Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2017

Η περίφημη καλλιτεχνική κολεκτίβα του Βελγίου Peeping Tom στη Θεσσαλονίκη!

Οι Peeping Tom, η καλλιτεχνική κολλεκτίβα από το Βέλγιο, έρχονται στην Ελλάδα, καλεσμένοι του φετινού φεστιβάλ των Δημητρίων, για να παρουσιάσουν στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την παράσταση Moeder (Μητέρα).

Ημερομηνία:17/10/ 2017

Τοποθεσία:

Eισιτήρια:

Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Η παράσταση Moeder έχει περιγραφεί σαν έργο σπάνιας μοναδικότητας και όσοι το παρακολούθησαν αναφέρονται στις διαδοχικές συναισθηματικές κλειδαρότρυπες που ξεκλειδώνει. Τρανταχτά γέλια, βουβοί λυγμοί, συγκίνηση και ενθουσιασμός είναι ορισμένες μονάχα από τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει στο κοινό των ευρωπαϊκών σκηνών το Moeder.
Τεχνικά άρτιοι, αστείοι και σοκαριστικοί ταυτόχρονα, κωμικοί και τραγικοί σε απολαυστικές δόσεις, οι Peeping Tom συγκαταλέγονται στις πλέον αξιοσημείωτες χορευτικές ομάδες του διεθνούς χώρου. Το Moeder ανήκει ακριβώς στο είδος της παράστασης η οποία άπτεται της προβληματικής τους, καθώς εξερευνά τα θέματα των οικογενειακών σχέσεων, του διανοητικού κόσμου και της ψυχολογικής διάστασης των χαρακτήρων, στοιχεία που δεσπόζουν στη δραματουργία της κολεκτίβας από το Βέλγιο.
Όντας το δεύτερο μέρος του τρίπτυχου οικογενειακών πορτρέτων που ξεκίνησαν με το Vader και ολοκληρώνονται το 2019 με το Kind (Παιδί), η Μητέρα της σκηνοθέτριας Gabriela Carizzo αποτυπώνει στη μητρική φιγούρα το σώμα σαν αποθήκη, στα όρια της οποίας συνειδητές και ασυνείδητες λειτουργίες συμπλέκονται, συγκρούονται, και εν τέλει καθορίζουν την ίδια μας την ύπαρξη. Χορός, μουσική και θέατρο αλληλοσυμπλέκονται με θεαματικούς τρόπους στη Μητέρα των Peeping Tom, η οποία στην ουσία είναι η κάθε μητέρα.

Η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά άνω των 10 ετών.

Πηγή πληροφοριών:  culturenow.gr

Τραγούδια που αγαπήσαμε


 Πώς να σου πω αντίο;

Σε καμιά περίπτωση  δε θέλω 
να αντιδρώ γρήγορα και λαθεμένα
Γι΄αυτό εξήγησέ μου  λίγο καλύτερα
πώς να σου πω "αντίο".


Καρδιά έχω από τσακμακόπετρα
που βγάζει σπίθες
η δική σου  από πυρέξ
είναι πυρίμαχη
Μπερδεμένη για τα καλά  δεν θέλω
μ΄ένα "αντίο" να δώσω τη λύση

Ξέρω μια αγάπη παλιά
δεν έχει  καμιά τύχη
Μα για μένα μια
εξήγηση θα ήταν πιο καλή

Σε καμιά περίπτωση  δε θέλω 
μπροστά  σου να δείξω καθαρά τα μάτια  μου
Πίσω από ένα μαντήλι, θα ξέρω καλύτερα
Πώς να πω αντίο
Πώς να πω αντίο
Έβαλες στη μαύρη λίστα
τις λευκές μας νύχτες
τα γκρι-μπλε πρωινά μας
Μα για μένα μια
εξήγηση θα ήταν πιο καλή


Σε καμιά περίπτωση  δε θέλω 
μπροστά  σου να δείξω καθαρά τα μάτια  μου
Πίσω από ένα μαντήλι, θα ξέρω καλύτερα
Πώς να πω αντίο
Πώς να πω αντίο
Πώς να πω αντίο

Αναζητήστε και δείτε αυτήν την ταινία

Αποτέλεσμα εικόνας για η καλη συζυγος ταινιαΚΑΛΗ ΣΥΖΥΓΟΣ

94 λεπτά
Δράμα
Σερβία
2016

Σκηνοθεσια

Μιργιάνα Καράνοβιτς

Υπόθεση

Η Μιλένα είναι μια αξιοσέβαστη μητέρα και νοικοκυρά μέσης ηλικίας , που ζει μια άνετη ζωή στα προάστια του Βελιγραδίου, έχοντας στο πλάι της έναν εύπορο επιχειρηματία απροσδιόριστων δραστηριοτήτων και δύο ενήλικα  παιδιά (κόρη και γιος)  , ενώ μία ακόμα κόρη διαπρέπει στην Τέχνη ζώντας αυτόνομα στο Βελιγράδι . Η τακτοποιημένη ζωή της περιλαμβάνει μια ευχάριστη ρουτίνα γεγονότων που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα του σπιτιού, την περιποίηση συγγενών και φίλων , τον εκκλησιασμό και την τακτική συμμετοχή στην τοπική χορωδία.
Η ευτυχισμένη ζωή της  Μιλένα θα τιναχτεί στον αέρα από δύο τυχαία γεγονότα :πρώτον  θα ανακαλύψει, σε μια ξεχασμένη βιντεοκασέτα σε κάποιο συρτάρι, ότι ο άντρας της  ήταν ο πρωταγωνιστής  στην εν  ψυχρώ δολοφονία μερικών μουσουλμάνων , κατά την περίοδο της εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν οι υπερεθνικιστές Σέρβοι στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας,  και , αμέσως μετά,  ότι έχει καρκίνο και πρέπει να εγχειριστεί αμέσως χάνοντας  και τους δύο μαστούς .
Τίποτε πια από εδώ και μπρος δε θα  είναι το ίδιο για τη Μιλένα. Η συγκλονισμένη από τα δύο σοκ  γυναίκα πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της άμεσα  και αυτό θα το κάνει με τρόπο που θα την οδηγήσει στη δική της αυτοκάθαρση.
Η ταινία "Καλή σύζυγος" είναι μια θαυμάσια (σκηνοθετικά και ερμηνευτικά)     προσπάθεια της Μιργιάνα Καράνοβιτς να αναμετρηθεί με το ένοχο παρελθόν μιας ολόκληρης κοινωνίας , που ενθάρρυνε με το πρόσχημα  του πατριωτισμού ορδές  κοινών δολοφόνων που  προέβησαν σε ανήκουστες θηριωδίες στη Βοσνία , όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της  "Υπόθεσης Σκορπιός" με τους έξι δολοφονημένους, αλλά κυρίως  της μαζικής  σφαγής στη Σρεμπρένιτσα.
Gerontakos

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ 


«Η ιδέα για την ταινία ΚΑΛΗ ΣΥΖΥΓΟΣ προέρχεται από την πραγματική υπόθεση «Σκορπιός». Το 1995 αποκαλύφθηκε ότι αυτή η ειδική ομάδα της Σέρβικης αστυνομίας συνέλαβε και εκτέλεσε 6 Βόσνιους, εκ των οποίων οι τρεις ήταν ανήλικοι. Η υπόθεση βγήκε στο φως από μια βιντεοκασέτα VHS  στην οποία είχαν καταγραφεί τα πάντα και ήρθε στην δημοσιότητα πολλά χρόνια μετά  το γεγονός.  Στην πορεία αποδείχθηκε ότι όλοι οι εγκληματίες ήταν από το ίδιο χωριό και γνωρίζονταν από τα παιδικά τους χρόνια. Έτσι, ενώ η ιδέα προήλθε από αυτή την αποκάλυψη, ή ίδια η ιστορία χρησιμοποιείται  στην ταινία περισσότερο ως καταλύτης που ωθεί την ηρωίδα να αμφισβητήσει όλα τα δεδομένα της ζωής της μέχρι εκείνη την στιγμή. Η ΚΑΛΗ ΣΥΖΥΓΟΣ δεν είναι μια ταινία για τον πόλεμο και τα εγκλήματα κατά πολιτών. Παρατηρεί τις δυσλειτουργικές οικογένειες εκείνων που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα. Η ταινία αφηγείται την «αφύπνιση»  της Μιλένας και την έξοδό της από τον «παράδεισο» των προαστίων, στον οποίο έχει βολευτεί. Η ιστορία που θέλω να διηγηθώ είναι στην πραγματικότητα η ιστορία όλων αυτών των συμβιβασμών που κάνουμε, χωρίς ποτέ να σκεφτόμαστε το τίμημα. Είναι η ιστορία όλων αυτών των ανθρώπων,  που περνούν την ζωή παριστάνοντας ότι δεν βλέπουν τι συμβαίνει μπροστά τους, απλώς γιατί δεν συμβαίνει στους ίδιους. Αυτοί που δεν κάνουν τίποτα για να αποτρέψουν το κακό, φέρουν και οι ίδιοι ευθύνη. Ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε είναι να έρθουμε αντιμέτωποι με την αλήθεια.»
Πηγή: astorcinema.gr


Έθνος Μου Εξαίρετο!

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
 Μουσική, ερμηνεία: Σταύρος Ξαρχάκος 
Πιάνο: Νεοκλής Νεοφυτίδης 
Έργο εξωφύλλου: Γιώργος Ρόρρης
 Άλμπουμ: 7 Ελεγείες και Σάτιρες
 Μικρή Άρκτος, 2017 https://smarturl.it/xarchakos-iTunes 


Τελικά δημοκρατία
Έχει μόνο η Ελβετία
Όλοι οι άλλοι λέμε λόγια
Και κοιτάμε τα ρολόγια

 Πότε να σχολάσουμε
 Πόσα να χαλάσουμε
 Ποιους να ξεγελάσουμε
 Την καλή να πιάσουμε

Όπως είναι ο λαός του
 Έτσι είναι και ο αρχηγός του
Έτσι είναι ο κάθε τόπος
 Και ο δικός μας όπως όπως

Τελικά δημοκρατία
Έχει μόνο η Ελβετία
Όλοι λέμε άλλα
Κι έξω στέλνουμε τη μπάλα

Έθνος μου εξαίρετο
Της βουλής το αυθαίρετο
 Πες μου πούτο δήλωσες
 Κι άγρια μας ξήλωσες

 Τελικά δικτατορία
Είν' τα δάνεια τα θηρία
 Κι η Ευρώπη πάει πάσο
 Σφάξε με, αγά, ν' αγιάσω

