Κυριακή, Νοεμβρίου 17, 2019

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

 

Η χούντα στην Ελλάδα και η στρατηγική του τρόμου στην Ιταλία


Το πρωί της Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου 1969 η Υπουργική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης που συνεδρίασε στο Παρίσι αποφάσισε την αποπομπή της Ελλάδας. Ήταν το κυριότερο διπλωματικό πλήγμα που υπέστη το στρατιωτικό καθεστώς στην επτάχρονη ύπαρξή του.
Το απόγευμα της Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου 1969 μια ισχυρή βόμβα εξερράγη μέσα στην Αγροτική Τράπεζα στο κέντρο του Μιλάνου, σκοτώνοντας 17 άτομα και τραυματίζοντας 88. Ήταν η απαρχή της «στρατηγικής της έντασης», που είχε στόχο να αποσταθεροποιήσει την Ιταλία και, σε δεύτερη φάση, να επιβάλει αυταρχικό καθεστώς.
Τη χρονική σύμπτωση ελάχιστοι την παρατήρησαν – και ακόμη λιγότεροι της έδωσαν την πρέπουσα σημασία. Ανάμεσα σε αυτούς τους λίγους ήταν ο Άλντο Μόρο. Το 1969 ο Μόρο ήταν υπουργός Εξωτερικών και είχε την εκ περιτροπής προεδρία της Υπουργικής Επιτροπής. Ήταν δηλαδή ο άνθρωπος που έδιωξε τη χούντα από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Ο Μόρο αναφέρθηκε στο περιστατικό αυτό μια δεκαετία αργότερα, ενώ ήταν όμηρος των Ερυθρών Ταξιαρχιών από τις 16 Μαρτίου έως τις 9 Μαΐου 1978. Το σχετικό απόσπασμα βρέθηκε στις γραπτές απαντήσεις που έδωσε στους απαγωγείς του κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Ο Μόρο μάλιστα διατύπωσε ευθέως την πεποίθησή του ότι η ελληνική χούντα είχε μεγάλες ευθύνες για την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση.
Η αλήθεια είναι ότι για ευθύνες της χούντας είχε μιλήσει ο ευρωπαϊκός Τύπος ήδη την επομένη της έκρηξης. Βρετανικές εφημερίδες αποκάλυψαν μάλιστα και μια επιστολή του τότε στενού συνεργάτη του χουντικού υπουργού Εξωτερικών Παναγιώτη Πιπινέλη προς τον Έλληνα πρεσβευτή στη Ρώμη, όπου διαφαίνονταν με μεγάλη σαφήνεια τα σχέδια της ελληνικής χούντας για την προώθηση στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ιταλία.
Όπως συμβαίνει σε όλα τα επαναστατικά καθεστώτα, ακόμη και όταν η «επανάσταση» είναι απλώς ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, και το καθεστώς της 21ης Απριλίου θέλησε να κάνει, κατά κάποιον τρόπο, «εξαγωγή» του προτύπου του. Διευκολύνθηκε σε αυτό και από τη θερμή υποδοχή που είχε το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς από τις νεοφασιστικές οργανώσεις της Ευρώπης. Έγιναν στενοί συνεργάτες της φασιστικής πτέρυγας της χούντας, της οποίας οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι ήταν οι συνταγματάρχες Ιωάννης Λαδάς και Κωνσταντίνος Ασλανίδης, στενά συνδεδεμένοι με τον ιδρυτή και αρχηγό του Κινήματος 4ης Αυγούστου Κωνσταντίνο Πλεύρη, ηγετική μορφή στο χώρο των ελληνικών νεοφασιστικών οργανώσεων.

 Αποτέλεσμα εικόνας για Κωνσταντίνο Πλεύρη
 1968, Κωνσταντίνος Πλεύρης και Ιωάννης Λαδάς στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως*

Η χούντα δραστηριοποιήθηκε κυρίως σε δύο άλλες χώρες: η πρώτη ήταν η Κύπρος, όπου έκανε απανωτές προσπάθειες να δολοφονήσει τον Πρόεδρο Μακάριο και να επιβάλει νατοϊκή λύση στο πολιτικό πρόβλημα της νήσου. Η δεύτερη ήταν η Ιταλία. Στη γειτονική μας χώρα υπήρχε πολυάριθμη ελληνική παρουσία, κυρίως φοιτητών αλλά και πολιτικών προσφύγων μετά την 21η Απριλίου. Οι τελευταίοι συχνά διακινούσαν μέσω Ιταλίας κάθε είδους αντιστασιακό υλικό (έντυπα αλλά και εκρηκτικά) με προορισμό την Ελλάδα. Η Ιταλία μόλις είχε βιώσει το φοιτητικό 1968 και το Θερμό Φθινόπωρο των εργατών το 1969 και τα αριστερά κόμματα ασκούσαν τεράστια πίεση στην κυβέρνηση ώστε να κρατήσει μια εξ ολοκλήρου αρνητική στάση απέναντι στο ελληνικό καθεστώς.
Η πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στην τράπεζα του Μιλάνου έπρεπε να αποδοθεί στην Αριστερά. Επιλέχθηκε τότε ως αποδιοπομπαίος τράγος ένας αναρχικός, στο περιθώριο του αναρχικού κινήματος, οι φίλοι του οποίου έβαζαν κροτίδες και ο ίδιος έγραφε στους τοίχους «βόμβες, αίμα, αναρχία». Η χούντα επιδίωκε να «αποδειχθεί» και εμπλοκή της ελληνικής Αντίστασης και γι’ αυτό φρόντισε να υποκλέψει μία από τις πολλές αποστολές εκρηκτικών από το Παρίσι στην Ιταλία με τελικό προορισμό τις αντιστασιακές οργανώσεις εντός Ελλάδας. Αυτό το «ελληνικής ιδιοκτησίας» εκρηκτικό έπρεπε να βρεθεί σε άλλη τράπεζα, σε δεύτερη βόμβα, κατασκευασμένη ώστε να μην εκραγεί.
Το σχέδιο απέτυχε και επιχειρησιακά και πολιτικά. Η βόμβα που δεν έπρεπε να εκραγεί τελικά καταστράφηκε σε ελεγχόμενη έκρηξη της αστυνομίας. Την επομένη της πολύνεκρης έκρηξης η ιταλική κυβέρνηση έπρεπε να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να αναλάβει έκτακτες εξουσίες, ενδεχομένως με την υποστήριξη του στρατού. Ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός όμως δεν υπέκυψε στις σχετικές πιέσεις. Το πραξικόπημα αναβλήθηκε για τις αρχές Δεκεμβρίου του 1970 και, όταν ήρθε η ώρα, ενεργοποιήθηκαν συγκεκριμένες ομάδες της αστυνομίας και του στρατού και νεοφασιστικές οργανώσεις. Η κατάληψη της πρωτεύουσας ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο, με τους νεοφασίστες να έχουν ήδη διεισδύσει στο οπλοστάσιο του υπουργείου Εσωτερικών, όταν έλαβαν εντολή ότι όλα ακυρώνονται.
Σε συνεργασία με τις ιταλικές φασιστικές ομάδες, η χούντα είχε φροντίσει να στελεχώσει τη δική της φοιτητική οργάνωση στην Ιταλία, με την επωνυμία ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας), όπου εξέχουσα θέση πήραν μέλη του Κινήματος 4ης Αυγούστου και της ΕΚΟΦ. Η ΕΣΕΣΙ είχε καθήκοντα παρακολούθησης και κατατρομοκράτησης των Ελλήνων δημοκρατικών φοιτητών. Στις προθέσεις όμως της φασιστικής πτέρυγας της χούντας ήταν να μετατραπεί σε πολιτική οργάνωση που θα ήταν σε θέση να μετακινήσει τη χουντική στρατιωτική ηγεσία προς τη δημιουργία ενός φασιστικού τύπου καθεστώτος, στα πρότυπα του Ιωάννη Μεταξά.
Το σχέδιο βίαιης ανατροπής της δημοκρατίας στη γειτονική χώρα δεν ήταν επινόηση της χούντας, αλλά το παράδειγμά της λειτούργησε καταλυτικά για το ιταλικό βαθύ κράτος και παρακράτος, παραδοσιακά σε πολύ στενή επαφή με τις υπηρεσίες πληροφοριών των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες είχαν πλήρη γνώση των ανατρεπτικών και αποσταθεροποιητικών σχεδίων.
Η δεύτερη αποτυχία κατάληψης της εξουσίας μέσω πραξικοπήματος τον Δεκέμβριο του 1970  προκάλεσε έντονη διαμάχη στους κόλπους της χούντας ανάμεσα στη φασιστική πτέρυγα και εκείνη του Γεώργιου Παπαδόπουλου, που επιδίωκε, έστω με αδιαμόρφωτο και μάλλον συγκεχυμένο τρόπο, τη μετατροπή του στρατιωτικού καθεστώτος σε αυταρχική και ελεγχόμενη δημοκρατία. Η φασιστική πτέρυγα ενέτεινε τη συνεργασία της με τους Ιταλούς ομοϊδεάτες, οι οποίοι συνέχισαν να σπέρνουν τον τρόμο με βόμβες σε τρένα και σε μαζικές εκδηλώσεις αλλά και με στοχευόμενες επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων.
Σύντομα όμως η τρομοκρατική επίθεση της ιταλικής άκρας Δεξιάς οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Οι έρευνες που πραγματοποίησαν θαρραλέοι δικαστικοί και δημοσιογράφοι αποκάλυψαν ότι οι αναρχικοί ήταν αθώοι και ότι τη βόμβα την έβαλαν φασίστες της οργάνωσης Ordine Nuovo, που ήταν μία από τις πρώτες που είχαν σπεύσει να έρθουν σε επαφή με το ελληνικό καθεστώς.
Στην Ελλάδα το καθεστώς Ιωαννίδη αδιαφόρησε για την Ιταλία και έστρεψε την προσοχή του μόνο στην Κύπρο. Η ΕΣΕΣΙ ουσιαστικά διαλύθηκε, ο Πλεύρης φυλακίστηκε για λίγες μέρες και τα σχέδια εκφασισμού Ελλάδας και Ιταλίας εξανεμίστηκαν.
Η τελευταία πολύνεκρη βομβιστική επίθεση της περιόδου εκείνης ήταν η βόμβα στο τρένο Italicus, που ταξίδευε από τη Ρώμη στο Μόναχο. Σκοτώθηκαν 12 επιβάτες και τραυματίστηκαν 48. Η τρομοκρατική επίθεση πραγματοποιήθηκε την 4η Αυγούστου 1974, μετά την πτώση της χούντας. Θεωρείται φόρος τιμής των Ιταλών προς τους Έλληνες νεοφασίστες, τη στιγμή της ατιμωτικής ήττας τους στην Κύπρο.
Πενήντα ακριβώς χρόνια από την πολύνεκρη έκρηξη στην Αγροτική Τράπεζα του Μιλάνου, ανέλαβα να περιγράψω την εγκληματική δράση της χούντας στην Ιταλία, στο βιβλίο Colonnelli. Il regime militare greco e la strategia del terrore in Italia.
Από enainsitute.org

