν δεν κλείσει η αξιολόγηση έως τις 20 Φεβρουαρίου, θα καταθέσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός είχε αδράξει την ευκαιρία που του έδωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είχε αφήσει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο λέγοντας πως η Ν.Δ. εξετάζει πολύ προσεκτικά όλες τις δυνατότητες αντίδρασης.
 
Αξίζει όμως να σημειώσουμε ότι η μοναδική επιλογή αντίδρασης εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η κατάθεση πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης. Και με αφορμή αυτό το γεγονός τα «γαλάζια» νεύρα... ξεχείλισαν και η κατάσταση ξέφυγε, μέχρι που ήρθε και το Eurogroup και «έδεσε το γλυκό» για τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει από εδώ και πέρα η αξιωματική αντιπολίτευση. 
 
Σε έξαλλη κατάσταση ο Κικίλιας επιτέθηκε άγρια στους δημοσιογράφους της ενημερωτικής εκπομπής της ΕΡΤ «Αίθουσα Σύνταξης», χωρίς να τους αφήνει περιθώριο απάντησης. Ο λόγος; Τα περί κατάθεσης πρότασης μομφής από την αξιωματική αντιπολίτευση. 
 
Ο Κικίλιας, που δεν έβλεπε την εκπομπή επειδή βρισκόταν στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας από τα Γιαννιτσά και τον ενημέρωσαν, όπως ο ίδιος είπε, φώναζε και «χτυπιόταν» για τις λάθος ειδήσεις που μεταφέρει το πάνελ, δεν άκουγε τίποτε από όσα του έλεγαν οι δημοσιογράφοι, που είχαν πει άλλα πράγματα από το «ραπόρτο» που δόθηκε στον «γαλάζιο» εκπρόσωπο Τύπου, και στο τέλος τους έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα λέγοντάς τους ότι δεν τους πληρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ελληνικός λαός. 
 
Ποιος φταίει;
Είχε προηγηθεί, πάλι από τον «αέρα» της ΕΡΤ, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. Νίκος Δένδιας, που εγκάλεσε τον δημοσιογράφο της «Καθημερινής» Πέτρο Παπακωνσταντίνου λέγοντάς του ότι η άποψη που κατέθεσε στην εκπομπή για το ποιος ευθύνεται για την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας και τα κλειστά καταστήματα διαφέρει από την άποψη που έχει ο... εκδότης της εφημερίδας!
 
Ο δημοσιογράφος υποστήριξε ότι ευθύνεται η οικονομική κρίση και ο Δένδιας είπε ότι φταίει η έλλειψη αστυνόμευσης. Σημείωσε μάλιστα ότι αυτή είναι η άποψη που υποστηρίζει η εφημερίδα λέγοντας χαρακτηριστικά προς τον δημοσιογράφο ότι, όπως τον άκουγε, νόμισε πως στον ελεύθερο χρόνο του γράφει σε κάποια εφημερίδα της... ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
Κάποιος να τους ηρεμήσει...

Μετά-ρεαλισμός, μετα-σουρεαλισμός, οπτικός συμβολισμός

Ο Ρώσος  καλλιτέχνης Victor Bregeda γεννήθηκε το 1963 στην πόλη του Ταγκανρόγκ και το έργο του αποτελεί σήμερα ένα λαμπρό δείγμα  μείξης του σουρεαλισμού και του υπερρεαλισμού πάνω σε μια μετα- νεοτερική βάση , όπου τα υποσυνείδητο δεν παίζει τον κυρίαρχο ρόλο.
Πολλοί τεχνοκριτικού διακρίνουν στα έργα του   την επίδραση του  Σαλβαδόρ Νταλί και άλλων  δασκάλων  του Σουρεαλισμού.
  Ο ίδιος τοποθετεί το έργο του στον "μετα-ρεαλισμό", ένα κίνημα στην ρωσική τέχνη και την ποίηση που γεννήθηκε  από τον  Mikhail Epshtein, που το επινόησε το 1981 και έδινε ιδιαίτερη έμφαση στον "οπτικό συμβολισμό".



Ο φυσικός και αστρονόμοςΔιονύσης Σιμόπουλος σχολιάζει την ανακοίνωση της ΝΑΣΑ για  την εξωγήινη ζωή



Ο φυσικός και αστρονόμος και επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Διονύσης Σιμόπουλος, μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook μιλάει για την πρόσφατη ανακοίνωση της NASA, το ενδεχόμενο της ύπαρξης εξωγήινης ζωής, το διάστημα και άλλα
Μάλλον όχι και τόσο εντυπωσιακή όσο πίστευαν πολλοί! Σε μια περσινή ανακάλυψη ενός ‘γειτονικού’ μας άστρου με τρεις πλανήτες είχαμε σήμερα την προσθήκη τεσσάρων επί πλέον πλανητών στο μέγεθος της Γης μας. Οι περισσότεροι από τους πλανήτες αυτούς βρίσκονται στην επονομαζόμενη κατοικήσιμη ζώνη του δεδομένου άστρου που σημαίνει ότι στην επιφάνεια των πλανητών αυτών το νερό, εάν υπάρχει, θα βρίσκεται σε υγρή μορφή. Οι έρευνες που έχουν γίνει μέχρι τώρα έχουν αποδείξει ότι το δικό μας είδος ζωής, (ή ζωή όπως την ξέρουμε) φαίνεται να εξελίσσεται πάνω σε πλανήτες που παρουσιάζουν μια σταθερή κατάσταση θερμοκρασίας. Ένας τέτοιος πλανήτης θα πρέπει να βρίσκεται σε σταθερή απόσταση από τον ήλιο του, έτσι ώστε να διαθέτει νερό που να μην είναι ούτε παγωμένο, ούτε να εξατμίζεται εύκολα. Γιατί το νερό φαίνεται ότι είναι απαραίτητο στη διαδικασία της ένωσης των χημικών στοιχείων που θα οδηγήσουν στη δημιουργία της ζωής.
Ο πλανήτης επίσης που θα την φιλοξενεί θα πρέπει να έχει και το κατάλληλο μέγεθος, έτσι ώστε η ατμόσφαιρα που θα συγκρατεί η βαρύτητα του να μην είναι ούτε πολύ μεγάλη, όπως του Δία, ούτε πολύ μικρή όπως του Άρη. Αυτό φυσικά ΔΕΝ σημαίνει ότι βρέθηκε κάποιου είδους ζωής σ’ αυτούς τους πλανήτες. Κάθε άλλο, γιατί κάτι τέτοιο θα χρειαστεί πολυετείς και επισταμένες μελέτες! Πρόκειται, φυσικά, για μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση, αλλά όχι και κάτι το ιδιαίτερα συνταρακτικό. Η απόστασή των πλανητών αυτών είναι 39,1 έτη φωτός από τη Γη ήτοι 371,45 τρισεκατομμύρια χλμ. Γεγονός που σημαίνει ότι εάν είχαμε ένα διαστημόπλοιο το οποίο να κινείται με την μεγαλύτερη ταχύτητα που έχει πετύχει κάποιο προηγούμενο διαστημόπλοιο (346.320 χλμ. την ώρα από τον Helios 1, Δεκ. 1980) θα χρειάζονταν 122.355 χρόνια για να φτάσουμε μέχρις εκεί!
Ο πρώτος εξωηλιακός πλανήτης ανακαλύφτηκε το 1995 από έναν Ελβετό αστρονόμο γύρω από το άστρο 51 στον αστερισμό του Πήγασου, ένα άστρο σε απόστασή 50 ετών φωτός. Έκτοτε κάθε μήνας που περνάει προσθέτει όλο και πιο πολλούς νέους εξωηλιακούς πλανήτες που ξεπερνούν σήμερα τους 3.600 σε 2.690 πλανητικά συστήματα. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια οι τεχνικές ανακάλυψης νέων εξωηλιακών πλανητών έχουν προχωρήσει πάρα πολύ με αποτέλεσμα να μπορούμε πλέον να εντοπίζουμε πλανήτες με μέγεθος παρόμοιο με το μέγεθος της Γης σαν αυτούς που ανακοινώθηκαν απόψε.
Επειδή δεν γνωρίζουμε καν τι μορφή θα είχε ένα είδος ζωής σε κάποιον άλλο εξωηλιακό πλανήτη, αν υπάρχει, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε τα είδη ζωής που καταλαβαίνουμε. Τα είδη της ζωής δηλαδή που βασίζονται στον άνθρακα. Η συνταγή της ζωής πάνω στη Γη είναι πολύ απλή: άνθρακας, οξυγόνο, άζωτο, και υδρογόνο, με λίγο φώσφορο, σίδηρο, κάλιο και νάτριο για ποικιλία. Η πολυπλοκότητά της όμως βασίζεται στον άπειρο σχεδόν αριθμό των συνδυασμών που σχηματίζουν μεταξύ τους τα απλά αυτά στοιχεία, ακριβώς όπως τα 24 γράμματα της αλφαβήτου σχηματίζουν την ατέλειωτη λιτανεία των κειμένων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το τι συμβαίνει είναι ότι, λόγω της δομής που έχουν, τα άτομα των χημικών στοιχείων μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους σχετικά εύκολα. Ενώ το άτομο του άνθρακα έχει αποδειχτεί το πιο επιδέξιο απ’ όλα, γιατί μπορεί να συνδυαστεί όχι μόνο με άτομα διαφόρων άλλων χημικών στοιχείων, αλλά και με άλλα άτομα άνθρακα σε μια ιδιαίτερα μεγάλη ποικιλία συνδυασμών. Γι’ αυτόν άλλωστε το λόγο και η ζωή που γνωρίζουμε πάνω στη Γη βασίζεται στον άνθρακα.
Οι ενδείξεις που έχουμε σήμερα μας λένε επίσης πως η ζωή πάνω στη Γή βασίζεται στα χημικά συστατικά οργανικών μορίων που έχουμε ήδη δημιουργήσει στα εργαστηριακά μας πειράματα. Τα πειράματα αυτά αναπαριστούν την χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας της αρχέγονης Γης και τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε και είχαν ως αποτέλεσμα την δημιουργία μορίων, όπως είναι τα αμινοξέα και οι οργανικές βάσεις, που αποτελούν τα θεμελιώδη συστατικά της ζωής. Με την βοήθεια αυτών των οξέων και των βάσεων, δημιουργούνται οι πρωτεΐνες, και τα μόρια RNA και DNA, τα ελικοειδή δηλαδή μόρια που μεταφέρουν όλες τις γενετικές πληροφορίες οι οποίες είναι απαραίτητες για την βιολογική αναπαραγωγή.
Κατά καιρούς διάφοροι επιστήμονες, ξεκινώντας από τα 100 δισεκατομμύρια άστρα του Γαλαξία μας και υπολογίζοντας πάντα με τα χαμηλότερα ποσοστά, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι στο Γαλαξία μας πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια πλανήτες. Συνεχίζοντας με το ίδιο σκεπτικό και χρησιμοποιώντας πάντα τα πιο απαισιόδοξα δεδομένα έτσι ώστε να εξαιρούνται ορισμένα είδη πλανητών, οι υπολογισμοί αυτοί καταλήγουν στο ότι μέσα στο Γαλαξία μας και μόνο πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο κόσμοι παρόμοιοι με τη Γή μας. Ο Γαλαξίας μας όμως δεν είναι παρά ένας από τις μυριάδες των γαλαξιών που αντικρίζουμε με τα τηλεσκόπιά μας. Ακόμη και με τις πιο φτωχές προβλέψεις μας, το Σύμπαν πρέπει να περιλαμβάνει 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες. Σύμφωνα λοιπόν με τις συντηρητικές αυτές προβλέψεις στο Σύμπαν πρέπει να υπάρχουν εκατό χιλιάδες τρισεκατομμύρια δίδυμοι πλανήτες της Γης.
Τα άστρα είναι εκεί έξω. Όπως και τα χημικά συστατικά της ζωής είναι κι αυτά εκεί έξω, παντού, διασκορπισμένα στο Σύμπαν. Τα σύννεφα διαστρικής σκόνης και αερίων, εκεί όπου γεννιόνται άστρα και πλανήτες, περιέχουν 30 διαφορετικά είδη οργανικών μορίων, μορίων που νομίζαμε ότι μπορούν να δημιουργηθούν στο προστατευτικό μόνο περιβάλλον μερικών ειδικών πλανητών. Τα πρώτα "χημικά βήματα" προς τη ζωή γίνονται παντού, ακόμη και στα βάθη του διαστρικού κενού. Υπάρχει επίσης και ο απαιτούμενος χρόνος. Χρόνος για ανακάτεμα, ανάπτυξη, αλλαγή. Χρόνος που μετριέται σε δισεκατομμύρια χρόνια. Μ’ αυτό λοιπόν το σκεπτικό το Σύμπαν πρέπει να περιλαμβάνει τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων πλανήτες. Μερικοί μάλιστα απ' αυτούς θα πρέπει να έχουν όχι μόνο την κατάλληλη απόσταση από το γονικό τους άστρο, αλλά και το σωστό μέγεθος και την απαραίτητη σύνθεση για την δημιουργία και την συντήρηση ζωής.
Η άποψη που αποδέχονται σήμερα οι περισσότεροι βιολόγοι είναι ότι όταν σε κάποιο κατάλληλο περιβάλλον δημιουργηθεί τυχαία ο πρώτος μονοκύτταρος μικροοργανισμός, θα αρχίσει να ακολουθεί την αλυσίδα της εξέλιξης που δεν τελειώνει πουθενά. Ακόμα και ο σημερινός άνθρωπος δεν είναι παρά ένας μόνο κρίκος μιας τέτοιας αλυσίδας, και όχι το τελικό προϊόν. Και αν εδώ πάνω στη Γη υπάρχει άφθονη ζωή, τότε ποιες είναι οι πιθανότητες ζωής, νοήμονος ζωής, και κάπου αλλού στο Σύμπαν; Οποιοσδήποτε υπολογισμός είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, παρακινδυνευμένος, γιατί εξαρτάται από ένα μεγάλο αριθμό παραγόντων καθένας από τους οποίους είναι αβέβαιος.

