Τετάρτη, Δεκεμβρίου 12, 2018

Sheku Kanneh-Mason plays...

Η ανησυχία για την ιδιωτικότητα των χρηστών του διαδικτύου γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Οι χρήστες σήμερα είναι πιο διστακτικοί στο να μοιράζονται προσωπικά τους δεδομένα, ενώ όλο και περισσότεροι αναζητούν τρόπους να τα προστατεύουν.
Χρειάζονται λοιπόν κάποια πρακτικά μέτρα που θα μειώσουν το αποτύπωμα που αφήνει ο κάθε χρήστης στο internet.
Το CashNetUSA δημιούργησε οδηγίες που αν ακολουθηθούν βήμα-βήμα θα περιοριστούν οι προσωπικές πληροφορίες που υπάρχουν για τον κάθε χρήστη στο internet. Με τις οδηγίες αυτές δεν θα εξαφανιστεί πλήρως το διαδικτυακό αποτύπωμα του χρήστη, αλλά θα γίνουν αόρατες κάποιες σημαντικές κατηγορίες προσωπικών δεδομένων.
Οι οδηγίες αφορούν τρεις βασικές κατηγορίες: Τα προγράμματα περιήγησης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά τηλέφωνα.
  1. Προγράμματα περιήγησης: Όσοι χρησιμοποιούν Chrome, Firefox ή Internet Explorer, είναι αρκετά εύκολο να αυξήσουν την ιδιωτικότητά τους. Κάποια τέτοια βήματα είναι η ιδιωτική περιήγηση, ο αποκλεισμός των cookies από τρίτους, καθώς και η αναθεώρηση των αδειών που έχουν δώσει στις ιστοσελίδες που επισκέπτονται.
  2. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Τα σημαντικότερα social media παρέχουν επιλογές σε αυτούς που επιθυμούν να περιορίσουν τα προσωπικά τους δεδομένα που μοιράζονται – οι περισσότεροι όμως δεν γνωρίζουν που βρίσκονται. Στο Facebook , για παράδειγμα, μπορείς να αποτρέψεις το να είναι το όνομα σου συνδεδεμένο με διαφημίσεις και στο Twitter μπορείς να αποκρύψεις την τοποθεσία σου.
  3. Κινητά τηλέφωνα: Και στα smartphones υπάρχουν κάποιες επιλογές προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Μπορείς να μπλοκάρεις το ad tracking από το Safari ή να μην συμμετάσχεις στην προσωποποίηση από το Anroid. Υπάρχουν επίσης απλές ρυθμίσεις στα Android που επιτρέπουν να κρυπταγραφήσεις το κινητό σου.
  4. [..................]
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Πλήρεις οδηγίες (στα αγγλικά) στο γράφημα του CashNetUSA:

Η Θεσσαλονίκη των ακροδεξιών ζόμπι, που το παίζουν ...προοδευτικοί

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Θεσσαλονίκη θα πει "όχι" στον εθνικισμό και στο μίσος

Πλήκα Μαρούλα
Πηγή: Η Αυγή

Με την ομιλία του Αλ. Τσίπρα την Παρασκευή - Με σαφώς ακροδεξιό στίγμα η ανακοίνωση των διοργανωτών της αντισυγκέντρωσης: "Ε, ναι λοιπόν, η πόλη μάς ανήκει και κουμάντο στη Θεσσαλονίκη πλέον κάνουν οι Έλληνες πατριώτες", "Εσείς 'γουστάρετε' πιο πολύ με Κούβα, Σοβιετική Ένωση, Τσε Γκεβάρες και... ερεθίζεστε στη θέα του ξενόφερτου σφυροδρέπανου και της κόκκινης σημαίας!"
Θεσσαλονίκη: Δεν κρύβουν τα ακροδεξιά, μισαλλόδοξα χαρακτηριστικά τους όσοι προσπαθούν να δημιουργήσουν το «κίνημα Κίτρινα Γιλέκα» για τη Μακεδονία και καλούν σε αντισυγκέντρωση στο Λευκό Πύργο, την Παρασκευή, την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας θα μιλά σε μεγάλη πολιτική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης με θέμα «Ναι στη Μακεδονία της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης - Όχι στο μίσος και τον εθνικισμό».
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης τονίζουν ότι η συγκέντρωση θα στείλει ένα σαφές μήνυμα όχι μόνο στους ακροδεξιούς κύκλους που διοργανώνουν την αντισυγκέντρωση, αλλά και σε όσους με τη στάση τους δεν σηκώνουν τείχη στη φασιστική βία, στην πατριδοκαπηλία και τον εθνικισμό. Τονίζουν ότι οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες, δεν θα επιτρέψουν να επιστρέψει η πόλη στο όχι και τόσο μακρινό «σκοτεινό» της παρελθόν, που την απομόνωσε από τη βαλκανική ενδοχώρα και ότι η Θεσσαλονίκη παραμένει και θα παραμείνει δημοκρατική και ανοιχτή, πόλη της ελεύθερης έκφρασης, που σέβεται το πολυπολιτισμικό της παρελθόν, πόλη της κοινωνικής αλληλεγγύης, πόλη - πύλη στα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Αντισυγκέντρωση με φασιστικό στίγμα
Στο μεταξύ, οι διοργανωτές της αντισυγκέντρωσης, με νέα τους ανακοίνωση και με φρασεολογία, συντακτικό και ορθογραφία που θυμίζει έντονα Χρυσή Αυγή, δηλώνουν ουσιαστικά ότι η πόλη τούς ανήκει και στρέφονται κατά ιδεολογικών αντιπάλων, αριστερών, κομμουνιστών, προσφύγων και ομοφυλοφίλων, κάνοντας σαφές το ακροδεξιό και ρατσιστικό πολιτικό στίγμα της συγκέντρωσής τους...
Απαντώντας στην προχθεσινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Όσο για το σε ποιον ανήκει η πόλη και ποιος κάνει κουμάντο εδώ;;;... Αργήσατε αλλά το καταλάβετε! Ε, ναι λοιπόν, η πόλη μάς ανήκει και κουμάντο στη Θεσσαλονίκη πλέον κάνουν οι Έλληνες πατριώτες!!! Και ξέρετε γιατί;;;;;... Γιατί ΕΜΕΙΣ είμαστε η Θεσσαλονίκη!!! ΕΜΕΙΣ είμαστε η Μακεδονία!!! Εμείς είμαστε η Ελλάδα!!! ΕΜΕΙΣ ανατριχιάζουμε με τη γαλανόλευκη! ΕΜΕΙΣ έχουμε πλέον τη συντριπτική λαϊκή απήχηση στην κοινωνία!!!... Εσείς έχετε ξεμείνει με έναν κομματικό στρατό όπου κι αυτός ακόμα είναι ξενερωμένος με την πάρτη σας! Εσείς 'γουστάρετε' πιο πολύ με Κούβα, Σοβιετική Ένωση, Τσε Γκεβάρες και... ερεθίζεστε στη θέα του ξενόφερτου σφυροδρέπανου και της κόκκινης σημαίας! Καταλάβατε ποια είναι η διαφορά μας; Σας γνωρίζουμε πλέον καλά...».
Σε άλλο σημείο σχολιάζουν τα εξής διαφωτιστικά για το ιδεολογικό τους υπόβαθρο. «Συριζαίοι! Καλό θα είναι από εδώ και πέρα να μην χρησιμοποιήτε τους όρους 'πρόοδος' και 'δημοκρατία' γιατί ξεφτιλίζετε αυτές τις τόσο ιερές λέξεις... Εσείς ουδεμία σχέση έχετε ούτε με την πρόοδο ούτε με τη δημοκρατία!... Γιατί πρόοδος δεν είναι ούτε το να νομιμοποιήσουμε την κάνναβη, ούτε τα gay parade, ούτε το να γεμίσουμε την Ελλάδα με λαθρομετανάστες... Η πραγματική πρόοδος είναι κυρίως στους τομείς της οικονομίας, της τεχνολογίας αλλά και στο να λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα...».
Αποστάσεις Φορτσάκη από τη μισαλλοδοξία
Η Ν.Δ. και συνοδοιπόροι της, μέχρι στιγμής, αποφεύγουν συστηματικά να καταγγείλουν το εθνικιστικό και μισαλλόδοξο περιεχόμενο τέτοιων συγκεντρώσεων. Ωστόσο κάποια στελέχη τους προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις. «Δεν νομίζω ότι είναι η ώρα στη χώρα μας να μπούμε σε μια κατάσταση νέας αντιπαράθεσης στους δρόμους και να ξαναζήσουμε αυτά που ζήσαμε το 2008», σχολίασε ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομικών της Ν.Δ., βουλευτής Επικρατείας Θεόδωρος Φορτσάκης, μιλώντας στο Πρακτορείο 104,9 FM, όταν ρωτήθηκε για το κάλεσμα συγκέντρωσης με κίτρινα γιλέκα στον Λευκό Πύργο για το «Μακεδονικό». Απέφυγε ωστόσο να εντάξει τους διοργανωτές της «αντισυγκέντρωσης» στην Ακροδεξιά, όταν ρωτήθηκε για το πολιτικό τους στίγμα, αλλά συμπλήρωσε ότι «μπορεί να παρεισφρήσουν και ακροδεξιά στοιχεία (σ.σ.: στην αντισυγκέντρωση), δεν μπορώ να το γνωρίζω, δυστυχώς αυτό συμβαίνει τακτικά στις μεγάλες συγκεντρώσεις, είτε ακροδεξιοί είτε ακροαριστεροί τις καπελώνουν, δημιουργούν επεισόδια και τραβάνε πάνω τους την προσοχή. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που διαμαρτύρονται, χωρίς να είναι της Άκρας Δεξιάς και της Άκρας Αριστεράς».
Στ. Γιαννακίδης: Να τοποθετηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις
«Πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν όσον αφορά και το περιεχόμενο των αιτημάτων ή των συνθημάτων που ακούγονται και πολλές φορές βάλλουν και κατά της δημοκρατίας», δήλωσε από την πλευρά του ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, βουλευτής Ξάνθης Στάθης Γιαννακίδης στον ίδιο ραδιοφωνικό σταθμό. «Είχαμε και στη Βουλή παλαιότερα την τοποθέτηση βουλευτών της Χρυσής Αυγής, που ουσιαστικά καλούσαν σε πραξικόπημα. Το να διαδηλώνει ο κόσμος είναι θεμιτό, από εκεί και πέρα όμως, το περιεχόμενο, το πολιτικό πλαίσιο και με ποια προτάγματα και αιτήματα ο καθένας διαδηλώνει έχουν προφανώς τη σημασία τους και είναι αναγκαία η τοποθέτηση δημοκρατικών δυνάμεων απέναντι σε ακραίες φωνές, που στόχο έχουν τη διατάραξη και της εσωτερικής κοινωνικής συνοχής, αλλά και την όξυνση των σχέσεων της χώρας με γειτονικές χώρες», επισήμανε.
Μ. Λαμτζίδης: Στοχοποιούν το πνεύμα της ειρήνης
Στο μεταξύ ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Μανόλης Λαμτζίδης, που ακροδεξιές και φασιστικές ιστοσελίδες χρησιμοποίησαν ανάρτησή του με το κείμενο της «Διακήρυξης της Θεσσαλονίκης» που υπέγραψε η πρωτοβουλία «Δικηγόροι για τη δημοκρατία, την ειρήνη και τη συνεννόηση στα Βαλκάνια» και την παρουσίασαν ως κάλεσμα στη βουλγαρική και σλαβομακεδονική γλώσσα στη συγκέντρωση με ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα, μιλώντας χθες στο Κόκκινο της Θεσσαλονίκης, τόνισε ότι, «πέρα από το όριο της διάδοσης ψευδών ειδήσεων, έχουμε και συκοφαντικά στοιχεία στα σχόλια που έχουν αναπτυχθεί». Επισήμανε πως, πέρα από τα υβριστικά σχόλια που εμφανίστηκαν στον λογαριασμό του στο Facebook, το πιο ανησυχητικό είναι ότι «στόχος των σχολίων ήταν το πνεύμα για τη ειρήνη και τη δημοκρατία στα Βαλκάνια που καλλιεργεί η ομάδα των δικηγόρων, καθώς το ύφος που χρησιμοποιούν για τις άλλες γλώσσες είναι περιφρονητικό».