*

Γιατί θίχτηκε από την αλήθεια ο Κωνσταντίνος Πλεύρης; ...


Το μεγαλείο της μουσικής Μπαρόκ

https://www.sortiraparis.com/images/80/1462/486005-nuit-blanche-2019-un-karaoke-geant-a-l-opera-comique.jpgWilliam Christie conducts Atys by Lully at the Opéra Comique

Atys makes his comeback: conducted by William Christie and produced by Jean-Marie Villégier, Lully's opera was a sentation back in 1987, when it epitomized the rediscovery of baroque masterworks. The production's exquisite refinement made a lasting impression; it is being revived today at the Opera Comique.
From the day it was first performed at Louis XIV's court, as was customary, Atys has been called "The King's opera". It was known that the king, who had been closely involved in the preparation of the opera, enjoyed humming some of its airs. It was consequently a triumph when it opened to the public at the Théâtre du Palais Royal in April. Each revival was equally successful, as were the parodies - a clear sign of popularity.
With its elegant form and expressive music, the inventiveness of the dances and the unprecedented dramatic intensity, Atys was also the first opera whose libretto focused on love, and the first Tragédie Lyrique where the hero died onstage. It introduced a poetry of feelings into the theatre of conventions; the sufferings of the nymph Sangaride and the shepherd Atys, the jealousy of the goddess Cybèle and the unforgiving dictates of her cult, illustrate the confusion of young love confronted with a world of intransigeance and sacrifice


Αποτέλεσμα εικόνας για λουλιΖαν Μπατίστ Λυλί (1632 - 1687) - Βικιπαίδεια

 
Αποτέλεσμα εικόνας για Lully Atys.

Atys (Lully) - Wikipedia

 

William Christie (musician) - Wikipedia

Casting

  • Les Arts Florissants
  • William Christie (Conductor)
  • Stephanie D'Oustrac (Mezzo-soprano) : Cybèle
  • Bernard Richter (Tenor) : Atys
  • Emmanuelle de Negri (Soprano) : Sangaride
  • Nicolas Rivenq (Baritone) : Célénus
  • Paul Agnew (Tenor) : Le Sommeil
  • Jean-Marie Villégier (Stage Direction)

Program

Atys
'Tragédie en musique' in a prologue and five acts by Jean-Baptiste Lully (1632 - 1687)
Libretto by Philippe Quinault afters Ovid's 'Fasti'
First performance in Saint-Germain-en-Laye, 10 January 1676

Recording: May 21 2011 - Opéra-Comique | Paris
Director: François Roussillon
Duration: 03:15
Source : mezzo.tv



Πώς σκοτώνουμε τη Δημοκρατία προσπαθώντας να τη...σώσουμε


Τι απομένει;

Δημήτρης Ακριβούλης*



Τι απομένει;