Καλά τα λέει ο Καρακούσης, αλλά ποιοι σαλεμένοι θα τον ακούσουν;


Καρακούσης Αντώνης 

Ας ενθαρρύνουμε όλοι τον κ.Τσίπρα !


Από την αρχή της κρίσης σταθερά έχουμε υποστηρίξει ότι όλα τα δεινά της οικονομίας και της χώρας πηγάζουν από την επελθούσα αλλά μηδέποτε επισήμως αναγνωρισθείσα χρεοκοπία. Και ακόμη ότι χωρίς άρση των συνθηκών χρεοκοπίας δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από την κρίση. Πράγμα που σημαίνει ότι χωρίς την εξαφάνιση των ελλειμμάτων και τη διαμόρφωση συνθηκών αυτοχρηματοδότησης των κρατικών δαπανών δεν πρόκειται να επέλθει σταθερότητα και να επανέλθει η χαμένη εμπιστοσύνη και αξιοπιστία για την ελληνική οικονομία.

Ακόμη και αν ένα μαγικό χέρι διέγραφε το χρέος της Ελλάδας η οικονομία μας δεν θα ξεπερνούσε την κρίση αν δεν κατάφερνε να εξαφανίσει τα ελλείμματά της. Γι' αυτό και εξαρχής ετέθη ζήτημα επίτευξης ισχυρών πρωτογενών πλεονασμάτων, ικανών να καλύπτουν τις ετήσιες δαπάνες και να δημιουργούν κάποιο απόθεμα για την αποπληρωμή μέρους των τοκοχρεολυτικών δόσεων.

Στη βάση αυτής της λογικής συζητείται άλλωστε η ρύθμιση του χρέους ώστε να περιοριστεί το βάρος εξυπηρέτησης του και να διευκολυνθεί η δημοσιονομική διαχείριση. Υπό τον όρο πάντα ότι δεν θα δημιουργούνται νέα ελλείμματα και δεν θα χρειάζονται καινούργια δανεικά για την χρηματοδότησή τους.

Η ελληνική πολιτική ουδέποτε στα επτά χρόνια της κρίσης συμβιβάστηκε με αυτή τη γενική αρχή άρσης των συνθηκών της χρεοκοπίας  και κατά καιρούς προέβαλε διάφορες διεκδικήσεις που αλλοίωναν την προσπάθεια και οδηγούσαν στην παράταση της κρίσης.

Επί της ουσίας το πολιτικό σύστημα δεν υιοθέτησε πλήρως τον στόχο άρσης των συνθηκών της χρεοκοπίας και δεν πειθάρχησε  όπως οι συνθήκες απαιτούσαν. Τώρα, έπειτα από επτά χρόνια ανολοκλήρωτων προσπαθειών, μπορεί να πει κανείς ότι είμαστε κοντά στον στόχο εξασφάλισης ελέγχου των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων ικανών να εξυπηρετήσουν υποτυπωδώς το χρέος. Αν μάλιστα επιβεβαιωθεί αυτή η συνθήκη, είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να διεκδικηθεί και μια ικανοποιητική ρύθμιση του χρέους, που θα περιορίζει σημαντικά το μέγα βάρος της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους.

Όσοι κατά  καιρούς υπερασπίστηκαν αυτήν την εμφανώς εξαρχής μονοδρομική επιλογή υβρίστηκαν, λοιδορήθηκαν και πολλές φορές προπηλακίστηκαν, στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί του λαού.

Αποδόθηκαν και σε εμάς κατηγορίες αντίστοιχες, θεωρηθήκαμε ως εκφράσεις συστημικές και αντιμετωπιστήκαμε ως υποτελείς των δανειστών και εκφράσεις της διεφθαρμένης ελίτ που έχει πουλήσει την ψυχή της στον διάολο.

 Έφθασε όμως ο καιρός που απεδείχθη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν τη άρσης των συνθηκών που έφεραν τη χρεοκοπία. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Και τώρα, κατά τα φαινόμενα, είναι η στιγμή για μεγάλες πολιτικές αποφάσεις.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αφού εξάντλησε τις θεωρούμενες διαπραγματευτικές δυνατότητες της και κατανόησε ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, δείχνει να αποδέχεται το βάρος που της αναλογεί. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν όντως είδε το φως το αληθινό, το συμφέρον της χώρας επιβάλλει την ενθάρρυνσή της ώστε να βάλει το ταχύτερο τη υπογραφή της σε μια συμφωνία εξόδου, επιτέλους, από την κρίση.

Όπως έχουμε ξαναπεί, φάγαμε το γάιδαρο, μας έμεινε η ουρά του.. Ας βοηθήσουν όλοι, ας κάνουν και εκείνοι που δεν μπορούν τα στραβά μάτια μήπως και τελειώσουμε επιτέλους με την κρίση και κάνουμε μια καινούργια αρχή που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος.

"Τρώμε...καρκίνο"! Ποιά τρόφιμα να αποφεύγετε», από τον π. Πρόεδρο του ΕΦΕΤ Dr. Νίκο Κατσαρό




Νίκος Κατσαρός
Σύμφωνα με μελέτες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και του Διεθνούς Ινστιτούτου Καρκίνου οι αιτίες που προκαλούν καρκίνο είναι περίπου γνωστές:

30% οφείλεται στο κάπνισμα, 33% στα τρόφιμα, 5% στην κληρονομικότητα και το υπόλοιπο 32% στις ακτινοβολίες, τους ιούς και τις ορμόνες. Στα τρόφιμα οφείλεται το 1/3 των καρκίνων του πεπτικού συστήματος. Μερικές απο τις ουσίες που προστίθενται στα τρόφιμα είτε από το περιβάλλον , είτε κατά την παρασκευή τους και θεωρούνται καρκινογόνες ή μεταλλαξιογόνες περιγράφονται παρακάτω:
Σολωμός, ξιφίας, γαλέος, τόνος

Τα ψάρια αυτά περιέχουν υδράργυρο σε πολλές περιπτώσεις πάνω από τα επιτρεπτά όρια. Στην διάρκεια της θητείας μου στον ΕΦΕΤ τέσσερις φορές αποσύραμε από την αγορά ψάρια της κατηγορίας αυτής λόγω αυξημένης ποσότητας υδραργύρου .Ο υδράργυρος προέρχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό κυρίως που είναι μολυσμένος με υδράργυρο. Ο υδράργυρος συσσωρεύεται στον οργανισμό και προκαλεί βλάβες στον εγκέφαλο ,το κεντρικό νευρικό σύστημα και είναι ύποπτος για καρκινογένεση. Μάλιστα ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων συνιστά στις έγκυες γυναίκες να μην καταναλώνουν αυτήν την κατηγορία ψαριών κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και για τον υπόλοιπο πληθυσμό μια φορά τον μήνα .Παρόμοιες συστάσεις έχουν γίνει και από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων και από τους αντίστοιχους οργανισμούς Αυστραλίας και Καναδά. Επισημαίνεται σε κάθε περίπτωση ότι τα αναφερόμενα αφορούν μόνο αυτήν την κατηγορία ψαριών και όχι τα άλλα είδη τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για μια υγιεινή διατροφή και ιδιαίτερα τα ψάρια του Αιγαίου.

 Επιπλέον ο σολομός ιχθυοτροφείων αλλά και ξιφίας, γαλέος και τόνος περιέχουν πολυχλωριομένα διφαινύλια (κλοφέν,.PCBs) τα οποία συσσωρεύονται στον οργανισμό, δρουν αθροιστικά και προκαλούν βλάβες στο ορμονικό σύστημα του οργανισμού και είναι ύποπτα για καρκινογενέσεις. Τα πολυχλωριομένα διφαινύλια προέρχονται από τους μολυσμένους ωκεανούς. Επισημαίνεται ότι τα ψάρια του Αιγαίου είναι απολύτως ασφαλή απο μετρήσεις που έχουν γίνει και είναι απαραίτητα για την υγιεινή διατροφή. Περαιτέρω η Πολιτεία πρέπει να κάνει περισσότερους και συστηματικότερους ελέγχους για τα εισαγόμενα ψάρια αυτής της κατηγορίας, που δυστυχώς δεν γίνονται.
Χρωστικές

Πριν λίγο καιρό αποσύρθηκε η ερυθρά χρωστική Ε120 ή καρμίνες ή οποία ήταν ύποπτη για καρκινογενέσεις και προστίθεται σε τρόφιμα και αναψυκτικά για να τους δώσει εντονότερο κόκκινο χρώμα. Η χρωστική Ε120 ή Red 2G παράγεται απο ψήσιμο είδους σκαθαριών σε 400 βαθμούς Κελσίου και απομόνωσης απο την σκόνη της χρωστικής. Στην διάρκεια της θητείας στον ΕΦΕΤ αποσύρθηκε η χρωστική Ε129 ως ύποπτη για καρκινογενέσεις που έμπαινε σε λουκάνικα, έτοιμα μπιφτέκια για να γίνονται πιο κόκκινα, σε πτηνοτροφές για να γίνεται ο κρόκος του αυγού πιο κίτρινος όπως και το χρώμα του κρέατος …πιο αλανιάρικο, επίσης στις ιχθυοτροφές σολομού για να γίνεται το κρέας του σολομού πιο κόκκινο και σε μαρμελάδες για πιο έντονο κόκκινο χρώμα.. Παρατηρούμαι τις ετικέτες των τροφίμων και ιδιαίτερα των αναψυκτικών και δεν καταναλώνουμε εκείνες που περιέχουν πολλά Ε. Προτιμούμε φρέσκους χυμούς και φρέσκα φρούτα και λαχανικά εποχής.
Νιτρώδη, Νιτρικά

Τα νιτρώδη και νιτρικά άλατα που προστίθενται για συντήρηση σε καπνιστά ψάρια, κρέατα, αλλαντικά κλπ. μπορεί να αντιδράσουν με αζωτούχες ενώσεις των τροφών αυτών και να σχηματίσουν νιτροζαμίνες που είναι καρκινογόνες Οι νιτροζαμίνες προκαλούν καρκίνο του οισοφάγου και του ήπατος. Επίσης σε καπνιστά και ψεροξημένα τρόφιμα είναι πιθανόν να υπάρχουν κυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες όπως το βενζοπυρένιο, που είναι καρκινογόνοι. Περιορίζουμε την κατανάλωση αυτών των τροφών επίσης λόγω του οτι περιέχουν αυξημένες ποσότητες αλατιού και μπαχαρικών. Κηπευτικά προϊόντα που αρδεύονται απο περιοχές που η γεώτρηση περιέχει νιτρικά ή είναι προϊόντα θερμοκηπίου που έχουν χρησιμοποιηθεί νιτρικά λιπάσματα, τότε είναι πιθανόν να περιέχουν νιτρικά που είναι ύποπτα για καρκίνους στο πεπτικό σύστημα .Επίσης το νερό γεωτρήσεων που περιέχει πάνω από 50mg/lt σε νιτρικά δεν πρέπει να καταναλώνεται ως πόσιμο.
Κονσέρβες