Οιμοι, ο τάλας Άδωνις εκάς έσται του Σισμανογλείου

Αποτέλεσμα εικόνας για αδωνις γεωργιαδης σισμανόγλειο«Aνεπιθύμητος ο Άδ. Γεωργιάδης στο Σισμανόγλειο» λένε οι εργαζόμενοι

Η επίσκεψη του Α. Γεωργιάδη την Πέμπτη 13/12 στο νοσοκομείο Σισμανόγλειο, οδήγησε το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου «Αμαλία Φλέμιγκ» να ανακοινώσει συγκέντρωση την ίδια ημέρα στις 11.30 πμ στην πύλη του Σισμανογλείου.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του σωματείου: «Ο Αδ. Γεωργιάδης, έρχεται για προεκλογική περατζάδα στο Σισμανόγλειο. Για να εξασφαλίσει ψήφους από τους εργαζόμενους του Σισμανογλείου, του Α. Φλέμιγκ και του Παίδων Πεντέλης. Όλοι εμείς που υποστήκαμε τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική του, την πολιτική που ισοπέδωσε το Νοσοκομείο, την πολιτική που ως σήμερα αγωνιζόμαστε να ανατρέψουμε, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι: Ο εντεταλμένος της Τρόικα, ο μνημονιακός Υπουργός που διέλυσε τα Νοσοκομεία μας! Είναι ανεπιθύμητος! Αυτός που έβαλε λουκέτο σε δώδεκα Νοσοκομεία στην χώρα, που στο Φλέμιγκ διέλυσε την Πνευμονολογική κλινική, την Ουρολογική, τη Νεφρολογική, την Οφθαλμολογική, το Φαρμακείο…
Αυτός που στην πρεμούρα του να βάλει λουκέτο: Έστειλε, 300 εργαζόμενους στη διαθεσιμότητα καταδικάζοντας σε υπολειτουργία ό,τι δεν κατάφερε να καταργήσει. Που επικαλέστηκε τάχα οικονομικούς λόγους για την απόφασή του, ενώ το Νοσοκομείο είχε πλεονασματικούς ισολογισμούς το 12 & 13. Που κατάργησε (και) ολόκληρη την οικονομική υπηρεσία, φορτώνοντας τη δουλειά στους λιγοστούς του Σισμανογλείου με σκοπό να αποδιοργανώσει και να επιβάλλει την πλήρη κατάρρευση. Αυτός που μας είπε ξετσίπωτα τεμπέληδες με την άνεση και την αβάντα των τηλεοπτικών στούντιο, όταν τολμήσαμε να του αντισταθούμε!
Πως τολμάει να εμφανίζεται εδώ; Ξεχνάει πως βγήκαμε στους δρόμους για να ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά του σχέδια; Ξεχνάει πως η αντίσταση του λαού της περιοχής και των εργαζομένων ματαίωσαν το οριστικό κλείσιμο του Φλέμιγκ»;
Στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται πως: «Οι εργαζόμενοι και ο λαός όμως δεν ξεχνάνε πως εξ’ αιτίας της πολιτικής, που με υπερηφάνεια (!) στηρίζει και σήμερα, στενάζουν τα τρία Νοσοκομεία που απέμειναν στην περιοχή μας και ταλαιπωρούνται χιλιάδες κόσμου προκειμένου να λάβουν υπηρεσίες υγείας. Πως εξ’ αιτίας των κρεβατιών νοσηλείας και των κλινικών που κατάφερε να κλείσει θησαυρίζουν οι ιδιώτες σε βάρος του λαού. Αλήθεια τι καινούργιο έρχεται τώρα να μας πει; Απέναντι στο περισσό του θράσος, απαντάμε με τους αγώνες μας!
Έξω από τα Νοσοκομεία μας ο Γεωργιάδης και κάθε αντιλαϊκή πολιτική που στρέφεται ενάντια στους εργαζόμενους στην περίθαλψη και στο λαό που έχει ανάγκη! Ο αγώνας μας ανέτρεψε τα σχέδια αυτής της πολιτικής το ’13 και τα Νοσοκομεία μας έμειναν όρθια. Οι εργαζόμενοί συνεχίζουμε και σήμερα να διεκδικούμε: Να λειτουργήσουν οι δομές και οι κλινικές που έκλεισε, ανάπτυξη και όχι συρρίκνωση για τα Νοσοκομεία μας με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Κατάργηση του θεσμού των ελαστικά εργαζόμενων και μονιμοποίηση όσων ήδη εργάζονται, αυξήσεις στους μισθούς μας για να ζούμε ανθρώπινα.
ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ Το Σωματείο μας καλεί όλους τους εργαζόμενους, το λαό και τους εργαζόμενους από τα νοσοκομεία της περιοχής, τους συναδέλφους που βγήκαν στη διαθεσιμότητα, σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την ημέρα της επίσκεψής του στο Σισμανόγλειο».
Πηγή: ert.gr