Άρωμα ξένης λογοτεχνίας Δέκα μεταφραστές, δεκαέξι προτάσεις


Με το παρόν αφιέρωμα ολοκληρώνεται το τετραμερές αφιέρωμα του Ανοιχτού Βιβλίου [«Το πρώτο βήμα» (9 πρωτοεμφανιζόμενοι πεζογράφοι), στις 23 Σεπτεμβρίου και το δίπτυχο «Πεζογραφικό ψηφιδωτό» (30 συγγραφείς σε πρώτο πρόσωπο), στις 30 Σεπτεμβρίου και 7 Οκτωβρίου] που σκοπό είχε να σας παρουσιάσει σημαντικούς, υπό έκδοση, τίτλους ελληνικής και ξένης πεζογραφίας.
Η μεταφρασμένη λογοτεχνία δεν κρατάει μόνο τη μερίδα του λέοντος στη βιβλιοπαραγωγή μας, ταυτόχρονα διαμορφώνει αναγνωστικές συμπεριφορές αλλά και συγγραφικές συνειδήσεις.
Σήμερα, δέκα έμπειροι και ταλαντούχοι μεταφραστές, που για χρόνια μετεωρίζονται ανάμεσα σε ξένες και οικείες λέξεις, ανάμεσα στη βάσανο του αμετάφραστου και στην απόλαυση του μεταφράσιμου, μας συστήνουν δεκαέξι βιβλία που μετέφρασαν και πολύ σύντομα θα πάρουν τη θέση τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.
-----------------------------

Τρεις μεταφραστικές καταθέσεις της Μαρίας Αγγελίδου 

ΧΑΝΑ ΚΕΝΤ 
  • «Οι Καλοί» 
  • Μτφρ.: Μ. Αγγελίδου 
  • Εκδόσεις Ικαρος. 
Οι Καλοί, το δεύτερο βιβλίο της Χάνα Κεντ μετά τα Εθιμα Ταφής, είναι ένα «δεύτερο το ίδιο καλό, αν όχι καλύτερο από το πρώτο». Ηρωίδα είναι και πάλι μια γυναίκα, αυτή τη φορά στην Ιρλανδία των αρχών του 19ου αι., που έρχεται κι αυτή αντιμέτωπη με τον νόμο, όχι όμως από έρωτα ή από λαχτάρα για ζωή… αλλά από καλοσύνη.
Η Νάνσυ Ρος, που ζει στα όρια ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και στον κόσμο των ξωτικών, των Καλών, θα βρεθεί κατηγορούμενη για φριχτό έγκλημα. Η Κεντ πλάθει με ελάχιστα στοιχεία έναν κόσμο που φαντάζει πιο αληθινός από τη χειροπιαστή πραγματικότητα γύρω μας. Στις λεπτομέρειές του, στις ανάγκες και στους φόβους του, στις ελπίδες και στις φαντασίες του. Σαν τα Εθιμα Ταφής, έτσι και Οι Καλοί είναι βασισμένοι σε πραγματική ιστορία. Και σαν τα Εθιμα Ταφής, είναι κι αυτοί πραγματική λογοτεχνία.
ΜΙΧΑΕΛ ΚΟΥΜΠΦΜΥΛΕΡ 
  • «Το Μεγαλείο της Ζωής» 
  • Μτφρ.: Μ. Αγγελίδου 
  • Εκδόσεις Αγρα. 
Είναι η μυθιστορηματική αφήγηση των τελευταίων λίγων μηνών της ζωής του Φραντς Κάφκα. Μια λογοτεχνική βιογραφία, λοιπόν, που διαλέγει ν’ αφηγηθεί όχι τη ζωή, αλλά τον θάνατο του ήρωά της. Η νεαρή Ντόρα Ντιαμάντ θα γνωρίσει τον Φραντς στο παραθαλάσσιο Μύριτς και θα τον ακολουθήσει από σπίτι σε σπίτι κι από σανατόριο σε σανατόριο ώς το τέλος του.
Και παρ’ όλον τον πόνο και την ασφυξία (τη συχνά κυριολεκτική) που σημάδεψε αυτόν τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Κάφκα, ο Κούμπφμυλερ περιγράφει με λιτό και λιγόλογο ύφος, σχεδόν σαν πολεμικός ανταποκριτής, έναν έρωτα που σφύζει από ζωή και δύναμη ώς την τελευταία στιγμή, ισορροπώντας στο χείλος της απελπισίας χωρίς να της παραδίνεται ποτέ˙ και προσπαθώντας να βρει δρόμο και να προχωρήσει μέσα σ’ έναν κόσμο που (επίσης κυριολεκτικά) καταρρέει: στο Βερολίνο και στην (καθόλου χρυσή) Πράγα του Μεσοπολέμου.
ΤΖΟΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ 
  • «Ο Αύγουστος» 
  • Μτφρ.: Μ. Αγγελίδου 
  • Εκδόσεις Gutenberg. 
Αφηγείται την ιστορία της ζωής ενός λεπτοκαμωμένου και φιλάσθενου νεαρού, που στα δεκαεννιά του χρόνια «κληρονομεί» τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου: τη Ρώμη του Ιούλιου Καίσαρα. Ο νεαρός Οκτάβιος θα αναμετρηθεί με μυθικές μορφές, όπως ο Βρούτος, ο Κικέρωνας, ο Μάρκος Αντώνιος.
Κυρίως όμως θ’ αναμετρηθεί με τον ίδιον τον εαυτό του. Το επιστολικό μυθιστόρημα του Γουίλιαμς ζωντανεύει την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον θάνατο του Ιούλιου Καίσαρα ώς τις τελευταίες μέρες του Οκταβιανού Αυγούστου, τις σκευωρίες της Αυλής, τις ίντριγκες των συγκλητικών και των πραιτόρων, τις εκστρατείες των λεγεώνων στα πέρατα της γνωστής Γης.
Ο απλός και σίγουρος λόγος του Γουίλιαμς, η ισορροπία του ανάμεσα στην ιστορική αλήθεια και τη μυθοπλασία, μας ταξιδεύουν σαν πραγματική Μηχανή του Χρόνου στη Ρώμη του τελευταίου προχριστιανικού αιώνα, ζωγραφίζοντας όχι μόνο το πειστικό, ολοζώντανο, πορτρέτο ενός δυνατού ανθρώπου, αλλά και το εξίσου πειστικό και ολοζώντανο πολύπτυχο μιας ολόκληρης εποχής.
------------------------

Ο νεαρός συγγραφέας ορθώνεται παντοδύναμος

Της ΕΦΗΣ ΚΟΡΟΜΗΛΑ
ΓΚΙΣΤΑΒ ΦΛΟΜΠΕΡ 
«Η γυναίκα του κόσμου και άλλες ιστορίες» 
  • Μτφρ.: Ε. Κορομηλά 
  • Εκδόσεις Gutenberg. 
Ο Φλομπέρ έγραψε τα πέντε κείμενα που περιλαμβάνονται σε αυτό το βιβλίο ανάμεσα στα δεκαπέντε και τα δεκαοκτώ του χρόνια. Κεντρικό θέμα όλων τους είναι ο θάνατος, που πότε παίρνει τη μορφή της Γυναίκας του κόσμου, πότε σέρνει τον Χορό των νεκρών, πότε φέρνει σε σύγκρουση το άψυχο με το άυλο στο Δαιμονικό όνειρο, πότε στοιχειώνει μια αθώα κοπέλα στη Μνηστή και στο μνήμα και πότε γίνεται ένα συμβολικό bras de fer ανάμεσα σε δύο μέθυσους.
Τι μπορεί να γονιμοποίησε τη φαντασία του προς αυτή την κατεύθυνση, πέρα από τη μελαγχολία που νιώθουν συχνά οι έφηβοι και από το ρεύμα του φρενήρους ρομαντισμού της εποχής του; Την απάντηση τη δίνουν τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας: ο συγγραφέας μεγάλωσε μέσα σχεδόν στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Ρουέν, και οι σκηνές αρρώστιας, θανάτου αλλά και ανατομίας ήταν ουσιαστικά οι πρώτες παραστάσεις των παιδικών του χρόνων. Γι’ αυτόν, ο θάνατος γειτνίαζε πάντοτε με τη ζωή. Αυτή η εξοικείωση τον έκανε να αναπτύξει μια υλιστική προσέγγιση της ζωής και να ακονίσει τον κυνισμό του.
Στοιχεία που χαρακτηρίζουν όχι μόνο τα νεανικά γραπτά του, αλλά και τα έργα της ωριμότητάς του. Μέσα στη ζοφερή ατμόσφαιρα που ζωγραφίζει με την πένα του, ο νεαρός συγγραφέας ορθώνεται σαρκαστικός, σκωπτικός και με μια αίσθηση παντοδυναμίας, θα έλεγε κανείς.
--------------------

Πιο επίκαιρο από ποτέ

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΠΡΙΩΤΗ

ΕΡΝΣΤ ΒΑΪΣ 
«Ο αυτόπτης μάρτυρας» 
  • Μτφρ.: Αλ. Κυπριώτης 
  • Εκδόσεις Σκαρίφημα. 
Στις 14 Ιουνίου 1940 ένας 58χρονος άνδρας βλέπει από το δωμάτιο του ξενοδοχείου του, όπου έχει καταφύγει, τα γερμανικά στρατεύματα να εισβάλλουν πανηγυρικά στο Παρίσι. Παίρνει δηλητήριο, μπαίνει στην μπανιέρα και κόβει τις φλέβες του. Την επόμενη ημέρα πεθαίνει στο νοσοκομείο. Ηταν ο γιατρός και συγγραφέας Ερνστ Βάις, Αυστριακός εβραϊκής καταγωγής.
Δύο χρόνια πριν είχε ολοκληρώσει το τελευταίο έργο του και το είχε φυγαδέψει στο εξωτερικό. Οπως έγραφε σ’ έναν φίλο του, επρόκειτο «για ένα μυθιστόρημα με γιατρούς (της Ψυχιατρικής), στο οποίο παίζει κάποιον ρόλο ο Χίτλερ˙ δεν είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά κατά κάποιον τρόπο περιστρέφεται γύρω απ’ αυτόν.
Δύσκολα νομίζω ένας εκδοτικός οίκος εδώ ή στην Ολλανδία θα βρει το θάρρος να βγάλει κάτι τέτοιο». Πέρασαν 25 χρόνια, για να εκδοθεί «Ο αυτόπτης μάρτυρας». Η ψυχολογική ανατομία του νεαρού υποδεκανέα Χίτλερ, των πιστών οπαδών του και της επικράτησης του εθνικοσοσιαλισμού καθιστούν σήμερα τον «Αυτόπτη μάρτυρα» πιο επίκαιρο από ποτέ.
----------------------------

Τρεις μεταφραστικές καταθέσεις του Αχιλλέα Κυριακίδη

ΓΚΑΣΤΟΝ ΦΙΟΡΔΑ 
«Η συνωμοσία Μπόρχες»
(«Borges y el Pacto Sur») 