 Στίς κονσέρβες υπάρχει ένα εσωτερικό επίχρισμα (επάλειψη) γι α να μην έρχεται σε επαφή το μέταλλο με το τρόφιμο.Το επίχρισμα αυτό είναι μία πλαστική ουσία που ονομάζεται ΔιςΦαινόλη Α( ΒΡΑ) που σταδιακά μεταφέρεται στο τρόφιμο Η ΒΡΑ είναι ύποπτη για βλάβες στο συκώτι, στα νεφρά, το αμυντικό σύστημα του οργανισμού,διαβήτη τύπου ΙΙ και καρκινογενέσεις. Έχουν αποσυρθεί απο την ΕΕ, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και Αυστραλία τα πλαστικά μπιμπερό από ΒΡΑ .
Κρεατικά στα κάρβουνα

Κρέατα και προϊόντα κρέατος που υπερψήνωνται στα κάρβουνα το λίπος στην υψηλή θερμοκρασία της φλόγας λιώνει αντιδρά με ανθρακούχες ενώσεις και σχηματίζει καρκινογόνες ουσίες που απορροφώνται από το κρέας. Το ίδιο συμβαίνει και για το καρβουνιασμένο κρεας. Τα τμήματα του καρβουνιασμένου κρέατος πρέπει να αφαιρούνται και το κρέας πρέπει να ψήνεται σε απόσταση απο την φλόγα ή χρήση ηλεκτρικής συσκευής.
Αφλατοξίνες

 Γάλα, γαλακτοκομικά προϊόντα, τυρί κλπ, σπόροι, ξηροί καρποί εάν δεν παστεριοποιηθούν κατάλληλα ή οι ξηροί καρποί και σπόροι αποθηκευτούν σε χώρους υγρούς και θερμούς αναπτύσσονται μύκητες που παράγουν μυκοτοξίνες τις αφλατοξίνες που ενοχοποιούνται για καρκίνο του ήπατος. Δυστυχώς εδώ ο καταναλωτής είναι εντελώς απροστάτευτος και επιτείνεται με την απουσία συστηματικών ελέγχων.
Υπολείμματα φυτοφαρμάκων

Τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων αποτελούν πρόβλημα λόγω της μη συμμόρφωσης των αγροτών και της απουσίας ελέγχων από την πολιτεία. Τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων είναι ύποπτα για βλάβες στο ορμονικό σύστημα του οργανισμού ,το κεντρικό νευρικό σύστημα και για καρκινογενέσεις. Τα αυξημένα ποσοστά καρκινογένεσης τα τελευταία χρόνια μεταξύ των αγροτών οφείλεται στην χρήση φυτοφαρμάκων χωρίς προφυλάξεις (γάντια, στολές, μάσκες κλπ). Η απουσία ελέγχων από την πολιτεία καθιστά τους καταναλωτές απροστάτευτους απο τους κινδύνους που εγκυμονούν τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων των οποίων οι επιπτώσεις εμφανίζονται αργότερα.Μια συμβουλή προς καταναλωτές είναι να πλένουν καλά τα τρόφιμα αυτά, να ξεφλουδίζουν όσα ξεφλουδίζονται, να καταναλώνουν προϊόντα εποχής οχι θερμοκηπίου και σε περιπτώσεις βιολογικά προϊόντα.
Ακρυλαμίδη
 

Περισσότερο από δέκα χρόνια πριν στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Σουηδίας ανακοίνωσαν Σουηδοί επιστήμονες οτι αμυλούχα τρόφιμα που θερμαίνονταν σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 150 βαθμών Κελσίου σχηματίζονταν μια ουσία την ακρυλαμίδη και μάλιστα όσο υψηλότερη ήταν η θερμοκρασία τόσο μεγαλύτερη η ποσότητα της παραγόμενης ακρυλαμίδης. Έτσι παξιμάδια, δημητριακά πρωινού, κουραμπιέδες, τηγανητές πατάτες, φρυγανιές, τσίπς κάθε κατηγορίας, ποπ κόρν, κλπ κατά το ψήσιμο σχηματίζεται ακρυλαμίδη, η οποία θεωρείται ύποπτη καρκινογενέσεων. Η ακρυλαμίδη δεν υπάρχει στα τρόφιμα που αναφέρθηκαν, αλλά σχηματίζεται κατά το ψήσιμο από αντίδραση αμυλούχων συστατικών με το αμινοξύ ασπαραγίνη. Οι βιομηχανίες τροφίμων προσπαθούν να περιορίσουν το ποσοστό ακρυλαμίδης στα τρόφιμα είτε μειώνοντας την θερμοκρασία είτε με διάφορες άλλες μεθόδους.

 Το φαινόμενο παρακολουθείται από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων.

Οι επιπτώσεις στον οργανισμό από τα τρόφιμα αυτά, δεν εμφανίζονται άμεσα αλλά χρόνια αργότερα, καλό θα είναι όμως να περιορίζουμε την κατανάλωση των προϊόντων αυτών ,να καταναλώνουμε τρόφιμα με αντικαρκινική δράση ,και να καταναλώνουμε τρόφιμα με πολλές φυτικές ίνες διότι διευκολύνουν τις κενώσεις και έτσι αποβάλλονται οι καρκινογόνες ουσίες πριν απορροφηθούν από το παχύ έντερο. Η αντικαρκινική δράση κατηγοριών τροφίμων θα δημοσιευθεί σε επόμενο κείμενο.

 Dr. Νίκος Κατσαρός
Π. Πρόεδρος ΕΦΕΤ
 Π.Πρόεδρος της Ενωσης Ελλή­νων Χημικών
 Επιστημονικός Συνεργάτης ΕΚΕΦΕ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Πηγή:  alfavita.gr

Blowing like a circle around my skull

Bob Dylan ,  Idiot Wind (1974)

Someone's got it in for me
They're planting stories in the press
Whoever it is I wish they'd cut it out quick
But when they will I can only guess
They say I shot a man named Gray
And took his wife to Italy
She inherited a million bucks
And when she died it came to me
I can't help it if I'm lucky

People see me all the time
And they just can't remember how to act
Their minds are filled with big ideas
Images and distorted facts
Even you, yesterday
You had to ask me where it was at
I couldn't believe after all these years
You didn't know me better than that
Sweet lady

Idiot wind
Blowing every time you move your mouth
Blowing down the back roads headin' south
Idiot wind
Blowing every time you move your teeth
You're an idiot, babe
It's a wonder that you still know how to breathe

I ran into the fortune-teller
Who said beware of lightning that might strike
I haven't known peace and quiet
For so long I can't remember what it's like
There's a lone soldier on the cross
Smoke pourin' out of a boxcar door
You didn't know it, you didn't think it could be done
In the final end he won the wars
After losin' every battle

I woke up on the roadside
Daydreamin' 'bout the way things sometimes are
Visions of your chestnut mare
Shoot through my head and are makin' me see stars
You hurt the ones that I love best
And cover up the truth with lies
One day you'll be in the ditch
Flies buzzin' around your eyes
Blood on your saddle

Idiot wind
Blowing through the flowers on your tomb
Blowing through the curtains in your room
Idiot wind
Blowing every time you move your teeth
You're an idiot, babe
It's a wonder that you still know how to breathe

It was gravity which pulled us down
And destiny which broke us apart
You tamed the lion in my cage
But it just wasn't enough to change my heart
Now everything's a little upside down
As a matter of fact the wheels have stopped
What's good is bad, what's bad is good
You'll find out when you reach the top
You're on the bottom

I noticed at the ceremony
Your corrupt ways had finally made you blind
I can't remember your face anymore
Your mouth has changed
Your eyes don't look into mine
The priest wore black on the seventh day
And sat stone-faced while the building burned
I waited for you on the running boards
Near the cypress trees, while the springtime turned
Slowly into autumn

Idiot wind
Blowing like a circle around my skull,
From the Grand Coulee Dam to the Capitol
Idiot wind
Blowing every time you move your teeth
You're an idiot, babe.
It's a wonder that you still know how to breathe

I can't feel you anymore
I can't even touch the books you've read
Every time I crawl past your door
I been wishin' I was somebody else instead
Down the highway, down the tracks
Down the road to ecstasy
I followed you beneath the stars
Hounded by your memory
And all your ragin' glory

I been double-crossed now
For the very last time and now I'm finally free
I kissed goodbye the howling beast
On the borderline which separated you from me
You'll never know the hurt I suffered
Nor the pain I rise above,
And I'll never know the same about you
Your holiness or your kind of love
And it makes me feel so sorry

Idiot wind
Blowing through the buttons of our coats
Blowing through the letters that we wrote
Idiot wind
Blowing through the dust upon our shelves
We're idiots, babe
It's a wonder we can even feed ourselves


Η ανατομία του εθνικοσοσιαλιστικού συλλογικού υποκειμένου

 

 

 

 