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ! ΔΩΣΑΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ , ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!


https://s.nbst.gr/files/1/2017/09/mtnio2-353x221.jpgΟ Μακρόν των Παρισίων και ο «Μακρόν των Βαλκανίων» Αποτέλεσμα εικόνας για μακρον μητσοτακης κιτρινα γιλεκα

Ο Μακρόν των Παρισίων και ο «Μακρόν των Βαλκανίων»
Κοινωνίες σε ακινησία δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να επιβάλει ησυχία νεκροταφείου σε έναν λαό που αισθάνεται ότι επιχειρείται ερήμην του η υλοποίηση μιας πολιτικής που στρέφεται εναντίον του - όπως ακριβώς επιχειρεί να κάνει ο Εμμανουέλ Μακρόν. Αυτό είναι το μήνυμα των ημερών από τη Γαλλία.
 
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα γιατί ο επικεφαλής ενός κόμματος που διεκδικεί την κυβέρνηση δεν έκρυψε ότι ο Μακρόν είναι το πρότυπό του. Αμέσως μετά τις γαλλικές εκλογές  ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε:«Χαιρετίζω τη μεγάλη νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν. Σήμερα ξεκινά μια νέα εποχή ρεαλισμού και ελπίδας για τη Γαλλία και γρήγορα θα έρθει και η σειρά της πατρίδας μας».
Τον περασμένο Αύγουστο ο γνωστός Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Πολ Μέησον διαπίστωνε ότι «Ο Μητσοτάκης θέλει να μοιάσει στον Μακρόν» –παρότι «ενεργεί σαν τον Τραμπ». Δεν ξέρουμε αν με όσα συμβαίνουν μετά τις 17 Νοεμβρίου στη Γαλλία διατηρούν αμείωτο τον θαυμασμό του Κυριάκου στο πρόσωπο και την πολιτική Μακρόν και αν αδημονεί πάντα να συμβούν και στην Ελλάδα με τον ίδιο πρωταγωνιστή.
Αλήθεια είναι ότι το πολιτικό μάρκετινγκ  που τον ανέδειξε και τον στηρίζει, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον ταυτίσει με τον Γάλλο -μάλλον διάττοντα- αστέρα. Αμέσως μετά την εκλογή του Μακρόν έσπευσε να τον συναντήσει  στο Παρίσι,  Μάιο του 2016 – ήταν ακόμη υπουργός του Ολάντ -και να διακηρύξει τα «κοινά σημεία στην μεταρρυθμιστική ατζέντα τους».
Τον είδε και το Σεπτέμβρη του 2017 , όταν ο Γάλλος πρόεδρος επισκέφθηκε την Αθήνα για συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση. Από τα non papers της ΝΔ  μαθαίναμε ότι «έχουν κοινά σημεία»  και «προορίζονται αμφότεροι να παίξουν ρόλο στην Ευρώπη», καθώς έχουν το ίδιο «μεταρρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο βασίζεται στον πολιτικό ρεαλισμό».
Και ύστερα ήλθαν οι μέλισσες. Τα «Κίτρινα Γιλέκα» για τη ακρίβεια. Όσοι πίστεψαν ότι οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία θα άρχιζαν και θα τέλειωναν στα καύσιμα διαψεύσθηκαν ήδη. Τα καύσιμα ήταν η αφορμή για να ξεσπάσει μια κρίση που υπέβοσκε σχεδόν αμέσως μετά την ανάδειξη του Μακρόν στην προεδρία της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας.
Η ομοιότητα Μακρόν - Μητσοτάκη
Ήταν μια κρίση την οποία περιείχε η εκλογή του -καθώς προήλθε από την υποστήριξη που του παρείχε το κατεστημένο  της χώρας. Ένας αποτυχημένος υπουργός του Ολάντ, πρώην σοσιαλιστής που δήλωσε αίφνης «ανεξάρτητος», βρέθηκε ξαφνικά στο προσκήνιο ως φορέας ανανέωσης και μεταρρυθμίσεων.
Τρικ. Ήταν εξ αρχής συντηρητικός και άνθρωπος του γαλλικού κατεστημένου, στους κόλπους του οποίου σταδιοδρόμησε ως  επενδυτικός τραπεζίτης σε μια εξαιρετικά αμειβόμενη θέση στην Τράπεζα Ρότσιλντ. Σαν καλή ώρα ο ημέτερος Κυριάκος στην  Εθνική Τράπεζα και την Τράπεζα Πίστεως, προτού πάρει την έδρα του πατέρα του στη Β’ Αθήνας.
Στην πραγματικότητα όμως η μόνη ομοιότητα Μακρόν -Μητσοτάκη είναι ότι και οι δυο δεν προέρχονται από κινήματα και κοινωνικούς αγώνες, αλλά από κάποια «θερμοκήπια» κατασκευής πολιτικών άνωθεν. Επίσης προέρχονται από αποτυχημένες κυβερνήσεις στις οποίες και οι δυο είχαν ρόλους  με αρνητικό απολογισμό.
Το σελοφάν που κάλυψε την εκλογή του ενός στον προεδρικό  θώκο της δεύτερης ισχυρής χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άλλου στην ηγεσία του δευτέρου σε επιρροή κόμματος της Ελλάδας, κάλυψε αυτές τις αδυναμίες. Αυτό το σελοφάν έλιωσε με τις πρώτες εμφανίσεις τους στους νέους ρόλους τους.
Ο Μακρόν πολύ σύντομα έδειξε ότι δεν μπορεί να αναδειχθεί σε πολιτικό μεγάλου βεληνεκούς που θα πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη και οι οι ιδέες που κατέθεσε ήταν ασκήσεις επί χάρτου. Οι Γάλλοι κατάλαβαν νωρίς ότι -αφού η Δεξιά, αλλά και οι σοσιαλιστές, δεν μπόρεσαν να αναδείξουν πρόσωπα με ακτινοβολία-  η εκλογή του δεν ήταν εγγύηση καλής διακυβέρνησης.
Οι μεταρρυθμίσεις που είχε κατά νου ο νέος πρόεδρος ήταν ρυθμίσεις υπέρ των ισχυρών και των λίγων και βάρος των πολλών και των αδυνάμων.  Η κυβέρνηση που διόρισε, άρχισε να χάνει υπουργούς, οι αντιδράσεις να διευρύνονται, η δημοτικότητα του να πέφτει. Δεν έμεινε παρά η αφορμή για τη εξέγερση. Ότι ο ίδιος την αντιμετωπίζει με υπεροψία και αυταρχισμό στην πρώτη φάση έριξε λάδι στη φωτιά.
Οι Γάλλοι διαμαρτυρόμενοι για τους φόρους στα καύσιμα και την άνοδο του κόστους διαβίωσης δημιουργούν ένα αυθόρμητο κίνημα που δεν έχει αρχηγό και δεν συνδέεται με κανένα πολιτικό κόμμα, συνδικάτο ή οργανισμό. Είναι οι άνθρωποι της εργασίας που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα και εκφράζουν τη οργή τους για τη γενική  κατάσταση που δημιουργεί ο Μακρόν στη Γαλλία, επιδεινώνοντας το επίπεδο της ζωής τους.
Απέναντί τους έχουν έναν εκπρόσωπο της ελίτ. Ο Μακρόν είναι απόμακρος τεχνοκράτης και η δημοφιλία του η πλέον χαμηλότερη που είχε ποτέ Γάλλος πρόεδρος. Μόλις 20%. Αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως «ο πρόεδρος των πλουσίων». Διαδηλωτές τον παρομοιάζουν αυτές τις μέρες με τον Λουδοβίκο 16ο.
Με το σλόγκαν να δημιουργήσει ότι«start up» έθνος, επιδιώκει φοροαπαλλαγές και η άρση κάθε ελέγχου προς τις xρηματοοικονομικές και τεχνολογικές εταιρίες με στόχο την διευκόλυνση των παγκοσμιοποιημένων ελίτ. Σ΄αυτό το προφίλ είναι εύκολο να δει κανείς ομοιότητες με τον Μητσοτάκη.
Αντιδράσεις και κινητοποιήσεις υπήρχαν από την εποχή του Ολάντ στη Γαλλία. Αλλά ο Μακρόν διεύρυνε ακόμα περισσότερο το ρήγμα.  Άρεσε στους νεοφιλελεύθερους της Ευρώπης και προβλήθηκε ως τάχα αντίδοτο στον λαϊκισμό. Αλλά η διακυβέρνησή του έφερε στο φως βαθύτερα προβλήματα που δεν μπορούσε να λύσει ένα μπαράζ νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που αφορούν κάθε πλευρά της ζωής: εργασιακά, περικοπές σε υγεία, παιδεία, κοινωνικά επιδόματα κλπ.
Άλλη μια ομοιότητα με τον Μητσοτάκη: Οι Γάλλοι  αισθάνονται περισσότερο από ποτέ αποκομμένοι από την πολιτική διαδικασία επί Μακρόν. Μαζί του δεν υπήρξαν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι εξ αρχής. Στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών 3 εκατομμύρια Γάλλοι ψήφισαν λευκό. Στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν είχαν τη χαμηλότερη προσέλευση στην ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας. Αριθμοί ρεκόρ.
Αυταρχισμός και ρηχός λόγος
Στην ένταση των ημερών το πολιτικό κατεστημένο δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το νέο  κίνημα. Ο Μακρόν χαρακτήρισε τη διαμαρτυρία «ντροπιαστική» και το περιβάλλον του μιλούσε για αντιδράσεις «εθισμένων στα αυτοκίνητά τους  που ρυπαίνουν» προβάλλοντας τον φόρο στα καύσιμα ως μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος. Για να τους αντιμετωπίσουν αντέταξαν την αστυνομία, αντί του διαλόγου. Με την αστυνομία άλλωστε δεν υπόσχεται  και ο Μητσοτάκης να λύσει κοινωνικά προβλήματα;
Ο πρώην τραπεζίτης επικράτησε υποστηριζόμενος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και χρηματοδοτούμενος από σημαντικά κέντρα του γαλλικού κεφαλαίου και αξιοποίησε το φόβο της Λεπέν το σκάνδαλο Φιγιόν και την αποχή του Ζιπέ. Όμως ο πολιτικός του λόγος του ήταν ρηχός – παρά τα καλά γαλλικά τους- με διαφημιστικά σλόγκαν και χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ο αλαζονικός πρόεδρος της Γαλλίας είναι καλός ρήτορας και αυτό τον βοήθησε να εκλεγεί, αλλά δεν τον βοηθάει να επιλύει προβλήματα με την αντικοινωνική πολιτική του.
Στα δικά μας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκτός από την προσπάθεια να εμφανιστεί ως αντίγραφο του Μακρόν -που προδίδεται από όσα συμβαίνουν στη Γαλλία- και πέραν της διαπίστωσης ότι τον διακρίνει ο ίδιος αυταρχισμός, έχει επιπλέον επιβαρύνσεις. Είναι κληρονόμος ενός ιδιαίτερα επιβαρυμένου ονόματος, έχει ένα κόμμα με σκελετούς στα ντουλάπια του και δεν είναι καθόλου καλός στο δημόσιο χώρο ο ίδιος.
Πρώτοι άλλωστε το ξέρουν οι μιντιακοί υποστηρικτές του, αλλά και οι επικοινωνιακοί επιτελείς του, που δεν προσπαθούν να αναδείξουν τον ίδιο αλλά να φορτίσουν αρνητικά τον αντίπαλό του. Με αυτά τα στοιχεία η συσχέτιση όσων πήγε να επιβάλλει στη Γαλλία ο Μακρόν όσα θα ήθελε να επιβάλει, αν του  δινόταν η ευκαιρία, ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα είναι αναπόφευκτη. Μόνο που όταν χρεοκοπεί μια ατζέντα χρεοκοπούν ταυτόχρονα και όσοι την υιοθετούν.
Πηγή: Ανοιχτό Παράθυρο