  • Μτφρ.: Αχ. Κυριακίδης 
  • Εκδόσεις opera. 
Πατώντας γερά σε μερικά από τα αρχετυπικά διηγήματα του μεγάλου Αργεντινού («Τα κυκλικά ερείπια», «Πιερ Μενάρ, συγγραφεύς του “Δον Κιχώτη”», «Ο Μπόρχες κι εγώ», «Ο άλλος»), ο επίσης Αργεντινός Γκαστόν Φιόρδα αποτολμά ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί χαριέντως ανάμεσα στο φιλολογικό ψευδοδοκίμιο και στο μεταφυσικό θρίλερ.
Αφετηρία του, η σκανδαλώδης εικασία ότι αυτή η μείζων προσωπικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε ως έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές, πεζογράφους και ποιητές του 20ού αιώνα δεν ήταν παρά ένα κατασκεύασμα της ομάδας του περίφημου περιοδικού «Sur», ένας ατάλαντος συγγραφίσκος που απλώς υπέγραφε τα διηγήματα και τα ποιήματα της ομάδας, με το όνομα Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Λεπτό χιούμορ, «αστυνομικές» ανατροπές και απίστευτο αφηγηματικό… θράσος!
ΖΑΝ ΕΣΝΟΖ 
«Ειδική απεσταλμένη»
(«Envoyée spéciale») 

  • Μτφρ.: Αχ. Κυριακίδης 
  • Εκδόσεις Iκαρος. 
Μετά την αριστουργηματική «βιογραφική» τριλογία (Ραβέλ, Ζάτοπεκ, Τέσλα) και το πιο πυκνό, λιτό και χαμηλόφωνο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί ποτέ για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο («14»), ο σπουδαιότερος στιλίστας των γαλλικών γραμμάτων επιστρέφει στο είδος όπου θήτευσε παραπάνω από ευδόκιμα.
Το φρεσκότατο (η λέξη με όλες της τις έννοιες) μυθιστόρημά του είναι ένα περιπετειώδες οδοιπορικό στους δαιδάλους του τυχαίου, του παρισινού μετρό και, κυρίως, του αειμετάβολου χάρτη της διεθνούς πολιτικής, καθώς, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια τραγουδίστρια ποπ της μιας (αλλά κολοσσιαίας) επιτυχίας επιστρατεύεται από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες για να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς της Βόρειας Κορέας! Μια… λιγωτικά ωραία αφήγηση κι ένα χιούμορ που δεν σ’ αφήνει στιγμή να ησυχάσεις και να δεις τα πράγματα ορθολογικά! Τι χρειάζεται, άλλωστε;
MΑΞ ΜΠΙΡΜΠΟΜ 
«Ινοχ Σόουμς: Μια ανάμνηση από τη δεκαετία του 1890»
(«Enoch Soames: A Memory from the Eighteen-Nineties») 
  • Μτφρ.: Αχ. Κυριακίδης 
  • Εκδόσεις Αγρα. 
Πρώτη εμφάνιση στα ελληνικά του καρικατουρίστα, δημοσιογράφου, στιλίστα δοκιμιογράφου και εξαιρετικού παρωδού πεζογράφου Max Beerbohm (1872-1956). Η νουβέλα «Ινοχ Σόουμς» είναι η πιο γνωστή της συλλογής «Seven Men» (1919) όπου πρωταγωνιστούν έξι (αργότερα οκτώ, στην έκδοση του 1950) φανταστικοί Αγγλοι πεζογράφοι του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, τους οποίους ο αφηγητής, ο ίδιος ο συγγραφέας, ισχυρίζεται ότι γνώρισε.
Ταξίδι στον χρόνο, συμφωνία με τον διάβολο και παρωδία της στάσης και του τρόπου ζωής των αισθητιστών, η νουβέλα είναι «μια μεταμοντέρνα μυθοπλασία γραμμένη πριν την εποχή της», η οποία, φυσικά, δεν ξέφυγε της προσοχής του Μπόρχες, όπως επισημαίνει στο επίμετρο της έκδοσης ο Αριστοτέλης Σαΐνης (η ψευδοδοκιμιακή υφή της καθιστά τον «διαβολιστή» Ινοχ Σόουμς πρόδρομο του μετασυμβολιστή Πιερ Μενάρ), ενώ δεν είναι τυχαίο ότι τη μιμήθηκε ο Ρεμόν Κενό και τη λάτρευε ο Ρομπέρτο Μπολάνιο.
-----------------------------

Συγκινητικά φιλοσοφημένο

Του Γ. Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ
ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΝΤΕΡΣ 
«Λήθη και Λίνκολν» 
  • Μτφρ.: Γ. Ι. Μπαμπασάκης 
  • Εκδόσεις Gutenberg. 
Το πρώτο του μυθιστόρημα. Του George Saunders. Και τι μυθιστόρημα! Βαθυστόχαστο, με ισχυρό ιστορικό έρμα, φιλοσοφημένα συγκινητικό, συγκινητικά φιλοσοφημένο. Μιλάει για την απώλεια, τον χαμό, για το πένθος. Με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια σε εύκολους συναισθηματισμούς. Διότι βάζει στο παιχνίδι και το χιούμορ. Εμπλέκει και το μεγάλο παιχνίδι της μορφής: θραύσματα λόγου μοντάρονται με ιστορικά ντοκουμέντα, άλλα αληθινά κι άλλα επινοημένα.
Ο Saunders παίζει –και τι άλλο να κάνεις όταν καταπιάνεσαι με το τι σημαίνει θάνατος– ναι, ο Saunders κερματίζει τον κόσμο για να τον συναρμολογήσει από την αρχή, έτσι ώστε να εντοπίσουμε κρυφά σημεία της μνήμης, τρόπους να αντιμετωπίζουμε την οδύνη. Ταυτόχρονα, σαν μάστορας σπουδαίος, επιχειρεί, και αυτός, μια λυτρωτική για το είδος ανανέωση της μυθιστορηματικής αφήγησης. Γίνεται, όπως μας δίδαξε και ο Thomas Bernhard, ένας επινοητικότατος μίμος των φωνών.
Δεν είναι μόνο η απώλεια του γιου αυτό που ταλανίζει τον Αβραάμ Λίνκολν. Είναι και η σχέση του με τη βία της ιστορίας, την ενδεχομένως αναπόδραστη βία, ιδίως όταν το επάγγελμά σου είναι να παρεμβαίνεις στο κύλισμά της. Ο Saunders μάς ενθαρρύνει, μέσα από το μυθιστόρημά του, να μάθουμε να κοιτάμε στα μάτια τον χαμό και να οπλίζουμε τη φαντασία μας για να τον υπερβαίνουμε, ή έστω να εξοικειωνόμαστε μαζί του.
Μεγάλη η χαρά και η τιμή μου που γύρισα αυτό το τόσο δυνατό μυθιστόρημα στη γλώσσα μας.
---------------------------

Στη «μαυρίλα» του ακραίου καλβινισμού

Της ΙΝΩ ΒΑΝ ΝΤΑΪΚ-ΜΠΑΛΤΑ
ΓΙΑΝ ΣΙΜΠΕΛΙΝΚ 
«Ο κήπος του Θεού» 
  • Μτφρ.: Ι. Βαν Ντάικ-Μπαλτά 
  • Εκδόσεις Καστανιώτη. 
Οταν ακούει κανείς τη λέξη φονταμενταλισμός, ο νους πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στον ισλαμισμό, ειδικά τα τελευταία χρόνια μετά την εμφάνιση του «Ισλαμικού κράτους». Κι όμως: φονταμενταλιστές συναντάμε σε όλες τις θρησκείες, όπως αναδεικνύει με γλαφυρό τρόπο το βιβλίο του Γιαν Σίμπελινκ Ο κήπος του Θεού. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 2005 και είχε μεγάλη επιτυχία στην Ολλανδία. Ταυτόχρονα δέχτηκε σφοδρή κριτική από την πλευρά ακριβώς των προτεσταντικών κύκλων που περιγράφονται σ’ αυτό.
Το τελευταίο, ωστόσο, δεν έχει και μεγάλη σημασία για τον μέσο αναγνώστη. Το βιβλίο, σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, περιγράφει το εξαιρετικά αυστηρό καλβινιστικό περιβάλλον στο οποίο κινείται ο πρωταγωνιστής, ο Χανς. Γεννημένος σε μια φτωχή προτεσταντική οικογένεια, με έναν ολοένα πιο βίαιο πατέρα, αποφασίζει στα δεκατέσσερά του χρόνια να εγκαταλείψει το σπίτι του και να φτιάξει τη ζωή του μακριά από την καταπίεση του πατέρα και της θρησκείας. Η τελευταία, όμως, δεν πρόκειται να τον αφήσει να ξεφύγει.
Ο Γιόζεφ Μίρας, συνάδελφός του στο φυτώριο, προσπαθεί να τον προσηλυτίσει, αρχικά χωρίς επιτυχία. Ο Χανς παντρεύεται τον νεανικό του έρωτα, τη Μάρχιε, ανοίγει δικό του φυτώριο, κάνει δύο παιδιά. Και τότε τον ξαναβρίσκει ο Γιόζεφ, και μαζί με μερικούς ομόθρησκούς του, τυλίγουν τον Χανς σε ένα ολοένα πιο ασφυκτικό δίχτυ, απ’ όπου δεν μπορεί να απελευθερωθεί. Μπροστά στον φόβο μιας αιώνιας καταδίκης στην Κόλαση, ο Χανς παραμελεί την οικογένειά του, τη δουλειά του και οι ιεροκήρυκες αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη δύναμη.
Με απλή γλώσσα, ο Σίμπελινκ περιγράφει την πορεία ζωής του ήρωά του και τη σταδιακή κάθοδο στη «μαυρίλα» του ακραίου καλβινισμού.
--------------------------

Λογοτεχνική μελέτη θανάτου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΞΕΝΑΡΙΟΥ
ΓΚΙ ΝΤΕ ΜΟΠΑΣΑΝ 
«Οι αυτόχειρες» 
  • Μτφρ.-Επιμ.: Γ. Ξενάριος 
  • Εκδόσεις Κέδρος. 
Η αυτοχειρία κατέχει κεντρική θέση σε όλο το φάσμα της λεγόμενης «λογοτεχνίας της απελπισίας». Πράξη που συχνά βρίσκεται στο κέντρο του μύθου –η Καρένινα και η Μποβαρύ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα–, η αυτοχειρία καταλύει την ιστορία, απελευθερώνοντας όλο το συναισθηματικό δυναμικό που έχει σωρευτεί στο μυθιστόρημα. Επιπλέον, στο κέντρο της χειρονομίας της αυτοκτονίας υπάρχει αυτό που βρίσκει κανείς και στην τρέλα: η διαταραχή της ταυτότητας του Εγώ, η κατάλυση της ενότητάς του.
Ο Μοπασάν, ο οποίος είχε κάνει δύο απόπειρες αυτοκτονίας, στη διάρκεια της ζωής του δοκιμάστηκε από τη μοναξιά αλλά και από την τρέλα. Παράλληλα, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο για την ψυχολογία όσο και για την, καινούργια τότε, έρευνα της παθολογίας του εγκεφάλου, παρακολούθησε μάλιστα τα μαθήματα του διάσημου δόκτορα Σαρκό στη Σαλπετριέρ. Ετσι, κατάφερε να συγκροτήσει ένα συγγραφικό σχέδιο που, από τη μια, στηριζόταν στο, οδυνηρό, βίωμα και, από την άλλη, στην περίφημη θανατολογία του, στη λογοτεχνική μελέτη του θανάτου.
Οι «Αυτόχειρες», ένας κύκλος διηγημάτων με κέντρο την εκούσια επιλογή του θανάτου, πέρα από την αισθητική τους αρτιότητα και τη θεματική τους πρωτοτυπία, αποτελούν ένα σημαντικό κλειδί για την κατανόηση όλου του αφηγηματικού προγράμματος του σπουδαίου Γάλλου διηγηματογράφου.
--------------------------