Του Δημήτρη Π. Κυριακάκου*
Πέρυσι, τέτοια εποχή περίπου, παρακολούθησα ένα νέο κινηματογραφικό οδοιπορικό παραγωγής BBC με τίτλο «Ο λαός του Χίτλερ». Το εν λόγω οδοιπορικό συστήνει εναλλακτική προσέγγιση ανάλυσης των αιτίων που οδήγησαν στην επικράτηση του εθνικοσοσιαλισμού στη δοκιμαζόμενη μεσοπολεμική Γερμανία. 
Ποιος ήταν πραγματικά ο λαός του Χίτλερ; Ήταν ένα ιδιαίτερο είδος λαού, διαφορετικό από το αντίστοιχο του Κάιζερ και του Βίσμαρκ; Αν ναι, τι το τόσο διαφορετικό τον διακατείχε;
Ο λαός αυτός, χρήζει να επισημανθεί, ανέδειξε το Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα αρχικά τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη, μετέπειτα δεύτερο, εν δυνάμει κυβέρνηση δηλαδή, και στη συνέχεια με διάφορα συνταγματικού δικαίου τεχνάσματα ο πανούργος Χίτλερ κατάφερε να επικρατήσει έχοντας πρωτίστως δομικά προπαγανδίσει την αναγκαιότητα του «τρίτου δρόμου» που εισηγείτο. 
Σαράντα επτά από τα εξήντα εκατομμύρια των Γερμανών εντάχθηκαν στο Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα ως τακτικά μέλη. Τόσοι πολλοί ήταν πια οι «αυταπατημένοι»; Η ανατομία αυτής της μαζικότητας έχει απασχολήσει στρατιές πολιτικών αναλυτών.
Ο οικονομικός αποκλεισμός της ηττημένης Γερμανίας, ο καταναγκασμός της σε καταβολή αποζημιώσεων προς τις νικήτριες δυνάμεις του Μεγάλου Αποικιοκρατικού Πολέμου, η αναλγησία του παλαιού πολιτικού συστήματος (Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών), η αλαζονική γραφειοκρατία, η γενικευμένη κατάθλιψη συνδιαμόρφωσαν, ως ισοδύναμοι όροι, το εύφορο έδαφος για να καρπίσει αυτός ο «τρίτος δρόμος». 
Όλα αυτά τα πλαισίωσε το συνειδησιακό τρίπτυχο «απογοήτευση - θυμός - περιέργεια» και τη συνέχεια την ξέρουμε άπαντες, μάλιστα κάποιοι, σήμερα υπερήλικοι, τη βίωσαν κιόλας. Η δημοφιλία του Χίτλερ αναπτύχθηκε σε δυσθεώρητη έκταση στο χρονικό σημείο οπότε ο τελευταίος κατάφερε να ταυτίσει στο συλλογικό υποσυνείδητο την έννοια «κράτος» με την έννοια «επιχειρησιακή ετοιμότητα». 
Στο σημείο αυτό είναι που «έδωσε εξετάσεις» στην εκλογική βάση. Το συλλογικό υποσυνείδητο είχε πια κερδηθεί. Το επόμενο ζητούμενο ήταν να καλλιεργηθεί «ιδεολογικά».
Η καταπολέμηση της ανεργίας των νέων απετέλεσε την πρώτη τη τάξει προτεραιότητα για τους Εθνικοσοσιαλιστές. Οι δουλειές δεν περίσσευαν, επενδύσεις δεν εισάγονταν λόγω του εμπάργκο, τι έμενε λοιπόν; Η εθνικοσοσιαλιστική διακυβέρνηση να πάρει από τους «έχοντες» για να δώσει στους «μη έχοντες». 
Οι έχοντες ήταν αυτοί που «παρασιτούσαν» στην οικονομία, παρά την παρατεταμένη κρίση, ήταν οι εβραϊκής καταγωγής «φοροφυγάδες» της Ελβετίας και οι Ρομά περιηγητές εμπορομεταλλουργοί που μονοπωλούσαν την αδήλωτη διακίνηση σκραπ, χρυσού και αργύρου. 
Η πάταξη της ανεργίας πήγαινε, κατά συνέπεια, χέρι χέρι με την «πάταξη της διαφθοράς». Η «τρύπα» στον προϋπολογισμό έπρεπε το ταχύτερο να κλείσει. Πώς; Με απολύσεις και με κατασχέσεις περιουσιών με συνοπτικές διαδικασίες από την ταχεία και «αποτελεσματική» δημόσια διοίκηση και δικαιοσύνη της «νέας» διακυβέρνησης. 
Στις δε μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις απολύονταν, διά ειδικών διαταγμάτων, οι Εβραίοι managers και στη θέση τους ορίζονταν άριοι. Η παρεπόμενη συνέπεια ήταν ο μέχρι πρότινος άνεργος άρειος να αισθάνεται, δια φυσιολογικού συνειδησιακού αυτοματισμού, ευγνώμων στην πολιτεία αλλά συνάμα και διόλου ένοχος διότι τη θέση εργασίας του την κατείχε «νόμιμα», «αξιοκρατικά», ως τίμιος νοικοκύρης και δουλευτής. Ιδού η απαρχή της σφυρηλάτησης της ναζιστικής «συντροφικής» συνείδησης.
Επόμενο  βήμα  ήταν  η  «αποκέντρωση» των ρόλων σε όλα τα κοινωνικά  στρώματα, το «άνοιγμα» στην κοινωνία. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα διακλαδώθηκε όχι μόνο σε επίπεδο γειτονιάς, αλλά περαιτέρω σε επίπεδο οικοδομικού τετραγώνου και κτηριακού συμπλέγματος. 
Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας ήταν πρωτοβάθμιο κομματικό στέλεχος, έφερε το γνωστό περιβραχιόνιο. Όταν δε χαιρετούσε, απευθυνόταν αορίστως ‘Heil Hitler’ ακόμα και αν ενώπιόν του είχε καθηγητή πανεπιστημίου. Τα «λαϊκά» παιδιά απόκτησαν οντότητα στη νέα καθεστηκυία τάξη. 
Το πιο καταλυτικό βήμα ήταν η στροφή στη νεολαία. Ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, η νεανική πορνεία καταπολεμούνταν από τα ειδικά οικοτροφεία του ναζιστικού «κράτους προνοίας» που συγκέντρωναν τους περιθωριοποιημένους νέους και εφήβους, τους αποτοξίνωναν με ασκητικού χαρακτήρα τρόπο ζωής, προσεγμένη διατροφή και άθληση, και τους ομογενοποιούσαν στο ναζιστικό ιδεώδες μέσω ποικίλων «συλλογικών» δράσεων και δομών «διαφώτισης». 
Νέες γενιές «ευγνωμοσύνης» και «προθυμίας» διαμορφώνονταν με άμεσο πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Οι «άλλοι» μας πήραν τη ζωή, ο Φύρερ μάς την έδωσε πίσω. Πού ήταν ο Θεός όταν πεινούσαμε; Ιδού και η απαρχή της σφυρηλάτησης της αθεϊκής συνείδησης τής, υπό διαμόρφωση, ελίτ των μυστικιστικών SS. 
Τα SS ειδικά απαρτίζονταν από νέους, 30άρηδες και 40άρηδες, άξιους συνεχιστές της γενοκτονικής κληρονομιάς των ξανθωπών Τευτόνων καταφράκτων του Μεσαίωνα.
Για να θυμηθούμε όμως και τα δικά μας. Σάμπως τα κινήματα της 4ης Αυγούστου και της 21ης Απριλίου δεν λειτουργούσαν με «επιχειρησιακή ετοιμότητα»; Σάμπως αμφότερα αυτά τα καθεστώτα δεν έδιναν οντότητα και ευθύνη στα νιάτα; Πολλά ήταν τα start ups επί χούντας και μάλιστα με χαμηλότοκα δάνεια, ενίοτε και αγύριστα. Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, έχουν μετεξελιχθεί σε ακλόνητα brand names. 
Τι σου ζητούσαν αμφότερα τα καθεστώτα; Να «δώσεις» κανέναν αντιφρονούντα, αν ήταν και «μίασμα» κομμουνιστής, «προδότης» δηλαδή, ακόμα καλύτερα. Τι σε έκοφτε εσένα; Τον ήξερες και από χθες; Είναι η αλήθεια πως ως λαός πεινάμε και πονάμε, αυτό όμως δεν δικαιολογεί τη μετεξέλιξή μας σε «λαό του Χίτλερ».
Όσο για τον Παύλο Φύσσα, δεν θα προσποιηθώ πως τον είχα ακουστά όσο ζούσε και συνέθετε ραπ. Αισθάνομαι όμως και εγώ «ευγνώμων» στους ναζιστές, υβριστές της μνήμης του, που μου σύστησαν τον Παύλο και το έργο του. Ευχαριστώ, παιδιά!
* Ο Δημήτρης Π. Κυριακαράκος είναι δικηγόρος LLM (London Metropolitan University) Διεθνούς και Συγκριτικού Δικαίου Οικονομίας/Εμπορίου

Πηγή: Η Αυγή

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2017

Τα στάδια της ζωής στα σοβαρά και στ΄αστεία

Α/ Carl G. Jung: Αρχέτυπα - Τα 4 στάδια της ζωής

"Απροετοίμαστοι, κάνουμε τα βήματα προς το "απόγευμα" της ζωής. Ακόμη χειρότερα, εμείς κάνουμε αυτά τα βήματα με την ψεύτικη προϋπόθεση ότι οι αλήθειες μας και τα ιδανικά μας θα μας θα συνεχίσουν να μας χρησιμεύουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε το "απόγευμα" της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του "πρωινού" της ζωής, γι 'αυτό ό,τι ήταν μεγάλο το πρωί θα είναι λίγο το βράδυ και ό, τι το πρωί ήταν αλήθεια, το βράδυ θα έχει γίνει ένα ψέμα."
 Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ
 *************************************


Σύμφωνα με τον Ελβετό ψυχολόγο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, υπάρχουν 4 αρχέτυπα, 4 στάδια που περνάμε στη διάρκεια της ζωής μας, και αυτά τα στάδια είναι:
carl-g-jung-arxetypa-ta-4-stadia-tis-zois.jpg
1. Το Στάδιο του Αθλητή
Σε αυτό το στάδιο, είμαστε κυρίως απασχολημένοι την εμφάνιση μας, με τον τρόπο που βλέπουμε το σώμα μας. Σε αυτό το στάδιο θα μπορούσαμε να μείνουμε για ώρες κοιτάζοντας και θαυμάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Το σώμα μας, η εμφάνιση μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μας, τίποτα άλλο.
2. Το Στάδιο του Πολεμιστή
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σε αυτό το στάδιο, το κύριο μέλημά μας είναι να βγούμε και να κατακτήσουμε τον κόσμο, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, να κάνουμε ό, τι κάνουν οι πολεμιστές, να ενεργούμε σαν πολεμιστές δράσει. Αυτό είναι ένα στάδιο, όταν συνεχώς σκεφτόμαστε τρόπους για να κερδίσουμε περισσότερα οποιονδήποτε άλλο, ένα στάδιο σύγκρισης, νικώντας τους γύρω ώστε να αισθανόμαστε καλύτερα επειδή έχουμε επιτύχει περισσότερα, διότι είμαστε οι πολεμιστές, οι γενναίοι.
3. Το Στάδιο της Δήλωσης
Προς το παρόν, σε αυτό το στάδιο στη ζωή μας  θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που έχουμε επιτύχει μέχρι στιγμής δεν είναι αρκετό για να αισθανόμαστε πλήρεις, για να είμαστε ευτυχισμένοι ... Τώρα αναζητούμε τρόπους για να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο, τρόπους για να εξυπηρετήσουμε εκείνους γύρω μας. Μπορούμε τώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά που κυνηγήσαμε μέχρι τώρα, χρήματα, δύναμη, υλικά αγαθά, θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στη ζωή μας, αλλά δεν μπορούμε πλέον να τους αποδίδουμε την ίδια αξία όπως και πριν, δεν είμαστε πλέον προσκολλημένοι σε αυτά τα πράγματα, επειδή είμαστε τώρα σε ένα διαφορετικό στάδιο της ζωής μας, όπου ξέρουμε ότι υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από αυτά. Μπορούμε να τα δεχτούμε, να τα αποδεχτούμε και να είμαστε ευγνώμονες, αλλά είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε πίσω ανά πάσα στιγμή. Ψάχνουμε τρόπους για να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, τρόπους για να προσφέρουμε.
"Τώρα ξέρετε ότι πρέπει να δώσετε και να πάρετε και είναι καιρός για σας να σταματήσετε να είστε εγωιστές και εγωκεντρικοί και να σκεφτείτε τρόπους για να βοηθήσετε όσους έχουν ανάγκη, για να αφήσετε αυτόν τον κόσμο καλύτερο από ό, τι ήταν όταν φτάσατε σε αυτόν"
4. Το Στάδιο του Πνεύματος
Σύμφωνα με τον Jung, αυτή θα είναι η τελευταία φάση της ζωής μας, ένα στάδιο όπου μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κανένα από αυτά τα 3 στάδια δεν είναι πραγματικά αυτό που είμαστε. Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε κάτι περισσότερο από το σώμα μας, είμαστε περισσότερο από τα υπάρχοντά μας, περισσότερο από ό, τι οι φίλοι μας, η χώρα μας και ούτω καθεξής. Ερχόμαστε στη συνειδητοποίηση ότι είμαστε θεϊκά όντα, πνευματικά όντα που έχουν μια ανθρώπινη εμπειρία, και όχι ανθρώπινα όντα που έχουν μια πνευματική εμπειρία. Γνωρίζουμε τώρα ότι αυτό δεν είναι το σπίτι μας και δεν είμαστε αυτό που νομίζαμε ότι είμαστε. Είμαστε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είμαστε τώρα σε θέση να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας από μια διαφορετική σκοπιά. Είμαστε πλέον σε θέση να βγούμε από το δικό μας το μυαλό, από το ίδιο μας το σώμα και να καταλάβουμε ποιοι είμαστε πραγματικά, να δούμε τα πράγματα με τον τρόπο που είναι.
"We become the observer of our lives. We realize that we are not that which we notice but, the observer of what we notice."
carl-g-jung-arxetypa-ta-4-stadia-tis-zois2.jpg 
Original Text by Luminita D. Saviuc
Μετάφραση-Επιμέλεια: Πάρβη Πάλμου
Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ (Carl Gustav Jung, 26 Ιουλίου 1875 - 6 Ιουνίου 1961), ήταν Ελβετός γιατρός και ψυχολόγος ενώ υπήρξε ο εισηγητής της σχολής της αναλυτικής ψυχολογίας.

*Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ - Βικιπαίδεια

**********************

 

Β/Tα στάδια της ζωής.

Τα στάδια της ζωής μας ιδωμένα από μια διαφορετική σκοπιά. Τρεις εικόνες και ένα ανέκδοτο.