Ηλεκτρονική μουσική, Σινθ ποπ, Art Pop, Κράουτροκ για την εποχή του μέλλοντος

Τζίμμυ Κορίνης: o 81χρονος μετρ της νουάρ λογοτεχνίας ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει «νέο» αστυνομικό μυθιστόρημα

Κείμενο: Αργυρώ Μποζών
Πηγή: elculture.gr

Συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών, δημοσιογράφος, εκδότης περιοδικών και σκηνοθέτης, ο Τζίμμυ Κορίνης γεννήθηκε το 1937 στην Αμαλιάδα Ηλείας και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών είδε δημοσιευμένη την πρώτη του αστυνομική ιστορία. Έζησε 27 χρόνια στο Λονδίνο (1974-2001) ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε από την Public Βιβλιοθήκη τη μελέτη του «Pulp Fiction. Ξενάγηση στο συναρπαστικό κόσμο της αυθεντικής αστυνομικής λογοτεχνίας». Με αφορμή αυτό το βιβλίο, μας μιλά για τη θρυλική Μάσκα, τη ζωή του και την αστυνομική λογοτεχνία.
Θυμάστε το πρώτο έργο που γράψατε, αν δεν κάνω λάθος σε ηλικία 11 ετών και τι θέμα είχε;
Λες και ήταν χτες, που έλεγε κι ένα παλιό τραγούδι της Βέμπο. Είχε τίτλο «Η επιστροφή του αδικημένου», ήταν γύρω στις 400 λέξεις, μια τόσο δα στήλη στη σελίδα «Συνεργασία αναγνωστών» που είχαν πολλά περιοδικά την εποχή εκείνη. Μιλάμε για την Εποχή των Παγετώνων (1949)! Το δε θέμα της ήταν η εκδίκηση ενός γκάνγκστερ που τον είχε θυσιάσει η συμμορία του και τον είχε στείλει φυλακή, σαν εξιλαστήριο θύμα, ύστερα από μια μεγάλη ληστεία. Βγαίνοντας από τη φυλακή, ήθελε να εκδικηθεί τον αρχηγό της συμμορίας, αλλά επειδή δεν μπορούσε να τον ξεμοναχιάσει, απήγαγε τη φιλενάδα του, την πήγε σ΄ ένα μοτέλ, την ανάγκασε να τηλεφωνήσει στον φίλο της (τον αρχηγό της συμμορίας) με τη δικαιολογία ότι κάτι της συνέβαινε και μόλις εκείνος εμφανίστηκε, ο «αδικημένος» τον σκότωσε και πήρε το αίμα του πίσω! Αναλογιστείτε πόσο «κακό» παιδί ήμουν, αφού γεννούσε τέτοια «εγκληματικά» πράγματα η φαντασία μου.
Θέλατε πάντα να γίνετε συγγραφέας και μάλιστα αστυνομικών ιστοριών;
Από την πρώτη μέρα που διάβασα τη «Μάσκα», σε ηλικία εννιά ετών, κρυφά από τον κατά πολύ μεγαλύτερο αδερφό μου, που είχε φέρει στο σπίτι δύο τόμους – είκοσι τεύχη. Αναστατώθηκα τόσο πολύ από τα διαβάσματα, που άλλαξε η συμπεριφορά μου σε σημείο να ανησυχήσουν οι δικοί μου, γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχα πάθει. Ούτε εγώ καταλάβαινα, δηλαδή, μολονότι είχε αρχίσει να εκδηλώνεται ένα «ταλέντο» προφορικής αφηγήσεως των ταινιών που έβλεπα κρυφά στο θερινό κινηματογράφο, που λειτουργούσε τότε στην πλατεία της Γλυφάδας όπου έμενα. Δυο χρόνια αργότερα, στην Αθήνα πλέον, οι συμμαθητές μου στο Λύκειο Τυχοπούλου και συγκεκριμένα ο Μάκης Μάτσας της εταιρείας Μίνως, αν θυμάμαι καλά, αποφάσισαν να «εκδώσουμε» ένα σχολικό (χειρόγραφο) περιοδικό κι όταν ρώτησαν εμένα , «εσύ τι θα γράψεις» απάντησα, έτσι στα κουτουρού, «εγώ θα γράψω ένα μυθιστόρημα». Κι άρχισα να το γράφω, αλλά όταν παρέδωσα τα πρώτα χειρόγραφα με κατηγόρησαν ότι το είχα αντιγράψει από κάποιο βιβλίο. Εγώ, που ήξερα ότι δεν το είχα αντιγράψει, δεν προσπάθησα να αποδείξω την αθωότητά μου, αλλά στρώθηκα στο γράψιμο με τα γνωστά αποτελέσματα…
Ξεκινήσατε να εργάζεστε επαγγελματικά από πολύ νέος; Μπορείτε να μας αφηγηθείτε τα πρώτα σας βήματα και το κλίμα που υπήρχε εκείνη την εποχή;

