Σάββατο, Αυγούστου 27, 2016

Μια πατρίδα η αγάπη μου γυρεύει με σημαία και θρησκεία τ' όνομά σου

 Ο Χάρτης

Έτος: 2014
Στιχουργός: Κλεφτογιώργος Γιώργος
Συνθέτης: Μάλαμας Σωκράτης

Στίχοι

Δεν έχει ο χάρτης άλλα μέρη για να πάω
σαν μετανάστης τόσα χρόνια ξενητεύτηκα
και τα καράβια που πηγαίνουν δεν ρωτάω
όλες τις θάλασσες του κόσμου ερωτεύτηκα

Μια πατρίδα η αγάπη μου γυρεύει
να περάσει μια φορά τα σύνορά σου
μια πατρίδα η αγάπη μου γυρεύει
με σημαία και θρησκεία τ' όνομά σου.

Δεν έχει ο χάρτης άλλα μέρη για να πάω
έξω απ' την πόρτα σου σταμάτησα τα βήματα
τον εαυτό μου τον παλιό τον παρατάω
μέσα στις φλέβες μου το αίμα κάνει κύματα.

Μια πατρίδα η αγάπη μου γυρεύει
να περάσει μια φορά τα σύνορά σου
μια πατρίδα η αγάπη μου γυρεύει
με σημαία και θρησκεία τ' όνομά σου.

ΤΑ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΤΙΚΑ ΓΕΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


 

The Monetary Hawks

Federal Reserve policies did more to smash the power of American workers than Ronald Reagan’s union busting.

Paul Volcker speaking in April 2012. Harvard Ethics / Flickr
Paul Volcker speaking in April 2012. Harvard Ethics / Flickr


Since the mid-1970s, governments have carried out a one-sided class war on behalf of capitalists, which we have come to know as neoliberalism. Nowhere is this easier to see than the United States. Once-thriving manufacturing cities are now ghost towns of decay and unemployment, trade unions have watched their memberships go into decline and have been forced to concede in contract after contract, and wages for workers have stagnated. Most have seen the hope of a secure retirement fade away, and will have to work well into their twilight years just to make ends meet.
This is the result of a deliberate war against the working class. But those winning this war didn’t do so through political force alone, as the story is often told. Even more critically, hawkish policymakers used subterranean tactics to change the constraints that workers, their organizations, and firms confronted on seemingly impersonal and apolitical capitalist markets.
Just weeks after Ronald Reagan fired over eleven thousand striking air traffic controllers, the chairman of the Council of Economic Advisers, Murray Weidenbaum, put the administration’s broader labor policy into perspective. “We are not telling labor and management what to do,” he said, “We are subjecting them to the fundamental force of market pressures.”[......]

See all the article=> The Monetary Hawks | Jacobin

 ______________________________

H METAΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ 

Αποτέλεσμα εικόνας για pointer finger animated gifs

volcker-1024x768

Τα μονεταριστικά γεράκια

Από τη δεκαετία του 1980, οι μισθοί συνέχισαν να παραμένουν στάσιμοι παρά τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα. Τα δε συνδικάτα συνεχίζουν να υποχωρούν, παραμένοντας αντίπαλοι για τις εταιρείες, σε μια γωνιά της κοινωνίας που συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Η νομισματική στόχευση έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην καταστροφή των φιλοδοξιών και των οργανώσεων της εργατικής τάξης στην αυγή του νεοφιλελευθερισμού. Οι κεντρικοί τραπεζίτες χρησιμοποίησαν το μαστίγιο των αγορών για να αλλάξουν την ισορροπία ανάμεσα στις ταξικές δυνάμεις.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, οι κυβερνήσεις έχουν εξαπολύσει έναν μονόπλευρο ταξικό πόλεμο εν ονόματι των καπιταλιστών, τον οποίο γνωρίζουμε ως νεοφιλελευθερισμό. Πουθενά δεν είναι πιο φανερό απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. Κάποτε ακμάζουσες βιομηχανικές πόλεις είναι σήμερα πόλεις-φαντάσματα παρακμής και ανεργίας, τα συνδικάτα είδαν τον αριθμό των μελών τους να μειώνεται και υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν ξανά και ξανά στις διαπραγματεύσεις, ενώ οι μισθοί των εργαζομένων έχουν βαλτώσει. Οι περισσότεροι είδαν να χάνεται κάθε ελπίδα για ασφαλή συνταξιοδότηση, και θα χρειαστεί να εργάζονται ως τα βαθιά τους γεράματα για να επιβιώσουν.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας επίμονης επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη. Οι νικητές αυτού του πολέμου όμως δεν τα έχουν καταφέρει μόνο μέσω της πολιτικής ισχύος, όπως συχνά λέγεται. Ακόμα χειρότερα, γεράκια διαμορφωτές πολιτικής χρησιμοποίησαν υπόγειες τακτικές για να αλλάξουν τους περιορισμούς που αντιμετώπιζαν ως τότε οι εργαζόμενοι, οι οργανώσεις τους και οι εταιρείες σε φαινομενικά απρόσωπες και απολίτικες καπιταλιστικές αγορές.
Εβδομάδες αφότου ο Ρόναλντ Ρέιγκαν απέλυσε περισσότερους από έντεκα χιλιάδες ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων Μάρεϊ Γουάιντενμπαουμ έθεσε το πλαίσιο της γενικότερης εργασιακής πολιτικής της κυβέρνησης. «Δεν λέμε στους εργαζόμενους και στις διοικήσεις των επιχειρήσεων τι να κάνουν» είπε, «τους υποβάλλουμε στη θεμελιώδη ισχύ των πιέσεων της αγοράς».
Μέσα από τις παρατηρήσεις του, ο Γουάιντενμπαουμ κατέστησε σαφή τον βασικό οικονομικό στόχο της κυβέρνησης Ρέιγκαν, την πτώση του πληθωρισμού. Για να τον επιτύχουν, αποδυνάμωσαν τη δυνατότητα των εργαζομένων να κερδίζουν αυξήσεις στους μισθούς τους και ανακάλεσαν στην τάξη όσες εταιρείες θεωρούσαν υπερβολικά γενναιόδωρες στις διαπραγματεύσεις.
«Δημιουργώντας ένα πιο σφιχτό περιβάλλον» είπε ο πρόεδρος «όταν οι εργαζόμενοι και η διεύθυνση διαπραγματεύονται, θα πρέπει να πετυχαίνουν χαμηλότερο πληθωρισμό». Η κυβέρνηση το κατάφερε αυτό μέσα από τη μονεταριστική πολιτική της FED.
Στα εργασιακά χρονικά, η απόλυση των εργαζομένων της Οργάνωσης Επαγγελματιών Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας (PATCO) τον Αύγουστο του 1981 θεωρείται καταλύτης για την πτώση της ισχύος της εργατικής τάξης. Η PATCO πρόσφερε νομιμοποίηση στο σπάσιμο των απεργιών, αποθρασύνοντας τις εταιρείες εναντίον των σωματείων, οδηγώντας σε μια εποχή υποχωρήσεων στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν.
Η απόδειξη φαίνεται προφανής. Οι μέσες αυξήσεις στους μισθούς των πρωτοδιορισμένων σε μεγάλες συμβάσεις που κάλυπταν πάνω από χίλιους εργαζόμενους έπεσαν από το 10,1% το 1981 στο 3,2% το 1982. Το Γραφείο Εσωτερικών Υποθέσεων ανέφερε το 1982 ότι 427 διαπραγματεύσεις οδήγησαν σε υποχωρήσεις εκ μέρους των συνδικάτων μέχρι το τέλος του χρόνου.
Η απεργία της PATCO όμως ήταν μάλλον η εξαίρεση παρά ο κανόνας ‒ ήταν μια παράνομη απεργία του δημόσιου τομέα. Και η συνεχιζόμενη πτώση στη συμμετοχή στα συνδικάτα ‒που είχε αρχίσει το 1955‒ υπό τον Ρέιγκαν αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά απώλειες στον ιδιωτικό τομέα. Τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα κέρδισαν στα χρόνια του Ρέιγκαν.
Το να αντιμετωπίζει κανείς την PATCO ως το σημαντικότερο εργασιακό γεγονός της περιόδου κρύβει μια ακόμα πιο θεμελιώδη μετάβαση του αμερικανικού καπιταλισμού που ήδη είχε πάρει το δρόμο της. Η εποχή των υποχωρήσεων στις διαπραγματεύσεις, που ξεκίνησε επί προέδρου Κάρτερ με τη διάσωση της Chrysler το 1979, προκλήθηκε από την αποπληθωριστική νομισματική πολιτική της FED. Στο κέντρο της ιστορίας βρισκόταν ένας κεντρικός τραπεζίτης, ένας αγαπημένος της Γουόλ Στριτ και μέλος του Δημοκρατικού κόμματος, ο Πολ Βόλκερ.
Ακολουθώντας μια περιοριστική νομισματική πολιτική, ο Βόλκερ και η FED αύξησαν τα επιτόκια, και ως εκ τούτου άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν οι καπιταλιστικές αγορές σε σχέση με την εργασία. Με τη στήριξη του κράτους και των τραπεζών, οι κεντρικοί τραπεζίτες εσκεμμένα πίεζαν τις εταιρείες να κόβουν το εργατικό κόστος, αλλάζοντας τις δυναμικές της αγοράς, μειώνοντας τη δυνατότητα των εργαζομένων να διεκδικούν και να κερδίζουν. Η ιστορία υπογραμμίζει ένα βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού: η ταξική πάλη είναι πολιτική, περιορίζεται όμως πάντα από την πολιτική οικονομία.

Η ΠΛΗΘΩΡΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Η ιστορία αρχίζει με τον πληθωρισμό, τον σιωπηλό κλέφτη. Ο αμερικανικός πληθωρισμός τυπικά ανέβαινε κατά τη διάρκεια πολέμων, ο πληθωρισμός του 1970 όμως ήταν μια νέα δύναμη, έγινε από αμελητέος στα μέσα της δεκαετίας του 1960 διψήφιος στις αρχές του 1980 (13,7% το Μάρτιο του 1980). Ο πληθωρισμός ήταν σημαντικό εμπόδιο για την καπιταλιστική ανάπτυξη και την αμερικανική κυριαρχία στην παγκόσμια αγορά. Έγινε το καθοριστικό μακροοικονομικό γεγονός της μεταπολεμικής περιόδου.
Ο πληθωρισμός κατέστρεψε το σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς, φορολόγησε το μετοχικό κεφάλαιο, χρεοκόπησε τον βασικό αποταμιευτικό και πιστωτικό τομέα, υπονόμευσε τα κρατικά ομόλογα, διάβρωσε τον πλούτο και την αγοραστική δύναμη, αποδυνάμωσε τις αμερικανικές εταιρείες σε σχέση με τους ξένους εμπορικούς εταίρους τους και εμπόδισε τις ξένες επενδύσεις.
Το 1971 μια σειρά από μέτρα γνωστά ως «το σοκ του Νίξον» είχε αποσυνδέσει το δολάριο από το χρυσό, καθιστώντας το νόμισμα ελεύθερης διακύμανσης. Με τη σταθερή ισοτιμία να καταργείται, το δολάριο απέκτησε το βαρύ φορτίο της καλής απόδοσης απέναντι σε ανταγωνιστικά νομίσματα όπως η λίρα, το φράγκο, το μάρκο, το γιέν. Και τώρα οι αποδόσεις των περιουσιακών στοιχείων σε δολάρια θα αντικατόπτριζαν εν μέρει τις αλλαγές στην αξία του νομίσματος καθαυτού.
Αυτό ανησύχησε τους επενδυτές της Γουόλ Στριτ και με τον πληθωρισμό να αυξάνεται, το 1974 ο πρόεδρος της FED Άρθουρ Μπερνς αύξησε τα επιτόκια κι έσφιξε τις πιστώσεις. Αυτό συνέβαλε σε μια ύφεση, βοήθησε όμως και στη μείωση του πληθωρισμού στο 5% το 1976. Τη χρονιά της ύφεσης, το 1974, οι μισθοί σταμάτησαν να αυξάνονται σε συνάρτηση με την παραγωγικότητα.
Η τιμή του χρυσού ήταν βασικός δείκτης για τη FED ‒ μια αύξηση στην τιμή του χρυσού έδειχνε στους κεντρικούς τραπεζίτες μια πτώση στην εμπιστοσύνη της Γουόλ Στριτ στο δολάριο, ενώ μια μείωση έδειχνε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο νόμισμα. Οι τιμές χρυσού έπεσαν κατά 50% στους 20 μήνες που ακολούθησαν την παρέμβαση του Μπερνς. Ωστόσο η μακροοικονομική λύση στα προβλήματα του κεφαλαίου ήταν βραχύβια για τους κεντρικούς τραπεζίτες.
Τον Αύγουστο του 1975, ενώ στη FED μεσουρανούσε ο Μπερνς, ο Βόλκερ, ένας ψηλός, γκρινιάρης οικονομολόγος, που κάπνιζε φτηνιάρικα πουράκια, έγινε πρόεδρος της FED της Νέας Υόρκης. Εξ αυτού απέκτησε μια μόνιμη θέση στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανοιχτής Αγοράς (FOMC), τη σημαντικότερη επιτροπή στη FED η οποία και χαράζει τις βασικές της πολιτικές.
Σε κάποια από τις πρώτες του συνεισφορές, προειδοποίησε ενάντια στην αισιοδοξία του Μπερνς και πολλών άλλων μελών της επιτροπής. Εξετάζοντας τις προβλέψεις των οικονομετρικών τους μοντέλων για μειωμένο πληθωρισμό, ο Βόλκερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι απέτυχαν να συνυπολογίσουν «τον σημαντικό παράγοντα των προσδοκιών» εκ μέρους του αμερικανικού εργατικού δυναμικού. Για να κατανικήσει τον πληθωρισμό, ο Βόλκερ έπρεπε να συνθλίψει αυτές τις προσδοκίες.
Η απαισιοδοξία του αποδείχθηκε ορθή. Στις αρχές του 1977 ο πληθωρισμός άρχισε να ανεβαίνει πάλι. Το 1978 το βαρόμετρο της εμπιστοσύνης της Γουόλ Στριτ φανέρωνε μεγάλη ανησυχία για το δολάριο ‒ η τιμή του χρυσού είχε εκτοξευτεί. Η Γουόλ Στριτ είχε κάτι για να γκρινιάζει: το αμερικανικό νόμισμα έχανε απέναντι στους ανταγωνιστές του, ειδικά απέναντι στο γερμανικό μάρκο.
Οι επενδυτές καταλάβαιναν ότι ένα αποδυναμωμένο δολάριο ήταν πηγή αστάθειας για τις διεθνείς χρηματαγορές. Σύμφωνα με τον Βόλκερ, που σκεφτόταν την ίδια στιγμή και ως δημόσιος λειτουργός και ως αντιπρόσωπος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, «η ηθική μας υποχρέωση να αποτρέψουμε την υποτίμηση του νομίσματός μας συνέπιπτε με το συμφέρον μας».
Πάνω από όλα, τα μέλη του FOMC και ο ίδιος ο Βόλκερ λειτουργούσαν με βάση μια θεωρία συμπίεσης του κόστους, που στρεφόταν ειδικά στην εργατική δύναμη. Παρά τα περί του αντιθέτου σχόλιά τους, κατ’ ιδίαν αντιλαμβάνονταν ότι ο πληθωρισμός είχε να κάνει περισσότερο με την ισορροπία μεταξύ των ταξικών δυνάμεων παρά με την ποσότητα του χρήματος στην οικονομία. Και αυτό αντικατοπτρίστηκε στις νομισματικές πολιτικές που ακολούθησαν.
Η ανάλυσή τους δεν ήταν καινούργια. Μετά την κατάργηση των περιορισμών στους μισθούς και στις τιμές κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε από το 8,5% το 1946 στο 14% το 1947. Εκείνο τον καιρό πολλοί στο Κογκρέσο υποστήριζαν ότι η σημαντικότερη αιτία ήταν η εξάπλωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με τα συνδικάτα, που περιλάμβαναν αυξήσεις στους μισθούς.
Η ιδέα επανεξετάστηκε από μια νέα γενιά τεχνοκρατών το 1970 όταν ο ΟΟΣΑ δημοσίευσε την έκθεση Inflation: The Present Problem («Πληθωρισμός: το Τωρινό Πρόβλημα»). Η έκθεση αναγνώρισε τις απαιτήσεις των εργαζομένων ως πηγή του προβλήματος. Παρότρυνε τις κυβερνήσεις του ΟΟΣΑ να απομακρυνθούν από το στόχο της πλήρους εργασίας, και αντ’ αυτού να χρησιμοποιήσουν δημοσιονομική και νομισματική πολιτική για να αυξήσουν τα επίπεδα της ανεργίας, ώστε να αποδυναμωθεί η δυνατότητα των εργαζομένων να αυξάνουν τους μισθούς τους. Οι τεχνοκράτες καταλάβαιναν ότι η μακροοικονομική πολιτική διαμορφώνει την ταξική πάλη.
Παρόμοια πολιτική εφαρμόστηκε από τη FED. Το 1977 διατυπώθηκαν ανησυχίες ότι «οι επιχειρήσεις δεν πίεζαν τόσο ενεργητικά όσο θα μπορούσαν για να συμπιέσουν το εργατικό κόστος, φοβούμενες τις απεργίες και υποθέτοντας ότι ο πληθωρισμός θα συνεχιζόταν».
Το 1978, η πίεσή τους για τις διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα εντάθηκε, ανησυχώντας ότι οι μισθοί θα αύξαναν τον πληθωρισμό. Τον Απρίλη, τα μέλη του FOMC ανησυχούσαν ιδιαιτέρως για μια σύμβαση που διαπραγματευόταν η Ένωση Εργατών Ορυχείων με τη βιομηχανία άνθρακα. Αν δημιουργούσε προηγούμενο και άλλοι διαπραγματεύονταν με παρόμοιες συμβάσεις, η FED ήταν σίγουρη ότι θα αυξανόταν ο πληθωρισμός.
Ο Βόλκερ είχε πει στον Κάρτερ σε μια σύντομη συνάντηση το 1979 ότι πίστευε πως μια τεχνητή ύφεση ήταν ο μόνος τρόπος να πολεμηθεί ο πληθωρισμός, κάτι που δεν αρέσει στους πρόεδρους γενικά όταν βρίσκονται σε προεκλογική εκστρατεία. Την επόμενη μέρα διορίστηκε απρόσμενα από τον πρόεδρο στη θέση του επικεφαλής της FED. Το ύψος του πληθωρισμού είχε ανέβει στα υψηλότερα επίπεδα από την περίοδο αμέσως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Από τη νέα του θέση ο Βόλκερ έβαλε τους Αμερικανούς εργάτες στο στόχαστρο της FED. Υπό τον Μπερνς και στη συνέχεια τον Γουίλιαμ Μίλερ, η FED προσέγγιζε χλιαρά τα επιτόκια, αυξάνοντας το ποσοστό κατά 0,25% τη φορά, προσπαθώντας να μειώσει τον πληθωρισμό σιγά σιγά. Έβαζε στόχο ένα επιτόκιο και μετά πουλούσε κρατικά ομόλογα για να τον πετύχει. Δεν πετύχαινε όμως το στόχο της.
Ο Βόλκερ προχώρησε σε μια πιο μονεταριστική προσέγγιση, μη δίνοντας ρευστό στις τράπεζες μέσα από διαδικασίες ανοιχτής αγοράς, αλλά κρατώντας τα μη δανεισμένα αποθέματα σε σταθερό επίπεδο. Αντί να δίνει αποθέματα στο τραπεζικό σύστημα μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων, η στρατηγική του υποχρέωσε τις τράπεζες που είχαν έλλειψη κεφαλαίων να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα ομοσπονδιακά κεφάλαια. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος των επιτοκίων. Οι κεντρικοί τραπεζίτες πίστεψαν ότι έτσι αποκτούσαν πολιτική κάλυψη. Εν μέρει αυτός ήταν ο λόγος που ο Κάρτερ στήριξε τα σχέδια του Βόλκερ.
Αν ο πληθωρισμός ήταν, όπως μας λέει η μονεταριστική θεωρία, ένα πρόβλημα όπου πάρα πολλά χρήματα στην αγορά ανεβάζουν τις τιμές, τότε ο περιορισμός τους εκ μέρους της FED θα ήταν ένας άμεσος τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Ορίζοντας έμμεσα τα επιτόκια και προκαλώντας ύφεση, που ήταν ο πραγματικός στόχος, πίστευαν ότι το κοινό θα δυσκολευόταν να αντιληφθεί ότι η οικονομική δυσπραγία ήταν αποτέλεσμα της νομισματικής πολιτικής.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ FED
Η θέση του Βόλκερ για το τι έπρεπε να κάνει η FED σκλήρυνε τους μήνες μετά την είσοδό του στο FOMC. Οι Times τον χαρακτήρισαν «μονεταριστικό πραγματιστή», ένας πιο ακριβής χαρακτηρισμός όμως θα ήταν «νομισματικό γεράκι», καθώς χρησιμοποίησε περιοριστική νομισματική πολιτική για να εξαπολύσει έναν ταξικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Ο Μίλτον Φρίντμαν είχε πει ότι «ο πληθωρισμός είναι πάντα και παντού ένα νομισματικό φαινόμενο». Η νομισματική πολιτική όμως για τον Βόλκερ ήταν ένα απλό μέσο. Ο πραγματικός στόχος δεν ήταν να μειώσει την ποσότητα του χρήματος σε κυκλοφορία, ήταν να αλλάξει την ισορροπία των ταξικών δυνάμεων.
Ελέγχοντας τα επιτόκια, η FED μπορούσε να χειραγωγεί τη συμπεριφορά των εταιρειών. Αυξάνοντάς τα, έκανε πιο ακριβό το δανεισμό για να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις ή την κατανάλωση, ενώ μειώνοντάς τα τον έκανε φθηνότερο.
Καθώς το κόστος δανεισμού ανέβαινε, οι εταιρείες πιέστηκαν από τις δυνάμεις της αγοράς να κάνουν ακόμα μεγαλύτερες περικοπές. Αλλάζοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες οι εταιρείες κέρδιζαν, ο περιορισμός της παροχής χρήματος ήταν το βασικό μέσο για να πιεστούν και να αποδυναμωθούν τα συνδικάτα ως θεσμοί που προσδιορίζουν το ύψος των μισθών στις ΗΠΑ.
Πριν αναλάβει τη FED ο Βόλκερ, οι προσπάθειες να σταθεροποιηθεί το δολάριο είχαν αποτύχει. Τον Οκτώβριο του 1978, ο υπουργός Οικονομικών Μάικλ Μπλούμενθαλ πίεζε τον Κάρτερ να αποδεχθεί μεγάλες αυξήσεις στα επιτόκια. Μια απόπειρα να σταθεροποιηθεί το δολάριο μέσω της αναπλήρωσης των αμερικανικών συναλλαγματικών αποθεμάτων, με την έκδοση 6 δισ. κρατικών ομόλογων σε γερμανικά μάρκα, ελβετικά φράγκα, και ιαπωνικά γιεν, είχε αποβει άκαρπη.
Το 1979 λοιπόν, μετά τη διάσημη ομιλία του Κάρτερ για την «κρίση εμπιστοσύνης» σε σχέση με την ενεργειακή εξάρτηση, ο Βόλκερ και η FED περιόρισαν την κυκλοφορία του χρήματος σε ένα επίπεδο χωρίς προηγούμενο ‒ προκαλώντας στο σύστημα ένα υφεσιακό σοκ που θα διαρκούσε τέσσερα χρόνια, αλλά του οποίου ο αντίκτυπος στις ζωές των εργατικών τάξεων είναι ακόμα ισχυρός.
Ο περιορισμός της προσφοράς χρήματος προκάλεσε αυξήσεις στα επιτόκια, μειώνοντας την καταναλωτική ζήτηση και επιβραδύνοντας όλη την οικονομία. Ο Κάρτερ πίεσε επίσης τη FED να επιβάλει υποχρεωτικούς πιστοληπτικούς ελέγχους, το λεγόμενο «credit crunch» για να υποχρεώσει τις τράπεζες να μη δανείζουν τόσο πολύ. Ο δανεισμός σταμάτησε, η οικονομία έπεσε σε ύφεση και οι ψηφοφόροι δεν επανεξέλεξαν τον Κάρτερ.
Λίγο μετά την ανάληψη της θέσης του προέδρου το 1980 ο Ρέιγκαν δήλωσε: «Οι πολιτικές που η κυβέρνηση θα προωθήσει ως επείγουσες στο Κογκρέσο βασίζονται στο γεγονός ότι η χώρα αντιμετωπίζει τα σοβαρότερα οικονομικά προβλήματα από τη δεκαετία του 1930. Ο πληθωρισμός αυξήθηκε από 1-1,5% το χρόνο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στο 13% περίπου τα δύο τελευταία χρόνια. Από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε να δούμε δύο συνεχόμενα χρόνια με διψήφιο πληθωρισμό».
Όντως, ο Ρέιγκαν συγκρούστηκε με τον Βόλκερ για τα υψηλά επιτόκια ‒που σε κάποια στιγμή είχαν ξεπεράσει κατά πολύ το 20%‒, τις φοροαπαλλαγές και το έλλειμμα προϋπολογισμού. Κάποιοι μάλιστα, όπως ο υπουργός Οικονομικών Ντόναλντ Ρέγκαν, κατέκριναν ρητά τη νομισματική πολιτική της FED και τον ίδιο τον Βόλκερ.
Παρ’ όλα αυτά η αλλαγή κυβέρνησης δεν άλλαξε την πορεία της FED ‒ η νέα κυβέρνηση την ενέκρινε παρόλο που η οικονομία χειροτέρευε. Ο Βόλκερ προκαλούσε ακόμα πιο σοβαρές υφέσεις με τη σφιχτή νομισματική πολιτική το 1981 και το 1982.
Δεν είναι μυστικό το ότι ο ίδιος ο Βόλκερ πίστευε ότι ο πληθωρισμός ήταν αποτέλεσμα των αυξήσεων στους μισθούς. Σε μια κατάθεση στην επιτροπή Τραπεζικών, Χρηματοδοτικών και Αστικών Υποθέσεων το 1981, ο Βόλκερ είπε ότι: «Μέχρι τώρα, μόνο μικρά και ανεπαρκή σημάδια συγκράτησης των μισθολογικών πιέσεων έχουν εμφανιστεί».
Μόλις ένα χρόνο μετά, στην Κοινή Οικονομική Επιτροπή του αμερικανικού Κογκρέσου, ο Βόλκερ μίλησε με ασυνήθιστα απλή γλώσσα για το θέμα ‒ ήταν σοκαριστικά αόριστος στις ακροάσεις. Είπε στο Κογκρέσο ότι, για να συνεχίσει να συμπιέζει προς τα κάτω τον πληθωρισμό, που έπεφτε σταθερά από το 1980, «η πρόοδος θα πρέπει να αντικατοπτρίζεται στη συγκράτηση των μισθολογικών αυξήσεων. Οι γενικοί δείκτες στους μισθούς των εργαζομένων δείχνουν μικρή βελτίωση». Με τη βελτίωση εννοούσε φυσικά «μείωση».
Με το που πάτησε στον Λευκό Οίκο ο Ρέιγκαν υποσχέθηκε στο οικονομικό του πρόγραμμα να περιορίσει την προσφορά χρήματος για να μειώσει τον πληθωρισμό, κι αυτό παρέμεινε σημαντικό κομμάτι της εσωτερικής του πολιτικής κατά την πρώτη του θητεία. Μέσα σε ένα μήνα, έπειτα από μια ιδιωτική συνάντηση με τον Βόλκερ στον Λευκό Οίκο, ο Ρέιγκαν δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Έχω εμπιστοσύνη στις πολιτικές που έχει ανακοινώσει το συμβούλιο της FED… η κυβέρνηση και η FED μπορούν να βοηθήσουν, δουλεύοντας μαζί, ώστε να πέσουν ο πληθωρισμός και τα επιτόκια ταχύτερα απ’ ό,τι αν είχαν διαφορετικούς στόχους».
Πάλι, ο Βόλκερ σόκαρε το σύστημα περιορίζοντας την προσφορά χρήματος και προκαλώντας το 1981 ύφεση ακόμα βαρύτερη από αυτή του 1979. Το ποσοστό ανεργίας έφτασε στο 11% το Νοέμβριο του 1982 από 7% τον Ιούλιο του 1981, το μεγαλύτερο από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Το αποτέλεσμα ήταν τα συνδικάτα να δεχτούν διπλή πίεση, αφενός από τους απελπισμένους που απολύονταν και αναζητούσαν εναγωνίως δουλειά, αφετέρου από τους εργοδότες που πιέζονταν από τα υψηλά επιτόκια.
Ο πληθωρισμός έπεσε σημαντικά το 1982 και συνέχισε να πέφτει και κατά το 1983 ‒ η ύφεση είχε δυσάρεστες συνέπειες, έσπασε όμως τις αυξήσεις μισθών και τιμών. Προς δυσαρέσκεια του Ρέιγκαν όμως, τα επιτόκια δεν ακολούθησαν. Τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων είχαν φτάσει πάνω από 18% στα τέλη του 1981 (έπεσαν κάτω από το 10% το 1986). Το σοκ είχε πλήξει σοβαρά τις επιχειρήσεις real estate, την κατασκευαστική βιομηχανία και τη βιομηχανία αυτοκινήτων, που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες στα επιτόκια δανεισμού.
Παρά την αυξανόμενη ανεργία σε συνδυασμό με τα υψηλά επιτόκια, ο Ρέιγκαν συνέχισε να δείχνει τον πληθωρισμό ως το σημαντικότερο πρόβλημα για τον αμερικανικό καπιταλισμό. Σε μια συνέντευξη Τύπου το Φεβρουάριο του 1982, κατά τη διάρκεια του σοκ του Βόλκερ και ενώ η ανεργία βρισκόταν στο 9% με αυξητικές τάσεις, και ο ίδιος ο Βόλκερ ήταν μισητός σε όλη τη χώρα, ο Ρέιγκαν αποκάλεσε τον πληθωρισμό «τον νούμερο ένα εχθρό» και επανέλαβε την εμπιστοσύνη του στις πολιτικές της FED.
Ο Βόλκερ δεν ήταν μισητός μόνο για τους Αμερικανούς εργαζόμενους, μεγάλα τμήματα του κεφαλαίου ήταν επίσης εχθρικά απέναντι στη νομισματική πολιτική της FED. Κατασκευαστές κατοικιών και πωλητές αυτοκινήτων ταχυδρομούσαν καδρόνια και κλειδιά αυτοκινήτων στη FED σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όταν χτυπήθηκε η γεωργία, χρεωμένοι γεωργοί έκλεισαν την είσοδο του Συμβουλίου των Διοικητών με τα τρακτέρ τους.
Οι πολιτικές χτύπησαν ιδιαίτερα σφοδρά τη μεταποίηση ‒ περίπου 6 δισ. σε μεταποιητικά περιουσιακά στοιχεία καταστράφηκαν από το 1980 ως το 1983. Στην Ουάσινγκτον Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ζητούσαν το κεφάλι του Βόλκερ.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ύφεσης όμως, ο Βόλκερ ήταν ο αγαπημένος του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ήταν πιο ευαίσθητος στα σήματα εμπιστοσύνης που έρχονταν από τη Γουόλ Στριτ απ’ ό,τι στον ίδιο τον πρόεδρο, και υπήρξε ο αταλάντευτος υποστηρικτής της. Στις  6 Ιουνίου 1983 ο Ρέιγκαν έγραφε στο ημερολόγιό του σχετικά με το ενδεχόμενο αλλαγής του επί κεφαλής της FED «τον αφήνω στη θέση του ή τον αλλάζω; η χρηματοπιστωτική αγορά δείχνει ότι τον θέλει. Δεν θέλω να κλονίσω την εμπιστοσύνη τους στην ανάκαμψη».
Ο Ρέιγκαν χρησιμοποίησε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία της «ανάκαμψης», καθώς η ανεργία ήταν πάνω από 10% εκείνο τον καιρό. Στο τέλος η Γουόλ Στριτ μέτρησε για τον πρόεδρο περισσότερο από την κοινή γνώμη, και ο Βόλκερ παρέμεινε. Θα έμενε σε αυτή τη θέση ως το 1987, οπότε έφυγε και ανέλαβε ένας άλλος αξιομνημόνευτος τραπεζίτης, ο Άλαν Γκρίνσπαν.