1. Η ζωή σε 5 μπουκάλια

 life-in-five-bottles
____________________________________________________________________________________

2. Όλη μας η ζωή σε 6 φωτογραφίες

____________________________________________________________________________________

3. Oι ρόδες της ζωής

____________________________________________________________________________________

Aνέκδοτο: Οι ναυαγοί και τα μοντέλα

4 ναυαγοί ηλικίας 20, 30, 40 και 60 ετών βρίσκονται σε ένα νησί και σε απόσταση αναπνοής σε ένα άλλο νησί βρίσκονται 4 πανέμορφα μοντέλα.
Ο 20άρης λέει: - Γρήγορα να κολυμπήσουμε να πάμε απέναντι στα κορίτσια!
Ο 30άρης του απαντά: - Καλά μην βιάζεσαι και τόσο.
Ο 40άρης προτείνει: - Εγώ λέω να κατασκευάσουμε μία σχεδία
60άρης: - Για σταθείτε ωρέ παιδιά . Γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά; Αφού και από εδώ βλέπουμε !
Πηγή:  antikleidi.com

Τι μας μέλλεται τα επόμενα χρόνια;

Predictions in Technology and Health

Προβλέψεις για την τεχνολογία και την υγεία

What happened to Kodak will happen in a lot of industries in the next 10 years - and most people don't see it coming.
Αυτό που  συνέβη στην Kodak θα συμβεί σε πολλές βιομηχανίες στα επόμενα 10 χρόνια , αλλά  οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το βλέπουν να έρχεται.


Robert M. Goldman* MD, PhD, DO, FAASP

 
Ronald Klatz, MD, DOINTRODUCTION: by Dr. Ronald Klatz MD, DO: We live in a miraculous time, due to the rapid growth of new technology. For those following the anti-aging lifestyle, life expectancy is increasing by three months per year. People utilizing the anti-aging tenets for health are seeing a life expectancy of 94, and that rate is also growing. Just as we predicted 25 years ago, medicine is now at last finally transforming from the treatment of illness and disease into preventative measures and the extension of the human lifespan. Here are Dr. Robert Goldman's predictions of what we can expect in the future and the impact that it will have on our lives.



FUTURE PREDICTIONS: In 1998, Kodak had 170,000 employees and sold 85% of all photo paper worldwide. Within just a few years, their business model disappeared and they went bankrupt. What happened to Kodak will happen in a lot of industries in the next 10 years - and most people don't see it coming. Did you think in 1998 that 3 years later you would never take pictures on paper film again? Yet digital cameras were invented in 1975. The first ones only had 10,000 pixels, but followed Moore's law. So as with all exponential technologies, it was a disappointment for a long time, before it became way superior and got mainstream in only a few short years. It will now happen with Artificial Intelligence, health, autonomous and electric cars, education, 3D printing, agriculture and jobs. Welcome to the 4th Industrial Revolution. Welcome to the Exponential Age.
Software will disrupt most traditional industries in the next 5-10 years. Uber is just a software tool, they don't own any cars, and are now the biggest taxi company in the world. Airbnb is now the biggest hotel company in the world, although they don't own any properties.
Artificial Intelligence: Computers become exponentially better in understanding the world. This year, a computer beat the best Go player in the world, 10 years earlier than expected. In the US, young lawyers already don't get jobs. Because of IBM Watson, you can get legal advice (so far for more or less basic stuff) within seconds, with 90% accuracy compared with 70% accuracy when done by humans. So if you study law, stop immediately. There will be 90% fewer lawyers in the future, only specialists will remain. Watson already helps nurses diagnosing cancer, 4 time more accurate than human nurses. Facebook now has a pattern recognition software that can recognize faces better than humans. By 2030, computers will become more intelligent than humans.
Autonomous Cars: In 2018 the first self-driving cars will appear for the public. Around 2020, the complete industry will start to be disrupted. You don't want to own a car anymore. You will call a car with your phone, it will show up at your location and drive you to your destination. You will not need to park it, you only pay for the driven distance and can be productive while driving. Our kids will never get a driver's license and will never own a car. It will change the cities, because we will need 90-95% fewer cars for that. We can transform former parking space into parks. 1.2 million people die each year in car accidents worldwide. We now have one accident every 100,000 km, with autonomous driving that will drop to one accident in 10 million km. That will save a million lives each year.
Most car companies may become bankrupt. Traditional car companies try the evolutionary approach and just build a better car, while tech companies (Tesla, Apple, Google) will do the revolutionary approach and build a computer on wheels. I spoke to a lot of engineers from Volkswagen and Audi; they are completely terrified of Tesla.
Insurance Companies will have massive trouble because without accidents, the insurance will become 100x cheaper. Their car insurance business model will disappear.
Real Estate will change. Because if you can work while you commute, people will move further away to live in a more beautiful neighborhood.
Electric Cars won’t become mainstream until 2020. Cities will be less noisy because all cars will run on electric. Electricity will become incredibly cheap and clean: Solar production has been on an exponential curve for 30 years, but you can only now see the impact. Last year, more solar energy was installed worldwide than fossil. The price for solar will drop so much that all coal companies will be out of business by 2025.
With cheap electricity comes cheap and abundant water. Desalination now only needs 2kWh per cubic meter. We don't have scarce water in most places, we only have scarce drinking water. Imagine what will be possible if anyone can have as much clean water as he wants, for nearly no cost.
Health: There will be companies that will build a medical device (called the "Tricorder" from Star Trek) that works with your phone, which takes your retina scan, your blood sample and you breathe into it. It then analyses 54 biomarkers that will identify nearly any disease. It will be cheap, so in a few years everyone on this planet will have access to world class medicine, nearly for free.
3D printing: The price of the cheapest 3D printer came down from $18,000 to $400 within 10 years. In the same time, it became 100 times faster. All major shoe companies started 3D printing shoes. Spare airplane parts are already 3D printed in remote airports. The space station now has a printer that eliminates the need for the large number of spare parts they used to have in the past.
At the end of this year, new smart phones will have 3D scanning possibilities. You can then 3D scan your feet and print your perfect shoe at home. In China, they already 3D printed a complete 6-storey office building. By 2027, 10% of everything that's being produced will be 3D printed.
Business Opportunities: If you think of a niche you want to go in, ask yourself: "in the future, do you think we will have that?" and if the answer is yes, how can you make that happen sooner? If it doesn't work with your phone, forget the idea. And any idea designed for success in the 20th century is doomed in to failure in the 21st century.
Work: 70-80% of jobs will disappear in the next 20 years. There will be a lot of new jobs, but it is not clear if there will be enough new jobs in such a small time.
Agriculture: There will be a $100 agricultural robot in the future. Farmers in 3rd world countries can then become managers of their field instead of working all days on their fields. Agroponics will need much less water. The first Petri dish produced veal is now available and will be cheaper than cow-produced veal in 2018. Right now, 30% of all agricultural surfaces is used for cows. Imagine if we don't need that space anymore. There are several startups that will bring insect protein to the market shortly. It contains more protein than meat. It will be labeled as "alternative protein source" (because most people still reject the idea of eating insects).
There is an app called "moodies" which can already tell in which mood you are. Until 2020 there will be apps that can tell by your facial expressions if you are lying. Imagine a political debate where it's being displayed when they are telling the truth and when not.
Bitcoin will become mainstream this year and might even become the default reserve currency.
Longevity: Right now, the average life span increases by 3 months per year. Four years ago, the life span used to be 79 years, now it's 80 years. The increase itself is increasing and by 2036, there will be more than one year increase per year. So we all might live for a long long time, probably way more than 100.
Education: The cheapest smart phones are already at $10 in Africa and Asia. Until 2020, 70% of all humans will own a smart phone. That means, everyone has the same access to world class education.


*Robert M. Goldman MD, PhD, DO, FAASP
Co-Founder & Chairman-World Academy of Anti-Aging Medicine
World Chairman-International Medical Commission
Co-Founder & Chairman of the Board-A4M
Founder & Chairman-International Sports Hall of Fame
President Emeritus-National Academy of Sports Medicine (NASM)
Chairman-U.S. Sports Academy’s Board of Visitors
 



 




 

Πώς ορίζεις τον εαυτό σου;


Πώς οι Ιδανικοί αυτόχειρες έγιναν δανεικοί και οινόφλυγες

  ΠΑΡΩΔΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Δύο ποιητικές παρωδίες που μιμούνται το  ποίημα του Κ. Καρυωτάκη "Ιδανικοί αυτόχειρες". Η πρώτη από τον αδικοχαμένο Γιώργο Z.ή Allu fun marx και η δεύτερη από τον γνωστό ποιητή και δοκιμιογράφο Γιώργο Κοροπούλη.

 

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος...

 

Μελοποίηση: Λουκάς Θάνος
Τραγούδι: Νικος Ξυλουρης

 

 

 

1. Οι δανεικοί αυτόχειρες 

(Γιώργος Z. - Allu fun marx)

10/04/2006


Πληκτρολογούν τον κωδικό τους. Μπαίνουν
στο blog που τόσο έχουν αγαπήσει…
Διαβάζουν post και το ποντίκι σέρνουν
(Τά’παιξε μάλλον από την πολύ την χρήση.)

Ήταν το blogging λένε ,τραγωδία.
Θεέ μου, τα φριχτά comment των ανωνύμων…
Πώς χάθηκε με μιάς τόση μαγεία;
Κόσμε των blog, δεν είσαι ελεήμων…

Ανοίγουν το free counter, κοιτάνε
“πόσο ανέβηκαν απόψε οι επισκέψεις;”
Την περασμένη δόξα αναμετράνε
και στο μυαλό χορεύουν χίλιες σκέψεις.

Όλα τελείωσαν. Το τελευταίο post νάτο,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει:
“Φεύγω. Κλείνω το blog μου το γαμάτο.
Δε θα χαθούμε, μη σας φάει το μαράζι.”

Βλέπουν την οθόνη, βλέπουν την ώρα.
“Δένει η φωτογραφία ή είναι λάθος;”
“Όλα τελείωσαν” ψιθυρίζουν “τώρα”,
Βέβαιοι πως θα επιστρέψουν κατά βάθος.

Πηγή: http://afmarx.wordpress.com/
*************************** 


2. Ιδανικοί Οινόφλυγες


Ξυπνούν, κι έχει η σκέψις ωριμάσει:
Δεν πίνουν από σήμερα σταγόνα.
Έχει πια το στομάχι τους χαλάσει,
τους τρέμουνε τα χέρια και το γόνα.
Απηύδησαν στα μπαρ να τριγυρνάνε,
ν’ αγγίζουν το φαΐ ως άλλοι Μίδες,
να πίνουνε κι οι νύχτες να περνάνε
πολλές μαζί, σαν άκοπες σελίδες.
Νηφάλιοι θα σκύβουν στο τραπέζι,
της τέχνης να ξανάβρουν το κολάι.
Στα τζάμια, της αυγής το φως θα παίζει,
θ’ αχνίζει ο διπλός καφές στο πλάι…
Θωπεύουν το μπουκάλι και το κλείνουν.
Του χρόνου, ίσως τ’ανοίξουν κάποιο βράδυ.
Θα πρέπει πότε-πότε να ξεδίνουν
(καθώς η Περσεφόνη από τον Άδη).
Ήρεμοι κι εγκρατείς, νομοθετούνε
ότι δεν είναι, μ’ όλα τούτα, λάθος
λίγο κρασί στο δείπνο τους να πιούνε,
πως θα μεθύσουν βέβαιοι κατά βάθος.

  Γιώργος  Κοροπούλης

Ο σημαντικότερος Αμερικανός εκπρόσωπος του μεταϊμπρεσιονισμού

Ο   Maurice Prendergast γεννήθηκε το 1858 στο Σεντ Τζονς και πέθανε το 1924 στη Νέα Υόρκη.
Η  οικογένειά του μετακόμισε στη Βοστώνη το 1868. Από το 1891-1894, ο  Πρέντεργκαστ έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε ζωγραφική, απορροφώντας επιρροές από τα σύγχρονα κινήματα τέχνης, όπως τον  μετα-ιμπρεσιονισμό.  
Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες,έζησε  στη Βοστόνη και εξέθεσε υδατογραφίες με επιτυχία στη Βοστώνη και στη Νέα Υόρκη, όπου συνδέθηκε με την ομάδα των καλλιτεχνών που  είναι γνωστή ως "Οι Οκτώ" , οι οποίοι εξέφραζαν  μια πιο προοδευτική προσέγγιση της τέχνης από ό, τι συνηθιζόταν εκείνη την εποχή.  
Πολλά από τα πρώιμα έργα του  Πρέντεργκαστ βρίσκονται στη Νέα Αγγλία και απεικονίζουν ένα ζωντανό κόσμο  πλήθους που διασκεδάζουν  σε πάρκα, στις  παραλίες και στις πόλεις.  
Ο καλλιτέχνης ταξίδεψε στην Ευρώπη πολλές φορές, μεταξύ 1898 και 1914, αφομοιώνοντας  το avant-garde στιλ του Σεζάν και του Matisse , με τη χρήση ζωντανών χρωμάτων και  περίπλοκων διακοσμητικών μοτίβων, αλλά προσθέτοντας και το προσωπικό ημιαφηρημένο του ύφος  με την ανάπτυξη διαφόρων χρωματικών αρμονιών  δομημένων από  πινελιές σε κουκκίδες και  μπαλώματα διαφόρων αποχρώσεων.
Το 1914 Πρέντεργκαστ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία , αφού τα έργα του έγιναν περιζήτητα από τους  συλλέκτες, μεταξύ των οποίων και ο περιβόητος Duncan Phillips, ο οποίος έγραψε ενθουσιώδη δοκίμια για τον  καλλιτέχνη και αγόρασε πολλά έργα του . 