Ακόμη κι αν δεχθούμε ως ορθή την πλέον κοινότοπη (αλλά ανόητη) γενίκευση ότι μια «ολόκληρη» γενιά που συνδέθηκε με τον αντιδικτατορικό αγώνα έχει συμβιβαστεί, τι είναι ακριβώς αυτό που αναιρεί τη σημασία του αγώνα τη στιγμή που εκφράστηκε, αλλά και σήμερα; Το μόνο που μας έχει προδώσει είναι ο μεσσιανισμός που συνεχίζει να κατατρύχει τη σκέψη μας
Τι θα συνέβαινε στη δημοκρατία, αν απλώς καταργούσαμε κάθε θεσμό της στη λογική της παθολογικής λειτουργίας ή καταχρηστικής επίκλησής του; Η δημοκρατία είναι δύσκολη, εύθραυστη και παράδοξη υπόθεση, προστατεύεται δε ακριβώς όταν διατηρείται αυτός ο χαρακτήρας της. Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοκρατικοί θεσμοί αντιμετωπίζονται χειρουργικά. Η παθολογική λειτουργία κάθε δημοκρατικού θεσμού έχει αποδειχθεί ιστορικά συμφυής κάθε διαδικασίας που αξιώνει να χαρακτηρίζεται πολιτική. Η χειρουργική αφαίρεσή της δεν θεραπεύει το πρόβλημα. Σκοτώνει τη δημοκρατία.
Ο καλός νομοθέτης οφείλει, λοιπόν, να θεωρεί δεδομένο τον εκφυλισμό ακόμη και της δικής του ρύθμισης. Οφείλει να αναρωτηθεί αν η παθολογία της γεννήσει περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιδιώκει να θεραπεύσει. Αν αδιαφορεί για το καίριο αυτό ερώτημα, είναι αφελής. Αν αναγνωρίζει το ενδεχόμενο της παθολογικής εξέλιξης της ρύθμισής του, αλλά δεν μπορεί να αντιληφθεί τα προβλήματα που αυτή θα γεννήσει, είναι κακός νομοθέτης. Αν πάλι διαβλέπει την αναπόδραστη παθολογική εξέλιξη και θεωρεί ότι αυτή δεν είναι καν προβληματική, αλλά προτιμότερη ως χρηστική και ωφέλιμη, ακόμη κι αν συνεπάγεται τη δολοφονία ενός δημοκρατικού θεσμού, είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία.
Η πρόσφατη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι μόνον η αφορμή αυτών των λέξεων. Ο πραγματικός λόγος αφορά το εξής διττό ερώτημα: Πώς φτάσαμε ώς εδώ και, πρωτίστως, τι απομένει;
Μια απλή ανάγνωση των Πρακτικών των Συζητήσεων της Βουλής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι η μόνη διαφορά στις τότε θέσεις Αριστεράς/Κέντρου και Δεξιάς περί ασύλου αφορούσε το αν θα έπρεπε να κατοχυρωθεί συνταγματικά ή απλώς νομοθετικά. Κανείς δεν διανοήθηκε να στραφεί κατά του ασύλου, παρότι διέβλεπαν το ενδεχόμενο της παθολογικής του λειτουργίας. Η τελευταία φορά που εφαρμόστηκαν θέσεις όμοιες με αυτές που σήμερα ισχύουν νομοθετικά ή εκφράζονται από ορισμένους «φιλελεύθερους» συναδέλφους μου (ως προς την περαιτέρω «θωράκιση» της κατάργησης του ασύλου), ήταν στην επταετία που προηγήθηκε. Δεν είναι ότι η μνήμη μας είναι κοντή. Είναι ότι το Κακό είναι, και πάλι, κοινότοπο.
Είναι γεγονός ότι η υποδοχή της κατάργησης του ασύλου από την κοινή γνώμη αλλά και την ακαδημαϊκή κοινότητα υπήρξε από χλιαρή έως θετική. Ακόμη και εντός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πολλοί θεωρούν ότι η μάχη για την προάσπισή του είναι ένας αγώνας χαμένος, δίχως έρεισμα στην κοινωνία. Δύο είναι κυρίως οι λόγοι που εξηγούν αυτή τη δυσμενή εξέλιξη:
Ο πρώτος αφορά τις παθολογικές λειτουργίες κάθε δημοκρατικού θεσμού. Εκ προοιμίου υποστήριξα ότι η αναγνώριση της εκφυλιστικής του πορείας δεν συνεπάγεται το αυτονόητο της κατάργησής του. Αν η νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική οπτική ευνοείται από μια τέτοια εξέλιξη, είναι αδιανόητο οι δυνάμεις ιδίως της Αριστεράς να μην αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην προάσπισή του. Όπως θα καταλήξω, η σημασία της κατοχύρωσης του ασύλου είναι κεφαλαιώδης για τη δημοκρατία.
Ο δεύτερος λόγος αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον πολιτικό χρόνο και το υποκείμενο της πολιτικής. Η προσωποποίηση των συναισθημάτων μας προκύπτει σχεδόν φυσιολογικά. Εξίσου φυσιολογικά επέρχεται και η απογοήτευση. Όσο φυσιολογικά ελπίσαμε σε μεμονωμένους ηγέτες ή επαναστάσεις, εξίσου φυσιολογικά απογοητευτήκαμε από τη «γενιά του Πολυτεχνείου», στην ουσία από τις επιλογές ή την εξέλιξη ορισμένων μόνον αναγνωρίσιμων εκφραστών της. Κι έτσι από την απογοήτευση καταλήξαμε στην «πολιτική ωριμότητα» και τον ορθολογισμό της νέας κανονικότητας.
Ίσως, λοιπόν, το βασικό πρόβλημα είναι ότι αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη διαχρονική σημασία της πολιτικής ενικότητας. Ακόμη κι αν δεχθούμε ως ορθή την πλέον κοινότοπη (αλλά ανόητη) γενίκευση ότι μια «ολόκληρη» γενιά που συνδέθηκε με τον αντιδικτατορικό αγώνα έχει συμβιβαστεί, τι είναι ακριβώς αυτό που αναιρεί τη σημασία του αγώνα τη στιγμή που εκφράστηκε, αλλά και σήμερα; Το μόνο που μας έχει προδώσει είναι ο μεσσιανισμός που συνεχίζει να κατατρύχει τη σκέψη μας.
Αυτό μας έχει απομείνει: το γεγονός ότι ακόμη και μια στιγμή φωτός αρκεί για να νικήσει το σκοτάδι. Η ιστορική εξέλιξη του πανεπιστημιακού ασύλου δεν έχει καταδείξει μόνον παθολογίες. Η λειτουργία του στο πλαίσιο του πανεπιστημιακού αυτοδιοίκητου έχει επιτρέψει τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος σχετικής ελευθεριότητας που, με τη σειρά της, επέτρεψε την έκφραση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Πρωτίστως όμως διαμόρφωσε τις συνθήκες για τη μετατροπή του Πανεπιστημίου σε αυτό που θα έπρεπε να είναι, το πεδίο διαμόρφωσης ανθρώπων ικανών για πολιτική κρίση και δράση, έστω και για μια στιγμή της ζωής τους. Κατ’ αυτή την έννοια και υπό αυτές τις συνθήκες, το Πανεπιστήμιο θα μπορούσε να αναλάβει τον ρόλο που κάποτε αναλογούσε στο Αρχαίο Θέατρο.
Η κατάργηση του ασύλου και η υποταγή της λειτουργίας του Πανεπιστημίου στη λογική της τεχνικής καταδικάζει ιστορικά αυτή την υπόσχεση. Ένας άνθρωπος με όπλο δεν είναι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει εξοικειωμένος με την παρουσία ενόπλων, δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει εξοικειωμένος ακόμη και με την ενδεχόμενη παρουσία ενόπλων γύρω του, επίσης δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. Και γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη και τώρα, ιδίως τώρα που το Πανεπιστήμιο έχει αποκλίνει τόσο από τον πραγματικό του ρόλο, τη στιγμή που το άσυλο έχει ήδη νομοθετικά καταργηθεί, είναι η κατάλληλη στιγμή να διεκδικήσουμε τη συνταγματική του κατοχύρωση.
*Επίκ. καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συντονιστής της σειράς ανοιχτών διαλέξεων διεθνούς πολιτικής θεωρίας Politics First (με τον καθηγητή Κυριάκο Κεντρωτή)

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ 26

https://img.kingandmcgaw.com/imagecache/4/3/baircm-2.5_bmi-0.1_fid-880229_fwcm-1.5_ihcm-35.0_iwcm-21.8_laircm-2.5_maxdim-1000_mc-ffffff_raircm-2.5_si-436048.jpg_taircm-2.5.jpg 
Cecil Aldin
Αποτέλεσμα εικόνας για Arthur Johnson ILLUSTRATOR 
 Arthur Johnson
Σχετική εικόνα 
Severo Pozzati 
https://www.saturdayeveningpost.com/wp-content/uploads/satevepost/Featured610x31554.jpg Frances Tipton Hunter.


Είναι κάποια νησιά που σαν πλοία μες στα πέλαγα ταξιδεύουν

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

Είναι κάποια νησιά
που σαν πλοία μες στα πέλαγα, λεν, ταξιδεύουν
Κι όσοι τα 'δανε μάταια πλέον
να τα βρούνε ξανά, τα γυρεύουν.




Είναι κάποια νησιά
που ως τώρα πόδι ανθρώπου δεν έχει πατήσει
Πού τα βρήκες, ψυχή μου, και πήγες
κι από τότε δεν έχεις γυρίσει;


Σάββατο, Νοεμβρίου 16, 2019

Μπουμπού διαμαρτυρόμενη

"Ποιος , εγώ;Με κατηγορείς ότι  έσκαψα τρύπα στον κήπο; Πώς κατέληξες σε ένα τόσο προσβλητικό για την αξιοπρέπειά μου συμπέρασμα;"

Σκίτσο: trashraccoon (Χριστίνα Σ.)