ΟΙ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
Μεταξύ 1979 και 1983, χάθηκαν 2,4 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στη μεταποίηση ‒ πολλές από τις οποίες ήταν στην ένδυση, στη μεταλλουργία και στην κλωστοϋφαντουργία. Οι πολιτικές της FED είχαν αντίκτυπο στις ζωές και στους αγώνες των εργαζομένων, πέρα από την επίσημη ανάκαμψη από την ύφεση.
Σε αυτό που σύντομα θα αποκαλούνταν «Ζώνη της Σκουριάς», πολλά εργοστάσια έκλεισαν τις πόρτες τους για πάντα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, χάθηκαν περισσότερες από 250.000 θέσεις εργασίας στη χαλυβουργία, με εργοστάσια να κάνουν περικοπές ή να κλείνουν. Την επόμενη δεκαετία πολλές επιχειρήσεις κατασκευής ανταλλακτικών μετακόμισαν σε maquiladoras στο βόρειο Μεξικό.
Η μεταποίηση όμως μετακόμισε και στις νότιες πολιτείες, ενώ οι χώροι εργασίας οργανώθηκαν ξανά στη βάση σχημάτων λιτής παραγωγής. Μέχρι το 1990, το 39% των Αμερικανών εργαζομένων στην αυτοκινητοβιομηχανία, πάνω από 318.400, βρίσκονταν στο νότο. Στο βορά, από την άλλη, ολόκληρες πόλεις όπως το Ντιτρόιτ και το Μπάφαλο, που ήταν κάποτε κέντρα της βιομηχανίας, έμειναν σκιές του εαυτού τους, τόποι απελπισίας. Η ύφεση ποτέ δεν τελείωσε σε αυτά τα μέρη, έγινε μόνιμο χαρακτηριστικό της καθημερινής ζωής.
Οι απώλειες θέσεων εργασίας στη μεταποίηση ήταν μεγάλες εκείνη την περίοδο, τα δε συνδικάτα και τα μέλη τους ήταν αυτά που υπέστησαν τις μεγαλύτερες απώλειες. Η συμμετοχή στα συνδικάτα έπεσε από το 20,6% το 1980 στο 9,1% το 2000.
Σε απόλυτους αριθμούς, η συμμετοχή στα συνδικάτα κορυφώθηκε το 1980, με περισσότερα από είκοσι εκατομμύρια συνδικαλισμένους εργαζόμενους ‒ ένας αριθμός που έπεσε κατά πέντε εκατομμύρια στις επόμενες δύο δεκαετίες. Μεταξύ 1976 και 1983 οι Ενωμένοι Χαλυβεργάτες έχασαν 593.000 μέλη, οι Οδηγοί Φορτηγών 422.000, οι Ενωμένοι Εργαζόμενοι στην Αυτοκινητοβιομηχανία έχασε 348.000, η Διεθνής Ένωση Μηχανικών 321.000, και η Ένωση Εργαζομένων στην Κλωστοϋφαντουργία της Αμερικής, 249.000.
Η πίεση στις εταιρείες να πειθαρχήσουν τους εργαζόμενούς τους συνεισέφερε στην αναζωογόνηση του ποσοστού κέρδους του αμερικανικού κεφαλαίου. Η Γουόλ Στριτ είχε υποχρεώσει τους άλλους τομείς του κεφαλαίου να υιοθετήσουν τη δική της θεραπεία. Με τους εργαζόμενους αποδυναμωμένους και την αντίσταση στο χώρο εργασίας στο χαμηλότερο επίπεδο της γενιάς, οι εταιρείες εντατικοποίησαν την εργασία μέσω επιτάχυνσης και ανασυγκρότησης, και στράφηκαν στη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία αντί για την επένδυση κεφαλαίου ως μέσο για να αποκομίσουν κέρδη. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κέρδισε τα περισσότερα από τις πολιτικές της FED.
Οι επενδύσεις σε λογισμικό και εξοπλισμό αυξήθηκαν πολύ πιο αργά στη δεκαετία του 1980, από ό,τι στις δεκαετίες του 1960, του 1970, και του 1990. Το ποσοστό κέρδους έπεφτε από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και έπιασε πάτο το 1982 στο ζενίθ της ύφεσης του Βόλκερ.
Ένας βασικός στόχος του σοκ του Βόλκερ ήταν η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, να κάνει περισσότερα για λιγότερα, το οποίο είναι φυσικά ευφημισμός για την αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης. Διαδοχικές μελέτες έδειξαν ότι μετά το 1982 τα ποσοστά κέρδους στην Αμερική άρχισαν να ανακάμπτουν σημαντικά.
Καθώς οι μισθοί είχαν μείνει στάσιμοι και η παραγωγικότητα των εργαζομένων συνέχισε να ανεβαίνει, τα ποσοστά κέρδους απογειώθηκαν ‒ αυξάνονταν μέχρι το 1997. Η σφιχτή νομισματική πολιτική, αυτός ο παράγοντας που πιέζει την αγορά, συνεισέφερε σε μια περίοδο ανανεωμένης καπιταλιστικής επέκτασης στα χρόνια του Ρέιγκαν και του Κλίντον.
Παρά την εικόνα που δημιούργησε η διαμάχη με την PATCO, η επίθεση του Ρέιγκαν στην εργασία ήταν κυρίως έμμεση, εργαζόταν κρυφά μέσα από τους μηχανισμούς της νομισματικής πολιτικής. Η προεδρία του Ρέιγκαν δεν ήταν επανάληψη της προεδρίας του Γκρόβερ Κλίβελαντ, με το στρατό να καταστέλλει την απεργία της Pullman το 1894. Αντί γι’ αυτό άλλαξε το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαπραγματεύονταν συνδικάτα και επιχειρήσεις, γέρνοντας την πλάστιγγα της ισχύος υπέρ του κεφαλαίου, και σε μεγάλο βαθμό παρά τη θέλησή του.
Η πιο άμεση λύση για τον πληθωρισμό θα ήταν η επιβολή περιορισμών στους μισθούς και στις τιμές, την οποία είχε προτείνει ο Κάρτερ, με την υποστήριξη της AFL-CIO (Αμερικανική ΓΣΕΕ) πριν το πρώτο σοκ του Βόλκερ. Αντί γι’ αυτό, τα υψηλά επιτόκια που πυροδότησε η FED εκπαραθύρωσαν ανθρώπους από το εργατικό δυναμικό και τους έστειλαν στις εργασιακές εφεδρείες.
Τα ποσοστά φτώχειας αυξήθηκαν από το 11% στο 15%, με τους μαύρους και τους ισπανόφωνους να δέχονται το μεγαλύτερο πλήγμα. Παρά τη μακρά ιστορία ρατσισμού μέσα στα συνδικάτα, ο συνδικαλισμός στη βιομηχανία είχε γίνει ένας σημαντικός τρόπος για να μπορέσει η μαύρη Αμερική να αποκτήσει κάτι που έμοιαζε με τρόπο ζωής μεσαίας τάξης στις βόρειες πόλεις της μεταποίησης. Το σοκ ανέβαλε αυτό το όνειρο και χωρίς αμφιβολία συνεισέφερε στον πόλεμο κατά του εγκλήματος και την υπεραστυνόμευση των αστικών συνοικιών που θα ακολουθούσε.
Κατά την πρώτη θητεία του Ρέιγκαν το δολάριο ανατιμήθηκε μέσα από συνδικαλιστικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις. Οι τιμαριθμικές αναπροσαρμογές στις συμβάσεις των συνδικάτων έγιναν λιγότερες και πιο αραιές.
Στην πραγματικότητα όμως, οι νεοφιλελεύθεροι κεντρικοί τραπεζίτες πέτυχαν υπερβολικά. Το 1984 η αξία του δολαρίου είχε μετατραπεί σε φούσκα. Στις ακροάσεις του Κογκρέσου το 1985, ο ίδιος ο Βόλκερ κατέθεσε ότι είχε αυξηθεί υπερβολικά. Αν και η γρήγορη αύξηση της αξίας του δολαρίου σκότωσε τον πληθωρισμό, η νέα κυριαρχία του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές έκανε κακό στα εμπορικά ελλείμματα. Τα ελλείμματα πληρωμών μετέτρεψαν τις ΗΠΑ από πιστωτή σε οφειλέτη.
Το σοκ του Βόλκερ πουλήθηκε στη χώρα ως μια υπόθεση αναβεβλημένης ικανοποίησης ‒μπορεί να ανεχτεί σήμερα η Αμερική πόνο με αντάλλαγμα μελλοντικό κέρδος; Κέρδος για ποιον; Σίγουρα μακροπρόθεσμα το κεφάλαιο είχε κέρδη. Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως, οι αυξημένες αποδόσεις του κεφαλαίου έρχονται σε βάρος όλων των άλλων.
Από τη δεκαετία του 1980, οι μισθοί συνέχισαν να παραμένουν στάσιμοι παρά τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα. Τα δε συνδικάτα συνεχίζουν να υποχωρούν, παραμένοντας αντίπαλοι για τις εταιρείες, σε μια γωνιά της κοινωνίας που συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Η νομισματική στόχευση έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην καταστροφή των προσδοκιών της εργατικής τάξης και των οργανώσεών της στην αυγή του νεοφιλελευθερισμού. Οι κεντρικοί τραπεζίτες χρησιμοποίησαν το μαστίγιο των αγορών για να αλλάξουν την ισορροπία μεταξύ των ταξικών δυνάμεων.
Ο Michael A. McCarthy διδάσκει κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο Μαρκέτ.
Πηγή: Jacobin