Ένα σκοπίμως αγνοημένο από την κατεστημένη ιστοριογραφία επαναστατικό πείραμα


«Ο επαναστάτης»: μια ιστορία ανυπακοής


Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που υιοθετεί το βλέμμα των «κάτω», των φτωχών και καταπιεσμένων.
Ξέραμε την ταινία «Ο Μισισιπής καίγεται»· τώρα γνωρίζουμε τον Μισισίπι που αντιστέκεται.
H ταινία Free State of Jones (παίζεται στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο: «Ο επαναστάτης») αφηγείται την πραγματική ιστορία του Νιούτον Νάιτ, ενός φτωχού λευκού αγρότη του Μισισίπι, που λιποτάκτησε από το στρατό των Νοτίων το 1862, στον δεύτερο χρόνο του Εμφύλιου Πολέμου. Στη συνέχεια ο Νάιτ κήρυξε αντάρτικο ενάντια στην ίδια τη χώρα του συμμαχώντας με φτωχούς λευκούς αγρότες και με δραπέτες δούλους. Πρόκειται για μια από τις άγνωστες σελίδες της αμερικανικής ιστορίας, αφού την εποχή που γραφόταν το σενάριο μόνο τέσσερα βιβλία είχαν εκδοθεί για τον Νάιτ (σήμερα έχουν γίνει έξι).
Εξαρχής διευκρινίζεται ότι oι Νότιοι δεν πολεμούσαν για «της πατρίδας της τιμής» αλλά για να παραμείνουν οι πλούσιοι του Νότου πλούσιοι. Ήταν ο «πόλεμος για το βαμβάκι». Σύμφωνα με το «Νόμο των Είκοσι Νέγρων» (Τwenty Negro Law), οι γαιοκτήμονες που είχαν 20 δούλους απαλάσσονταν από την υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας, το ίδιο και οι γιοι τους. Αυτό σήμαινε ότι στο στρατό υπηρετούσαν οι πιο φτωχοί, ενώ ο στρατός είχε δικαίωμα να παίρνει το 10% της παραγωγής των «ελεύθερων» αγροτών (στην πραγματικότητα, τους άφηνε το 10%): ζώα, δημητριακά, ακόμα και το ύφασμα που είχαν υφάνει οι γυναίκες στον αργαλειό. Ο Νάιτ γίνεται ένα είδος Ρομπέν των Δασών για τους φτωχούς λευκούς της επαρχίας Τζόουνς και οργανώνει έναν ένοπλο αγώνα ενάντια στο δικό του κράτος. Το καταφύγιό του είναι οι βάλτοι του Μισισίπι που είναι απροσπέλαστοι από το ιππικό των Νοτίων.
Μέσα σε δυο-τρία χρόνια, ο «στρατός» του Νάιτ αριθμεί περίπου 1.000 άντρες, λευκούς και μαύρους, ενώ στο πλευρό τους πολεμούν γυναίκες και παιδιά. Οι δυνάμεις του ελέγχουν τρεις επαρχίες, δηλαδή τον μισό Μισισίπι και υψώνουν τη σημαία της Ένωσης, των Βορείων, στο δικαστήριο της πρωτεύουσας της επαρχίας και ιδρύουν την «Ελεύθερη Πολιτεία της Τζόουνς». Ο στρατός του Νότου στέλνει εναντίον τους μια μεραρχία, ενώ οι Βόρειοι, από τους οποίους ο Νάιτ έχει ζητήσει βοήθεια σε οπλισμό, δεν τους υπολογίζουν σαν κανονικό στράτευμα. «Δεν έχουμε καμία πατρίδα», είναι το συμπέρασμα του Νάιτ. Μπροστά στον κίνδυνο της σφαγής, οι αντάρτες του Νάιτ σκορπίζονται κι επιστρέφουν στους βάλτους.
Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι η λιποταξία του Νάιτ και το δεύτερο είναι η συγκρότηση του στρατού του. Το τρίτο μέρος δείχνει πώς η δουλεία ναι μεν καταργήθηκε στα χαρτιά, όμως η εκμετάλλευση της εργασίας συνεχίστηκε, ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις βάθυναν και η πολιτική εξουσία άφησε να γεννηθεί το τέρας της Κου-Κλουξ-Κλαν.
Η ταινία καταγράφει και την προσωπική ζωή του Νάιτ που μετά τον Εμφύλιο απέκτησε πέντε παιδιά με τη Ρέιτσελ, μια μαύρη σκλάβα και συντρόφισσά του στο αντάρτικο, ενώ είχε άλλα εννέα παιδιά από τη λευκή σύζυγό του. Και οι δύο οικογένειες ζούσαν στο ίδιο αγρόκτημα των 16.000 στρεμμάτων το οποίο ο Νάιτ κληροδότησε στη Ρέιτσελ, καθώς ο νόμος δεν του επέτρεπε να την παντρευτεί, κι έτσι εκείνη έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα γαιοκτήμονας στο Νότο. Το 1948 ένας δισέγγονος του Νάιτ καταδικάστηκε στην πολιτεία του Μισισιπή επειδή παραβίασε τη νομοθεσία περί «μεικτών γάμων» καθώς το ένα όγδοο του αίματός του ήταν μαύρο. Η ταινία προβάλλει με διακριτικότητα τη σχέση του Νάιτ με τη Ρέιτσελ, αποφεύγοντας τη συναισθηματική εκμετάλλευση μιας αβανταδόρικης ιστορίας.
Όπως διαβάζουμε στο έγκριτο περιοδικό Σμιθσόνιαν

The True Story of the 'Free State of Jones' | History | Smithsonian

, πολλοί συμπατριώτες του Νάιτ τον μίσησαν (κι εξακολουθούν να τον μισούν) όχι γιατί πρόδωσε την πατρίδα του, αλλά επειδή έκανε παιδιά με μια μαύρη. Μάλιστα, οι σημερινοί απόγονοί του ανήκουν σε τρία διαφορετικά σόγια που σχεδόν δεν μιλούν μεταξύ τους: οι «Λευκοί Νάιτ», οι «Μαύροι Νάιτ» και οι «Λευκοί Νέγροι»!
Η ταινία δεν εξετάζει τα πολιτικά και οικονομικά αίτια του αμερικανικού Εμφυλίου, αλλά το πώς βίωσαν αυτόν τον πόλεμο οι πιο φτωχοί του Νότου και πώς κάποιοι πρωτοπόροι από αυτούς αντιστάθηκαν στη σφαγή και την εκμετάλλευση. Σκηνοθέτης είναι ο Γκάρι Ρος, δημουργός των επιτυχημένων ταινιών Αγώνες Πείνας (Hunger Games), ενώ πειστικός στο ρόλο του Νάιτ είναι ο Μάθιου Μακόναχι. Ίσως αν ο Κόπολα ή ο Σκορσέζε σκηνοθετούσαν την «Ελεύθερη Πολιτεία της Τζόουνς», να προέκυπτε ένα αριστούργημα, όμως και πάλι ο Επαναστάτης είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία όχι μόνο γιατί φωτίζει μια άγνωστη για τους πολλούς πτυχή της Ιστορίας, αλλά και γιατί υιοθετεί το βλέμμα των «κάτω», των φτωχών και καταπιεσμένων.
Απορεί κανείς που η ταινία αγνοήθηκε ή υποτιμήθηκε από τους Έλληνες κινηματογραφικούς κριτικούς ή μάλλον την παρουσίασαν εντελώς διεκπεραιωτικά ενώ πρόκειται για μια άρτια παραγωγή την οποία σφραγίζει η παρουσία ενός από τους πιο ταλαντούχους Αμερικανούς ηθοποιούς (του Μάθιου Μακόναχι).
Πηγή:  gatoulos.wordpress.com

Δείτε επίσης :

Jones County, Mississippi - Wikipedia

Τα Κοινά : ένας τρόπος επανεφεύρεσης των κοινωνίας των πολιτών και της δημοκρατίας

Τα Κοινά προσπαθούν να διευρύνουν την έννοια της οικονομίας

bollier

Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ επισκέφθηκε την Ελλάδα στις αρχές αυτής της εβδομάδας με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Κοινά, μια σύντομη εισαγωγή» από τον εκδοτικό οίκο Angelus Novus και τη διάλεξή του στο Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» με θέμα την εκ νέου επινόηση ενός θεσμικού πλαισίου για τα Κοινά. Ιδρυτής του Commons Strategy Group, διευθυντής του Reinventing the Commons Program του Schumacher Center for a New Economis στις ΗΠΑ και ανεξάρτητος ερευνητής που μελετά και προάγει τα Κοινά μίλησε στην «Εποχή» για τη φύση τους, τα πολλά παραδείγματά τους στον ευρωπαϊκό χώρο, για τις αλληλεπιδράσεις τους με το κράτος και την αγορά στα πλαίσια ενός επιθετικού νεοφιλελευθερισμού, αλλά και για τις πρωτοβουλίες που θα μπορούσε να πάρει μια κυβέρνηση για την οικοδόμηση ενός θεσμικού πλαισίου υπεράσπισής τους.
boiler1
Τη συνέντευξη πήρε ο Πέτρος Κοντές
Ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα ασχολείται όλο και περισσότερο με τα Κοινά. Θα ήταν πολύ χρήσιμο να ορίσουμε τι ακριβώς είναι. Τι αντιπροσωπεύουν;
Ο ορισμός των Κοινών είναι πολύ ευρύς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ορισμό της αγοράς. Μια αγορά μπορεί να έχει πολλές μορφές· μπορεί να είναι ένας πάγκος με φρούτα σε μια λαϊκή αγορά, ένα κατάστημα σιδερικών ή ακόμα και μια χρηματοπιστωτική αγορά. Το ίδιο ισχύει και με τα Κοινά, καθώς δεν υπάρχει ένας ενιαίος ορισμός. Υπάρχουν, ωστόσο, κοινές αρχές που τα διέπουν, όπως η οργάνωση από τα κάτω, η δικαιοσύνη για τα μέλη τους και η συμπεριληπτικότητα, και η τάση για διατήρηση των πόρων και της ίδιας της κοινότητας. Είναι, λοιπόν, ένας διαφορετικός τρόπος παραγωγής και διαχείρισης σε σύγκριση είτε με το κράτος είτε με την αγορά. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τα Κοινά μοιάζουν με αυτά, καθώς είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης, ισχύος και ηθικής εξουσίας, αλλά έχουν διαφορετική λογική, τρόπο λειτουργίας και διαφορετικό πολιτισμικό και αξιακό φορτίο.
Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία Κοινών. H κατηγορία των ψηφιακών Κοινών, από το ελεύθερο λογισμικό ανοιχτού κώδικα μέχρι τη Βικιπαιδεία (Wikipedia), τις κοινότητες ανοιχτού σχεδιασμού, τα ακαδημαϊκά περιοδικά ελεύθερης πρόσβασης κοκ είναι μία απ΄ αυτά. Υπάρχουν, επίσης, τα Κοινά φυσικών πόρων, που έχουν μεγάλη ιστορία. Σήμερα υπάρχουν περίπου 2 δισ. άνθρωποι σε όλο τον κόσμο των οποίων η καθημερινή ζωή εξαρτάται από Κοινά που διαχειρίζονται δάση, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αλιεύματα, αρδευτικά νερά ή άγρια θηράματα. Υπάρχει, επίσης, ένα κίνημα που διαρκώς μεγαλώνει και έχει ως στόχο τον επαναπροσδιορισμό των πόλεων ως Κοινών. Δηλαδή, αντί η πόλη να διοικείται από και για τους πλούσιους και τους εργολάβους, προσπαθούν να βρεθούν λύσεις για να είναι οι δημόσιοι χώροι φιλικοί και ανοιχτοί σε όλους, η στέγη πιο προσιτή οικονομικά. Εδώ συμπεριλαμβάνονται και οι συμμετοχικοί προϋπολογισμοί ή η αστική γεωργία, ακόμα και εναλλακτικά νομίσματα —στην Βαρκελώνη γίνονται πολλοί τέτοιοι πειραματισμοί. Υπάρχουν ιδέες ακόμα και για ψηφιακές πλατφόρμες με βάση την πόλη, έτσι ώστε αντί να κυριαρχούν η Uber ή η AirBnB και να καθορίζουν τα κόμιστρα των ταξί ή τα ενοίκια, η ίδια η πόλη να έχει μεγαλύτερο έλεγχο και να είναι περισσότερο κοινωνικά υπεύθυνη. Υπάρχουν επίσης πολλές παραδοσιακές ή κοινότητες ιθαγενών. Αυτά τα Κοινά θα μπορούσε να πει κανείς είναι πιο αγνά, καθώς δεν έχουν μεγάλη αλληλεπίδραση με το σύγχρονο κράτος.
Το σημαντικό είναι ότι τα Κοινά δημιουργούνται, όποτε μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει να διαχειριστεί συλλογικά και για συλλογικό όφελος έναν πόρο, και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη. Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο, αλλά μια τεράστια ποικιλομορφία, και αυτό πρέπει να κρατήσουμε κατά νου, καθώς δεν υπάρχει όριο πέρα από τη δημιουργικότητα σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη τους.