Τι είναι το ΚΚ Κίνας σήμερα;


Του Δημήτρη Καλτσώνη*
Πηγή: epohi.gr

Το ΚΚ Κίνας είναι η ραχοκοκαλιά και ο εγκέφαλος του κινεζικού κράτους. Διαφυλάσσει με ζήλο τη θέση του αυτήν. Παράλληλα, όμως, δείχνει ικανό να αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές πιέσεις και διακυμάνσεις, προσαρμόζει την πολιτική του σε αυτές. Έχει επιδείξει εκπληκτική προσαρμοστικότητα και ζωτικότητα στην ιστορία του. Το ΚΚ Κίνας ελέγχει, θέτει τα όρια, κατασκευάζει υπομονετικά κοινωνικές συναινέσεις. Προσφεύγει, όμως, και στην καταστολή, ως ύστατο καταφύγιο, προκειμένου ακριβώς να υπογραμμίσει τα όρια.
Διαθέτει ενενήντα εκατομμύρια μέλη. Από αυτά μόνο το 37% είναι εργάτες και αγρότες. Τα υπόλοιπα προέρχονται κυρίως από τα στελέχη του κρατικού τομέα, μηχανικοί, τεχνικοί, διανοούμενοι. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η πλειονότητα αυτών εντάσσονται στα μεσαία στρώματα. Μια μειοψηφία εντάσσεται ή προσεγγίζει την αστική τάξη. Αυτή η μειοψηφία βρίσκεται στις πλέον υψηλές θέσεις στην ιεραρχία.
Στο κόμμα ανήκει ο ένας στους τρεις ιδιοκτήτες ιδιωτικής επιχείρησης (34%), όπου περιλαμβάνονται τόσο οι μεγάλου, όσο και μικρού μεγέθους επιχειρήσεις. Μέλος του ΚΚ Κίνας είναι επίσης ο ένας στους τρεις Κινέζους δισεκατομμυριούχους. Πολύ περισσότεροι κεφαλαιοκράτες (σε σχέση με το συνολικό αριθμό τους στην κοινωνία) είναι μέλη του κόμματος σε σύγκριση με τους εργάτες ή τους αγρότες. Το στοιχείο αυτό δείχνει πολλά και για τη φυσιογνωμία του κόμματος, αλλά και για τη φυσιογνωμία των καπιταλιστικών σχέσεων στην Κίνα, όπου η σύμπλεξη κράτους και οικονομίας είναι πολύ στενή, όπως αντίστοιχα ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα, στην πρώτη περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού στη χώρα.
Η ένταξη στο κόμμα είναι παράγοντας κοινωνικής, πολιτικής και επαγγελματικής ανέλιξης. Αυτό ισχύει ειδικά για τις θέσεις υψηλής ευθύνης στο κράτος, στις ένοπλες δυνάμεις, στις κρατικές επιχειρήσεις. Η κομματική ιδιότητα, όμως, δεν είναι επαρκές στοιχείο, αφού υπάρχουν παράλληλα και απαιτήσεις τεχνοκρατικής επάρκειας. Το ΚΚ Κίνας διαθέτει την ευλυγισία να προωθεί ικανούς τεχνοκράτες σε διάφορες θέσεις και να τους προσελκύει στις τάξεις του.
Από άποψη ιδεολογικο-πολιτική, το ΚΚ Κίνας έχει διανύσει μεγάλη απόσταση σε σχέση με την περίοδο πριν από τη δεκαετία του 1990 και ακόμη περισσότερο σε σχέση με την επαναστατική και την αμέσως μετεπαναστατική περίοδο. Τα βασικά εξωτερικά χαρακτηριστικά μπορεί να μένουν τα ίδια για τον μη προσεκτικό παρατηρητή. Ωστόσο, πίσω από τις λεπτές, βαθμιαίες, λεκτικές διαφοροποιήσεις μπορεί να γίνει φανερή η αργή μετατόπιση και απομάκρυνση από τις ιδεολογικές αρχές του μαρξισμού. Άλλωστε, το αποφασιστικό κριτήριο είναι πάντοτε η πράξη. Από αυτήν μπορεί να συναχθούν τα πιο ασφαλή συμπεράσματα για τον ιδεολογικο-πολιτικό χαρακτήρα οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος.
Η κομβική στιγμή σε αυτήν τη μετατόπιση ήταν η στροφή του 14ου συνεδρίου το 1992 με την υιοθέτηση της «σοσιαλιστικής οικονομίας της αγοράς». Μετά το συνέδριο ακολούθησε πλατιά, ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος, που τροποποίησε τα άρθρα τα σχετικά με την οικονομία εισάγοντας την οικονομία της αγοράς. Στο συνέδριο αυτό απαλλάχτηκαν από τα καθήκοντά τους τα 2 από τα 5 μέλη της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Τα δύο στελέχη ήταν αντίθετα στην οικονομία της αγοράς και ήταν προσκείμενα στον ιστορικό ηγέτη Τσεν Γιουν. Ο τελευταίος -που είχε αντιταχθεί στην καταστολή των διαδηλωτών της Τιεν Αν Μεν- υποστήριζε την περιορισμένη μόνο χρήση των εμπορευματικών σχέσεων στο σοσιαλισμό. Υποστήριζε ότι τα εργαλεία της οικονομίας της αγοράς στο σοσιαλισμό πρέπει να είναι όπως το κλουβί ενός πουλιού: όχι πολύ στενό για να μπορεί να πετάει, αλλά με την πόρτα κλειστή για να μη φύγει.
Σήμερα, είναι ενδεικτικό ότι το μακροπρόθεσμο σχέδιο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης του κόμματος δεν αναφέρεται στην ανάγκη επανεθνικοποίησης των ιδιωτικοποιημένων βασικών μέσων παραγωγής. Ούτε στην πρώτη φάση 2020-2035, ούτε στη δεύτερη φάση 2035-2050 προβλέπεται κάτι τέτοιο, τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι ισχυροί Κινέζοι επιχειρηματίες διαβεβαιώνουν δημόσια ότι τα μέσα παραγωγής είναι ώριμα για εθνικοποίηση. Παράλληλα, ηγετικά στελέχη ιδιοποιήθηκαν δημόσιες επιχειρήσεις μετά το 1990 συνήθως μέσω συγγενικών προσώπων. Πολλά από τα πρόσωπα αυτά φέρονται ως ιδιοκτήτες off shore. Ακόμη και η τράπεζα της Κίνας δίνει κατά καιρούς στη δημοσιότητα στοιχεία που το επιβεβαιώνουν.
Πολλοί αναλυτές δεν αποκλείουν τη μελλοντική μετονομασία του ΚΚ Κίνας σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ή κάτι παρόμοιο. Αλλά αυτό δεν είναι πολύ πιθανό. Η κινεζική παράδοση να διατηρείται η μορφή ενώ μεταβάλλεται το περιεχόμενο, είναι πολύ ισχυρή. Όπως έλεγε ο Λάο Τσε, «όταν ενεργείς, μείνε σιωπηλός και διατήρησε τον έλεγχο».

Το κράτος στην Κίνα (1949-2019), Δημήτρης Καλτσώνης,
 εκδ. Τόπος, 2019


Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο στην ελληνική βιβλιογραφία που μελετά το πολιτικό σύστημα της Κίνας, τη σχέση του με την οικονομία της χώρας και την κοινωνία. Επιχειρεί μια ψύχραιμη, διεισδυτική ματιά μακριά από λογικές ωραιοποίησης ή δαιμονοποίησης. Εξετάζει τη διαμόρφωση και το μετασχηματισμό του σημερινού κινεζικού κράτους από την ίδρυσή του το 1949 μέχρι σήμερα. Αναλύει τα βασικά χαρακτηριστικά του, τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε, τα στάδια και τις συνθήκες υπό τις οποίες μετασχηματίστηκε, τις κατευθύνσεις προς τις οποίες αναπτύχθηκε, τους θεμελιώδεις πολιτειακούς θεσμούς. Μελετά ιδίως τη σχέση του με την οικονομία, τις διάφορες κοινωνικές τάξεις, το ρόλο του ΚΚ Κίνας σήμερα. Το βιβλίο ανιχνεύει τις πιθανές τάσεις εξέλιξης του κινεζικού κράτους. Θα αγγίξει η παγκόσμια κρίση την Κίνα; Θα διατηρηθεί το πολιτικό σύστημά της ως έχει; Στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να δώσει απαντήσεις.
* Αν. καθηγητή Θεωρίας Κράτους και Δικαίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

«Η Άκρα Ταπείνωση» της Ρέας Γαλανάκη υποψήφια για το φετινό βραβείο Balkanika


    .