100 ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΜΠΛΑΙΡΙΣΤΩΝ


 LONDON, ENGLAND - SEPTEMBER 12:  Jeremy Corbyn is announced as the new leader of the Labour Party at the Queen Elizabeth II conference centre on September 12, 2015 in London, England. Mr Corbyn was announced as the new Labour leader today following three months of campaigning against fellow candidates ministers Yvette Cooper and Andy Burnham and shadow minister Liz Kendall. The leadership contest comes after Ed Miliband's resignation following the general election defeat in May. (Photo by Jeff J Mitchell/Getty Images)

Γράμμα εκατό ακαδημαϊκών υπέρ Τζέρεμι Κόρμπιν



[......] Η ηγεσία του Τζέρεμι Κόρμπιν έχει γίνει αντικείμενο μιας τεράστιας καμπάνιας ψευδών και παραπλάνησης, σε μερικά από τα πιο δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σε διάφορες περιστάσεις έχει λοιδορηθεί, αγνοηθεί, δαιμονοποιηθεί και καταδικαστεί. Λίγοι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να κατανοήσουν το λόγο για τον οποίο κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές για την αρχηγία του Εργατικού κόμματος το 2015 και λίγοι προσπάθησαν συστηματικά και αμερόληπτα να εξερευνήσουν τις πολιτικές που έχει προωθήσει ως αρχηγός. Δεν περιμένουμε οι δημοσιογράφοι να μεταχειριστούν με το γάντι οποιονδήποτε εκλεγμένο ηγέτη, όμως ο Κόρμπιν έχει αντιμετωπιστεί ως πρόβλημα προς επίλυση, αντί για πολιτικός που πρέπει κανείς να τον πάρει στα σοβαρά. Ο λόγος είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε κομμάτι του χωριού του Γουέστμινστερ ή της μιντιακής φούσκας και ποτέ δεν έκρυψε τη δέσμευσή του στις σοσιαλιστικές πολιτικές. Σε έναν καιρό που η λιτότητα, η ανασφάλεια και ο ρατσισμός παραμένουν πραγματικές απειλές για πολλούς ανθρώπους στο ΗΒ, πιστεύουμε ότι ο Τζέρεμι Κόρμπιν μπορεί να μας δώσει μια διέξοδο από το χάος που βρισκόμαστε. Καταδικάζουμε τις αβάσιμες επιθέσεις στην ηγεσία του από τα μη εκλεγμένα ΜΜΕ και καλούμε όσους θέλουν να δουν μια ουσιαστική και προοδευτική κοινωνική αλλαγή να σταθούν πίσω από τον Τζέρεμι Κόρμπιν.
Prof Greg Philo, Glasgow University
Prof Des Freedman, Goldsmiths, University of London
Prof Noam Chomsky, MIT
Prof Ed Herman, University of Pennsylvania
Prof Mica Nava, University of East London
Prof Robert McChesney, Southern Illinois University
Prof David Buckingham, Loughborough University
Prof Joanna Zylinska, Goldsmiths, University of London
Prof Peter Golding, Northumbria University
Prof Sue Clayton, Goldsmiths, University of London
Prof Michael Chanan, University of Roehampton
Prof Máire Messenger Davies, University of Ulster
Prof Andrew Chadwick, Royal Holloway, University of London
Prof Julian Petley, Brunel University
Prof Christian Fuchs, University of Westminster
Prof Michael Pickering, Loughborough University
Prof John Storey, University of Sunderland
Prof David Miller, University of Bath
Prof Geoff King, Brunel University
Prof Graham Murdock, Loughborough University
Prof Jeremy Gilbert, University of East London
Prof Mike Wayne, Brunel University
Prof Martin Barker, Aberystwyth University
John Pilger, writer and broadcaster
Thomas Barlow, co-founder, Real Media
Kam Sandhu, co-founder, Real Media
Gholam Khiabany, Goldsmiths, University of London
Milly Williamson, Brunel University
Becky Gardiner, Goldsmiths, University of London
Ben Taylor, Nottingham Trent University
Gary Morrisoe, Salford University
Narz Massoumi, University of Liverpool
Paul Ward, Bournemouth Film School
Jeremy Bubb, Roehampton University
Caroline Ruddell, Brunel University
Bart Cammaerts, London School of Economics
Jo Littler, City University
Michael Bailey, University of Essex
Ken Fero, Coventry University
Elizabeth Poole, Keele University
Justin Schlosberg, Birkbeck, University of London
Tom Mills, University of Bath
Dina Matar, SOAS, University of London
Simon Cross, Nottingham Trent University
Michael Klontzas, University of Huddersfield
Ian Lamond, Leeds Beckett University
Shohini Chaudhuri, University of Essex
Joss Hands, Newcastle University
Jamie Medhurst, Aberystwyth University
Seth Giddings, Winchester School of Art
Kostas Maronitis, Leeds Trinity University
Andreas Wittel, Nottingham Trent University
Rachel Payne, Oxford Brookes University
Sophie Knowles, Middlesex University
David Griggs, Edinburgh Napier University
Johnny Walker, Northumbria University
Anandi Ramsmurthy, Sheffield Hallam University
Lyn Champion, Nottingham Trent University
Jane Dipple, Winchester University
William Proctor, Bournemouth University
Jayne Raisborough, University of Brighton
Vicky Lowe, University of Manchester
Meena Dhanda, University of Wolverhampton
Brendan Byrne, Falmouth University
Dean Lockwood, University of Lincoln
Sara Bragg, University of Brighton
Steve Presence, University of the West of England
Janroj Yilmaz Keles, Middlesex University
Jon Baldwin, London Metropolitan University
Amber Jacobs, Birkbeck, University of London
Pat Holland, Bournemouth University
Mike Berry, Cardiff University
Dan Ward, Sunderland University
John Cunliffe, Birkbeck, University of London
Jane Barnwell, University of Westminster
Naomi Salaman, University of Brighton
David Rushton, Institute of Local Television
Catherine Walsh, Newcastle University
Louis Bayman, University of Southampton
Helen Rogers, Sun FM
Shelley Galpin, University of York
Paul Manning, University of Winchester
Trevor Hearing, Bournemouth University
Ann Luce, Bournemouth University
Ananay Aguilar, University of Cambridge
Gary Jenkins, Newcastle University
Meredith Jones, Brunel University
Neil Fox, Falmouth University
Diane Charlesworth, University of Lincoln
Fred Mudhai, Coventry University
Bianca Wright, Coventry University
Keith Hussein, University of Sunderland
Maria Chatzichristodoulou, London South Bank University
Vana Goblot, Goldsmiths, University of London
Nigel Morris, University of Lincoln
Steve Jones, Nottingham Trent University
Oksana Fedotova, Sheffield Hallam University
A A Piccini, University of Bristol
Remi Joseph-Salisbury, University of Leeds
Emma Sandon, Birkbeck, University of London
Silke Arnold-de Simine, Birkbeck, University of London
Ewan Kirkland, University of Brighton
Peri Braadley, Bournemouth University
Savyasaachi Jain, University of Westminster
Deborah Gabriel, Bournemouth University
Jill Daniels, University of East London
Richard MacDonald, Goldsmiths, University of London
Murali Shanmugavelan, SOAS, University of London
John Steel, University of Sheffield
William Merrin, Swansea University
Andrew Shail, Newcastle University
Ceiren Bell, Goldsmiths, University of London
Virginia Pitts, University of Kent
Joseph Oldham, University of Warwick
Rachel O’Neill, University of York
Jonathan Eato, University of York
Harrison Banfield
Maya Sherwin
Benjamin Paul Judah
Lucy Shaw
Rebecca Pyne
Elizabeth Daniels
Zey Suka-Bill
Elizabeth Hughes
Gabriel Moreno
Martin Hall
Margaret Gallagher
Το γράμμα στάλθηκε και δημοσιεύτηκε από τον Guardian /(=>Labour, Jeremy Corbyn and the search for the party's Henry VII) .

AΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΛΟ ΣΤΗΝ ΚΙΑΡΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για paolo conte
Ό,τι και να πείτε, ο παλιός είναι...αλλιώς. Όχι απλώς επειδή ο Πάολο Κόντε υπήρξε   ο πρώτος διδάξας , αλλά επειδή εξακολουθεί να είναι ασυναγώνιστος σε ύφος και ερμηνεία...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Μια ακόμα μέρα στο Συριζιστάν

Δημοσιεύθηκε:
Κάθε μέρα που περνάει η Ελλάδα και η δημόσια σφαίρα της μετατρέπονται σε ένα αχανές Συριζιστάν. Οτιδήποτε συμβαίνει, άσχετο με την πολιτική και οικονομική επικαιρότητα, ευχάριστο ή δυσάρεστο, εμβαπτίζεται στην κολυμπήθρα της σαχλής και ανώδυνης κριτικής στην κυβέρνηση Τσίπρα. Κερδίζει η Κατερίνα Στεφανίδη χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες και επιστρέφει θριαμβευτικά στη πατρίδα; Προτεραιότητα μας να εκβιάσουμε μια δήλωση της για την αδιαφορία της απέναντι στην εφημερίδα Αυγή. Ας κάνουμε λοιπόν τα μούτρα κρέας στην Αυγή με όχημα την Ολυμπιάδα. Γιορτάζουμε τις κατακτήσεις των πρωταθλητών μας στους Ολυμπιακούς στο Ρίο αλλά αντί να τις χορτάσουμε, η καρδιά μας χτυπάει δυνατά μόλις τις αντιπαραθέσουμε στον Νίκο Φίλη και στον Αριστείδη Μπαλτά. Συμβαίνει ένα αδιανόητο δυστύχημα στην Αίγινα και την έρευνα διαπερνάει ένας χυδαίος δημόσιος μικροπολιτικός κανιβαλισμός που επιχειρεί να πολιτικοποιήσει μια σοβαρή ποινική υπόθεση που εγείρει ερωτήματα για τις συνθήκες που επέτρεψαν να γίνει.
Δυστυχώς, η Νέα Δημοκρατία έχει εμπλακεί σε αυτή την αντιπολιτευτική τακτική. Εφόσον η διχαστική διαχωριστική γραμμή μνημόνιο-αντιμνημόνιο αποδείχθηκε εκ των υστέρων μια πολιτική αφέλεια και απατεωνιά που εγκλώβισε τη χώρα σε περισσότερη λιτότητα και τάισε τα χαμερπή μικροκομματικά ένστικτα, βάζοντας τρικλοποδιά στην κυβέρνηση Σαμαρά, το νέο αφήγημα έχει μετατοπιστεί στο εξής δίπολο: καθεστωτισμός Σύριζα (με ό,τι θεωρητικά συνεπάγεται) εναντίον αντι-καθεστωτισμού (με ό,τι επίσης θεωρητικά αυτοπροσδιορίζεται). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει πρώτος να αποσυναρμαλογήσει αυτό το νέο διχαστικό αφήγημα, αφενός γιατί είναι εντελώς πλαστό και αφετέρου γιατί θα τον παγιδεύσει σε ένα μικροπολιτικό σπιράλ, στο οποίο το κόμμα του έχει ηττηθεί. Κυρίως, όμως, γιατί συντηρεί ό,τι μας καθηλώνει στη μετριότητα.
Το θεωρητικό σχήμα που θέτει το ψευτοδίλημμα «θέλουμε διαχειριστές του μνημονίου που πιστεύουν στην αριστεία ή διαχειριστές του μνημονίου που την ξορκίζουν» είναι μια βολική ημικατασκευή της πραγματικότητας που εξυπηρετεί μονάχα την διαιώνιση μιας διχαστικής κατηγοριοποίησης της ελληνικής κοινωνίας σε κομματική πελατεία: υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν πελάτες άριστους και πελάτες για τα μπάζα. Αντίστοιχα, η επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη δεν εξασφαλίζεται μέσα από οικονομικές μεταρρυθμίσεις και μια ορθολογική ερμηνεία των συνθηκών, αλλά επικαλείται ως προϋπόθεση την επιστροφή στην αριστεία. Χωρίς συλλογικό ήθος, όμως, καμιά συλλογική αριστεία δεν πρόκειται να επιτευχθεί, όπως μας έδειξε και η ιστορία της ύστερης Μεταπολίτευσης που οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας.
Η εθνική υπερηφάνεια που χάρισαν οι Ολυμπιονίκες σε καμία περίπτωση δεν αντικατροπτίζει την προσήλωση της ελληνικής κοινωνίας στην αριστεία και στο συλλογικό ήθος. Γιατί, αντίθετα με τους πρωταθλητές που είναι αθόρυβα προσηλωμένοι σε αυτό που στοχεύουν, αγαπούν και αφοσιώνονται, η ελληνική κοινωνία δείχνει προσηλωμένη στην παραίτηση. Όσοι έχουν εργασία προσπαθούν πρωτίστως να πληρώσουν φόρους και να συντηρήσουν την οικογένεια, την περιουσία και την επαγγελματική δραστηριότητά τους. Ελάχιστοι μπορούν να εξασφαλίσουν τις θεμελιώδεις συνθήκες, ώστε να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και να καινοτομήσουν. Οι πολίτες βλέπουν την καθημερινότητα τους να υποβαθμίζεται σε έναν αχταρμά, δίχως να μπορούν να φανταστούν έναν εναλλακτικό τρόπο. Η γειτονιά της ανατολικής Μεσογείου βράζει, η Ευρωπαϊκή Ένωση ασθμαίνει και η διεθνής πραγματικότητα μαστίζεται από την άνοδο της ρατσιστικής βίας, της τρομοκρατίας και της ανασφάλειας. Η οδός της προσωπικής αριστείας αποτελεί μια διέξοδο, αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια εκτός της χώρας. Όχι γιατί η Ελλάδα εχθρεύεται την αριστεία, αλλά γιατί οι συνθήκες στις οποίες είναι καθηλωμένη οικονομικά και κοινωνικά δεν επιτρέπουν την υπέρβαση των αντιφάσεων και των ανορθολογισμών της συνεχούς ύφεσης, εθνικής και παγκόσμιας.

Στις παραπάνω συνθήκες αυτοί που «αριστεύουν» είναι κυρίως οι απανταχού πολιτικάντηδες
, οι οποίοι δεν διστάζουν να κανιβαλίσουν ακόμη και την επιτυχία των Ολυμπιονικών, ώστε να υπενθυμίζουν ότι η κάθε πτυχή του δημόσιου βίου της χώρας πρέπει να εμβαπτίζεται υποχρεωτικά στο δόγμα Σύριζα/ Αντί-Σύριζα. Κάπως έτσι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο Συριζιστάν, όπου το ελληνικό κράτος προσδιορίζεται ως καθεστώς αλωμένο από την κυβέρνηση του Σύριζα και οι πολίτες απρόθυμοι, πλην φιλήσυχοι υπήκοοι.
Ακόμη και αν αποδεχθούμε την ορθότητα αυτής της ρητορικής, πρέπει να θυμίσουμε ότι ένα καθεστώς στηρίζεται περισσότερο στη συμβολική εντύπωση ότι πράγματι υπάρχει και θεριεύει, ανεξάρτητα από την έκταση της αληθινής του ισχύος. Επομένως, το χρέος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των υπόλοιπων κομμάτων θα έπρεπε να είναι προσανατολισμένο όχι στη συντήρηση του μύθου του αριστερού καθεστώτος, αλλά στην προώθηση μιας εναλλακτικής προοπτικής στο πρόγραμμα που έχουμε υπογράψει με τους δανειστές μας. Γιατί φοβάμαι ότι αν ο συλλογικός στόχος του πολιτικού προσωπικού είναι «κάλλιο πρώτος στο χωριό σου, παρά δεύτερος στη πόλη», τότε τα πράγματα είναι σκούρα για όλους. Κυρίως για το χωριό.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ ΟΤΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟ WI-FI

Αποτέλεσμα εικόνας για Wi-Fi 

Τι δεν πρέπει να κάνετε όταν είστε συνδεδεμένοι σε δημόσιο Wi-Fi

Υπάρχουν φορές που χρησιμοποιούμε «ανοιχτό» wi-fi στην πόλη, καθώς υπάρχουν ορισμένα καφέ, ξενοδοχεία, ακόμα και σπίτια, τα οποία έχουν «ανοιχτό» το δίκτυο και μπορεί να συνδεθεί κανείς χωρίς κωδικούς.
Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα Pure Wow, μπορεί να είναι τέλειο το γεγονός ότι συνδέεστε σε ένα δίκτυο και δεν καταναλώνετε τα mb του κινητού σας, αλλά σύμφωνα με τον ειδικό Shaun Murphy, υπάρχουν μερικές «παγίδες» που πρέπει να προσέξετε.
Αυτή είναι η λίστα με τα τέσσερα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε ποτέ όταν είστε συνδεδεμένοι σε «ανοιχτό» Wi-Fi για να είστε ασφαλείς.
1. Μην συνδέεστε στο Mail σας ή στον τραπεζικό σας λογαριασμό
Θα γνωρίζετε και οι ίδιοι ότι δεν είναι καλή ιδέα να συνδέεστε στον τραπεζικό σας λογαριασμό όταν είστε σε δημόσιο (κυβερνο)χώρο, αλλά το Mail σας μπορεί να είναι εξίσου κακό. Άλλωστε αυτό είναι που συνδέεται με όλα σας τα στοιχεία και τους λογαριασμούς.
2. Μην μοιράζεστε αυτόματα αρχεία και πληροφορίες
Στο σπίτι σας σίγουρα ο υπολογιστής ή το κινητό σας τηλέφωνο συνδέεται αυτόματα με άλλες συσκευές, όπως εκτυπωτές. Όταν είστε έξω καλό είναι να “κλείνετε” αυτή την λειτουργία, όπως και να απενεργοποιείτε το «network discovery», ώστε να μην εμφανίζεται η συσκευή σας.
3. Προσοχή στις ιστοσελίδες που δεν είναι ασφαλείς
Εάν δεν είστε σίγουροι για μία ιστοσελίδα, μην μπείτε μέσα. Καλύτερα να είστε προσεκτικοί παρά να γεμίσετε με ιούς. Για να βεβαιωθείτε ότι μία ιστοσελίδα είναι ασφαλής, μπορείτε να δείτε στο url εάν υπάρχει ένα πράσινο εικονίδιο πριν από το «https» και ότι το «s» είναι στο τέλος του «http».
4. Αποφύγετε να χρησιμοποιείτε εφαρμογές
Ακούγεται περίεργο αλλά όταν βρίσκεστε σε δημόσιο δίκτυο προτιμήστε να μπαίνετε κατευθείαν στην ιστοσελίδα από τον browser παρά μέσω της εφαρμογής. Ο λόγος είναι ότι οι ιστοσελίδες έχουν περισσότερη ασφάλεια σε σχέση με τις εφαρμογές.
Πηγή: Athensmagazine.gr//via:aftodioikisi.gr

ΟΙ ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΜΑΣ

Φίλιππος Βρυώνης: "Ο διαφημιστής που έγινε καναλάρχης"

Ο Φίλιππος Βρυώνης Ο Φίλιππος Βρυώνης, θα διεκδικήσει μία εκ των τεσσάρων αδειών για κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας, έχοντας ως όχημα τη «Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε.»
Λίγες μέρες πριν από τη δημοπρασία για την αδειοδότηση των τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας ελεύθερης λήψης, η «Εφ.Συν.» συνεχίζει την παρουσίαση του προφίλ των εννιά διεκδικητών. Σήμερα έχει σειρά ο Φίλιππος Βρυώνης.  