Εδώ ο μεταφραστής σωπαίνει…

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΟΥΛΟΥ
ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ 
«Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο»
(τόμ. VII: «Ο ανακτημένος Χρόνος») 
  • Mτφρ.-Επιμ.-Σημ.-Επίμ.: Π. Πούλος 
  • Εκδόσεις Εστία. 
Καθώς αναμένω το σύνολο των τυπογραφικών διορθώσεων, ομολογώ πως νιώθω ένα βαθύ αίσθημα ανακούφισης που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό θα είναι επιτέλους σε θέση να διαβάσει το μυθιστόρημα του Προυστ από την αρχή μέχρι το τέλος, ή –γιατί όχι;– από το τέλος μέχρι την αρχή.
Η δυνατότητα αμφίδρομης ανάγνωσης αυτού του έργου αντανακλά και τον τρόπο οικοδόμησής του, καθώς ο Γάλλος συγγραφέας φρόντισε να δημιουργήσει έναν πυκνό ιστό διασυνδέσεων μεταξύ αρχής και τέλους. Εύλογα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο έβδομος και τελευταίος τόμος του μυθιστορήματος, ο υπό έκδοση Ανακτημένος Χρόνος, δεν αποτελεί παρά κάποιας λογής ανάπτυγμα των πεντέμισι πρώτων σελίδων τού Από τη μεριά του Σουάν. Προσθέτοντας, εντούτοις, πως τα εναλλασσόμενα μοτίβα της απότομης εγρήγορσης και της βύθισης στον ύπνο, των «συγκεχυμένων και στροβιλιστών αναπολήσεων», τίθενται εν προκειμένω σε πλήρη λειτουργία, σε τέτοιον μάλιστα βαθμό που να ανατρέπεται το νόημά τους.
Στήνεται ένας ξέφρενος Χορός της μουσικής του Χρόνου, που δεν διατρέχει απλώς το άνυσμα της καθημερινότητας και της δημιουργικής διάστασης της ζωής του συγγραφέα, αλλά επίσης καταγράφει τόσο τις ανατροπές που επιτελούνται στην κοινωνική ιεραρχία όσο και τις μεταβολές του σκηνικού της παγκόσμιας Ιστορίας, συνοψίζοντας σε τελική ανάλυση τις ψυχο-κοινωνιολογικές προϋποθέσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Πώς επιτελείται κάτι τέτοιο; Εδώ ο μεταφραστής (εφόσον θεωρήσει ότι έχει δώσει ό,τι ήταν δυνατόν να δώσει) σωπαίνει, αφήνοντας τον αναγνώστη ελεύθερο να το σκεφτεί από μόνος του.
------------------------------

Τρεις μεταφραστικές καταθέσεις της Κατερίνας Σχινά

ΠΑΤΡΙΚ ΧΑΜΙΛΤΟΝ 
«Οι σκλάβοι της μοναξιάς» 
  • Μτφρ.: Κ. Σχινά 
  • Εκδόσεις Στερέωμα. 
Ανακάλυψα τυχαία αυτόν τον συναρπαστικό συγγραφέα και κατάλαβα αμέσως γιατί υπήρξε τόσο δημοφιλής στα χρόνια του πολέμου και τη δεκαετία του 1950 προτού πεθάνει σχετικά πρόωρα, το 1962, από γενική κατάρρευση λόγω αλκοολισμού. Αστός, που λάτρευε το περιθώριο· μαρξιστής και κατά δήλωσή του «σφοδρός αντικαπιταλιστής», που πάντα γεννούσε δυσπιστία στο κόμμα του, το αγγλικό Κ.Κ.· μάλλον ομοφυλόφιλος, που θυσίασε τα πάντα για την καρδιά μιας πόρνης.
Τον είπαν «Ντίκενς του Μεσοπολέμου» και αυτό ήταν: λάτρης και ραψωδός ενός Λονδίνου που δεν υπάρχει πια. Το μυθιστόρημά του περιγράφει μια επική μάχη προσωπικοτήτων μέσα στο περιβάλλον μιας κλειστοφοβικής πανσιόν στην αγγλική επαρχία, εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: άνθρωποι ηττημένοι που ξαφνικά εγκαταλείπονται στα πάθη τους, ωθούμενοι από τον φόβο ενός ενδεχόμενου τέλους, μοναχικές καρδιές που ζωντανεύουν στις πολύβουες παμπ, στο θέατρο, στις αίθουσες χορού, στραγγίζοντας τη ζωή σαν να μην υπάρχει αύριο. Αψύ, ειρωνικό, βαθιά ανθρώπινο.
ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ 
«Καρυδότσουφλο» 
  • Μτφρ.: Κ. Σχινά 
  • Εκδόσεις Πατάκη. 
Ο Ιαν Μακ Γιούαν είναι ένας συγγραφέας που σε κάθε του βιβλίο ανανεώνεται θεματικά και υφολογικά, ένας μυθιστοριογράφος που δοκιμάζει τα μέσα του τανύοντάς τα ώς τα εκφραστικά τους όρια και μαζί δοκιμάζει και τον μεταφραστή του.
Εδώ μιλάει ένα έμβρυο, παγιδευμένο στη μήτρα της μητέρας του, καταδικασμένο να μεθάει μαζί της, να συμπιέζεται έως ασφυξίας την ώρα των ερωτικών της συνευρέσεων, αλλά κυρίως να παρακολουθεί το σατανικό σχέδιο που εξυφαίνει με τον εραστή της, εναντίον του ποιητή πατέρα του. Ενας αγέννητος Αμλετ είναι το οκταμηνίτικο τούτο έμβρυο – γιατί η μητέρα του, η Τρούντι (Γερτρούδη;) σχεδιάζει με τον ασήμαντο θείο του, τον Κλωντ (Κλαύδιο;) τη δολοφονία που θα στοιχειώσει τη ζωή του γιου της, εν αναμονή της γέννησής του.
Κλασική δομή θρίλερ, ελεγειακός τόνος, οξύτατη ειρωνεία, συνεχείς αναφορές στην ιστορία και την αγγλική ποίηση (μετατονισμένος, όλος ο Σαίξπηρ βρίσκεται εδώ, αλλά και απόηχοι των ποιητών που ο Μακ Γιούαν αγαπά): ένα ολιγοσέλιδο αριστούργημα.
ΤΟΝΙ ΜΟΡΙΣΟΝ 
«Γυρισμός» 
  • Μτφρ.: Κ. Σχινά 
  • Εκδόσεις Παπαδόπουλος. 
Πανευτυχής που επιστρέφω στην Τόνι Μόρισον, ξαναβρίσκω στον Γυρισμό όλα τα θέματα που τροφοδότησαν τη μυθοπλασία της: την εξουσία που ασκεί το παρελθόν στο παρόν, τον έρωτα και των απώλεια, τη δυνατότητα της λύτρωσης και της υπέρβασης, και κυρίως τη δύναμη της ανάμνησης και της μαρτυρίας.
Η Μόρισον επιστρατεύει εδώ μερικές από τις απαραγνώριστες αφηγηματικές της τεχνικές –πολλαπλή εστίαση, διακειμενικές αναφορές σε παλαιότερα μυθιστορήματά της, αλληλεπίδραση ήρωα και αφηγητή– και παρότι πάντοτε οικεία, καταφέρνει να είναι εξαιρετικά πρωτότυπη. Επιστρέφει στη δεκαετία του 1950, και ανασκάπτει την τραυματική επίδραση που άσκησε στις συνειδήσεις τόσο ο πόλεμος της Κορέας όσο και τα βιολογικά πειράματα στους Αφροαμερικανούς, αυτό το ένοχο μυστικό της Αμερικής, που αποσιωπήθηκε επί δεκαετίες.
Ο βετεράνος ήρωάς της και οι τυπικά ανδρικές εμπειρίες του –η φρίκη του πολέμου, οι ψυχολογικές της επιπτώσεις, οι δεσμοί της ανδρικής φιλίας και η αδελφική ευθύνη– δεν την κάνουν βέβαια να αποσύρει το ενδιαφέρον της από τον κόσμο των γυναικών, που τόσο έξοχα αποτύπωσε στα βιβλία της. Και είναι πάντα συγκινητική και πάντα ανελέητη.
-------------------------------------

Ενας ελικοειδής μονόλογος ρωγμών - συνέχειας

Του ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΤΖΗΠΡΟΚΟΠΙΟΥ
ΚΛΑΡΙΣΕ ΛΙΣΠΕΚΤΟΡ 
«Τα Κατά Α.Γ. Πάθη» 
  • Μτφρ.: Μ. Χατζηπροκοπίου 
  • Εκδόσεις Αντίποδες. 
Μια ευκατάστατη κάτοικος του Ρίο ντε Τζανέιρο, η Α.Γ., προσπαθεί να βάλει σε λέξεις τη μυστικιστική εμπειρία που βίωσε την προηγούμενη μέρα. Μπαίνοντας στο δωμάτιο της υπηρέτριας που είχε μόλις παραιτηθεί, και ενώ περίμενε πως θα αντιμετώπιζε το χάος, βρίσκει ένα «πεντακάθαρο δονούμενο δωμάτιο, σαν ψυχιατρική κλινική από όπου είχαν πάρει τα επικίνδυνα αντικείμενα».
Μόνη παραφωνία, ένα αινιγματικό σχέδιο στον τοίχο: ένα σκυλί, μία γυναίκα, ένας άντρας. Κοιτάζοντάς το, η Α.Γ. συνειδητοποιεί πως η υπηρέτρια τη μισούσε. Γεμάτη οργή, ανοίγει την πόρτα της ντουλάπας, από όπου ξεπετάγεται μια κατσαρίδα. Κλείνει την πόρτα με βρόντο, συνθλίβοντας το κέλυφος του εντόμου. Η κατσαρίδα αργοπεθαίνει, ενώ από μέσα της εκκρίνεται μια λευκώδης ουσία. Με τρόμο αλλά και σαγήνη, η Α.Γ. μένει να κοιτά τη θνήσκουσα ζωή. Η επαφή της με το μιαρό, το Αλλο, οδηγεί σταδιακά σε ένα συμβάν αποκάλυψης: η Α.Γ. κοινωνεί την ουσία της κατσαρίδας.
«Αυτό το βιβλίο είναι όπως ένα οποιοδήποτε βιβλίο. Θα ήμουν όμως ευχαριστημένη εάν διαβαζόταν μόνο από ανθρώπους με ήδη διαμορφωμένη ψυχή». Με αυτή την προειδοποίηση, η Κλαρίσε Λισπέκτορ εισάγει τον αναγνώστη στο Τα Κατά Α.Γ. Πάθη – ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κείμενα του εικοστού αιώνα, το οποίο επαναπροσδιόρισε την έννοια του μυθιστορήματος.
Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, το έργο αποτυπώνει την κλιμάκωση μιας προσωπικής αναζήτησης, όπου τα όρια ανάμεσα στο ανθρώπινο, το ζωικό, το θεικό και το ζωώδες, ανάμεσα στον άλλο και τον εαυτό, διαρρέουν. Οργανώνοντας συστηματικά την ιστορία σε κεφάλαια, καθένα από τα οποία ξεκινά με τη φράση που κλείνει το προηγούμενο, η Λ. δομεί έναν ελικοειδή μονόλογο ρωγμών - συνέχειας, με κεντρικό διακύβευμα το ίδιο το συμβάν της γλώσσας. Η γλώσσα γίνεται το μέσο για να ειπωθεί το άρρητο, με πλήρη παραδοχή της εγγενούς αντίφασης: ενώ απομακρύνει το ον από την ουσία του, ταυτόχρονα συστήνει το κλειδί που την αγγίζει.
--------------------------
Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017