Η Ρέα Γαλανάκη είναι υποψήφια για το φετινό βραβείο Balkanika με το βιβλίο της  Η Άκρα Ταπείνωση.https://www.zougla.gr/assets/images/1721276.jpg

Το βραβείο Balkanika καθιερώθηκε το 1995 και απονέμεται ετησίως. Αποτελεί θεσμό ιδιαίτερου κύρους στις χώρες των Βαλκανίων. Αποβλέπει στην προσέγγιση των χωρών της χερσονήσου διαμέσου του πολιτισμού, στη γνωριμία με τη λογοτεχνία τους, στην ανταλλαγή εμπειριών και σκέψεων καθώς και στη διαμόρφωση ενός πεδίου κοινής δράσης. Προϋπόθεση για να είναι υποψήφιο ένα βιβλίο για το βραβείο είναι να έχει εκδοθεί στη χώρα του έως πέντε χρόνια νωρίτερα και να έχει μεταφραστεί στα αγγλικά ή τα γαλλικά.

Κάθε συμμετέχουσα χώρα εκπροσωπείται από έναν εκδοτικό οίκο. Την Ελλάδα εκπροσωπούν από τη θέσπιση του βραβείου οι Εκδόσεις Κέδρος, που προτείνουν την ελληνική συμμετοχή στο διαγωνισμό. Στο θεσμό συμμετέχουν 7 χώρες: Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Βόρεια Μακεδονία, Ρουμανία, Σερβία, Τουρκία.

Η φετινή διοργάνωση θα διεξαχθεί στις 23 και 24 Νοεμβρίου 2019 στα Τίρανα. Στη διαβαλκανική κριτική επιτροπή θα συμμετάσχει ως κριτής ο Σπύρος Γιανναράς, συγγραφέας και μεταφραστής. 

Tο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη LUltimeHumilationκυκλοφορεί στα γαλλικά από τις εκδόσεις Cabourakisσε μετάφραση LoïcMarcou.Μια πρώην φιλόλογος και μια πρώην ζωγράφος, που βρίσκονται να συγκατοικούν σε έναν «ξενώνα» του υποβαθμισμένου κέντρου, βγαίνουν κρυφά στις διαδηλώσεις. Η λοξή ματιά τους εισδύει –με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο– στην αόρατη και συμβολική πλευρά των βίαιων συγκρούσεων. Πανικοβάλλονται, χάνονται μέσα στη δική τους πόλη, εξωθούνται στην επαιτεία, χωρίς να χάσουν την προσωπική τους αίσθηση πραγμάτων. Επιστρέφοντας είναι πιο κοντά στην ανέφικτη Ιθάκη.

Ο αναρχικός γιος της μιας, ο χρυσαυγίτης μιας τρίτης που τις φροντίζει, μια νεαρή μετανάστρια και το παιδί της, ο γιατρός και η κοινωνική λειτουργός, τα φαντάσματα ενός ετοιμόρροπου αθηναϊκού σπιτιού και, φυσικά, οι νεοάστεγοι διασταυρώνονται με ποικίλους τρόπους μαζί τους είτε στη σπαρασσόμενη Αθήνα είτε λίγο αργότερα.

Σ’ αυτό το ανθρωποκεντρικό πολιτικό μυθιστόρημα, η απερχόμενη γενιά του Πολυτεχνείου ανοίγει τον δύσκολο, τον αναγκαίο, αν όχι και μοιραίο διάλογό της με τις σημερινές εξεγέρσεις, με τη μεγάλη ανατροπή της ζωής τα τελευταία χρόνια, με τη μνήμη αλλά και με την Άκρα Ταπείνωση του άστεως.

Υποψήφια για το γαλλικό Βραβείο Μεσογειακής Λογοτεχνίας είναι η Ρέα Γαλανάκη για το μυθιστόρημα Η άκρα ταπείνωση, που μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις Editions Galaade. Το Βραβείο Μεσογειακής Λογοτεχνίας (Prix Mediterranee Etranger) είναι ένας θεσμός που έχει στόχο την προώθηση της μεσογειακής κουλτούρας και απονέμεται κάθε χρόνο.

Τα παράθυρα με τις γυναίκες

Στο Εθνικό Μουσείο του Κάρντιφ "είχαν έναν Μποτιτσέλι κάτω από τη μύτη τους" χωρίς να το ξέρουν!

Ο αντιδικτατορικός αγώνας στη Δυτική Γερμανία, την Κυριακή Στο Κόκκινο


Κυριακή 17 Νοεμβρίου 13.00 - 14.00 Στο Κόκκινο 105,5 ΚΑΙ 91,4 για Θεσσαλονίκη

Το διπλό ταξίδι: ο αντιδικτατορικός αγώνας στη Δυτική Γερμανία

Συζητούν ο Λευτέρης Ξάνθος, η Ζίγκριντ Ξάνθου και ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης συζητά με τον Λευτέρη Ξάνθο και τη Ζίγκριντ Ξάνθου για το αντιδικτατορικό κίνημα, τους Έλληνες μετανάστες και το κίνημα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό στη Δυτική Γερμανία τη δεκαετία του 1960. Αφηγούμενοι τις προσωπικές τους εμπειρίες, συνδεδεμένες με το προσωπικό ταξίδι του καθενός, περιγράφουν την αντιδικτατορική τους δράση μέσα στο κλίμα του Μάη του ’68, των νεανικών κινημάτων και της προσπάθειας της Δυτικής Γερμανίας να αντιμετωπίσει το ναζιστικό παρελθόν της.



Φωτό: Από τη συμμετοχή του Αντιδικτατορικού Εργατικού Μετώπου (ΑΕΜ) στις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς στο Αμβούργο, 1/5/1973 (Φωτογραφικό Αρχείο ΑΣΚΙ)

  Ιστορία στο Κόκκινο: Μια εκπομπή για το παρελθόν

Επιμέλεια: Ηλίας Νικολακόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Θανάσης Μήνας

Οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Βόγλη, Χρήστος Τριανταφύλλου

Παραγωγή: ΑΣΚΙ - Στο Κόκκινο 105,5

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ 25

http://onegrandbooks.com/wp-content/uploads/2019/08/Macys-stairwell-Wanda-Gag.jpeg Wanda Gag
http://arts.brighton.ac.uk/__data/assets/image/0019/12745/Herrick-FC-International-advertising-exhibition,-by-Frederick-Charles-Herrick,-1920.jpg Frederick Herrick
https://i.etsystatic.com/13616160/r/il/d04fa7/1771860391/il_570xN.1771860391_okl3.jpg 
 George Petty
https://www.davidsongalleries.com/site/assets/files/0/11/476/eichenberg-30519.400x0.jpg 
Fritz Eichenberg


Αξολότλ: το αμφίβιο που αναγεννά τα κατεστραμμένα μέλη του


Αξολότλ - Βικιπαίδεια

 Σχετική εικόνα


Mexico City’s ‘walking fish’

While gaining traction as a symbol of Mexico City, these curious amphibians offer hope for healing the human body, but face near extinction in the wild.