Η εποχή δεν ήταν εύκολη. Το παιδί ήταν παιδί, τότε. Ωστόσο, κατάφερα να πουλήσω το πρώτο μου 15-σέλιδο διήγημα στα 14, στον τότε μικροεκδότη Δ. Χανό κι επειδή ήμουν παιδί ακόμα και φορούσα πανταλόνι γκολφ (όπως το λέγαμε τότε),  ανέλαβε να με εκπροσωπήσει και να εισπράξει την αμοιβή μου μια φίλη μου, τρία χρόνια μεγαλύτερη, πιστό αντίγραφο του τότε sex symbol της Ιταλίας Sylvana Mangano (της Monica Belucci της εποχής εκείνης), που έδειχνε μεγαλύτερη, με τη δικαιολογία ότι ήμουν άρρωστος. Εισέπραξε μεν την αμοιβή μου, αλλά τα έφτιαξε με τον εκδότη κι έχασα μια φίλη που δεν την έβλεπα μόνο σαν φίλη.
Στα 16 μου άρχισα να γράφω κάθε δεύτερη εβδομάδα το «αστυνομικό» διήγημα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ, μέχρις ότου με «απέλυσε» ο αργότερα μεγάλος εφημεριδάνθρωπος Αλέκος Φιλιππόπουλος, με τη συμβουλή να πάω να τελειώσω το γυμνάσιο (σοφή απόλυση) και να επανέλθω. Είπαμε, ήμουν παιδί ακόμα και την εποχή εκείνη το παιδί το έβλεπαν όλοι σαν παιδί. Δεν συνδικαλιζόταν, δεν έκανε καταλήψεις, δεν αυθαδίαζε κλπ. Το 1954, όμως, ασυγκράτητος, πήγα στον μόλις εκδοθέντα «Ταχυδρόμο», το πρώτο ελληνικό tabloid από τον ΔΟΛ, ζήτησα δουλειά από τον αρχισυντάκτη του Απόστολο Μαγγανάρη, εκδότη της «Μάσκας» που είχε κλείσει αρκετά χρόνια πριν, κι εκείνος, βλέποντας το πάθος μου για το είδος και τις γνώσεις μου περί αυτού, αποφάσισε την επανέκδοση της «Μάσκας», όπου έγινα ο βασικός συνεργάτης μέχρις ότου «φάγαμε τα μουστάκια μας», που λέει η σοφή λαϊκή ρήση και αποχώρησα και έμεινα άνεργος μέχρι το 1958, οπότε εκδόθηκε ξανά το «Μυστήριο», το αντίπαλο δέος της «Μάσκας». Βασικός συνεργάτης πάλι, έγραψα, μετέφρασα, παραποίησα και μεταποίησα εκατοντάδες μυθιστορήματα και διηγήματα προκειμένου να καλύψω 12.000 σελίδες στα πέντε χρόνια που έμεινα κοντά τους (300 τεύχη Χ 40 σελίδες σε κάθε τεύχος). Δηλαδή, μέχρι το 1963 που μου ζητήθηκε να αναλάβω Διευθυντής Συντάξεως στη νέα έκδοση της «Μάσκας» – θέση που διατήρησα 11 χρόνια, μέχρι το οριστικό της κλείσιμο, καλύπτοντας άλλες 10.000 τουλάχιστον σελίδες, επειδή δεν προλάβαινα να τα γράφω όλα εγώ, δεδομένου ότι έγραφα και σε άλλα περιοδικά της εποχής (ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΔΑ, ΠΡΩΤΟ κλπ).

«Όταν άρχισα να γράφω στη «Μάσκα», ο γυμνασιάρχης μού είχε κόψει την… καλημέρα!»

Είστε ένα πρόσωπο θρυλικό συνδεδεμένο με το πιο διάσημο ελληνικό κόμικ τη «Μάσκα». Γιατί πιστεύετε αυτό το συγκεκριμένο περιοδικό και οι ιστορίες του είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία;
Η «Μάσκα» δεν ήταν κόμικ. Ήταν πιστό αντίγραφο των αμερικάνικων pulp magazines που ανέδειξαν το crime fiction (μυθοπλασία του εγκλήματος) , που κακώς εδώ βαπτίστηκε «αστυνομικό» μυθιστόρημα,  και τα μεγάλα ονόματα που έγραψαν αριστουργήματα. Ήταν σκέτο κείμενο, με ένα μόνο σκίτσο, είτε παρμένο από το αμερικάνικο περιοδικό ή φτιαγμένο από δικό μας καλλιτέχνη (Βύρωνα Απτόσογλου, Δημήτρη Αντωνόπουλο). Η δε επιτυχία της οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν το πρώτο life style περιοδικό, ότι περιείχε καλογραμμένα (καλομεταφρασμένα, τα περισσότερα) διηγήματα, σε κινηματογραφική γραφή, χωρίς φιοριτούρες και στο γεγονός ότι ήταν… απαγορευμένο. Για κάποιο λόγο είχε κηρυχτεί «εκτός νόμου», μολονότι δίδασκε την επιβολή του νόμου σε σημείο που, ενώ πήγαινα ακόμα στο γυμνάσιο όταν άρχισα να γράφω στη «Μάσκα», ο γυμνασιάρχης μου είχε κόψει την… καλημέρα! Και το οξύμωρο ήταν ότι το διάβαζαν ακόμα και επιτελείς της αστυνομίας, όπως έδειξε μια έρευνα που διεξήγαμε τότε (1956), ακριβώς για να εντοπίσουμε το λόγο αυτής της δημοφιλίας.
Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα έχουμε καλό αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από Έλληνες και αν όχι τι είναι αυτό που λείπει;
Αποφεύγω να διαβάζω ελληνικά μυθιστορήματα τέτοιου είδους, επειδή είμαι «δύσκολος» πελάτης κι επειδή δεν θέλω να γίνω πιο «κακός» απ΄ ότι έχω γίνει με τις πολλές συνεντεύξεις που έχω δώσει κατά καιρούς πάνω στο θέμα. Όταν έχεις μεταφράσει βιβλία όλων των «γιγάντων» του είδους κι έχεις μάθει την τεχνική, ώστε να δέχονται να εκδίδουν τα δικά σου βιβλία στο εξωτερικό, γίνεσαι πολύ αναλυτικός και πολύ επικριτικός.
Ακούμε σήμερα συχνά να μιλούν για το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα. Παρακολουθείτε ξένους συγγραφείς; Έχετε εντοπίσει κάτι ενδιαφέρον;