Η θέα της αβύσσου

Της ΑΝΝΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΥ
Κ. Ισιγκούρο Kazuo Ishiguro
Τον Καζούο Ισιγκούρο τον γνώρισα νωρίς, στα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μέσα από ένα φτενό βιβλιαράκι των εκδόσεων Λιβάνη, τη «Χλωμή θέα των λόφων». Το είχα αγοράσει από παρόρμηση –τίτλος αινιγματικός, άγνωστο όνομα συγγραφέα, στο εξώφυλλο μια γιαπωνέζικη μάσκα, μια κάπως επιτηδευμένη γραμματοσειρά που ανακαλούσε ιδεογράμματα– αλλά το διάβασα απνευστί. Στο επίκεντρο του βιβλίου, η παράλληλη ιστορία δύο γυναικών αποτύπωνε τον μετεωρισμό ανάμεσα σε έναν πανάρχαιο πολιτισμό που αποσύρεται αργά και σ’ εκείνη τη νέα συνθήκη που αναδύεται μέσα από οδυνηρούς σπασμούς, ολοκαίνουργια, υβριδική, ακόμη αδιαμόρφωτη, αλλά αναιδής, ορμητική, διεκδικητική. Ανέτεμνε τη γυναικεία νοοτροπία, ανοίκεια και παραδόξως κοντινή. Διερευνούσε τη σχέση ανάμεσα στις γενιές, ανάμεσα στο παραδοσιακό και το σύγχρονο, την πλησμονή και την απώλεια, το σφάλμα και τη συγγνώμη.
Ηταν το πρώτο βραβευμένο βιβλίο ενός νεαρού Βρετανο-Ιάπωνα, που είχε γεννηθεί το 1954 και τότε, λίγο πριν κλείσει τα τριάντα, είχε συμπεριληφθεί από το περιοδικό Granta στους σημαντικούς συγγραφείς της γενιάς του, τον Μάρτιν Εϊμις, τον Σάλμαν Ρούσντι, τον Τζούλιαν Μπαρνς, τον Γκρέιαμ Σουίφτ, τον Ιαν ΜακΓιούαν κι άλλους ακόμη, που πραγματικά σφράγισαν την αγγλόφωνη λογοτεχνία επί δεκαετίες.
Ο,τι απασχόλησε σε όλη του την πεζογραφία τον, νομπελίστα πλέον, Καζούο Ισιγκούρο –αυτήν τη συνεσταλμένη μορφή των βρετανικών γραμμάτων, που έφτασε στην Αγγλία στα πέντε του χρόνια από το ρημαγμένο Ναγκασάκι όπου γεννήθηκε, σπούδασε Φιλοσοφία, Αγγλική Λογοτεχνία και Δημιουργική Γραφή στο περίφημο Πανεπιστήμιο East Anglia με τον Μάλκολμ Μπράντμερι, έζησε στην Αμερική on the road για ένα χρόνο και επισκέφθηκε την Ιαπωνία των προγόνων του μόλις το 1989– ήταν η οδυνηρή διαπλοκή παρόντος και παρελθόντος, η ρευστότητα της ανθρώπινης ταυτότητας, η αναζήτηση του νοήματος στο γέρμα της ζωής.
Στο μυθιστόρημά του «Τότε που ήμασταν ζωντανοί» (Καστανιώτης), ένας διάλογος ανάμεσα σ’ έναν Ιάπωνα στρατιωτικό και τον κεντρικό ήρωα του βιβλίου είναι παραπάνω από ενδεικτικός: «“Μία από τις ποιήτριές μας, κυρία της ιαπωνικής αυλής πριν από πολλά χρόνια, είχε γράψει πως η παιδική μας ηλικία γίνεται σαν τόπος αλλότριος όταν πια μεγαλώνουμε”. “Για μένα, πάντως, Συνταγματάρχα, μόνον αλλότριος τόπος δεν υπήρξε. Θα έλεγα ότι εκεί εξακολούθησα να ζω όλη τη ζωή μου. Μόλις τώρα ξεκινάω να φύγω πια για αλλού”».
Η ταυτότητα κάθε ανθρώπου, μας λέει ο Ισιγκούρο, μπορεί να βρίσκεται κρυμμένη σ’ ένα πακετάκι επιστολές από το παρελθόν, δεμένο με μια φθαρμένη κορδελίτσα∙ σ’ ένα τοπίο, ένα τραγούδι, ένα φωτεινό πρωινό, διάστικτο από παιδικά γέλια∙ σε λίγες νότες μουσικής που ακούστηκαν στο φεγγαρόφωτο∙ σε μια νεφελώδη συντεταγμένη, που δεν καθορίζεται από ημερομηνίες και κάποια συγκεκριμένη χρονοκλίμακα, αλλά συναντιέται με ό,τι ο Γουέρντσγουορθ ονόμαζε «πρωταρχικό νόμο της φύσης μας» –δηλαδή, με το θεμελιώδες ανθρώπινο χάρισμα να μετακινούμαστε ψυχοδιανοητικά μέσα στον χρόνο.
Και οι αγωνίες των ηρώων του, οι βασανιστικοί νυγμοί της συνείδησης που προκαλεί το ανεύρετο, το πάντα φευγαλέο νόημα κάθε βίου, είναι κοινές, διανθρώπινες: Πώς μπορούμε να συντηρήσουμε τη μνήμη, προστατεύοντας την πολύτιμη ουσία της από τις στρεβλώσεις, τις κακοποιήσεις, τις χειραγωγήσεις που οδηγούν σε εκατόμβες; Πώς διαχειριζόμαστε τον πόλεμο, τον θάνατο, την απώλεια; Τι σημαίνει επιτυχία και τι δημιουργικότητα;
Μήπως και τα δυο είναι μια παγίδα, μια πλάνη; Τι φταίει και αναπόφευκτα αποστραγγίζονται από την ικμάδα τους όλα όσα μας έδιναν κάποτε χαρά, όλα όσα μας φαίνονταν έμπλεα νοήματος; Πόσο αιφνίδια εισβάλλει το γήρας στην αλαζονική αιωνιότητα της νιότης; Πόσο εύθραυστος είναι ο έρωτας και πόσο σαρκοβόρα η αγάπη; Τέλος, ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με την εξουσία; Και πώς αναδύεται ένας ηττημένος από το πηγάδι της ματαίωσης;
Με επτά μυθιστορήματα στο ενεργητικό του («Χλωμή θέα των λόφων», Λιβάνης, «Καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου», Εστία, «Τα απομεινάρια μιας μέρας», Καστανιώτης, «Ο απαρηγόρητος», Καστανιώτης, «Οταν ήμασταν ορφανοί», Καστανιώτης, «Μη μ’ αφήσεις ποτέ», Καστανιώτης, και «Ο θαμμένος γίγαντας», Ψυχογιός), και μια έξοχη συλλογή διηγημάτων («Νυχτερινά», Καστανιώτης) ο Καζούο Ισιγκούρο «αποκάλυψε την άβυσσο πίσω από την ψευδαίσθηση πως συνδεόμαστε με τον κόσμο», καθώς προσφυώς αποφάνθηκε η Σουηδική Ακαδημία.

Εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά του ευρέος ελληνικού πολιτισμού (1α)

Βιθυνία - Βικιπαίδεια

3.000 χρόνια βρίσκονται εκεί...Καιρός να θυμηθούμε τις πόλεις που δημιούργησαν το δίκτυο μέσα από το οποίο το ελληνικό πνεύμα, η ελληνική γλώσσα, ο ελληνικός τρόπος του ζην διαδόθηκαν στα πέρατα της οικουμένης.
 Το δίκτυο του ελληνικού πολιτισμού αναγνωρίζεται και αναδεικνύεται με πολύ παραστατικό τρόπο στο google earth.Τέλος οι κρυμμένοι χάρτες, η εσκεμμένη απόκρυψη ευρημάτων και η παραγνώριση τους. Τέλος στην συστηματική ψευδή ξενάγηση στους αρχαιολογικούς χώρους που φιλοξενούνται στην Μικρά Ασία.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ

https://turkagram.com/en/wp-content/uploads/2017/05/anne-imhof-faust-german-pavilion-venice-biennale-may-13-november-26.jpegAnne Imhof, “Faust,” German Pavilion, Venice Biennale, May 13 – November 26

ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΓΡΟΝΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ  

Η κριτική επιτροπή της 57ης Διεθνούς Έκθεσης Τέχνης - La Biennale di Venezia απένειμε  στη Γερμανίδα καλλιτέχνιδα Anne Imhof το βραβείο "Χρυσός Λέων" (Golden Lion) για το καλύτερο εθνικό περίπτερο. 
Σύμφωνα με την κριτική επιτροπή, «η εγκατάσταση / απόδοση 'Faust' είναι ... μια ισχυρή και συνταρακτική  εγκατάσταση που θέτει επείγουσες ερωτήσεις για την εποχή που διανύουμε ». Η Anne Imhof κέρδισε επίσης το Absolut Art Award 2017. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ=>

'Anti-Fascist' Artist Anne Imhof Reveals Plans for Her First Public Artwork -in Death Valley .


Ερμηνεύοντας τον Μότσαρτ

Σχετική εικόναMitsuko Uchida - Wikipedia

Mitsuko Uchida, Piano & Conductor Camerata Salzburg


Αποτέλεσμα σοκ σε μεγάλη δοκιμή φρεναρίσματος!