Megan Frye


Frankie was missing half his face. A fungal infection had come over the little axolotl, a native amphibian of the waterways of Mexico City.
But Frankie, along with other axolotls, have a special talent. Veterinarian and axolotl researcher Erika Servín Zamora, who was also Frankie’s caregiver, said she was astounded to see the animal’s remarkable regeneration abilities that she’d read about in her studies. Within two months, Frankie had grown a new, fully functional eye, and life was back to normal in his tank at the city’s Chapultepec Zoo.
Frankie might not have been so lucky in his native habitat, just about 30km south of the zoo. The axolotl, though gaining traction as a symbol of Mexico City, and specifically of the southern borough of Xochimilco, a Unesco World Heritage site, is nearly extinct in the wild due to increases in invasive fish species and water pollution in the city’s troubled canals. Making things worse, Frankie is an albino axolotl, which means he’s light pink with frilly, pink gills coming off his head – he’d be easy prey for Xochimilco’s invasive tilapia in the dark, murky waters.
You may also be interested in:
• Where the human fish lurks• Mexico City’s secret underground world
• Mexico’s mysterious uncharted caves

Known locally as “water monsters”, axolotls have a love-them-or-leave-them appearance. For some, these 20cm-long, soft-skinned, water dwellers are considered adorable, with the appearance of a perpetual smile. For others, these four-toed amphibians are just plain odd.        
Despite their somewhat polarising looks, they are of particular interest to scientists hoping that axolotls like Frankie just might teach us humans the regeneration trick someday.
“Scientists are looking to benefit from the regenerative properties of axolotls by applying them to people who are injured in accidents, wars or suffering illness – people who lose limbs,” Servín Zamora said. “Others are looking for ways that axolotl regeneration can benefit human organs, such as by healing the heart or the liver.”
Axolotls are also helping Servín Zamora and other scientists understand the apparent resistance to cancer that all amphibians seem to have. “In 15 years, I have not seen any cases of malignant tumours in axolotls, which is interesting,” she said. “We suspect that their ability to regenerate cells and body parts helps them in that respect.”
And that's not all. Axolotls have been used traditionally throughout Mexico as a remedy for conditions associated with things like pregnancy, frailty and respiratory illness. A group of nuns in Patzcuaro, Mexico, legally breeds one axolotl species, ambystoma dumerilii, and uses the animals as an ingredient in cough syrup, though traditionally they were consumed as part of a broth. 
Perpetual teenagers – and representations of the divine
Frankie is an ambystoma mexicanum, one of the 17 species of axolotl in Mexico. Found primarily in the states of Mexico, Puebla and Michoacán, many are critically endangered. Some species transform themselves into earth-walking salamanders by losing their tadpole-like tails and gills from their heads. However, this too depends on the environment. Frankie, for instance, living in captivity and therefore void of predators, will stay an eternal teenager. Never transforming into salamanders, axolotls like him will keep the tail they developed as a larva and live completely underwater.
Basically, they decide whether they will complete the metamorphosis
“Basically, they decide whether they will complete the metamorphosis, based on environmental stressors,” Servín Zamora said. “If they decide it would be better to live out of water, they will undergo the transformation into salamanders, but that can be a stressful undertaking in itself as they stop eating completely for that period. The current theory is that, for evolutionary reasons, the ambystoma mexicanum would remain in a juvenile state [somewhere between a tadpole and a salamander] because there was so much food in the water [such as charales, a small freshwater fish] and they had few predators, so there was little reason to emerge.”
Because of this tendency to change form, axolotls have a profound presence in Aztec (or Mexica) cosmogony. They were often recognised as a representation of Xolotl, god of the underworld and the malefic twin of the feathered serpent god Quetzacoatl, often represented as the sun.
When various gods were asked to make a sacrifice in order to create the world, Xolotl fled into the water. For his cowardice and reluctance to help, he was damned to live forever in the water and to suffer from eternal youth. For the Aztecs, death was transcendence, and to not complete that cycle meant being banned from reaching a higher realm.
A tourist attraction
Despite the axolotl’s endangered status, images of Frankie and his friends are plastered all over Mexico City, covering walls as street art and sold as plush toys in gift shops. An image of the ambystoma mexicanum axolotl will grace the 50-peso bill to be released in 2022. And Mexico City’s updated tour buses feature an image of an albino axolotl emblazoned on its double-decker sides.
Years ago, if you wanted to find an axolotl, all you had to do was look for a canal. Mexico City was built on the bed of what was once a massive lake, which the Aztecs used to create canals – as well as chinampas, floating islands made out of trees and mud that were used to grow food – for navigational and transportation purposes. Though the lake and much of the canal system have been drained over the years to make way for a growing population, more than 183km of canals remain in the Xochimilco borough, and 165 hectares of land and water are located in the protected area of the Xochimilco Ecological Park.
But rather than axolotls, visitors today are likely to see numerous migratory bird species and revellers on boats in the canals. The area has become heavily touristed and is best known as a place to go for a ride in colourful wooden boats called trajineras, where smaller boats come over full of mariachis, or to sell beer and refreshments.
Environmental threats
As trajineras are motorless boats, they are not thought to negatively impact the axolotls. However, the chinampas are not connected to the city’s sewage system, so waste often winds up in the canals. Other threats to the amphibians include the quick growth of non-native, ornamental aquatic plants, and pollution from industrial fertilisers, as well as invasive species such as carp and tilapia, which were introduced by the government in the 1970s to supply food to the formerly rural area. The latter idea was well-intentioned, Servín Zamora said, but not well thought out, as the carp and tilapia feast on young axolotls.
“The problems that Xochimilco faces are not just environmental, but social as well,” Servín Zamora said. “People do not have enough income from their chinampas or ecotourism, so they tend to build their homes there [on their chinampa land, which is an affordable option as they already own the property] and for that reason urbanization has grown so much in those areas. Unfortunately, all the drainage from those homes goes directly into the canals, and that has caused tremendous pollution.”
In 2017, the National Autonomous University of Mexico (UNAM) did a study monitoring the canals. While the results are still under review, it was shown that the water pollution is very serious in Xochimilco’s rapidly growing urban zones. Servín Zamora said there is hope of recuperating spaces still devoted to agriculture and therefore less likely to be tainted by pollution caused by overpopulation. “If we work hard with education, research and working directly in the area, we can rescue it, even if it’s just one part.” Still, the study found just one axolotl living in the wild in Xochimilco.
Saving the axolotl
Today, most axolotls live in captivity. Yanin Carbajal is the co-founder of Casa del Axolotl, a museum and aquarium dedicated to educating the public on axolotls, located in the town of Chignahuapan in Puebla. Her project started years ago with breeding tanks at her family’s ranch in the foothills of the Sierra Madre Oriental mountains. The museum space located in town opened last year, featuring 15 to 20 axolotls of four different species.
Carbajal said she was motivated to care for axolotls because of their strong link to Mexico’s pre-Columbian history, their important implications for human health, and the goal to preserve the species and improve their habitats. However, she cautions potential pet owners that raising axolotls is no simple feat. While keeping them as pets around the world is legal, in Mexico it’s only legal to obtain them from a nursery accredited by the secretary of environment.
“Ignorance is a big problem, with people taking them from the wild and keeping them as pets in some cases or selling them,” Carbajal said. “If people are able to breed them, well that is a positive. But if not, then that is not helping the species. As they live in still water lakes and lagoons, the temperatures tend not to fluctuate as quickly as they can in captivity [making captivity a serious undertaking].”
Mexico City has a few places where captive axolotls can be seen today, including Chapultepec Zoo, Zoológico Los Coyotes and the headquarters of tour operators Axolotitlán and Umbral Axochiatl, both in Xochimilco.
Pamela Valencia is the founder of Axolotitlán, a Mexico City-based operator that aims to educate locals and travellers on Xochimilco’s delicate ecosystem and the need to support axolotls, through tours with a cooperative of local chinamperos (chinampa farmers) in the ecological park.
The axolotl is a secret to save our city, our country and probably the world
“The axolotl is a theme in Mexico that has to do with politics, society, the use of resources, environmental and systemized education,” Valencia said on a warm afternoon at her axolotl refuge, where visitors can come to learn about the axolotls. “It’s a topic that touches on all the rubrics of society in one way or another. We believe that the axolotl is a secret to save our city, our country and probably the world. It’s an incredibly important animal that can inspire people to stop doing things [such as polluting] that we’ve been doing for a long time as a society, and to do better in many ways.”
Dionisio Eslava, president of Umbral Axochiatl, which works with Axolotitlán to organise tours in his native Xochimilco so that visitors can better understand the natural side of Xochimilco, said that closing the gap geographically, culturally and socioeconomically between central Mexico City folk and the farmers in the south is one way to help clean up the zone, and thus help the axolotls return to the area.
“Ecosystems are a type of security, not only for food but also water, oxygen and as an ally for facing climate change,” he said. “The big cities should support our ecosystems by visiting us and accompanying us in this treasure that is a great inheritance of all of humanity.”
Not only can this small and often overlooked animal guide us in protecting the planet, but it potentially holds the key to unlocking certain scientific mysteries.
Frankie lived to be eight years old – though captive axolotls can live 12 years or more – dying of natural causes at Chapultepec Zoo in 2010. Servín Zamora holds a special place for him in her heart because he was one of the first axolotls she ever worked with and she learned quite a lot from him – hopefully, the rest of the world will, too.
  • Add to Phrasebook
    • No word lists for English -> Greek...
    • Create a new word list...
  • Copy