Δεν υπάρχει «νέο» αστυνομικό μυθιστόρημα. Σε όλα τα καθαρόαιμα αστυνομικά μυθιστορήματα διαπράττεται ένα έγκλημα, η αστυνομία αναλαμβάνει να το ερευνήσει, συγκεντρώνει στοιχεία, τα επεξεργάζεται, κάνει ανακρίσεις, παρακολουθεί πρόσωπα και φτάνει στον δράστη. Έχει ανακαλυφθεί κάτι «νέο» και δεν το ξέρω; Απλώς, υπάρχουν λογιών-λογιών μυθιστορήματα, χαρακτηρισμένα από τον τρόπο που τα γράφει ο δημιουργός τους. Και όλα τα «αστυνομικά» μυθιστορήματα δεν είναι αστυνομικά. Εμείς τα βάλαμε όλα σ΄ ένα τσουβάλι, επειδή έτσι μας βόλευε και ξεχάσαμε ότι οι άνθρωποι που επινόησαν το crime fiction το χώρισαν σε πολλές κατηγορίες – mysteries, crime stories, thrillers, detective stories, capers, police procedurals. Και πάντοτε αναφέρω το παράδειγμα της Aγκάθα Κρίστι, της «βασίλισσας» του αστυνομικού μυθιστορήματος, όπως την αποκαλούν, που δεν έγραψε ποτέ της καθαρόαιμο «αστυνομικό» μυθιστόρημα, αλλά μόνο «ιστορίες μυστηρίου» και “detective stories”, δεδομένου ότι ο ήρωάς της, ο περιβόητος Ηρακλής Πουαρό, ήταν ιδιωτικός ντετέκτιβ και αναλάμβανε υποθέσεις επί πληρωμή, όπως οι Αμερικάνοι συνάδελφοί του
Κατά τη γνώμη σας ποια είναι τα συστατικά μιας επιτυχημένης αστυνομικής ιστορίας;
Πρώτα-πρώτα, η ιστορία αυτή καθ΄ εαυτή. Αν το ανέκδοτο που ακούγεται σε μια παρέα δεν είναι καλό, γελάει κανείς; Μετά, ο τρόπος που την αφηγείται ο συγγραφέας της και η δομή που της δίνει. Το πρώτο συστατικό εξαρτάται από το πόσο καλός «παραμυθάς» είναι ο συγγραφέας. Το δεύτερο εξαρτάται από το ταλέντο του συγγραφέα να αφηγείται ιστορίες και από το προσωπικό του ύφος – ένα στοιχείο, αυτό το τελευταίο, που έκανε τους Αμερικάνους να απορρίψουν το πρώτο μου μυθιστόρημα στα αγγλικά (ήμουν 19 ετών τότε), μολονότι τους άρεσε η ιστορία, επειδή το ύφος μου θύμιζε Mickey Spillane. Το τρίτο και πιο δύσκολο, η δομή – κάτι που ισχύει ακόμα και για τα κτήρια! Δηλαδή, αν ένα κτήριο δεν είναι δομημένο σωστά – πέφτει!
Θα θέλατε να μου πείτε γιατί οι αστυνομικές ιστορίες και οι ιστορίες μυστηρίου βρίσκονται στην κορυφή της δημοφιλίας του αναγνωστικού κοινού;
Κακά τα ψέματα, το καθαρόαιμο «αστυνομικό μυθιστόρημα (police procedural) και οι ιστορίες μυστηρίου, ιδιαίτερα τα καλογραμμένα μυθιστορήματα με βάση τους κανόνες που διέπουν τα υπο-είδη, είναι αναγνώσματα ικανά να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ακόμα και να τον κάνουν να νιώσει αγωνία και οπωσδήποτε, ανταγωνισμό με τον συγγραφέα, προκειμένου να μαντέψει ποιος είναι ο ένοχος πριν τελειώσει – δεδομένου ότι ο δράστης παραμένει άγνωστος μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο. Το thriller κάνει αυτό που λέει η ίδια η λέξη, σε συναρπάζει με την πλοκή του δεδομένου ότι εδώ δεν έχεις δράστη που παραμένει άγνωστος μέχρι το τέλος, αλλά περιμένεις να δεις πού θα καταλήξει η ιστορία. Το detective story, από την άλλη, συνδυάζει έγκλημα, έρευνα που την πληρώνει κάποιος πελάτης, μπόλικο χιούμορ στον διάλογο, δράση και συνήθως δυναμικό φινάλε και απαιτεί μια κάποια ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία.
Γράψατε πρόσφατα το Pulp Fiction. Μας ξεναγείτε στον κόσμο αυτού του βιβλίου;
Το Pulp Fiction, που ο αρχικός του τίτλος ήταν «Και εγένετο… ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ!», εξηγεί με οικονομική, πάντοτε κινηματογραφική γραφή, χωρίς φιοριτούρες, πώς γεννήθηκε αυτό το είδος και πώς αναπτύχθηκε, τι ακριβώς είναι το κάθε υπο-είδος και πώς τελειοποιήθηκε από μερικούς σκαπανείς που έβαλαν τις βάσεις στα διάφορα τα υπο-είδη που προανέφερα, ποια περιοδικά (pulp magazines) το ανέδειξαν και, φυσικά, ανάμεσα σε πολλά άλλα και ενδιαφέροντα, ποιες ήσαν οι «χρυσές πένες» που τα έκαναν όλα αυτά – πένες που είναι εντελώς άγνωστες στις νεώτερες γενιές που πιστεύουν ότι το Α και το Ω του είδους επινοήθηκε από τους Σκανδιναβούς και ότι είναι «νέο». Τους πληροφορώ ότι είναι τόσο νέο, όσο ο υποφαινόμενος, που έκλεισε αισίως τα 81 και συνεχίζει με το παλιό που είναι και θα είναι πάντοτε νέο, ιδιαίτερα για όσους δεν είχαν την τύχη να διαβάσουν «Μάσκα», αρκεί να ξέρεις πώς γράφεται.

Info:

Pulp fiction, Ξενάγηση στο συναρπαστικό κόσμο της αυθεντικής αστυνομικής λογοτεχνίας | Public Βιβλιοθήκη

 

Ο Τζίμμυ Κορίνης Έλληνας συγγραφέας, κινηματογραφικός σκηνοθέτης και εκδότης περιοδικών, ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το είδος του μυθιστορήματος αστυνομικής και περιπετειώδους πλοκής «noir». Θεωρείται ένας από τους πολυγραφότερους του χώρου. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη συγγραφή από την ηλικία των 11 ετών, όταν το πρώτο του διήγημα δημοσιεύθηκε σε λογοτεχνικό έντυπο της εποχής. Είδε την πρώτη του αστυνομική ιστορία δημοσιευμένη (και πληρωμένη) σε ηλικία 14 ετών κι έγινε συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων πλήρους απασχολήσεως στα 18 γράφοντας για το θρυλικό περιοδικό ΜΑΣΚΑ (όπου αργότερα έγινε Διευθυντής Συντάξεως για 11 χρόνια) και το ΜΥΣΤΗΡΙΟ καθώς και άλλα μεγάλα ελληνικά περιοδικά (ΕΜΠΡΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΔΑ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΠΡΩΤΟ, ΜΠΟΥΚΕΤΟ,ΦΑΝΤΑΖΙΟ κ.α). Πρωτοεμφανίσθηκε στo περιοδικό «Μάσκα» το 1955. Το πρώτο διήγημα που έγραψε στη "Μάσκα" ήταν μια περιπέτεια του χαρακτήρα "Λέμι Κόσιον". Συνέχισε στο «Μυστήριο» (1958 – 1963) και ακολούθως διαδέχθηκε τον Απόστολο Μαγγανάρη στη «Μάσκα» ως διευθυντής συντάξεως τα έτη 1963 – 1974. Έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος το πρώτο αστυνομικό σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης με τίτλο «ο δολοφόνος που έκλαιγε», εν συνεχεία έγραψε το «Μαύρο κλειδί» αλλά και τη σειρά «Ποιος είναι ο ένοχος». Εργάσθηκε στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αγγλία όπου έζησε 27 χρόνια συγγράφοντας δυο βιβλία περιπέτειας για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου "New English Library". Το 1998 σε συνεργασία με τον Κώστα Καββαθά, εξέδωσε το περιοδικό "Μάσκα του Τζίμμυ Κορίνη". Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.

Αποτέλεσμα εικόνας για στα οπλα στα οπλα να παρουμε τα σκοπια

«Καλά να πάθουμε, αφού δεν κατακτήσαμε τα Σκόπια!»