Επομένως, τα Κοινά έχουν να κάνουν κυρίως με τον τρόπο που οργανώνουμε το κοινωνικό, τις μεταξύ μας σχέσεις και τις σχέσεις μας με τους πόρους.
Πρόκειται ακριβώς γι’ αυτό. Ιστορικά οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι αντιλαμβάνονται τα Κοινά σαν πόρους χωρίς ιδιοκτησία. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι ένα κοινωνικό σύστημα, ότι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων —ηθικές, συναισθηματικές, ακόμα και πολιτισμικές ή πνευματικές— είναι εξίσου σημαντικές με τη διαχείριση ή τη διανομή ενός πόρου. Πρόκειται για μια διαφορετική νοοτροπία, μια διαφορετική επιστημολογία, αν θέλουμε να το δούμε από φιλοσοφική σκοπιά, για την κατανόηση των πραγμάτων και τις πρακτικές των ανθρώπων.


Υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα κοινών στην Ευρώπη ή σε άλλες περιοχές του κόσμου;
Υπάρχουν πολλά. Σας προτείνω το βιβλίο που συνεπιμελήθηκα με τη γερμανίδα ακτιβίστρια Ζίλκε Έλφριχ, που λέγεται «Patterns of Commoning» και βρίσκεται στον ιστότοπο patternsofcommoning.org. Είναι ένα βιβλίο με παραδείγματα πολλών κοινών που αναπτύχθηκαν με επιτυχία· πολλά απ’ αυτά βρίσκονται στην Ευρώπη. Μπορώ να σκεφτώ μερικά, όπως το Teatro Vale στην Ιταλία το οποίο, μετά από κατάληψη ενάντια στη σχεδιαζόμενη ιδιωτικοποίησή του από το Δήμο της Ρώμης, λειτούργησε ως Κοινό για πολλά χρόνια. Επίσης, υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα εναλλακτικών νομισμάτων σε εξέλιξη, οικολογικοί οικισμοί και συλλογικές κατοικίες, εγχειρήματα συνεργατικής οικονομίας, φεστιβάλ ή θερινά πανεπιστήμια που διοργανώνονται ως Κοινά. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Tire Deliens στη Γαλλία, ένα καταπίστευμα το οποίο πραγματοποιεί διαγενεακές μεταβιβάσεις αγροτικών εκτάσεων για να παραμείνουν καλλιεργήσιμες. Αντί η γη να πωληθεί σε εργολάβους, όταν οι αγρότες φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδότησης, την αγοράζει ο οργανισμός αυτός και στη συνέχεια βρίσκει νέους αγρότες, έτσι ώστε η γη να συνεχίσει να καλλιεργείται και τα αγροτικά χωριά να λειτουργήσουν ως καλλιεργητικές κοινότητες. Το καταπίστευμα αυτό βασίζεται σε πολλές δωρεές άλλων αγροτών και πολιτών. Υπάρχουν, επίσης, πολλά παραδείγματα αεικαλλιέργειας, ενώ στο Άμστερνταμ και τη Βαρκελώνη πειραματίζονται πολύ πάνω στην πόλη ως Κοινό.

Τα Κοινά στην οικονομία της αγοράς
boiler3

Αναφέρατε νωρίτερα ότι περίπου 2 δισ. ανθρώπων εξαρτώνται από Κοινά που διαχειρίζονται φυσικούς πόρους. Πρόκειται για το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι, όμως, αόρατοι. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Οι οικονομολόγοι δεν θεωρούν ενδιαφέρον το γεγονός αυτό, γιατί δεν υπάρχει χρηματική συναλλαγή, δεν υπάρχει απαραίτητα κάποιου είδους αγορά. Απλά αδιαφορούν για το γεγονός ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού είναι αυτόνομο. Δεν πρόκειται για κάποιο λάθος στον τρόπο σκέψης τους ούτε για δείγμα αλαζονείας· είναι απλά μία από τις θεμελιακές προϋποθέσεις των οικονομικών και έχει να κάνει με τον ορισμό που δίνουν στην αξίας. Στα οικονομικά, αξία παράγεται μόνο όταν κάποιος ανταλλάσσει κάτι για κάτι άλλο, είτε είναι λεφτά είτε όχι. Ο πυρήνας, λοιπόν, του ορισμού της αξίας δεν δέχεται συναλλαγές εκτός αγοράς και ως εκ τούτου δεν τις αντιλαμβάνεται ως αντικείμενο διεύρυνσης, βιώσιμες ή ακόμα σωστότερα μετρήσιμες με έναν τρόπο που να μπορούν να μελετηθούν ενιαία. Είναι η ίδια η επιστημολογία των οικονομικών, που ωθεί στο περιθώριο φαινόμενα που δεν σχετίζονται με την αγορά, όπως για παράδειγμα η οικολογική επιστασία, η οικιακή εργασία που παρέχουν οι γυναίκες κα. Όλ’ αυτά είναι ελεύθεροι πόροι σύμφωνα με τα οικονομικά. Δεν έχουν τιμή και επομένως μπορούν ελεύθερα να τα αρπάξουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για την αναπαραγωγή τους. Τα Κοινά, εν μέρει, προσπαθούν να διευρύνουν τον ορισμό της έννοιας της οικονομίας, ώστε να συμπεριλάβει πολλά φαινόμενα που βρίσκονται εκτός αγοράς, αλλά έχουν μεγάλη προσφερόμενη αξία, που τα οικονομικά απλά αγνοούν.

Πόσο εύκολο είναι για το νεοφιλελευθερισμό να ενσωματώσει τις αρχές των κοινών στη λειτουργία του;
Ο νεοφιλελευθερισμός βασίζεται στην συνεργασία και στην ανταλλαγή. Δείτε για παράδειγμα τους μεγάλους ψηφιακούς κολοσσούς, όπως η Google, το Twitter και το Facebook που στην κυριολεξία είναι παράσιτα της κοινωνικής ανταλλαγής, καθώς αποσπούν προσωπικά δεδομένα για διαφημιστικούς λόγους. Πρόκειται στην ουσία για ένα ψευδεπίγραφο κοινό. Θέλουν μέλη για να περνάνε χρόνο και να μοιράζονται πληροφορίες στα δίκτυά τους, γιατί έτσι βγάζουν κέρδος, αλλά δεν δίνουν στους κοινωνούς την αυτονομία, ώστε πραγματικά να δημιουργήσουν τους δικούς τους κανόνες διαχείρισης και να μην γίνονται αποδέκτες διαφημίσεων. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός εξαρτάται από τη μη εμπορευματική ανταλλαγή είτε πρόκειται για την οικιακή εργασία των γυναικών είτε για τις αλληλεπιδράσεις στα ψηφιακά κοινωνικά δίκτυα είτε για την οικολογική επιστασία του νερού που οδηγεί στην εμφιάλωσή του για εμπορικούς σκοπούς. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα παραγνωρισμένο πρόβλημα των οικονομικών, ότι δηλαδή βασίζεται σε όλες αυτές τις αξίες που δεν έχουν τιμή πάνω τους και απλά τις αποσπά σαν να είναι δωρεάν, αν και στην πραγματικότητα βρίσκονται σε σπάνη και έχουν αξία.

Είναι επομένως τα κοινά απειλή για τον καπιταλισμό ή αυτός μπορεί εύκολα να τα εγκολπώσει;
Η μεγάλη μάχη του καιρού μας —και το μεγάλο πρόβλημα— είναι η ιδιωτικοποίηση και η εμπορευματοποίηση των Κοινών, δηλαδή η περίφραξή τους. Το κεφάλαιο και οι εταιρίες έχουν αρκετή δύναμη για να το καταφέρνουν μέσω της συμμαχίας τους με το κράτος που τους παρέχει πρόσβαση στο σχεδιασμό πολιτικών, στη νομοθέτηση και στο στρατό. Επομένως είναι δύσκολο να προστατεύσουμε τα κοινά απ’ αυτή την απειλή. Μια από τις προκλήσεις του κόσμου των κοινών είναι να επινοήσει αποτελεσματικούς τρόπους για να προστατέψει την ακεραιότητα τόσο των πόρων όσο και των κοινοτήτων. Στα μεσαιωνικά κοινά υπήρχε η παράδοση μια φορά το χρόνο να περπατούν περιμετρικά τη γη της κοινότητας. Επρόκειτο για μια γιορτή, αλλά επίσης ήταν και ένας έλεγχος για τυχόν ιδιωτικοποιήσεις της γης που διαχειρίζονταν ως Κοινό. Αν υπέπιπτε κάτι τέτοιο στην αντίληψή τους, τότε διεκδικούσαν τη γη εκ νέου, ρίχνοντας τις περιφράξεις. Θέλουμε κάτι αντίστοιχο και τώρα. Τρόπους, δηλαδή, για να διεκδικούν οι κοινότητες αυτό που είναι δικό τους, ώστε να μην τους το αρπάζουν με νόμιμο τρόπο. Δημιουργήθηκαν γι’ αυτό οι άδειες Δημιουργικών Κοινών ή η Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης για Ελεύθερο Λογισμικό, ώστε να μην μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί και να γίνει αντικείμενο ιδιοποίησης μέρους του κώδικα ενός λογισμικού. Υπάρχουν και τα κοινωνικά και τα τεχνολογικά μέσα για να συμβεί αυτό. Υπάρχουν επίσης και κάποια νομικά μέσα, τα οποία είναι κυρίως δημιουργικά κόλπα. Κατά βάση οι νόμοι του κράτους είναι προσανατολισμένοι στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και υιοθετούν τη συμπεριφορά των αγορών είτε ποινικοποιώντας την ανταλλαγή και το διαμοιρασμό είτε αποθαρρύνοντάς τα. Αυτή είναι μια ακόμα πρόκληση, η υιοθέτηση δηλαδή νομοθεσίας που με καταφατικό τρόπο θα προστατεύει τα κοινά, δίνοντας τους νομικό έρεισμα, αναγνωρίζοντάς τα ως διακριτή μορφή ιδιοκτησίας που το κράτος οφείλει να προστατεύει.