Προς τι οι κραυγές λατρείας για την δικτατορία; Και προς τι η κατατρομοκράτηση των πάντων;


Μα φυσικά είναι φασισμός


Του Γιώργου Μπλάνα
anoixtoparathyro.gr


Είναι απίστευτο το γεγονός πως ακόμα και άνθρωποι με ικανότητες ανάλυσης της πραγματικότητας, όπως εξελίσσεται γύρω τους, αφήνονται να κυριαρχηθούν από το θυμικό τους και επαναλαμβάνουν μηχανικά ιδεολογικές κοινοτοπίες. Φυσικά, τα πράγματα εξελίσσονται με τέτοια ταχύτητα που είναι κάπως δύσκολο να έχεις εποπτεία τους με κάποια σύνεση.
Υπάρχουν ωστόσο ορισμένα δεδομένα -έστω θολά, έστω «διαισθητικά»- και ορισμένες διαστάσεις, που θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν όποιον θέλει να σκεφτεί και όχι να αρκεστεί στις ψυχολογικές εκρήξεις του. Τα ελληνικά πανεπιστήμια -για όποιον έχει φοιτήσει, ο ίδιος ή τα παιδιά του- είναι χαρακτηριστικοί τριτοκοσμικοί οργανισμοί: χωρίς οργάνωση, με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, χωρίς μέριμνα για τους χώρους, την καθαριότητα, την φύλαξη, την εξυπηρέτηση των φοιτητών και του διδακτικού προσωπικού, μερίδα (καθόλου ασήμαντη) του οποίου δεν εκτελεί τα καθήκοντά του επαρκώς.
Αυτό το βεβαιώνει με κάθε ευκαιρία -αν και σε προσωπικό επίπεδο- η κάθε άλλο παρά μικρή μερίδα των αξιολογότατων καθηγητών. Τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν και είναι αχούρια, πολύ πριν διάφορες ομάδες φοιτητών σε υπαρξιακή κρίση ή μελών του υποκόσμου αποφασίσουν να οικειοποιηθούν τους χώρους.
Ένα αχούρι είναι πάντα ευκολότερα κατοικήσιμο γι’ αυτόν που το μυαλό του είναι ήδη ένα αχούρι. Εδώ, ασφαλώς, προκύπτει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Τι κάνει τις ως άνω ομάδες τόσο ισχυρές, ώστε να έχουν επιβάλει την παρουσία τους σε εκατοντάδες φοιτητές, καθηγητές και διοικητικούς; Την στιγμή μάλιστα που οι φοιτητικές παρατάξεις (αποδεδειγμένα εχθρικές προς τους «νευρικούς επαναστάτες) θα μπορούσαν να τους πετάξουν έξω μια χαρά;
Δεν θα μπορούσε κανείς να υπαινιχθεί με τόση ευκολία αυτό που είναι σχεδόν αυτονόητο για μεγάλη μερίδα των πολιτών, οι οποίοι βρέθηκαν σε διαδηλώσεις και κυριολεκτικά αποσβολώθηκαν βλέποντας διαδηλωτές απολύτως έτοιμους για μάχη να συνομιλούν με αστυνομικούς. Ας μην κρυβόμαστε. Διείσδυση ονομάζεται αυτό στην ιδιόλεκτο της Αστυνομίας. Μέχρι πού όμως και πώς; Πάει καλά! Ας πούμε πως μια κυβέρνηση αναλαμβάνει να «καθαρίσει» τα πανεπιστήμια (έστω και από τις ίδιες «μουτζούρες»).
Προς τι τα ξεγυμνώματα και οι εξευτελισμοί συλληφθέντων, προς τι οι επιθέσεις και βιαιοπραγίες κατά κοριτσιών, προς τι οι χυδαιολογίες των «φρουρών του συντάγματος», όπως συνηθίζουν να χαρακτηρίζουν εαυτούς οι μισθοφόροι των ομάδων καταστολής; Προς τι οι κραυγές λατρείας για την δικτατορία; Και προς τι η κατατρομοκράτηση των πάντων;
Μπορεί να έχουν όλα αυτά καλό -για τους κυβερνώντες- αποτέλεσμα; Μόνο κακό: κοινωνική αναταραχή, λόγω υπέρβασης των ορίων της εύλογης επέμβασης σε περιπτώσεις προφανέστατης καταστρατήγησης των νόμων. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Να υποθέσουμε πως καρφί δεν τους καίγεται για τα πανεπιστήμια (αλλιώς θα τα είχαν κάνει πανεπιστήμια της προκοπής) αλλά θέλουν να ελαστικοποιήσουν τις έννοιες της νομιμότητας;
Μάλλον, αφού επιτρέπουν σε ένα κακόφημου παρελθόντος στέλεχός τους να λέει -χρησιμοποιώντας όρους της γερμανικής σχολής του θετικού δικαίου, η οποία κυριολεκτικά έστρωσε τον δρόμο νομιμοποίησης των Ναζί- πως τώρα δεν νομοθετεί η βουλή, αλλά η εκτελεστική εξουσία (αυτό σημαίνει αναγκαστικός νόμος ή πιο περιδιαγραμμάτου: αναγκαστικότητα). Αλλά η δημοκρατία ως γνωστόν είναι υπόθεση διαδικασίας και όχι αποτελέσματος. Ακόμα και το θεμέλιο των νόμων της δημοκρατίας είναι η εγκυρότητα της διαδικασίας με την οποία δημιουργούνται. 
********************* 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

«Στα Εξάρχεια έχουμε χούντα ρε, το κατάλαβες; Εμείς κάνουμε κουμάντο».. .

*********************
Συνεπώς, είναι φυσικό να ακούγονται συνθήματα περί φασιστικών πρακτικών της κυβέρνησης. Ας μην κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Ας μην εξαντλούν τις έτσι κι αλλιώς ελάχιστες πνευματικές δυνάμεις σε καταφανώς φτηνά ρητορικά σχήματα. Έτσι δεν κυβερνούνται οι κοινωνίες – ιδίως από κυβερνήσεις μειοψηφίας. Διότι ναι μεν τυπικά σχηματίζεις κυβέρνηση με 2.300.000 ψηφοφόρους σε σύνολο 8.000.000 περίπου, αλλά άντε να τα βγάλεις πέρα με τους άλλους 5.700.000.

*:BiblioNet : Μπλάνας, Γιώργος, 1959-

Παρασκευή, Νοεμβρίου 15, 2019

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ασφάλισης που πτωχεύει τους ...ασθενείς

http://infographic.statista.com/normal/chartoftheday_8658_health_spending_per_capita_n.jpg

Πτωχεύεις επειδή αρρώστησες: Το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα της ασφάλισης στις ΗΠΑ