Μάλλον είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Τα λάθη μας συνεχή! Είχαμε την απρονοησία να αφήσουμε να περάσουν 27 χρόνια, χωρίς να κατακτήσουμε διά των όπλων την ΠΓΔΜ και να ξεμπερδέψουμε έτσι μια και καλή. Νωρίτερα, η χούντα αρκέστηκε στην απαγόρευση της ομιλίας της σλαβομακεδονικής γλώσσας και των «χάλκινων» της Γουμένισσας, αντί να προχωρήσει σε μια… εθνοκάθαρση των «ντόπιων» σλαβόφωνων. Αφού ολόκληρη η Μακεδονία στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου μάς ανήκε και αφού ακόμη και σήμερα «είναι μόνο μία και ελληνική», πώς είναι δυνατόν να βρισκόμαστε σήμερα στη δυσάρεστη θέση να λάβουμε υπόψη –άκουσον, άκουσον!– τις ανάγκες και τα δικαιώματα των γειτόνων μας;
Ας σοβαρευτούμε όμως τώρα. Είναι φως φανάρι πως κάτι τρέχει με την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Είναι αλήθεια επίσης πως σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων Μακεδόνων, όντας Μικρασιάτες, Θρακιώτες και Πόντιοι μετρούν μόλις 96 χρόνια εγκατάστασης στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας, ενώ οι Σλάβοι γείτονές μας μετρούν κοντά 1.400 χρόνια στο δικό τους. Βέβαια, είναι εύκολα εξηγήσιμες κι ακόμη ευκολότερα χειραγωγήσιμες οι ευαισθησίες όλων όσοι έχουμε μεγαλώσει με τις τραγικές μνήμες της προσφυγιάς και των χαμένων πατρίδων.
Κάπως έτσι όμως βρίσκουμε απίστευτα προκλητική την ευχή του Ζόραν Ζάεφ περί διδασκαλίας της «μακεδονικής» γλώσσας στα ελληνικά σχολεία, ενώ θεωρούμε φυσικό να διδάσκεται η ελληνική γλώσσα στα δικά τους, για τους Ελληνες απόγονους του Δημοκρατικού Στρατού που πέρασαν τα σύνορα ηττημένοι το 1949. Επιπροσθέτως, παραβλέπουμε πως η αναφορά του στους «Μακεδόνες του Αιγαίου» ανασκευάστηκε πάραυτα, μετά την παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα, που είναι και ο κατ’ εξοχήν εγγυητής της συμφωνίας.
Σε τελική ανάλυση, όμως, το ζήτημα έγκειται στο πώς θες να δεις το Μακεδονικό στην εξέλιξή του, τη Συμφωνία των Πρεσπών ή τη θέση σου στον κόσμο: με αυτοπεποίθηση και ρεαλισμό ή φοβικά. Και δεν είναι λίγοι οι Ελληνες που δεν επέτρεψαν στον εαυτό τους να δει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του αμυντισμού και της ηττοπάθειας. Οπως μας θύμισε μόλις προχθές ο έγκριτος Πάσχος Μανδραβέλης στην «Καθημερινή», ο Παύλος Μελάς, ο θρυλικός αξιωματικός του Μακεδονικού Αγώνα, στις επιστολές του στη γυναίκα του Ναταλία το 1904 ονόμαζε «μακεδονικά» τη γλώσσα των ντόπιων της δυτικής και κεντρικής Μακεδονίας. Τα ίδια έγραφε δεκαπέντε χρόνια αργότερα και ο αντικομμουνιστής Στράτης Μυριβήλης, όταν περιέγραφε στο καλύτερο ίσως μυθιστόρημα της ελληνικής γλώσσας, τη «Ζωή εν τάφω», τους ντόπιους Σλαβομακεδόνες. Ελεγε λοιπόν, υπηρετώντας στο μακεδονικό μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πως «…αυτοί εδώ οι χωριάτες, δε θέλουν νάναι μήτε ‘‘Μπουλγκάρ’’, μήτε ‘‘Σρρπ’’, μήτε ‘‘Γκρρτς’’. Μοναχά ‘‘Μακεντόν ορτοντόξ’’».
Αλλά κι ο συντηρητικότατος Ευάγγελος Αβέρωφ το 1959 όταν απαντούσε σε κάποιον βουλευτή για την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας στη Γιουγκοσλαβία, στο πλαίσιο συζητήσεων στη Βουλή για μια σειρά ελληνο-γιουγκοσλαβικών συμφωνιών, είπε αφοπλιστικά: «Η μακεδονική γλώσσα, η οποία ομιλείται εις τα Σκόπια έχει και γραμματικήν και συντακτικόν… Κατά ποίαν λογικήν θα ηθέλατε η ελληνική κυβέρνησις να είπη εις την γιουγκοσλαβικήν (κυβέρνηση), για μίαν γλώσσαν την οποίαν το σύνταγμα έχει μεταξύ των επισήμων γλωσσών, να είπη ότι εγώ θέλω να την καταργήσετε; Είναι ωσάν να είπωμεν ότι πρέπει να καταργηθή το Σύνταγμά της». Αλλά και κανένας Ελληνας δεν ενοχλήθηκε ή ένιωσε εθνικά απειλούμενος όταν στη διάσκεψη του ΟΗΕ, που έγινε μάλιστα στην Αθήνα το 1977, αναγνωρίστηκε και καταγράφηκε η μακεδονική γλώσσα στους καταλόγους του Οργανισμού.
Και πραγματικά εντυπωσιάζει το πόσο μειώνεται η εθνική μας αυτοπεποίθηση, όσο πλησιάζουμε τα 200 χρόνια από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους: για κάποιον περίεργο ψυχολογικό λόγο αυτά τα δύο είναι αντιστρόφως ανάλογα. Και αυτό παρότι σήμερα, είμαστε μια χώρα σε πολύ μεγάλο βαθμό εθνικά, γλωσσικά και θρησκευτικά ομοιογενής, που επιπροσθέτως προστατεύεται για πολλές δεκαετίες από τις πιο ισχυρές συμμαχίες του πλανήτη, όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Πράγματα που προφανώς δεν ίσχυαν στον ίδιο βαθμό όταν έγραφαν, πολιτεύονταν ή πολεμούσαν όλοι οι παραπάνω.
Πολλοί σήμερα φαίνεται να ξεχνούν πως αν δεν έχεις και δεν πασχίζεις να δημιουργήσεις αλύτρωτους, δεν πρέπει να φοβάσαι τον αλυτρωτισμό. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Οι προφάσεις όμως θέλω να ελπίζω ότι δεν ισχύουν και για τους συντρόφους μου στο Ποτάμι. Θέλω να ελπίζω επίσης πως κανείς μας δεν θα πέσει στην παγίδα μιας καθημερινά κλιμακούμενης «υστερίας», που οικοδομείται από κομματικά επιτελεία και τον στρατευμένο Τύπο για τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Όσοι σήμερα, χρησιμοθηρικά και απολύτως υποκριτικά, ψάχνουν να βρουν αφορμές για να ανακαλύψουν ανύπαρκτους εθνικούς κινδύνους, θα το βρουν αύριο –ούτε καν μεθαύριο– μπροστά τους. Ας προστατεύσουν λοιπόν τη σοβαρότητά τους όλοι εκείνοι που ομνύουν στον ορθό λόγο και στον φιλελευθερισμό. Για τον ευρύτερο χώρο μας δε, είναι θέμα αυτοσεβασμού, συνέπειας και σοβαρότητας.
* Σπύρος Δανέλλης, Βουλευτής Ηρακλείου με το Ποτάμι και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος
Πηγή: ΕΦΣΥΝ

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2018

Εν τω ρωποπωλείω οι παίδες ηκροώντο ρωποπερπερήθρων ευηθειών

Μαθητές της σχολής του Άδωνι διάβασαν αρχαία ελληνικά σε σκυλιά!

 

 

 

 

 

 

Ο Άδωνης και τα σκυλιά που άκουσαν αρχαία Ελληνικά! - Χαμός πλάκας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ...




 ΓΛΩΣΣΑΡΙ

ρωποπωλείον = μαγαζάκι, ψιλικατζίδικο
ρωποπερπερήθρα  = ακατάσχετες φλυαρίες και βλακείες
εύήθεια= χαζομάρα
δρομάς= η πόρνη του δρόμου
ορώ=βλέπω
λείχω= γλείφω
ηδονοθήκη= το αιδοίο

Η Ιστορία της Τέχνης του 17ου αι., δε θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί αν δεν συμπεριλαμβανόταν ο Ντιέγο Βελάθκεθ μέσα στις σελίδες της...

Το πιο σημαντικό εύρημα μετά τον Δίσκο της Φαιστού

Κνωσός: Ανακαλύφθηκε κυκλική στεφάνη από ελεφαντοστό, το πιο σημαντικό εύρημα μετά τον Δίσκο της ΦαιστούΑποτέλεσμα εικόνας για Δίσκο της Φαιστού



  Πηγή: neakriti.gr
Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018  Κνωσός: Ανακαλύφθηκε το πιο σημαντικό εύρημα μετά τον Δίσκο της Φαιστού - ΦΩΤΟ
Μεγάλη ανακάλυψη με φόντο την Κνωσό καθώς οι ερευνητές μιλούν για σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα.
Σύμφωνα με τον ερευνητή αιγαιακών γραφών δρ. Μηνά Τσικριτζή πρόκειται για η κυκλική στεφάνη από ελεφαντοστό, το πιο σημαντικό εύρημα μετά τον Δίσκο της Φαιστού.