Αποτέλεσμα σοκ σε μεγάλη δοκιμή φρεναρίσματος! - MediaΌσο σημαντική είναι η ενέργεια και η κίνηση για την αυτοκίνηση, άλλο τόσο και περισσότερο είναι το φρενάρισμα, μιας και σε αυτό οφείλεται η ασφαλής ακινητοποίηση και η αποφυγή συγκρούσεων. Να το θέσουμε πιο απλά; Χωρίς φρένα δε θα μπορούσαμε για μιλάμε για κάτι τόσο καθημερινό, όπως οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο.
Πολύς κόσμος έχει τη λάθος εντύπωση πως  το φρενάρισμα είναι ευθέως ανάλογο της ταχύτητας, δηλαδή πως αν το αυτοκίνητο κινείται με 50 χλμ. και φρενάρει π.χ σε 10 μ., τότε με ταχύτητα 100 χλμ./ώρα θα φρενάρει σε 20 μ.
Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου έτσι και στο AutoΤρίτη πήραμε την απόφαση να διαπιστώσουμε στην πράξη πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα βάσει των νόμων της φυσικής και πόσο σε τελική ανάλυση επικίνδυνη μπορεί να είναι μια εσφαλμένη εντύπωση.

Πως έγιναν οι μετρήσεις
Για τις μετρήσεις φρεναρίσματος σε διαφορετικές ταχύτητες πήραμε ένα από τα αγαπημένα μας mainstream μικρομεσαία μοντέλα, το Opel Astra και μάλιστα στην έκδοση με την 1,6 CDTi πετρελαιοκινητήρα των 110 ίππων. Με τα ελαστικά να έχουν μπόλικο ψωμί (7 χλστ. πέλμα), σωστές πιέσεις και τις καιρικές συνθήκες ξηρές, πήγαμε στον τόπο των μετρήσεών μας και ορίσαμε ένα σημείο, το οποίο θα ήταν και η αρχή κάθε φρεναρίσματος. Τα δορυφορικά όργανα ακριβείας μας έχουν δυνατότητα μέτρησης ακόμη και εκατοστών του μέτρου, ενώ στο αυτοκίνητο επέβαινε ένα άτομο. Επιλέξαμε να μετρήσουμε σε 5 χαρακτηριστικές ταχύτητες: 50 χλμ./ώρα, που είναι το όριο στην πόλη, 80 χλμ./ώρα για επαρχιακό δρόμο, 100 και 120 χλμ./ώρα για ταξίδι και 150 χλμ./ώρα ως δείγμα παράβασης του ορίου ταχύτητας στο ταξίδι.
Για κάθε ταχύτητα κάναμε 4 σετ μετρήσεων, από όπου προέκυψε ο μέσος όρος για την απόσταση ακινητοποίησης και ανάμεσα σε κάθε σετ υπήρχε ικανός χρόνος ξεκούρασης των φρένων. Το αυτοκίνητο «φορούσε» ελαστικά Michelin Energy διαστάσεων 205/55 R16. Με 3πλάσια ταχύτητα η απόσταση φρεναρίσματος 9πλασιάζεται!
Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι είναι πως η απόσταση ακινητοποίησης ενός οχήματος δεν είναι ανάλογη της ταχύτητας, αλλά του τετραγώνου της. Για να μην μπλέξουμε με περίπλοκους τύπους φυσικής θα αφήσουμε να μιλήσουν τα νούμερα από μόνα τους. Έτσι με ταχύτητα 50 χλμ./ώρα το μέσο διάστημα πέδησης του Astra ήταν σχεδόν 10 μ. (9,45μ. για την ακρίβεια). Στα 80, στα 100, στα 120 και στα 150 χλμ./ώρα το διάστημα πέδησης ήταν 24, 37,7, 55 και σχεδόν 90 μέτρα (86,87 μ. για την ακρίβεια.) αντίστοιχα. Τα παραπάνω νούμερα αφορούν αποστάσεις πέδησης και μόνο. Στην ουσία είναι «εργαστηριακές» αποστάσεις μιας και δεν περιλαμβάνουν το διάστημα αντίδρασης.

O χρόνος (αντίδρασης) είναι μέτρα (φρεναρίσματος)
Στην πραγματικότητα το «κοκκάλωμα» σε ένα ξαφνικό κίνδυνο είναι το άθροισμα δύο διαδοχικών διαστημάτων: α) αυτού που διανύει το όχημα στο χρονικό διάστημα μεταξύ της αντίληψης του εμποδίου και της έναρξης του φρεναρίσματος και β) του διαστήματος το οποίο διανύει έως ότου το όχημα ακινητοποιηθεί. To πρώτο ονομάζεται διάστημα αντίδρασης και το άλλο διάστημα πέδησης, που είδαμε παραπάνω. To διάστημα αντίδρασης αφορά στο βιολογικό χαρακτηριστικό του χρόνου αντίδρασης, δηλαδή το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος το οπτικό ή το ακουστικό ερέθισμα, να σταλεί το νευρικό ερέθισμα στους αντίστοιχους μύες και αυτοί με τη σειρά τους να ολοκληρώσουν την ενέργειά τους.
 O χρόνος αντίδρασης εξαρτάται από την καλή φυσική κατάσταση του οργανισμού και αυξάνεται σε περιπτώσεις κατανάλωσης αλκοόλ, λήψης φαρμάκων και υπνηλίας. Ο μέσος χρόνος αντίδρασης ενός μέσου οδηγού έχει υπολογιστεί στο 1 δλ. Αυτό μεταφράζεται σε επιπλέον 13,9 μ.  για την ακινητοποίηση από  τα 50 χλμ./ώρα. Με 150 χλμ./ώρα, το διάστημα αντίδρασης γίνεται 41,7 μέτρα! Και όλα αυτά με ιδανικές συνθήκες οδοστρώματος, καιρού, ελαστικών, αυτοκινήτου και φορτίου.
Το βασικό λεξικό των φρένων

ABS (Αntilock Braking System):  Αποτρέπει το μπλοκάρισμα των τροχών όσο δυνατά και αν πατήσουμε το πεντάλ του φρένου, ρυθμίζοντας την πίεση των φρένων σε κάθε τροχό.

Δαγκάνες: Oι δαγκάνες των δίσκων μπορούν να αντικατασταθούν με άλλες που έχουν περισσότερα πιστόνια (2πίστονες, 4πίστονες, 6πίστονες κλπ), για καλύτερα αποτελέσματα επιβράδυνσης, αίσθηση και αντοχή. Συνήθως, αλλάζοντας δαγκάνες, πρέπει να επιλέξετε και τους κατάλληλους δίσκους.

Δισκόφρενα: Ο πιο διαδεδομένος τύπος φρένου σήμερα. Αποτελείται από μια δισκόπλακα και μια δαγκάνα που φέρει δύο τακάκια, τα οποία όταν πατάτε το πεντάλ του φρένου πιέζουν τη δισκόπλακα για να επιβραδύνουν το αυτοκίνητο.

Δισκόφρενα αεριζόμενα: Αποτελούνται από δύο δίσκους με κενό ανάμεσα τους για γρήγορη αποβολή της θερμότητας, που αναπτύσσεται κατά το φρενάρισμα. Υπάρχουν επίσης διάτρητοι, αλλά και χαραγμένοι δίσκοι.

BAS (Brake Assist): Σύστημα που αυξάνει την πίεση στο υδραυλικό κύκλωμα των φρένων για καλύτερο φρενάρισμα, όταν ασκηθεί έντονη πίεση στο μεσαίο πεντάλ.

DOT: Προδιαγραφές για τα υδραυλικά υγρά των φρένων του αυτοκινήτου. Eκφράζονται με νούμερα 3,4, ή 5.


EBD (Electronic Brake Distribution): Συνδυάζεται με το ABS και κατανέμει την πίεση του συστήματος πέδησης ανάμεσα στους δύο άξονες. Τα εμπρός φρένα έχουν σε όλα τα αυτοκίνητα μεγαλύτερη πίεση από ότι τα πίσω. Για παράδειγμα, σε μια ευθεία το EBD αυξάνει την πίεση στους πίσω τροχούς ώστε το αυτοκίνητο να επιβραδύνει πιο σύντομα. Στις στροφές η αναλογία πίεσης στον πίσω άξονα είναι φυσικά μικρότερη ώστε να αποφευχθεί το φαινόμενο της υπερστροφής.

EDL (Electronic differential lock): Ηλεκτρονικό μπλοκέ, που μειώνει την ροπή στον τροχό που ολισθαίνει φρενάροντάς τον και μεταβιβάζοντάς την σε αυτόν με την καλύτερη πρόσφυση.

Ενεργητική ασφάλεια: Ως ενεργητική ασφάλεια ορίζεται το σύνολο των τεχνολογιών και των μερών που επιτρέπει στο όχημα και στον οδηγό να αποφύγει ένα ατύχημα. Τα φρένα είναι νούμερο ένα στη λίστα.

Pre-Fill: Λειτουργία φρένων, που λάνσαρε η Alfa Romeo στην Giulieta και η οποία ενεργοποιείται στη θέση Dynamic του συστήματος D.N.A. Όταν λοιπόν το σύστημα «αντιληφθεί» μια κατάσταση που απαιτεί άμεσο φρενάρισμα (π.χ. απότομη απομάκρυνση του ποδιού από το γκάζι), η πίεση στο υδραυλικό κύκλωμα αυξάνεται πριν από το πάτημα του σχετικού πεντάλ, προετοιμάζοντας το καλύτερο δυνατό φρενάρισμα.

Σωληνάκια φρένων: Ελαστικοί σωλήνες, που μεταφέρουν τα υδραυλικά υγρά προς τις δαγκάνες και έτσι με το πάτημα του μεσαίου πεντάλ αυτές πιέζουν τα τακάκια πάνω στις δισκόπλακες.

Σωληνάκια αεροπορικού τύπου: Τα σωληνάκια αεροπορικού τύπου ή υψηλής πίεσης, που αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το υγρό των φρένων στη δαγκάνα, δεν παραμορφώνονται με την αύξηση της θερμοκρασίας και έτσι διατηρούν σταθερή την πίεση του υγρού, σε αντίθεση με τα κοινά πλαστικά σωληνάκια (μαρκούτσια).

Servo: Bρίσκεται τοποθετημένο πίσω από την κεντρική αντλία και είναι ένα υποβοηθητικό σύστημα με σκοπό τη μείωση της δύναμης που πρέπει να καταβάλει ο οδηγός κατά την πίεση του πεντάλ των φρένων. Αυτό γίνεται κατορθωτό είτε με την εκμετάλλευση μέρους της υποπίεσης που δημιουργείται στα έμβολα της μηχανής, είτε με τη βοήθεια αντλίας που παίρνει κίνηση από τη μηχανή.

Tακάκια: Τα τακάκια είναι οι μεταλλικές βάσεις πάνω στις οποίες εδράζεται το υλικό τριβής που έρχεται σε επαφή με την δισκόπλακα την ώρα της επιβράδυνσης.