Διαφήμιση, κανάλια και offshore: αυτό μοιάζει να είναι το τρίπτυχο της «επιτυχίας» του Φίλιππου Βρυώνη, το οποίο όμως επετεύχθη μέσα από ένα πλέγμα υπεράκτιων εταιρειών, με τον ίδιο άλλοτε φανερό και άλλοτε αφανή μέτοχο.
Στις 30 Αυγούστου θα διεκδικήσει μία εκ των τεσσάρων αδειών για κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας, έχοντας ως όχημα τη «Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε.». Την εταιρεία που απέκτησε από το ΚΚΕ το 2014, με την προέλευση των χρημάτων να χάνεται σε μια δαιδαλώδη διαδρομή, με σταθμούς την Κύπρο και τα «Παραπολιτικά», του στενού φίλου τού Βαγγέλη Μαρινάκη, Γιάννη Κουρτάκη.
Οι δραστηριότητες του Φίλιππου Βρυώνη προκαλούν ίλιγγο, όχι λόγω των χρηματικών ποσών που διακινούνταν, καθώς τα σχετικά στοιχεία παραμένουν ασαφή, αλλά κυρίως εξαιτίας του πλήθους των εταιρειών με τις οποίες ο ίδιος και στενοί του συνεργάτες συνδέονται. Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο Φίλιππος Βρυώνης από τη δεκαετία του 1990 έγινε γνωστός ως ο επιχειρηματίας που «κατάφερε να γεμίσει την Αττική και ολόκληρη την Ελλάδα με υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες».
Οπως ανέφερε η «Αλμα Ατέρμων Α.Ε.», στην οποία ήταν μεγαλομέτοχος ο Φίλιππος Βρυώνης, εν έτει 2007 κατείχε «ποσοστό της τάξεως του 70% της υπαίθριας διαφήμισης, ενώ σε ορισμένους τομείς, όπως είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το μερίδιο της εταιρείας φτάνει στο 90%».
Σημείωνε δε ότι η εταιρεία, στο Δ.Σ. της οποίας συμμετείχαν μόνο συγγενικά πρόσωπα του Φίλιππου Βρυώνη, «παρέχει πολλαπλή συνεχόμενη παρουσία σε πολυσύχναστους δρόμους», αλλά και «ικανότητα να στοχεύει συγκεκριμένα target groups (δημογραφικά και γεωγραφικά)» και μάλιστα σε «υψηλή συχνότητα».
Πινακίδες και τροχαία
Οι φράσεις αυτές, που περιέχονταν σε έγγραφα προώθησης της εταιρείας, ήταν μόνο μερικές από αυτές που αναδείχτηκαν από οδηγούς οχημάτων που ενεπλάκησαν σε τροχαία ατυχήματα για πολλά χρόνια.
Υποστήριζαν ότι οι πινακίδες αποσπούν την προσοχή των οδηγών, πως είναι τοποθετημένες σε σημεία ακατάλληλα και πολύ κοντά σε οδικούς άξονες, πως τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένες αποτελούν κίνδυνο για όσα οχήματα προσκρούουν επάνω τους.
Δημιουργήθηκαν μάλιστα από συγγενείς θυμάτων τροχαίων, που έχασαν τη ζωή τους επειδή προσέκρουσαν σε διαφημιστικές πινακίδες, πρωτοβουλίες για την αλλαγή του νομικού πλαισίου για τέτοιου είδους υπαίθριες κατασκευές.
Πράγματι η μάχη κερδήθηκε το 2007, ωστόσο χρειάστηκε δεύτερο κύμα κινητοποιήσεων και δικαστικών ενεργειών, που αυτή τη φορά στρέφονταν κατά των δήμων οι οποίοι δεν προχωρούσαν σε «ξήλωμα» των πινακίδων.
Η «πιάτσα» εκείνη την εποχή βοούσε σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι διαφημιστικές εταιρείες του χώρου, με πρωταγωνίστρια την «Αλμα Ατέρμων». Οι καταγγελίες, βέβαια, ουδέποτε έφτασαν στη Δικαιοσύνη. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε, όταν αφορούσαν το αυτοδιοικητικό μέλλον πολλών τοπικών αρχόντων;
Αλλες πληροφορίες φέρουν τον Φίλιππο Βρυώνη να απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, καθώς γνώριζε αναλυτικές πληροφορίες για τις προεκλογικές διαφημιστικές τους δαπάνες.
Το 2007 ο ελβετικός κολοσσός Affichage εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για να αποκτήσει το 75% της «Αλμα Ατέρμων», ήτοι περίπου 10.000 υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες. Το αντίτιμο ανήλθε συνολικά σε 64,75 εκατομμύρια ευρώ, με τα οποία αποκτήθηκαν δύο θυγατρικές της εταιρείες και ακόμα δύο κυπριακές, που συνδέονταν με τον Φίλιππο Βρυώνη.
Το 2010 όμως η Affichage μήνυσε τον Φίλιππο Βρυώνη για απάτη, ενώ φαίνεται ότι στην υπόθεση αναμιγνύονταν και Ελβετοί υπάλληλοι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα γερμανόφωνης εφημερίδας της Ελβετίας, αλλά και εγχώρια μέσα η Affichage δαπάνησε για την επένδυση και άλλα έξοδα συνολικά 150 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα (σχεδόν 140 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινές ισοτιμίες).
Το αντικείμενο της απάτης, σχεδόν προφανές: Οι διαφημιστικές πινακίδες στη συντριπτική τους πλειονότητα ήταν παράνομες.
Οφειλές στο Δημόσιο
Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε το 2011 δικαστική έρευνα για απάτη, ενώ δόθηκε εντολή να γίνουν φύλλο και φτερό τα περιουσιακά στοιχεία του Φίλιππου Βρυώνη. Εν τέλει το πόρισμα του ΣΔΟΕ εκδόθηκε το 2013, καταλογίζοντάς του μεταξύ άλλων μη απόδοση φόρων.
Η πρόσοψη του καναλιού είναι σαν να συμβολίζει την πορεία του Βρυώνη από τα ταμπλό της «Αλμα-Ατέρμων Α.Ε.» στο Epsilon
Η πρόσοψη του καναλιού είναι σαν να συμβολίζει την πορεία του Βρυώνη από τα ταμπλό της «Αλμα-Ατέρμων Α.Ε.» στο Epsilon
Την ίδια ώρα οι οφειλές του στην Εφορία αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο, φτάνοντας (μόνο για ένα σκέλος της εν λόγω αγοραπωλησίας) το 1,8 εκατ. ευρώ για το διάστημα 2009-2013. Το 2013 εντάχθηκε σε ρύθμιση 100 δόσεων. Ωστόσο, όπως ανέδειξαν αρκετά διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, ο Φίλιππος Βρυώνης ισχυρίστηκε ότι από το 2000 ώς το 2007 κατοικεί στην Ιταλία και από το 2007 ώς σήμερα στην Αλβανία. Και ζήτησε να ακυρωθούν τα επιβληθέντα πρόστιμα.
Οι δραστηριότητές του όμως στον τηλεοπτικό χώρο ήταν εξίσου έντονες και πολύπλοκες. Αν και στις διαφόρων ειδών αγοραπωλησίες, ο ίδιος δεν εμφανιζόταν σχεδόν πουθενά, ο Φίλιππος Βρυώνης δεν έκρυβε την ενεργό ενασχόλησή του. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι δημοσιογράφοι και τεχνικοί που προκειμένου να εργαστούν σε κάποιο κανάλι του, περνούσαν από «συνέντευξη» από τον ίδιο τον Φίλιππο Βρυώνη στο προσωπικό του γραφείο.
Και στην περίπτωση της απόκτησης τηλεοπτικών σταθμών, το τοπίο είναι εξαιρετικά νεφελώδες. Ας αναφέρουμε απλώς τα ονόματα των εταιρειών που, σύμφωνα με παλιότερα δημοσιεύματα, εμπλέκονταν στις αγοραπωλησίες.
Οσον αφορά το «AB Channel» («Extra Channel 3» παλαιότερα) εμπλέκονται οι εταιρείες «Εμπορικός Δεσμός Α.Ε.», «Ntiesat Investments Limited», «Acera Publishing Limited» και «Isama Enterprises Limited». Σε αυτές, σύμφωνα με πληροφορίες, συμμετείχαν είτε συνεργάτες του Φίλιππου Βρυώνη είτε ο ίδιος είτε άτομα που εμφανίζονταν να ανταλλάσσουν μετοχές μέσω εξωχώριων.
Αναφορικά με το «Extra Channel» (που κατά καιρούς ονομαζόταν «Zoom», «Body in Balance» και «Shop TV»), αναζητώντας το νήμα πέφτει κανείς πάνω στην κυπριακή «KIOPRA Commercial Limited», τη «ΣΤΑΡ Ελληνική Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε.» (ανήκε κάποτε στον βουλευτή της ΔΗΑΝΑ Θεόδωρο Κατσίκη) και την «ΤΗΛΕΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ Α.Ε.». Οταν ο σταθμός ονομαζόταν «Zoom» ο Φίλιππος Βρυώνης συνεργάστηκε για ένα φεγγάρι και με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο.
«Epsilon» και ΚΚΕ
Το επιχειρηματικό βήμα που τον έφερε στα «σαλόνια» του τηλεοπτικού χώρου ήταν η εξαγορά από το ΚΚΕ της «Ραδιοτηλεοπτικής Α.Ε.» τον Αύγουστο του 2013. Αποτέλεσε, όμως, και το τέλος εποχής για τον τηλεοπτικό σταθμό και το ραδιόφωνο του «902», εγείροντας τότε πολιτικό σάλο στην Αριστερά για τη διαδικασία και τον τελικό αγοραστή του ιστορικού σταθμού της.
Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του, τότε, είχε γνωστοποιήσει ότι η «Ραδιοτηλεοπτική» πωλήθηκε σε ιδιώτη επιχειρηματία, επειδή «δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση». Ωστόσο ένα πέπλο μυστηρίου έπεφτε πάνω από την ταυτότητα του αγοραστή.
Πλήθος δημοσιευμάτων κατονόμαζε τον Φίλιππο Βρυώνη, με την ιστοσελίδα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου να φιλοξενεί δήλωσή του, σύμφωνα με την οποία «τίποτα δεν έχει λήξει». Λίγες ώρες μετά είχε στείλει δήλωση σε όλα τα μέσα με την οποία διέψευδε «ότι έχει οποιαδήποτε σχέση ιδιοκτησίας στην αγοράστρια εταιρεία του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού «902»».
Το όνομα του Βαγγέλη Μαρινάκη «κυκλοφόρησε» επίσης, με τον ίδιο να διαψεύδει τις πληροφορίες και να δηλώνει μάλιστα ότι είναι «σκάνδαλο» να μη γνωρίζουμε το όνομα του αγοραστή. Εν τέλει πρόεδρος του Δ.Σ. του σημερινού «Epsilon» είναι ο Φίλιππος Βρυώνης.
Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή αφορά όμως τις εταιρείες που εμφανίστηκαν ως αγοράστριες. Η «A-ORIZON MEDIA LTD», το όνομα της οποίας γνωστοποίησε το ΚΚΕ ύστερα από μία εβδομάδα έντονης φημολογίας, ήταν μια offshore κυπριακή εταιρεία. Ιδρυτής της εμφανιζόταν ένας Κύπριος δικηγόρος (και στέλεχος του ΔΗΚΟ). Το γραφείο του μάλιστα, κατά την προσφιλή μέθοδο ουκ ολίγων δικηγορικών εταιρειών στη χώρα), αποδείχτηκε ότι είχε ιδρύσει και τις προαναφερθείσες «KIOPRA Commercial Ltd» και «Ntiesat Investments Ltd». Ποιος όμως έδωσε αυτό το ποσό;
Το αντίτιμο έφτασε τότε τα 3,7 εκατ. ευρώ (1,5 εκατ. ευρώ άμεση καταβολή με επιταγή και 2,2 εκατ. ευρώ στο βάθος δεκαετίας), ενώ η σύμβαση ανάμεσα στο ΚΚΕ και την offshore περιελάμβανε ρήτρα εμπιστευτικότητας και εχεμύθειας.
Σύμφωνα με πιο πρόσφατους ισχυρισμούς του περιβάλλοντος Βρυώνη, τα χρήματα αυτά αποτελούσαν μέρος των 4,5 εκατ. ευρώ που δόθηκαν το 2007 από την Affichage στην κόρη του κατά την αγοραπωλησία της «Αλμα Ατέρμων». Αυτά, όμως, ουδέποτε φορολογήθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες.
Το όνομα του Βαγγέλη Μαρινάκη ήταν διαρκώς παρόν στην υπόθεση. Στις 31 Δεκεμβρίου του 2013, ο Γιάννης Κουρτάκης των «Παραπολιτικών», που συνδέεται φιλικά (και επικοινωνιακά) με τον εφοπλιστή και μεγαλομέτοχο του Ολυμπιακού, απέκτησε τη ραδιοφωνική συχνότητα του «902» από τον Φίλιππο Βρυώνη, εμφανίζοντας ως αντίτιμο 900.000 ευρώ.
Η όλη υπόθεση ξεσήκωσε πολιτικό σάλο, με την «Αυγή» τότε να λαμβάνει αφορμή από το γεγονός ότι ο Φίλιππος Βρυώνης είχε συνοδεύσει τον Αντώνη Σαμαρά στο ταξίδι του στο Κατάρ τον Ιανουάριο του 2013, παρά τις οφειλές «δεκάδων εκατομμυρίων» στο Δημόσιο, ώστε να στηρίξει τη θέση ότι το περιβάλλον Σαμαρά προσπαθεί μέσω των Βρυώνη και Μαρινάκη να δημιουργήσει ένα τραστ επιχειρήσεων ενημέρωσης υπέρ της τότε κυβέρνησης.
Ο Γιάννης Κουρτάκης κινήθηκε δικαστικά εναντίον της εφημερίδας.
Το επιμύθιο
Ο Φίλιππος Βρυώνης κινείται, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, στο «λυκόφως» της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που υπάρχουν ώστε να ελαχιστοποιεί την προσωπική του εμπλοκή σε διαφόρων ειδών επιχειρήσεις. Στα δημοσιογραφικά γραφεία κυκλοφορεί η φήμη ότι αποτελεί «βιτρίνα» του Βαγγέλη Μαρινάκη, κάτι το οποίο όμως, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, έχει παύσει να ισχύει.
Η ιδιοκτησία του «Epsilon» απέστειλε πάντως στον αρμόδιο υπουργό Νίκο Παππά επιστολή τον περασμένο Μάιο, σύμφωνα με την οποία είναι διατεθειμένη να πληρώσει το ποσό των 35 εκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να αποκτήσει τηλεοπτική άδεια πανελλαδικής εμβέλειας.
Ολοι αναρωτήθηκαν πού θα βρει τα χρήματα αυτά, δίνοντας νέα τροφή στα σενάρια για τις συνεργασίες του. Τρίτη, κοντή γιορτή...

ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: «Στενές επαφές» με τη Δικαιοσύνη http://www.efsyn.gr/arthro/stenes-epafes-me-ti-dikaiosyni
ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ: Ενας... αντικρατιστής με φορολογικά τραβήγματα http://www.efsyn.gr/arthro/enas-antikratistis-me-forologika-travigmata  
Επιχειρηματίας με πολλές κουμπαριές http://www.efsyn.gr/arthro/epiheirimatias-me-polles-koymparies
Ιβάν ο... καναλάρχης http://www.efsyn.gr/arthro/ivan-o-kanalarhis
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

La fille au rois Luis/ Ηκόρη του βασιλιά Λουδοβίκου
 
Δημοφιλέστατο γαλλικό παραδοσιακό αφηγηματικό τραγούδι των  αιώνων XV-XVI   , που εκτελείται  από τους Vincent Dumestre, Claire Lefilliâtre και το συγκρότημα Le Poème Harmonique.
 Η υπόθεση συνοπτικά: Η κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου αγαπά ένα φτωχό ιππότη, αλλά ο βασιλιάς αρνείται να δώσει τη συγκατάθεσή του και την φυλακίζει σ΄ένα πύργο. Η κοπέλλα παρ΄όλα αυτά δεν υποχωρεί και τα πράγματα φτάνουν στα άκρα, αφού η βασιλοπούλα πέφτει του θανατά. Λίγο όμως πριν να τη θάψουν ,  τη σώζει ο αγαπημένος της. Ο  βασιλιάς , τελικά, αναγκάζεται να υποχωρήσει και οι δύο νέοι παντρεύονται ευτυχισμένοι.

Στίχοι:
Le roi Louis est sur son pont,
Tenant sa fille en son giron;
Elle se voudrait bien marier
Au beau Déon, franc chevalier.
« Ma fille, n'aimez jamais Déon,
Car c'est un chevalier félon;
C'est le plus pauvre chevalier
Qui n'a pas vaillant six deniers.
— J'aime Déon, je l'aimerais,
J'aime Déon pour sa beauté.
Plus que ma mère et mes parents,
Et vous, mon père, qui m'aimez tant.
— Ma fille, il faut changer d'amour,
Ou vous entrerez dans la tour.
— J'aime mieux rester dans la tour,
Mon père, que de changer d'amour.
— Avant que changer mes amours,
J'aime mieux mourir dans la tour.
— Eh bien ma fille, vous y mourrez,
De guérison point vous n'aurez. »
Le beau Déon, passant par là,
Un mot de lettre lui jeta:
Il y avait dessus écrit :
« Belle, ne le mettez en oubli;
Faites-vous morte ensevelir,
Que l'on vous porte à Saint-Denis;
En terre, laissez-vous porter,
Point enterrer ne vous lairrai. »
La belle n'y a pas manqué,
Dans le moment a trépassé;
Elle s'est laissée ensevelir,
On l'a portée à Saint-Denis.
Le roi va derrière en pleurant,
Les prêtres vont devant en chantant :
Quatres-vingts prêtres, trente abbés,
Autant d'évêques couronnés.
Le beau Déon passant par là :
« Arrêtez, prêtres, halte-là !
C'est m'amie que vous emportez,
Ah ! laissez-moi la regarder ! »
Il tira son couteau d'or fin
Et décousit le drap de lin :
En l'embrassant, fit un soupir,
La belle lui fit un souris :
« Ah ! voyez quelle trahison
De ma fille et du beau Déon !
Il les faut pourtant marier,
Et qu'il n'en soit jamais parlé.
Sonnez, trompettes et violons,
Ma fille aura le beau Déon.
Fillette qu'a envie d'aimer,
Père ne l'en peut empêcher ! »
Le Poème Harmonique - La fille au roi Louis from Leonardo Faccioni on Vimeo.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΝΑ; ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΓΑΜΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ: ΠΟΛΙΤΙΚΟ ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ;

Αναβολή επ αόριστον πήρε βάπτιση στη Ρόδο, όταν ο ιερέας αρνήθηκε να προχωρήσει στο μυστήριο επειδή η νονά είχε επιλέξει να κάνει πολιτικό γάμο.


Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατική» της Ρόδου οι γονείς του μωρού όταν έσπευσαν για τα διαδικαστικά, ενημερώθηκαν ότι, αν θέλουν να τελέσουν το μυστήριο για την βάπτιση του παιδιού τους, θα πρέπει να αντικαταστήσουν την μία νονά, διότι έχει παντρευτεί με πολιτικό γάμο και όχι με θρησκευτικό. Αιτία για το εμπάργκο στη νονά ήταν οι αυστηρές οδηγίες που δόθηκαν από το Φανάρι στην Μητρόπολη Ρόδου, σύμφωνα με τις οποίες σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα επιτρέπεται η τέλεση του μυστηρίου.
Θορυβημένοι οι γονείς, εξήγησαν ότι η κοπέλα, που είναι και αδελφή της μητέρας του παιδιού, έχει τελέσει πολιτικό γάμο και σκοπεύει να τελέσει μέσα στο επόμενο έτος και θρησκευτικό, όμως ούτε αυτό έδωσε λύση καθώς πλέον, απαγορεύεται ρητά από το Φανάρι οι νονοί να έχουν τελέσει πολιτικό γάμο.
Αξιοσημείωτο, είναι πως και οι γονείς του παιδιού, έχουν τελέσει πολιτικό γάμο, όμως αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο εφόσον οι γονείς δεν λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο.
Σύμφωνα με όσα δήλωσε στην «Δημοκρατική» η γιαγιά του παιδιού, σε επικοινωνία που είχε η ίδια με τον μητροπολίτη Ρόδου κ. Κύριλλο, της εξήγησε πως πρόκειται για αυστηρές οδηγίες από το Φανάρι που δεν μπορούν οι ιερωμένοι να παραβλέψουν, διότι διαφορετικά θα υποστούν κυρώσεις, υπερτονίζοντας την σπουδαιότητα του μυστηρίου τόσο για τους νονούς, όσο και για το παιδί.
H μητέρα των δύο κοριτσιών, της μητέρας και της νονάς, εξήγησε πως και τα δύο της παιδιά είναι βαθιά θρησκευόμενα, όμως οι συνθήκες, δεν επέτρεψαν την τέλεση θρησκευτικού γάμου, λόγω και της οικονομικής συγκυρίας, και για το λόγο αυτό προγραμματίστηκε για του χρόνου. Στη συνέχεια, η γιαγιά, επικοινώνησε με την Αθήνα προκειμένου να ενημερωθεί για το τι ισχύει εκεί και διαπίστωσε πως σε πολλές ενορίες της πρωτεύουσας, δεν ισχύουν τέτοιοι περιορισμοί.
«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τίθενται τέτοιοι περιορισμοί από την στιγμή που δεν έχει γίνει διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας. Από την στιγμή που δεν έχει γίνει διαχωρισμός, και από την στιγμή που οι ιερείς πληρώνονται από το κράτος, από το Υπουργείο Παιδείας, πώς μπορούν να αγνοούν τον νόμο της Πολιτείας που αφορά στην τέλεση των πολιτικών γάμων;», δήλωσε η γιαγιά του παιδιού.
Οι γονείς του παιδιού, επειδή δεν θέλουν να αντικαταστήσουν την νονά, αποφάσισαν να περιμένουν μέχρι του χρόνου, ώστε να παντρευτεί θρησκευτικά η μελλοντική πνευματική μητέρα του παιδιού τους και στην συνέχεια, να τελέσουν το μυστήριο της βάπτισης, όταν πια το παιδί θα είναι 2,5 ετών.
Πηγές:dimokratiki.gr & ethnos.gr

Παρασκευή, Αυγούστου 26, 2016

ΥΛΙΚΟ ΟΝΕΙΡΩΝ


ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΔΩ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ!

Ερώτηση Κούλογλου σε Κομισιόν για τον ακροδεξιό Ούγγρο ευρωβουλευτή με τις γουρουνοκεφαλές


tvxs.gr, | 26 Αυγούστου 2016
Γραπτή ερώτηση στην Κομισιόν κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου, σχετικά με τις προκλητικές δηλώσεις του Γκιόργκι Σόπφλιν, Ούγγρου ευρωβουλευτή του ακροδεξιού κυβερνώντος κόμματος του Βίκτορ Όρμπαν Fidesz, με τις οποίες ζήτησε την τοποθέτηση κεφαλιών γουρουνιών κατά μήκος του φράχτη που έχει στήσει η Ουγγαρία στα νότια σύνορά της, ώστε «να αποθαρρύνονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες».Επιπλέον, κατά μήκος του φράχτη έχουν τοποθετηθεί πρόσφατα ομοιώματα ανθρώπινων προσώπων φτιαγμένα από λαχανικά σε μια προσπάθεια εκφοβισμού των προσφύγων ενώ αναμένεται η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ουγγαρία για την αποδοχή ή όχι της υποχρεωτικής μετεγκατάστασης προσφύγων.
Ο ευρωβουλευτής καλεί την Κομισιόν να απαντήσει ποια είναι η θέση της απέναντι στις προτάσεις Σόπφλιν καθώς και να διευκρινίσει σε τι ενέργειες θα προβεί προκειμένου να αντιμετωπίσει παρόμοιες προτάσεις και πρακτικές εκφοβισμού προσφύγων και μεταναστών και τι μέτρα σκοπεύει να λάβει άμεσα ώστε η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, και οι άλλες χώρες που τηρούν παρόμοια στάση, να υλοποιήσουν τη συμφωνία για την κατανομή των προσφύγων.
Oλόκληρη η ερώτηση
Ο Γκιόργκι Σόπφλιν, Ούγγρος ευρωβουλευτής του κυβερνώντος ουγγρικού κόμματος Fidesz, ζήτησε με δήλωση που κοινοποίησε στις 20 Αυγούστου 2016 στο κοινωνικό μέσο δικτύωσης twitter, την τοποθέτηση κεφαλιών γουρουνιών κατά μήκος του φράχτη που έχει στήσει η Ουγγαρία στα σύνορά της, ώστε, όπως είπε, να αποθαρρύνονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Παρά τις αντιδράσεις, ο Γκιόργκι Σόπφλιν δεν έδειξε καμία απολύτως διάθεση να απολογηθεί,αρκέστηκε μόνο να δηλώσει πως δεν υπήρξε ποτέ πρόταση, παρά μόνο μία «πειραματική σκέψη».[1]
Σημειώνεται ότι η γνωστή για τη σκληρή αντιμεταναστευτική στάση της ουγγρική κυβέρνηση Όρμπαν έχει υψώσει από το 2015 φράχτη στα νότια σύνορα της χώρας, ενισχυμένο με κοφτερό σύρμα στην κορυφή, με χιλιάδες στρατιώτες να τον περιπολούν, ενώ κατά μήκος του φράχτη έχουν τοποθετηθεί πρόσφατα ομοιώματα ανθρώπινων προσώπων φτιαγμένα από λαχανικά σε μια προσπάθεια εκφοβισμού των προσφύγων [2].