Αποτέλεσμα εικόνας για ερευνητή αιγαιακών γραφών δρ. Μηνά Τσικριτζή
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Τσικριτζής
 «σας ενημερώνω για την σημαντική ανακάλυψη της αρχαιολόγου Αθανασίας Κάντα στην Κνωσό.Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαιολόγος Αθανασία Κάντα


Το σημαντικότερο πέρα από τα άλλα ευρήματα, είναι η κυκλική στεφάνη από ελεφαντοστό που έχει την μεγαλύτερη επιγραφή τελετουργικού και θρησκευτικού περιεχομένου μέχρι τώρα με συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α. Περιμένουμε την επιστημονική δημοσίευση από τον T.G. PALAIMA Αποτέλεσμα εικόνας για T.G. PALAIMA
για να δούμε την μεταγραφή των συμβόλων που φαίνονται στην παρακάτω εικόνα: Το εύρημα αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό μετά τον Δίσκο της Φαιστού».

Kλέφτες Καταστημάτων: Το κινηματογραφικό αριστούργημα που δεν πρέπει να χάσεις!

Της Μαρίας Γαβαλά*
Πηγή: parallaximag.gr




Τι είναι προτιμότερο για ένα εξάχρονο παραμελημένο και κακοποιημένο κοριτσάκι; Να ζει με τους πραγματικούς του γονείς, που δεν είναι κλέφτες αλλά δεν το αγαπούν και το κακομεταχειρίζονται, ή με μια οικογένεια λωποδυτών, η οποία ζει λαθραία, με μακαριότητα, σε μια παράγκα-καπερναούμ, σε ένα θολό και ύποπτο περιβάλλον πλήρους αντικανονικότητας;
Πρόκειται για μια οικογένεια του ιαπωνικού υπο-προλεταριάτου, η οποία το περιμαζεύει και το «υιοθετεί», ανυστερόβουλα, προσφέροντάς του όλο τον σεβασμό, τη φροντίδα και την τρυφερότητα, αξίες και προσφορές που αυτονόητα οφείλονται σε ένα παιδί. Τα μέλη αυτής της αλλόκοτης, σε ασφυκτικό συγχρωτισμό, οικογένειας είναι όλα όσα μπορεί να περιλαμβάνει το εναντίον τους επίσημο κατηγορητήριο, όχι όμως καθάρματα.

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι περισσότερο «σωστοί άνθρωποι» από κάθε άλλον νορμάλ και ευυπόληπτο πολίτη. Άρα, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, εκείνο που υψώνεται ως έμβλημα (ηθικής κυρίως τάξεως), είναι μια κλίμακα, με κατώτερο και ανώτερο σκαλοπάτι, και με ενδιάμεσες στάσεις (όλη η γκάμα του ανθρώπινου ψυχικού κόσμου).
Πόσο ήσυχα, όμως, μπορούν να κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι, που για να επιβιώσουν, ακολουθούν διάφορες (και ανεξιχνίαστες μέχρι τέλους) ποντικότρυπες αμοραλισμού; Κλέβουν απ’ τα ράφια των μαγαζιών, αδειάζουν τσέπες, βουτάνε κι αρπάζουν ό,τι μπορούν, απ’ όπου μπορούν, ωθώντας παράλληλα κι ανήλικους σε παραβάσεις, κρύβοντας με επιμέλεια και καπατσοσύνη διάφορα ένοχα μυστικά, και έχοντας μετατρέψει την αυλή της τρώγλης τους σε νεκροταφείο; Άλλοτε φυσικός θάνατος κι άλλοτε φονικό, έστω και για λόγους άμυνας.
Όταν και το σχολείο αντικαθίσταται απ’ την αγοραία μαθητεία στην απάτη, ή τον εξιμπισιονισμό σε peep show για τη νεαρή κοπέλα με την ποδιά μαθήτριας, τότε η όποια υποτυπώδης τάξη των πραγμάτων αναποδογυρίζεται εξ ολοκλήρου, ενώ η αποκάλυψη αυτής της ιδιότυπης σφηκοφωλιάς λαθρόβιων μικρο-εγκληματιών είναι θέμα χρόνου. Από κει κι ύστερα, το είδος και τα μεγέθη των παραβάσεων, όπως και η αποκατάσταση της εννομίας (με κάθε ερωτηματικό, από μεριάς του σκηνοθέτη) είναι δουλειά της αστυνομίας και των δικαστών (βλέπε και την ανάλογη θεματική στην ταινία «Το τρίτο έγκλημα», 2017, του Kore-eda: μεταξύ άλλων και η δυσχέρεια απόδοσης δικαιοσύνης εντός του δικαστηρίου).

Εκείνο όμως που έχει πρωτεύουσα σημασία στην ταινία του Kore-eda είναι οι δύο όψεις του καθρέφτη. Πόση αθωότητα εμπεριέχεται, εν τέλει, σ’ αυτό το οικοδόμημα, το θεμελιωμένο πάνω στην καταπάτηση των νόμων; Ποιες «αρετές» μετράμε να συμβαδίζουν, αρμονικά, με παράπλευρες «κακίες»; Πόση καλοσύνη υπάρχει για να αναμετρηθεί με την ατιμία; Πόση ευγένεια, απέναντι ή πλάι στην αθλιότητα; Και πόσο αποστομωτική μπορεί να είναι η απάντηση του επί κεφαλής αυτής της οικογένειας του περιθωρίου, της οποίας οι δυνατοί αρμοί δεν είναι πάντα οι δεσμοί αίματος: «τους μαθαίνω να κλέβουν επειδή δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να τους μάθω».

Ο άνθρωπος, πράγματι, είναι ένα αίνιγμα (κάτι που απασχολεί βασανιστικά τον δημιουργό), που το καθιστούν ακόμη πιο δυσεπίλυτο, η ανέχεια, η έλλειψη στοιχειωδών ανέσεων ζωής, η αμορφωσιά και η πολυπλοκότητα της σύνθεσης του ευάλωτου πληθυσμού των μεγαλουπόλεων.
Ο Kore-Eda έχει χαρακτηρισθεί καλλιγράφος συναισθημάτων ή και διάδοχος του Οzu. Λογικό. Κατά την άποψή μου, αυτό που τον κάνει πολύ σημαντικό κινηματογραφιστή της εποχής μας είναι η μοναδικότητα της μεθόδου του να ανιχνεύει, στα δύσβατα και δαιδαλώδη μονοπάτια των αστικών τοπίων, τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, και τις δυσκολίες διαβίωσης και συνύπαρξης των ανθρώπων. Να τοποθετεί σε πρώτο πλάνο την παιδική ηλικία, κινηματογραφώντας (και αποκαλύπτοντας) πρόσωπα, σώματα και ψυχές παιδιών, με απαράμιλλη διεισδυτικότητα, στοργή και ευγένεια.
Και κάτι ακόμη που, κάθε φορά, βλέποντας ταινία του, μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο τρόπος τοποθέτησης των ηθοποιών (ανηλίκων και ενηλίκων) μέσα στο κάδρο, έτσι που τα πρόσωπα να μεταδίδουν, ανεμπόδιστα, ενέργεια στον χώρο, ενώ ο χώρος, απ’ τη μεριά του, ανταποδίδει την προσφορά. Είτε πρόκειται για χιόνι, είτε για την άμμο της θάλασσας, είτε για βροχή είτε για λιακάδα, είτε για πόλη είτε για εξοχή, πάντα υπάρχει η δυνατή παρουσία ενός «φασματικού» παρτενέρ-καταλύτη.
Θα έλεγα, ότι ο Kore-eda είναι, εκτός από σπουδαίος ψυχογράφος-καλλιγράφος, και ένας απ’ τους σημαντικότερους εικαστικούς του σύγχρονου κινηματογράφου.
Δείτε το trailer της ταινίας:


*Η Μαρία Γαβαλά είναι σκηνοθέτης -συγγραφέας. Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορεί το μυθιστόρημα της “Κόκκινος Σταυρός”

.:BiblioNet : Γαβαλά, Μαρία