Ταμπούρα: Τα ταμπούρα τοποθετούνται πλέον μόνο στους πίσω τροχούς, γιατί οι πιέσεις που ασκούνται σε αυτούς κατά τη διάρκεια ενός φρεναρίσματος είναι πολύ μικρότερες από αυτές των μπροστινών τροχών. Αυτό το σύστημα βασικά αποτελείται από το τύμπανο, τις σιαγόνες και τα ελατήρια επαναφοράς.

Τorque Vectoring: Σύστημα ανακατανομής της ροπής, όπου φρενάρονται κατάλληλα οι εκάστοτε εσωτερικοί προς την στροφή τροχοί με στόχο την διατήρηση της ιδανικής γραμμής.

Traction Control: Ειδικοί αισθητήρες -στην πραγματικότητα είναι οι ίδιοι με του συστήματος ABS- αντιλαμβάνονται την περιστροφική ταχύτητα του κάθε κινητήριου τροχού και όταν υπάρξει διαφορά περιστροφής τότε δίνεται εντολή ώστε να φρενάρει ο τροχός που σπινάρει. Αν αυτό δεν είναι αρκετό τότε η ηλεκτρονική μονάδα του κινητήρα επεμβαίνει και στο γκάζι .

Fading: Η δυσάρεστη συνέπεια της έντονης χρήσης των φρένων και η μείωση της απόδοσης του συστήματος πέδησης. Τα κεραμικά φρένα δεν την γνωρίζουν.

Χειρόφρενο: Μηχανικό κυρίως σύστημα, που επεμβαίνει στα πίσω φρένα με το τράβηγμα του ειδικού μοχλού ανάμεσα στα καθίσματα. Πλέον υπάρχουν και ηλεκτρικά χειρόφρενα με κουμπί.
To άγιο… ABS
Το ABS (Αntilock Braking System), που πλέον είναι στάνταρ μαζί με το ESP σε όλα τα αυτοκίνητα, αποτρέπει το μπλοκάρισμα των τροχών, ρυθμίζοντας, μέσω ειδικών αισθητήρων, ηλεκτρονικού εγκεφάλου και ηλεκτροβαλβίδων, την πίεση πέδησης των φρένων σε κάθε τροχό ξεχωριστά, όσο δυνατά κι αν πατήσουμε το πεντάλ σε ένα απότομο φρενάρισμα. Γιατί είναι καλό αυτό πέρα του προφανούς οφέλους στο ίδιο το φρενάρισμα;

Αποφεύγοντας το μπλοκάρισμα των τροχών, μας δίνεται η δυνατότητα στη διάρκεια του φρεναρίσματος να «έχουμε τιμόνι» και να μπορούμε να στρίψουμε αποφεύγοντας το εμπόδιο ή τον κίνδυνο. Με μπλοκαρισμένους τροχούς το τιμόνι «κλειδώνει» και το αυτοκίνητο σέρνεται ευθεία. Με το ABS μπορούμε να κάνουμε ελιγμό την ώρα που φρενάρουμε. To ΑΒS είναι κορυφαίο στοιχείο ενεργητικής ασφάλειας και η μεγαλύτερη σχετική εφεύρεση μετά από τα ίδια τα φρένα.


Για τον πρακτικό υπολογισμό της απόστασης ασφαλείας πολλαπλασιάζουμε επί 6 το ψηφίο των δεκάδων της ταχύτητας. Για 80 χλμ./ώρα δηλαδή έχουμε 6 x 8 = 48 μ. απόσταση ασφαλείας.
Σωστή απόσταση ασφαλείας; Ο κανόνας των 2 δευτερολέπτων
Για να διατηρούμε όσο γίνεται ιδανικότερη απόσταση ασφαλείας, πρέπει να σκεφτούμε τα εξής. Αν το προπορευόμενο όχημα φρενάρει, τότε πρέπει να έχουμε απόσταση ίση με αυτή που διανύει το αυτοκίνητο σε 1 δλ. με την ταχύτητα που έχει. Αν, δηλαδή, κινούμαστε με 90 χλμ./ώρα, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε περίπου 25 μέτρα απόσταση. Φυσικά αυτό δεν είναι ποτέ αρκετό, καθώς πρέπει να συνοπολογίσουμε ένα ακόμη δευτερόλεπτο (δηλαδή άλλα 25 μέτρα περίπου), το οποίο χρειαζόμαστε από τη στιγμή που θα αντιληφθούμε τον κίνδυνο, μέχρι τελικά τη στιγμή που και εμείς θα πατήσουμε φρένο. Συνολικά λοιπόν, αυτό μεταφράζεται σε 2 δευτερόλεπτα, ή περίπου 50 μέτρα απόστασης από το προπορευόμενο όχημα, αν θέλουμε να είμαστε ασφαλείς (με ταχύτητα κίνησης 90 χλμ./ώρα).

Όπως γίνεται αντιληπτό, οι υπολογισμοί αυτοί για την απόσταση ακινητοποίησης είναι γενικοί και δεν μπορούν να ισχύουν σε κάθε περίπτωση. Παράγοντες όπως η κατάσταση του οδοστρώματος, των ελαστικών αλλά και του κάθε αυτοκινήτου διαφοροποιούνται ανάλογα με την περίσταση.
Ένας απλός τρόπος για τον υπολογισμό της απόστασης ασφαλείας είναι ο εξής: Χρησιμοποιούμε νοητά ένα σταθερό σημείο από το οποίο θα περάσει το προπορευόμενο όχημα (για παράδειγμα κάποια πινακίδα ή κάποιο στύλο φωτισμού) και μετράμε δύο δευτερόλεπτα (λέγοντας από μέσα μας 1001, 1002). Θα πρέπει να περνάμε και εμείς αυτό το σταθερό σημείο εκείνη τη στιγμή. Σε περίπτωση βροχής, θα πρέπει να αφήνουμε διάστημα τεσσάρων δευτερολέπτων, ενώ σε περίπτωση παγετού ακόμη περισσότερο.
Πλέον τα αυτοκίνητα φρενάρουν και μόνα τους
Τα περισσότερα από τα σύγχρονα αυτοκίνητα είτε στον βασικό, είτε στον προαιρετικό εξοπλισμό τους διαθέτουν «έξυπνα» συστήματα αυτόματου φρεναρίσματος. Χάρη στη χρήση ειδικών ραντάρ ή καμερών, μια κεντρική υπολογιστική μονάδα είναι σε θέση να αναλύει τα δρώμενα και αν χρειαστεί μπορεί σε ένα συγκεκριμένο εύρος ταχυτήτων να ενεργοποιήσει τα φρένα ακινητοποιώντας εντελώς το όχημα για να αποφευχθεί η σύγκρουση ή να μετριαστεί η έντασή της!
Πηγή: autotriti.gr

«Η γαρ πάλαι ημών φύσις ουχ αυτή ην ήπερ νυν, αλλ’ αλλοία»

Σχετική εικόνα«Έκαστος ουν ημών εστιν ανθρώπου σύμβολον»