Στις 2 Οκτωβρίου αναμένεται να διεξαχθεί στην Ουγγαρία δημοψήφισμα αναφορικά με την αποδοχή ή μη της πολιτικής της Ε.Ε. περί υποχρεωτικής εγκατάστασης μεταναστών στις χώρες της Ένωσης χωρίς τη συγκατάθεση των εθνικών κοινοβουλίων.
Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Ποια είναι η θέση της για τις προτάσεις Σόπφλιν;

2. Σε τι ενέργειες πρόκειται να προβεί προκειμένου να αντιμετωπίσει παρόμοιες προτάσεις και ενέργειες, όπως τα ομοιώματα ανθρώπων, στα σύνορα χωρών μελών που αποσκοπούν στον εκφοβισμό προσφύγων και μεταναστών;
3. Tι άμεσα μέτρα σκοπεύει να λάβει ώστε η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, όπως και οι άλλες χώρες που τηρούν παρόμοια στάση, να υλοποιήσουν τη συμφωνία για την κατανομή των προσφύγων;

[1] https://www.theguardian.com/world/2016/aug/22/hungarian-mep-pig-heads-along-border-twitter-gyorgy-schopflin-refugees-eu
[2] https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2016/08/15/hungarians-are-making-these-creepy-scarecrows-to-stop-migrants/

Η ΑΠΟΡΙΑ ΜΑΣ

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΟΝ ΧΟΡΗΓΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΝ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΜΟΤΑΡΕΙ Η...ΔΟΕ

Ολυμπιακός Νόμος 4000

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υπόθεση στον αθλητισμό από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Κάθε τέσσερα χρόνια οι καλύτεροι του κόσμου, στα μεγαλύτερα ατομικά και ομαδικά σπορ, συναντιούνται και μάχονται για τη μεγαλύτερη τιμή που μπορεί ένας αθλητής να ονειρευτεί.
Μια ιδέα, αν μη τι άλλο, ρομαντική και μεγάλη. Εκεί έγκειται και η ουσία του ερασιτεχνισμού. Μόνο που ο Νόμος 40 της ΔΟΕ μάλλον καταστρέφει παρά καλλιεργεί τα όνειρα των συμμετεχόντων.
Ο Νόμος 40 του κανονισμού της ΔΟΕ προβλέπει ότι όλοι οι αθλητές στη διάρκεια του ολυμπιακού τουρνουά είναι ερασιτέχνες. Ετσι, δεν μπορούν να διαφημίσουν τους χορηγούς τους με κανέναν τρόπο.
Πολλοί ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της Nike να φτιάξει μια διαφήμιση με μωρά, μελλοντικούς αθλητές, και το μήνυμα «Δεν διάλεξες πώς αρχίζει η ιστορία σου, αλλά μπορείς να επιλέξεις το τέλος». Το σποτ χρησιμοποίησε την ιστορία του πρόσφυγα Μο Φάρα και του φτωχού Νεϊμάρ, οι οποίοι ανέβηκαν στην κορυφή του κόσμου.
Υπέροχο μήνυμα, αλλά στο βάθος της η καμπάνια στηρίζεται σε μία… κομπίνα. Χρησιμοποιούμε την ιστορία των αθλητών μας χωρίς να παίζουμε τα… απαγορευμένα πρόσωπά τους.
Εκ πρώτης όψεως ο κανονισμός μοιάζει απολύτως λογικός και όμορφος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι γιορτή του αθλητισμού και ο αγνός αθλητισμός είναι ο ερασιτεχνικός. «Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα». Ολα αυτά μέχρι να εμβαθύνεις λίγο και να βρεις την υποκρισία πίσω από την όλη ιστορία.
Η ΔΟΕ δεν απαγορεύει σε όλους τους αθλητές να προμοτάρουν τους χορηγούς τους. Μόνο σε όσους δεν μοιράζονται τον ίδιο χορηγό με αυτήν. Αν σε ντύνει η Adidas ή ο Ralph Lauren, κάνε ό,τι θες, αν διαφημίζεις τα McDonald’s, όλα μέλι γάλα. Αλλά αν φοράς Asics ή πληρώνεσαι από τη Citroen, τότε κάνει τζιζ. Από τη στιγμή που δεν πληρώνουν εμάς, τότε δεν θα πληρώνουν ούτε εσένα.
Εντάξει, διαφημίζουν τους χορηγούς τους τέσσερα χρόνια, θα πει κανείς. Ενα διάλειμμα από τον Μάρτιο ώς τον Σεπτέμβριο δεν θα βλάψει κανέναν. Εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Σκεφτόμαστε τα χρήματα που παίρνει ο Μπολτ από την Puma, ο Φελπς από την Under Armour και η Μπάιλς από τη Nike. Μόνο που αυτοί είναι μια χούφτα άνθρωποι.
Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στους Ολυμπιακούς Αγώνες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Υπάρχουν ολυμπιονίκες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και δεν βρίσκουν χορηγούς μόνο και μόνο επειδή οι εταιρείες γνωρίζουν καλά ότι όταν το όνομα των αθλητών επιτέλους ακουστεί, δεν θα μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν.
Στυγνός, κυνικός, απάνθρωπος καπιταλισμός. Μόνο που δεν μπορεί κανείς να ψέξει κανέναν όταν κάνει συμφωνία με τον διάβολο για να ζήσει. Ο μισθωτός της πολυεθνικής δεν έχει δικαίωμα να κάνει κριτική στον αθλητή τον οποίο σπονσοράρει η εταιρεία του.
Και φυσικά υπάρχει το άλλο πρόβλημα. Τι συμβαίνει με ποδοσφαιριστές και μπασκετμπολίστες; Είναι και αυτοί ερασιτέχνες από τον Μάρτιο ώς τον Σεπτέμβριο; Δεν είδα κανέναν Καρμέλο Αντονι να απέχει από τα ματς των Νικς και κανέναν Νεϊμάρ να μένει εκτός αποστολής της Μπαρτσελόνα τους τελευταίους έξι μήνες.
Αν ο Νόμος 4000 διαπόμπευε τους τεντιμπόηδες, ο Νόμος 40 της FIFA… γιαουρτώνει για τα καλά τις προσπάθειες των αθλητών. Γι' αυτό και το κίνημα «Απαιτούμε Αλλαγή» θα βρίσκει ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές στις τάξεις των πρωταθλητών ανά τον κόσμο.

Το Συλλεκτικό της Pirelli και άλλες σπουδαίες φωτογραφίες


ANNIE LEIBOVITZ - "Documentary" on Vimeo.

Πίσω από το όνομα Αν Λίμποβιτς απλώνονται τετραγωνικά χιλιόμετρα φωτογραφιών, όπου έχουν αιχμαλωτιστεί μια για πάντα η Χίλαρι Κλίντον αλλά και ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος αλλά και ο Μάικλ Μουρ.Η φωτογράφος είναι η κορυφαία καλλιτέχνιδα στο χώρο της , σύμφωνα με την ομόφωνη παραδοχή της από τους συναδέλφους, τους κριτικούς και τους απειράριθμους θαυμαστές της.

Annie Leibovitz - Wikipedia, the free encyclopedia

H γυμνή φωτογραφία που έβγαλε ο Τζον Λένον λίγες ώρες πριν τον δολοφονήσουν και η ιστορία της [εικόνες]

Οι γυναίκες της Ανι Λίμποβιτς | Protagon.gr




Αριοδάντης : η άγνωστη "σοβαρή όπερα"

 

Ο Αριοδάντης (Ariodante, HWV 33) είναι μια σοβαρή όπερα (οpera seria) σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ και σε ιταλικό λιμπρέτο που βασίστηκε σε μια εργασία του Αντόνιο Σάλβι, η οποία στη συνέχεια προσαρμόστηκε στο έπος Ορλάνδος μαινόμενος του Αριόστο.
Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στις 8 Ιανουαρίου του 1735. Με τον Αριοδάντη ο Χαίντελ ξεκίνησε την πρώτη του σαιζόν στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν και ανταγωνίσθηκε επιτυχώς την κυριαρχούσα όπερα της αριστοκρατίας, ενώ είχε και την πλήρη υποστήριξη του πρίγκηπα της Ουαλίας. Εκτός αυτού, ο Χαίντελ είχε τη σιωπηρή και οικονομική ενίσχυση του βασιλιά και της βασίλισσας της Αγγλίας. Η όπερα ανεβάστηκε 11 φορές στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν κατά την διάρκεια της πρώτης της σαιζόν.

[Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο]=>Αριοδάντης (Χαίντελ) - Βικιπαίδεια

Το πόρισμα του Αρείου Πάγου για ΕΛΣΤΑΤ και Γεωργίου

Την απόφαση αναίρεσης του αρχικού βουλεύματος δημοσιεύει κατ΄ αποκλειστικότητα η ιστοσελίδα Thepressroom.gr, σύμφωνα με την οποία στο εδώλιο του κατηγορουμένου πρέπει να κάτσει ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέας Γεωργίου.
Συγκεκριμένα, η κατηγορία είναι: «Ψευδής βεβαίωση σε βαθμό κακουργήματος κατά συναυτουργία σε βάρος του Δημοσίου, υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος».
Σύμφωνα με την απόφαση το προσβαλλόμενο βούλευμα «δεν έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με αποτέλεσμα την ίδρυση του σχετικού λόγου αναίρεσης, αφού έχει παντελώς αγνοήσει εισφερθέντα κατά την προκαταρκτική εξέταση, κύρια ανάκριση και κυρίως την περαιτέρω κύρια ανάκριση αποδεικτικά στοιχεία και έχει κάνει επιλεκτική χρήση αποδεικτικών στοιχείων σε σχέση με τις παραδοχές του σχετικά και με την πλήρωση της αντικειμενικής και της υποκειμενικής υπόστασης του ως άνω εγκλήματος».
Για τη βεβαίωση του ελλείμματος το 2009 σε ποσοστό 15,4% επί του ΑΕΠ τονίζει ότι «ως πραγματικό περιστατικό ήταν ψευδές αφού τεχνηέντως το διόγκωσαν» με:
  • Την αναταξινόμηση, για πρώτη φορά, στο θεσμικό τομέα της Γενικής Κυβέρνησης 17 Δημόσιων Επιχειρήσεων (ΔΕΚΟ)
  • Την ένταξη στο θεσμικό τομέα της Γενικής Κυβέρνησης περίπου 500 νομικών προσώπων χωρίς να έχουν ελεγχθεί με βάση τους προβλεπόμενους κανόνες.
  • Το συνυπολογισμό στο δημόσιο χρέος και συνεπώς εμμέσως και στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης της αγοραίας αξίας συμφωνιών ανταλλαγής εκτός αγοράς (off market swaps) οι οποίες είχαν συναφθεί από το Δημόσιο κατά τα έτη 2001-2007, χωρίς ένας τέτοιος συνυπολογισμός να επιβάλλεται από τους σχετικούς κανόνες.
  • Τη συμπερίληψη στο έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης των νοσοκομειακών δαπανών των ετών 2005 έως 2009.
Σε άλλο σημείο της απόφασης τονίζεται ότι η αιτιολογία του προσβαλλόμενου βουλεύματος είναι «ασαφής και ελλιπής ως προς το αν το ως άνω δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν πραγματικό ή αν είχε διογκωθεί από μέρους των κατηγορουμένων με παραβίαση των κανόνων του ευρωπαϊκού δικαίου με βάση τους οποίους προσδιορίζεται»
Στη συνέχεια δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα ολόκληρη η υπ' αριθμόν 1331/2016 ποινική απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία εκδόθηκε την 1η Αυγούστου 2016.
Διαβάστε αναλυτικά το πόρισμα όπως δημοσιεύθηκε από το thepressroom.gr
PDF iconΠόρισμα-Α' Μέρος
PDF iconΠόρισμα Β' Μέρος

Ελλάς, η ονειρεμένη φρουτοπία

 Ονειρεμένη Φρουτοπία ( Ύμνος της Φρουτοπίας )

Στίχοι:  
Ήβη Σοφιανού
Μουσική:  
Φαίδων Σοφιανός

Είναι μια πόλη μακρινή,
Μια πολιτεία φανταστική,
Όπου ζούν μόνο φρούτα και λαχανικά,
Δίχως ανθρώπους μοναχά!

Είναι μία μόνο μία η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία μόνο μία και δεν υπάρχει άλλη καμία!

Εκεί τα βλήτα δεν είν’ κουτά,
Και τα πατζάρια δεν είναι δειλά,
Κάθε κρεμμύδι μοσχοβολά,
Τα κολοκύθια είναι δυνατά!

Είναι μία μόνο μία η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία μόνο μία δεν υπάρχει άλλη καμία!

Ζουν απ’ το βράδυ ως το πρωί
Δίχως του μανάβη τη φωνή, (Εδώ τα καλά κολοκυθάκια)
Και όσο τα χρόνια θα περνούν,
Δεν πρόκειται ποτέ να μαραθούν!

Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) και δεν υπάρχει άλλη καμία!

Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) και δεν υπάρχει άλλη καμία!

Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία (μία, μία) μόνο μία (μία) δεν υπάρχει άλλη καμία!

Είναι μία μόνο μία η ονειρεμένη φρουτοπία
Είναι μία μόνο μία δεν υπάρχει άλλη καμία!
ΦΡΟΥ ΤΟ ΠΙ Α!