Δεν είναι κρυφή η νεοφιλελεύθερη ατζέντα της κυβέρνησης, ούτε ότι αυτή περιλαμβάνει την ιδιωτικοποίηση για τους ευαίσθητους τομείς της υγείας και της ασφάλισης. Αυτή προωθείται από τη ΝΔ ως θέσφατο που θα αναβαθμίσει το επίπεδο των υπηρεσιών και θα φέρει χρήμα για τον εκσυγχρονισμό των νοσοκομείων στον τομέα της υγείας, ενώ σε αυτόν της ασφάλισης, θα... «βρέξει» μεγαλύτερες συντάξεις, μερίσματα ή εφάπαξ. 
Είναι όμως έτσι; Η εμπειρία από χρεοκοπίες μεγάλων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών σε όλο τον κόσμο - έχει συμβεί και στην Ελλάδα - που συμπαρέσυραν τα ασφαλιστικά συστήματα των χωρών και οδήγησαν στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των ασφαλισμένων τους είναι ενδεικτική. 
Έχει αποδειχτεί ότι η ιδιωτικοποίηση τόσο της υγείας, όσο και της ασφάλειας δεν είχε τα αποτελέσματα που εξαγγέλλονται, όπως δεν είχαν και οι ιδιωτικοποιήσεις σημαντικών δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών, τρανό παράδειγμα το νερό και οι μεταφορές. Δεν είναι τυχαίο ότι σειρά χωρών που είχε προχωρήσει σε πλήρη ιδιωτικοποίησή τους, τα επανεθνικοποίησε. Μια ματιά στη διεθνή εμπειρία μπορεί να μας προσφέρει πολύτιμα στοιχεία για το ζήτημα αυτό. 
Το σύστημα υγείας αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα των ΗΠΑ είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα καθώς τόσο πολυεθνικές φαρμακευτικές, όσο και ασφαλιστικές εταιρείες συμπράττουν σε αυτά κερδίζοντας δισεκατομμύρια κάθε χρόνο. Η κάλυψη της υγειονομικής περίθαλψης παρέχεται μέσω ενός συνδυασμού ιδιωτικής ασφάλισης υγείας και δημόσιας κάλυψης. Οι ΗΠΑ δεν έχουν καθολικό πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης, ενώ οι εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης ανήκουν σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. 
*****************************
Διαβάστε επίσης για το παράδειγμα της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας:
  *******************************
Ακριβό και αναποτελεσματικό 
Οι μελέτες επί του συστήματος αυτού βρίθουν αρνητικών στοιχείων. Έρευνα του 2017 για τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης των ανεπτυγμένων χωρών δείχνει ότι το αμερικανικό σύστημα υγείας είναι το πιο ακριβό και το χειρότερο από άποψη πρόσβασης στην υγεία, αποτελεσματικότητας και ισότητας. Τα έξοδα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ακολουθούν ανοδική τάση εδώ και χρόνια και ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι διπλάσια από αυτά άλλων ανεπτυγμένων χωρών, χωρίς να παράγονται αντίστοιχα αποτελέσματα. Το προσδόκιμο ζωής είναι τα 78,6 χρόνια και αυτό δίνει στις ΗΠΑ μόλις την 42η θέση στην αντίστοιχη λίστα χωρών. 
Φάρμακα ή νοίκι;
Αναφορικά με το κόστος αυτό είναι απαγορευτικά υψηλό πράγμα που έχει δημιουργήσει μια στρατιά ανασφάλιστων πολιτών και φυσικά κατά συνέπεια αυξημένη θνησιμότητα. Εκτός από αυτό, εκατομμύρια άνθρωποι πτωχεύουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τους ιατρικούς τους λογαριασμούς, ενώ οι τιμές αναγκαίων και ούτε καν σπάνιων φαρμάκων, όπως η ινσουλίνη είναι αδιανόητες. Πολλοί άνθρωποι παίρνουν φάρμακα με δελτίο ή πρέπει να επιλέξουν αν θα πληρώσουν τα φάρμακα ή το νοίκι τους. 
Ιατρικός «Τειρεσίας»
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2019, περίπου 530.000 από τις πτωχεύσεις πολιτών ετησίως στις ΗΠΑ οφείλονται σε ιατρικά χρέη. Πρόκειται για ανθρώπους που πληρώνουν τεράστια ποσά για να έχουν ασφάλιση. «Το ασφαλιστικό σύστημα που έχουμε σήμερα είναι ένα ελαττωματικό προϊόν», δηλώνει στον Guardian, ο δρ Ντέιβιντ Χίμελσταιν, διακεκριμένος καθηγητής δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο Χάντερ της Νέας Υόρκης και λέκτορας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. 
«Πολλοί άνθρωποι, λίγο πάνω από το 60%, πτωχεύουν έστω και εν μέρει λόγω των χρεών τους για την ιατροφαρμακευτική τους κάλυψη. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ασφαλισμένοι. Είναι σαφές ότι παρά το γεγονός ότι πληρώνουν ασφάλεια, επιβαρύνονται με δαπάνες που δεν καλύπτονται από αυτή», εξηγεί ο Χίμελσταιν. Πράγματι ένας στους έξι Αμερικανούς έχει απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς. Σε εθνικό επίπεδο τα χρέη φτάνουν τα 81 δις. δολάρια. Ένας στους 12 Αμερικανούς έμεινε χωρίς ιατρική ασφάλιση το 2018. 
Ο Μέρι Κρος από το Ντιτρόιτ έχει ασφάλεια μέσω της δουλειάς του αλλά αυτή έχει πολύ υψηλό ασφάλιστρο, 450 δολάρια το μήνα. «Είναι πολλά χρήματα. Δεν τα καταφέρνω. Κάποιοι λογαριασμοί δεν πληρώνονται κάθε μήνα». Ο Μέρι Κρος έχει πτωχεύσει δυο φορές από τις αρχές του 2013 όταν μπήκε στο νοσοκομείο με πνευμονία, χρειάστηκε να χειρουργηθεί και τελικά διαγνώστηκε με σαρκοείδωση (διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος). Όπως λέει, στον Guardian, λαμβάνει συνεχείς κλήσεις από το νοσοκομείο για να πληρώσει τα χρέη του. 
Η Σούζαν Λε Κλερ από τη Φλόριντα μπήκε να χειρουργηθεί για καρκίνο σε ένα νοσοκομείο που την ενημέρωσε ότι η ασφάλιση που έχει από τον εργοδότη της γίνεται δεκτή. «Μετά την χειρουργική επέμβαση άρχισα να λαμβάνω τιμολόγια και έμαθα ότι το μόνο πράγμα που καλύφθηκε ήταν το κρεβάτι, αφού το νοσοκομείο ήταν εκτός δικτύου. Οι λογαριασμοί μου ήταν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, έτσι δεν είχα άλλη επιλογή από το να κηρύξω πτώχευση». 
Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτόν τον κυκεώνα συσσωρεύουν χρέη είτε στα νοσοκομεία, είτε στις τράπεζες αν έχουν πάρει δάνεια. Επιπλέον, η πτώχευση μπορεί να δυσχεράνει την εξεύρεση εργασίας καθώς πολλοί εργοδότες αρνούνται τους υποψήφιους που βρίσκονται σε αυτόν τον ιδιότυπο «Τειρεσία». Αν χάσεις τη δουλειά σου, χάνεις και την ασφάλειά σου, όπως συνέβη σε έναν 35χρονο από τη Τζόρτζια που βρέθηκε άνεργος και άστεγος λόγω των παρατεταμένων διαμονών του στο νοσοκομείο και των εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων σε χρέη που αυτές του άφησαν.
Το σύστημα δεν λειτουργεί
Η κατάσταση αυτή δεν αναστράφηκε ούτε από τον νόμο του Ομπάμα (το λεγόμενο Obamacare) που είχε στόχο να κάνει πιο προσιτή την περίθαλψη στους Αμερικανούς πολίτες. Με τη σειρά του ο Τραμπ προώθησε αλλαγές που αποδυνάμωσαν το Obamacare με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η κατάσταση. Με δεδομένα τα παραπάνω δεν είναι τυχαίο ότι το ζήτημα της μεταρρύθμισης του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και ασφάλισης στις ΗΠΑ έχει αναδειχτεί ως ένα από τα βασικότερα θέματα της ατζέντας των αμερικανικών εκλογών του 2020. 
Οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι για το χρίσμα, Μπέρνι Σάντερς και Ελίζαμπεθ Γουόρεν έχουν υποσχεθεί ολική αναμόρφωση. Ο Σάντερς για την ακρίβεια υπόσχεται τη δημιουργία ενός συστήματος που θα είναι αποκλειστικά δημόσιο. Ο Τζο Μπάιντεν υποσχέθηκε πιο ήπιες μεταρρυθμίσεις. Αυτό που όλοι παραδέχονται είναι ότι αυτό το σύστημα δεν λειτουργεί.




 Ο πραγματικός λόγος που η  αμερικανική υγειονομική περίθαλψη είναι τόσο ακριβή. Μια σύντομη αλλά πολύ διαφωτιστική ανάλυση από έναν Αμερικανό δημοσιογράφο.