«Εκαστος ουν ημών εστιν ανθρώπου σύμβολον»
Εν αρχή ην ο λόγος, με πεζό το λάμδα του. Και μάλιστα της Βίβλου ο λόγος, που οι πιστοί τον αντιμετωπίζουν ως θεόπνευστο, άρα αλάθητο, ενώ εκείνοι που προκρίνουν την επιστήμη τον βλέπουν σαν κείμενο που επιδέχεται όσα χαρακτηρίζουν την κριτική ανάγνωση: ζύγισμα με βάση τις αρχές της νόησης, όχι των αισθημάτων, έλεγχο και αμφισβήτηση μετά πειστηρίων.
«Γένεσις» 1, 27 λοιπόν: «Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς».
Το χωρίο εξηγεί το πάθος με το οποίο αντέδρασε η ιεραρχία στο νομοσχέδιο για τον προσδιορισμό της ταυτότητας φύλου και απαίτησε την απόσυρσή του, απαίτησε δηλαδή να γίνει αυτή νομοθέτης στη θέση του συνταγματικά οριζόμενου. Εφόσον ο Θεός έπλασε το άρσεν και το θήλυ και τίποτε «ανάμεσό τους», η αποδοχή πως υπάρχει κάτι το ενδιάμεσο, το μετέωρο, το «trangender», το διεμφυλικό όπως ονομάζεται από την επιστήμη, η οποία, σε πείσμα της πίστης, δεν έπαψε να προοδεύει, σημαίνει ότι η Βίβλος σφάλλει, αφού δεν καλύπτει με πληρότητα την ανθρώπινη κατάσταση, τμήμα της οποίας είναι και η βιούμενη αναντιστοιχία ανάμεσα στο βιολογικό φύλο και στο ψυχολογικό. Ισως όμως σημαίνει κάτι βαρύτερο: ότι το θεϊκό σχέδιο, έτσι τουλάχιστον όπως το ιστορεί η Βίβλος, δηλαδή «αυθεντικά», υπολείπεται της πραγματικής ανθρώπινης κατάστασης, η οποία, όπως αναδεικνύεται εμπειρικά και επιστημονικά, είναι βιολογικά πιο περίπλοκη και ψυχολογικά πιο σύνθετη απ’ ό,τι ανέχεται η ταξινομική φράση «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς».
Οι αυτοσχεδιασμοί των χρωματοσωμάτων, για τους οποίους είναι έτοιμη η επιστήμη, όχι όμως και η θρησκεία, ουδεμία θρησκεία, ταράζουν τη γαλήνη που απορρέει από τη σιγουριά πως όλα είναι πλασμένα «εν σοφία». Αν όλα, απολύτως όλα, τότε πώς όχι και οι «τερατώδεις» τρανς; Αλλος Θεός τούς εποίησε, άλλος ταίριαξε τα γονίδιά τους προτού εκδηλωθεί η ελεύθερη βούλησή τους; Για να μην υπάρχει καν έδαφος για τέτοια ερωτήματα, μια λύση είναι να απαγορευτεί η θεωρία της εξέλιξης και να αναθεματιστεί αναδρομικά ο Δαρβίνος. Μήπως δεν υπάρχει ολόκληρο κίνημα στις ΗΠΑ που απαιτεί να διδάσκεται μόνο η εκδοχή της Δημιουργίας στα σχολεία, ίσως με τη συνδρομή των ταινιών του Χόλιγουντ; Ή μήπως ο πεφωτισμένος Ταγίπ Ερντογάν, πιστός της δικής του αλάθητης θρησκείας, δεν αποφάσισε να επεκτείνει τη δημοκρατία του και στην εκπαίδευση, προστάζοντας να μη διδάσκεται η θεωρία της εξέλιξης στα σχολεία; Οι φονταμενταλισμοί υπερβαίνουν εύκολα όσα τους χωρίζουν για να συναντηθούν στον πυθμένα της οπισθοδρόμησης. Ο Πάπας, πάντως, έχει ήδη αποδεχτεί ως σωστή τη θεωρία της εξέλιξης, καθώς και του Μπιγκ Μπανγκ, ενώ, άλλη βαριά αμαρτία, δέχτηκε με θέρμη στο Βατικανό έναν Ισπανό, που, νιώθοντας από παιδί «το σώμα του σαν φυλακή της ψυχής του», άλλαξε χειρουργικά φύλο. Ε, δεν πιστοποιούν όλα αυτά πως ο Πάπας είναι «αιρετικός»;
Το «θεολογικώς φυσικό» επικαλείται η Εκκλησία, το «βιολογικώς φυσικό» ο Βασίλης Λεβέντης, ο Βασίλης Τσάρτας και κάποιοι που υποτίθεται πως είναι αστέρες στο στερέωμα του φιλελεύθερου πνεύματος. Και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για όλες αυτές τις «ανωμαλίες» και τις «διαστροφές», καταριόνται τους νομοθέτες, ανακαλύπτουν σκοτεινά σχέδια διάβρωσης του ελληνισμού, εμφανίζονται σίγουροι ότι ισοβίτες θα αλλάζουν φύλο για να πηγαίνουν στις γυναικείες φυλακές και χιλιάδες μετανάστες θα χρησιμοποιήσουν σαν κόλπο τη δήλωση αλλαγής ταυτότητας φύλου, ώστε να μπουν στην Ευρώπη και να μην μπορεί κανείς πια να τους στείλει στην ισλαμική πατρίδα τους, όπου τους αναμένει λιθοβολισμός. Τη φύση πάντως, για να θυμηθούμε τους αρχαίους, την «ανθρωπίνην φύσιν», επικαλείται και ο Αριστοφάνης στο «Συμπόσιον» του Πλάτωνα για να εξηγήσει «την του έρωτος δύναμιν» και την προσπάθεια κάθε ανθρώπου να ολοκληρωθεί, βρίσκοντας την «αδελφή ψυχή», το έτερόν του ήμισυ.
Επινοώντας τον δικό του ανθρωπογονικό μύθο, ο μέγας κωμικός σοβαρολογεί, μάλιστα, όπως τονίζει ο μεταφραστής του «Συμποσίου» Ιωάννης Συκουτρής, η ομιλία του είναι η μόνη στη συνάντηση που σκηνοθέτησε ο Πλάτων που «αφήνει μίαν θέσιν υψηλήν εις την γυναίκα». Και πάλι, εν αρχή ην ο λόγος: «Η γαρ πάλαι ημών φύσις ουχ αυτή ην ήπερ νυν, αλλ’ αλλοία. Πρώτον μεν γαρ τρία ην τα γένη τα των ανθρώπων, ουχ ώσπερ νυν δύο, άρρεν και θήλυ, αλλά και τρίτον προσήν, κοινόν ον αμφοτέρων τούτων, ου νυν όνομα λοιπόν, αυτό δε ηφάνισται· ανδρόγυνον γαρ εν τότε μεν ην και είδος και όνομα εξ αμφοτέρων κοινόν του τε άρρενος και θήλεος, νυν δε ουκ έστιν αλλ’ ή εν ονείδει όνομα κείμενον». Μεταφράζει ο Συκουτρής (το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε από την «Εστία» το 1934): «Παλαιά ο οργανισμός μας δεν ήτον ο ίδιος, όπως τώρα· ήτο διαφορετικός. Πρώτα πρώτα τα φύλα των ανθρώπων ήσαν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, αρσενικόν και θηλυκόν. Υπήρχεν ακόμη και ένα τρίτον, αποτελούμενον απ’ αυτά τα δύο. Το όνομά του μένει ακόμη, το ίδιον όμως έχει εξαφανισθή: το αρσενικοθήλυκον. Ητο τότε ένα ξεχωριστόν φύλον, και συνεδύαζε και εις την εμφάνισιν και εις το όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικόν και το θηλυκόν. Τώρα δεν υπάρχει παρά μόνον ως λέξις και χρησιμοποιείται ως ύβρις» («ανδρόγυνος ελέγετο ο θηλυπρεπής άνδρας», εξηγεί ο μεταφραστής).
Τα ανθρώπινα πλάσματα της αριστοφανικής φαντασίας ήταν διπλά, με τέσσερα χέρια και πόδια, δύο πρόσωπα στραμμένα προς αντίθετη κατεύθυνση και «αιδοία δύο». Η τεράστια δύναμή τους τα οδήγησε να τα βάλουν και με τους θεούς. Οργίστηκε ο Δίας, «θα κόψω σε δύο μέρη τον καθέναν» αποφάσισε. Κι έτσι, επειδή «η φύσις δίχα ετμήθη», «αναζητούσε το καθένα το άλλο του ήμισυ και επήγαιναν μαζί. Ετύλιγαν τότε τα χέρια των ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφικταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθον να κολλήσουν μαζί, εύρισκαν τον θάνατον από την πείναν». Σπλαχνικός ο αρχιολύμπιος, έκανε τις χειρουργικές του επεμβάσεις και τα ανθρώπινα μισά μπορούσαν πια να σμίγουν εν ηδονή και να ολοκληρώνονται. «Εκαστος ουν ημών εστιν ανθρώπου σύμβολον» συμπεραίνει ο Αριστοφάνης. «Ο καθένας μας είν’ ένα ημίτομον [...] και ζητεί διαρκώς ο καθένας το άλλο του ημίτομον». Πώς κόβαμε με τον κολλητό μας στον στρατό ένα κατοστάρικο στα δύο, ώστε χρόνια μετά να ενώσουμε τα μισά και να δείξουμε άθικτη τη φιλία μας; Και οι αρχαίοι έκοβαν ένα νόμισμα ή ένα όστρακο κι όταν ξανάσμιγαν έβαζαν μαζί τα κομμάτια (τα «συνέβαλον») για τους ίδιους λόγους. Εξ ου και το σύμβολο.
Ενα παραμύθι η ιστορία του Αριστοφάνη. Μα ίσως πιο κοντά στ’ ανθρώπινα απ’ ό,τι οι μεγάλες Αλήθειες.
Πηγή: Καθημερινή

Κυριακή, Οκτωβρίου 15, 2017


 Για ποιαν Ιθάκη  μου μιλάς;


Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική, ερμηνεία: Σταύρος Ξαρχάκος
Πιάνο: Νεοκλής Νεοφυτίδης
Έργο εξωφύλλου: Γιώργος Ρόρρης
Άλμπουμ: 7 Ελεγείες και Σάτιρες
Μικρή Άρκτος, 2017



Για ποιαν Ιθάκη και ποιο τέρμα μου μιλάς;
Ό,τι ονειρεύτηκες ποτέ δεν το πουλάς.
Για ό,τι αγωνίστηκες θα το 'βρεις στα χαλάσματα.
Καινούριος κόσμος θα 'ναι μόνο τα φαντάσματα.

Πέτρες θα τρώμε και θα ζούμε σε σπηλιές.
Δεν θα υπάρχουνε πουλιά μήτε φωλιές.
Θα υπάρχει μόνο μοναξιά, τρομοκρατία
και μια Ιθάκη βουλιαγμένη πολιτεία.

Θα ζεις με τέρατα, με ψάρια και ναυάγια,
Και μιας θρησκείας τους ανθρώπους της για σφάγια.
Δεν θα υπάρχει μήτε φως μήτε σκοτάδι.
Αυτός ο κόσμος θα 'ναι ίδιος με τον Άδη.

Ετοιμαζόταν από χρόνια το Κακό.
Κανείς δεν είδε κάτι το σημαδιακό.
Όσοι μιλούσανε σωστά, τους κοροϊδεύανε.
Γίνανε στόχος των ληστών. Τους σημαδεύανε.

Κι εσύ μιλάς για μιαν Ιθάκη ουτοπία.
Κουφέτα γάμου, τα γαλάζια της τοπία.

Για την Ιθάκη έχει γράψει κι ο Καβάφης.
Εσύ τι θέλεις τους μπελάδες για να γράφεις;
Άστον Αυτόν, εκεί που ζει μαρμαρωμένος.
Για Επανάσταση μιλάς, αν είσαι ξένος.
Γιατί Επανάσταση είν' η Ιθάκη που ζητάς.
Για όσα χάρισες και πήρες και χρωστάς.

Η δυναμικά αναπτυσσόμενη βιβλιοθήκη των ΑΣΚΙ στη διάθεση του κοινού

Αποτέλεσμα εικόνας για Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) 
Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) ανακοινώνουν ένα νέο πολύτιμο εργαλείο έρευνας της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας: τον ηλεκτρονικό κατάλογο της βιβλιοθήκης των ΑΣΚΙ.
 
Στο σύνδεσμο https://opac.askiweb.eu/ ο χρήστης μπορεί να περιηγηθεί στις 25.703 εγγραφές που αποτυπώνουν τη δυναμικά αναπτυσσόμενη βιβλιοθήκη των ΑΣΚΙ. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν σπάνιες εκδόσεις από τις σοσιαλιστικές αναζητήσεις των αρχών του 20ου αιώνα, παράνομες εκδόσεις της περιόδου της Κατοχής, εφημερίδες από τα ταραγμένα χρόνια του Εμφυλίου, έντυπα από την εμπειρία της πολιτικής προσφυγιάς, αντιδικτατορικά φυλλάδια και περιοδικά. Σε μεγάλο βαθμό, οι θεματικές αυτές τροφοδοτήθηκαν από τη δωρεά σημαντικών ιδιωτικών συλλογών στη βιβλιοθήκη των ΑΣΚΙ. Οι βιβλιοθήκες του Φίλιππου Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου, του Άγγελου Ελεφάντη, του Μανώλη Κόρακα και του Ηλία Ηλιού προσφέρουν ένα μοναδικό πανόραμα σε ελληνικές και ξένες εκδόσεις που εκτείνονται από πολυγραφημένα φυλλάδια έως δερματόδετες εκδόσεις με κοινό σημείο αναφοράς τις συναρπαστικές διανοητικές και πολιτικές διαδρομές του 20ου αιώνα.
 
Το έργο αυτό αποτελεί συνέχεια της πολύχρονης προσπάθειας των ΑΣΚΙ να συγκροτήσουν και να προσφέρουν εργαλεία για την έρευνα,  προσβάσιμα σε όλους και όλες∙ σημειώνουμε ανάμεσά τους τις συλλογές ψηφιοποιημένων αρχείων, το Ψηφιακό Μουσείο της Μακρονήσου, την ψηφιοποίηση των περιοδικών Επιθεώρηση Τέχνης και Πολίτης κ.α. Σε αυτά προστίθεται από σήμερα και ο ηλεκτρονικός κατάλογος της βιβλιοθήκης των ΑΣΚΙ στο https://opac.askiweb.eu/.
 
 
 
Ο ηλεκτρονικός κατάλογος των ΑΣΚΙ βασίζεται στο ανοιχτό λογισμικό Koha και το έργο υλοποιήθηκε από την εταιρεία DHD Software Solutions.
Υπεύθυνη βιβλιοθήκης: Πολίνα Ιορδανίδου
Mail επικοινωνίας: aski@askiweb.gr