Η σχέση των Κοινών με το κράτος

Μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα από τη λειτουργία των Κοινών για τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας;
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ερώτηση, καθώς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι πια αντιπροσωπευτική. Είναι διεφθαρμένη και ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων η αντιπροσώπευση δεν είναι ο πιο ευαίσθητος ή αξιόπιστος τρόπος για να πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες των ανθρώπων. Το σύστημα έχει γίνει τόσο συγκεντρωτικό και διεφθαρμένο που είναι δημοκρατικό μόνο κατ’ όνομα. Τα Κοινά είναι ένας τρόπος επανεφεύρεσης των κοινωνίας των πολιτών, επανεφεύρεσης της δημοκρατίας σε μικρότερη και περισσότερο ευέλικτη κλίμακα. Με ρωτούν πολλές φορές πώς θα αναπτυχθούν τα Κοινά σε μεγαλύτερες κλίμακες. Και νομίζω ότι το σημαντικό δεν είναι η ιεράρχηση αυτή για τον 21ο αιώνα, αλλά μάλλον η αναπαραγωγή και η ομοσπονδοποίηση, κάτι που κάνει ήδη το ίντερνετ, με πολλές, διαφορετικές, μικρές πρωτοβουλίες, που και πάλι μπορούν να επικοινωνήσουν και να συνεργαστούν. Αυτό, ίσως, φαίνεται παράλογο σε πολιτικούς θεσμούς του 19ου αιώνα, γιατί εκείνη την περίοδο η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν, αλλά νομίζω ότι στον κόσμο της άμεσης επικοινωνίας και του ίντερνετ χρειάζεται ν’ αρχίσουμε να σκεφτόμαστε άλλες μορφές διακυβέρνησης και το κράτος θα πρέπει να σκεφτεί πώς μπορεί να αναπτύξει λειτουργικές σχέσεις με αυτές.

Τι είδους σχέσεις μπορούν να αναπτύξουν τα Κοινά με το κράτος στη σημερινή του μορφή;
Ο συσχετισμός δύναμης είναι συντριπτικός επειδή οι κοινωνοί δεν είναι συλλογικά οργανωμένοι. Στόχος των Κοινών είναι να δώσουν στους πολίτες δύναμη στο επίπεδο της βάσης. Όπως για παράδειγμα έκανε η Λίνουξ όταν κατά κάποιον τρόπο αποσύρθηκε από τη συμβατική αγορά, δημιούργησε τη δικιά του εναλλακτική και στη συνέχεια μπόρεσε να διαπραγματευτεί με μεγαλύτερη δύναμη με τον κόσμο του κατοχυρωμένου λογισμικού, διατηρώντας την ακεραιότητα του κοινόχρηστου πόρου της. Το ίδιο ισχύει και για τα τοπικά κινήματα τροφής. Ενάντια στην αγροτική οικονομία και τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, δημιούργησαν τοπικές εναλλακτικές που μπορούν να ελέγξουν και συν τω χρόνω αυτό σήμανε όχι μόνο μικρότερο μερίδιο αγοράς για τη βιομηχανία τροφίμων, αλλά δημιούργησε και ένα «κακό παράδειγμα». Τα Κοινά, δημιουργώντας αυτή την παράλληλη λειτουργική οικονομία, μπορούν να επαναδιαπραγματευτούν με τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του κράτους, το οποίο είναι αιχμάλωτο του επενδυτικού και εταιρικού κόσμου. Μια συζήτηση που θα αφορά τον επαναπροσδιορισμό της κρατικής εξουσίας, τόσο σε τεχνικό επίπεδο όσο και σε πολιτικό, είναι απαραίτητη. Αντιμετωπίζουμε μια πραγματική κρίση, γιατί το νεοφιλελεύθερο κράτος δεν μπορεί να διαχειριστεί την πολυπλοκότητα, την ταχύτητα της κοινωνικής συνειδητοποίησης. Δεν ενδιαφέρεται να το κάνει και πλέον δεν έχει και τον προϋπολογισμό. Νομίζω ότι κάποια στιγμή το κράτος θα αναγκαστεί διαπραγματευτεί με το κράτος, ακόμα και να τους παραχωρήσει εξουσίες, όπως το έκανε και συνεχίζει να το κάνει και με τις εταιρίες. Αν ανατρέξουμε ιστορικά το κράτος παραχώρησε εξουσίες στον ιδιωτικό τομέα στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, επειδή δεν μπορούσε το ίδιο να τις αναλάβει. Κατά τον ίδιο τρόπο τα Κοινά μπορούν να αναλάβουν με έναν πιο ανθρώπινο, σε σχέση με τους γραφειοκράτες και κεντρικές υπηρεσίες τρόπο, διάφορες λειτουργίες του κράτους. Νομίζω ότι τα Κοινά μπορούν να βρούνε χώρο εντός του κράτους και μεσοπρόθεσμα να επανορίσουν το πλαίσιο λειτουργίας του κράτους και της δημοκρατίας. Η Βαρκελώνη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της προσπάθειας. Σίγουρα η Ελλάδα εξερευνά αυτό το θέμα, οπότε νομίζω ότι σύντομα θα προκύψουν ενδιαφέρουσες ιδέες.

Στη παρουσίαση του βιβλίου σας την περασμένη Δευτέρα αναφερθήκατε σε μια αντίθεση μεταξύ νομιμότητας και νομιμοποίησης, ως χαρακτηριστικά του κράτους και των κοινών αντίστοιχα. Μπορείτε να μας εξηγήσετε ποια είναι ακριβώς η διαφορά;
Υπήρχε μια περίοδος κατά την οποία ο νόμος αντιπροσώπευε την κοινότητα. Η νομιμότητα δηλαδή το γράμμα του νόμου και η εφαρμογή του από τους δικαστές και τα δικαστήρια, και η νομιμοποίηση, δηλαδή η κοινωνική αποδοχή του νόμου, ήταν το ίδιο. Νομίζω ότι καθώς ο νόμος απομακρύνθηκε από τους καθημερινούς ανθρώπους και έγινε αντικείμενο ελέγχου από δικηγόρους, πολιτικούς και θεσμούς, με τους οποίους οι πολίτες δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν, το χάσμα μεταξύ νομιμότητας και νομιμοποίησης έγινε όλο και μεγαλύτερο. Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα, γιατί μια κυβέρνηση, ένα κράτος χρειάζεται τη νομιμοποίηση για να λειτουργήσει. Πιστεύω ότι τα Κοινά μπορούν να γεφυρώσουν αυτό το χάσμα, και αυτό γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την νομιμοποίηση αυτή, είναι ένας βασικός παράγοντας της λειτουργίας τους, ενώ το κράτος μπορεί να λειτουργήσει έτσι, απλά και μόνο μέσω της εξουσίας που διαθέτει. Αυτή η συζήτηση είναι πολύ σημαντική και νομίζω ότι τα κοινά έχουν επαναφέρει αυτό το διάλογο στο προσκήνιο.

Το περιεχόμενο ενός θεσμικού πλαισίου

Τι πρωτοβουλίες μπορεί να πάρει μια κυβέρνηση για να προστατεύσει τα κοινά;
Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, επίσης. Υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις, αλλά νομίζω ότι δεν είναι έτοιμες πολιτικά για να το κάνουν. Συνήθως απαιτείται μεγάλη άσκηση πίεσης από τους πολίτες ή μια κρίση που θα οδηγήσει στη λήψη τέτοιων μέτρων ή η αντίστοιχη κουλτούρα. Η Βαρκελώνη έχει την αντίστοιχη κουλτούρα, ίσως στην Ελλάδα, λόγω της κρίσης, μπορεί να ασκηθεί πίεση στο κράτος για να λάβει τέτοια μέτρα. Τι είδους μέτρα μπορεί να είναι αυτά; Θα μπορούσε να αναγνωρίσει επί παραδείγματι την εθιμική ιδιοκτησία γης, έτσι ώστε ιθαγενείς πληθυσμοί ή παραδοσιακές κοινότητες που δούλευαν τη γη για γενιές να έχουν και τον αντίστοιχο νομικό τίτλο για να το κάνουν, για να μην θεωρείται η γη τους «terra nullius» και επομένως διαθέσιμη για αρπαγή. Θα μπορούσε, επίσης, το κράτος να αναγνωρίσει τη συλλογική ιδιοκτησία σε υλικούς και ψηφιακούς πόρους. Το ίδιο ισχύει και με τους συνεταιρισμούς, ο προσανατολισμός τους μοιάζουν περισσότερο μ’ αυτόν των εταιρικών μορφών ιδιοκτησίας και όχι τόσο με τον αντίστοιχο των συλλογικών μη κερδοσκοπικών μορφών ιδιοκτησίας. Νομίζω ότι αρχικά θα πρέπει να αρκεστούμε σε δημιουργικά, νομικά κόλπα, παίρνοντας ήδη υπάρχοντες νόμους ιδιοκτησίας, πνευματικών δικαιωμάτων, συμβάσεων και «πειράζοντάς» τους ώστε να υπηρετούν το σκοπό μας. Θα έπρεπε, επίσης, να διεξαχθεί μια έρευνα για όλους τους νόμους που έχουν ως κοινό παρανομαστή την αναφορά τους στα Κοινά και την προσπάθεια τους να προστατεύσουν τη συλλογική ιδιοκτησία —κάτι που είναι παρέκκλιση στην οικονομία της αγοράς. Επίσης, το κράτος θα μπορούσε να οργανώσει το διάλογο για μια νομοθεσία που θα αφορά τα Κοινά. Θα μπορούσε να έχει ένα αναπτυξιακό ταμείο για τα κοινά, ώστε να παρέχει τεχνική βοήθεια ή ακόμα και άτοκο δανεισμό, δεδομένου ότι αυτά δημιουργούν αξία, ίσως όχι αξία σε χρήμα ή ανταλλακτική, αλλά όχι λιγότερο σημαντική. Γι’ αυτό θα έπρεπε το κράτος να επιδεικνύει ενδιαφέρον για την υποστήριξη των Κοινών. Υπάρχουν, επίσης, πολλές πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρει το κράτος σχετικά με την αποποινικοποίηση τους και την υποστήριξή τους με καταφατικό τρόπο. Αλλά και αυτό είναι ένα ευρύ και περίπλοκο θέμα συζήτησης.

Επίκειται μια συνταγματική αναθεώρηση στην Ελλάδα. Υπάρχουν παραδείγματα κρατών ανά τον κόσμο που έχουν υιοθετήσει συνταγματικές διατάξεις υπεράσπισης των κοινών;
Νομίζω όχι, αλλά επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο πράγματα που νομίζω ότι είναι σημαντικά. Πρώτον, ότι ιστορικά στη Μεγάλη Χάρτα όταν συντάχθηκε τον 13ο αιώνα, υπήρχε ένα κεφάλαιο με το όνομα «Χάρτα των Δασών», που με καταφατικό τρόπο προστάτευε τα δικαιώματα των κοινωνών. Ουσιαστικά έλεγε ότι η πρόσβαση στην ξυλεία, τη θήρα, τα αλιεύματα ως μέσο επιβίωσης θα έπρεπε να είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Με λίγα λόγια, η πρόσβαση στα κοινά θα έπρεπε να θεωρείται ανθρώπινο δικαίωμα. Στην Ιταλία 800 χρόνια μετά ο Στεφάνο Ροτάτα, ακαδημαϊκός, έγραψε για το συγκεκριμένο ζήτημα ότι τα αγαθά που είναι σημαντικά για τον άνθρωπο πρέπει να θεωρούνται ανθρώπινα δικαιώματα και όχι εμπορεύσιμα αγαθά. Η αναγνώριση ότι η πρόσβαση σε συγκεκριμένα αγαθά είναι ανθρώπινο δικαίωμα θα μπορούσε να είναι συνταγματική πρόνοια. Ένα άλλο ζήτημα είναι αυτό που στην περιβαλλοντική νομοθεσία ονομάζεται «δόγμα δημόσιας εμπιστοσύνης» που σημαίνει ότι το κράτος δεν μπορεί να χαρίσει πόρους, επειδή είναι απλά o διαχειριστής εκ μέρους των πολιτών και επομένως δεν μπορεί να αποφασίσει ότι, για παράδειγμα, το νερό ενός ποταμού μπορεί να παραχωρηθεί σε ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό το δόγμα έχει αναφορά στα κοινά και προέρχεται από το ρωμαϊκό δίκαιο. Το ζήτημα είναι ότι αυτό ερμηνεύεται από τα δικαστήρια κατά το δοκούν. Νομίζω ότι μέσω μιας συνταγματικής αναθεώρησης θα μπορούσε να εξασφαλισθεί η ευρύτερη, αλλά και αυστηρότερη εφαρμογή του, αποφεύγοντας έτσι τη διασταλτική ερμηνεία των δικαστηρίων, τα οποία συνήθως είναι πολύ δύσπιστα στη χορήγηση του δικαιώματος αυτού.