Στη χώρα των Λωτοφάγων βραβεύονται πολιτικοί, όπως ο Κώστας Καραμανλής!

Η  ΑΝΗΚΟΥΣΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΗ  ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΩΧΘΕΙ ΓΙΑ ΚΑΚΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ  

 

 

 ΔΥΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ 2009

1. Παύλος Παπαδόπουλος =>«Πώς η πολιτική Καραμανλή άνοιξε τον δρόμο στη χρεοκοπία»(tovima.gr)

2. Επιστολή - κόλαφος του Π. Δούκα που ενημέρωνε τον Κ. Καραμανλή για την οικονομία από το 2004  (e-forologia.gr) 

 

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ 

 

Ο κ. Καραμανλής ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη διακυβέρνηση της χώρας με την αλήστου μνήμης «απογραφή», το 2004 . Ήταν μια καλοσχεδιασμένη πολιτική απάτη. Κατά την οκταετία Σημίτη η Ελλάδα προχώρησε σε μεγάλες παραγγελίες οπλικών συστημάτων. Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες η εγγραφή των εξοπλιστικών δαπανών στον προϋπολογισμό μπορεί να γίνει είτε κατά το έτος παραγγελίας είτε κατά το έτος παραλαβής των όπλων.

Η κυβέρνηση Σημίτη, έχοντας επωμιστεί μεταξύ άλλων και την ευθύνη διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, προτίμησε τη δεύτερη επιλογή. Άλλωστε το ίδιο έκαναν οι περισσότερες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Η κυβέρνηση Καραμανλή βρέθηκε αναγκασμένη να παραλάβει οπλικά συστήματα και να εγγράψει στους προϋπολογισμούς των ετών 2004-2007 εξοπλιστικές δαπάνες της τάξης των 10 δισ. ευρώ (πάνω από 2% του ΑΕΠ τον χρόνο).

Με δαπάνη ύψους 2% του ΑΕΠ ετησίως «εγκλωβισμένη» στην εξυπηρέτηση αμυντικών παραγγελιών δεν είχε περιθώριο παρά μόνο 1% για κοινωνικές παροχές προτού αγγίξει η κυβέρνηση το επιτρεπόμενο από τους ευρωπαϊκούς κανόνες όριο ελλείμματος ύψους 3% του ΑΕΠ.

 Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν θα είχε πρακτικά κανένα περιθώριο για παροχές. Θα μετατρεπόταν σε αυτό που φοβόταν ο κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του και προέβλεπαν οι αντίπαλοί του , δηλαδή σε μια απαξιωμένη «δεξιά παρένθεση».

 Για να υπερβούν το πρόβλημα οι οικονομικοί του φωστήρες αξιοποίησαν το δικαίωμα να μεταβάλουν την επιλογή του Κανόνα και να εγγράψουν τις δαπάνες για οπλικά συστήματα (αλλά και αρκετές δαπάνες Υγείας) στα παρελθόντα έτη. Παρουσίασαν έτσι μια νέα «φουσκωμένη» εικόνα για τους προϋπολογισμούς των ετών 1999-2003. Στη συνέχεια άρχισαν να δανείζονται (πάνω από 10 δισ. ευρώ ως το 2008), για να πληρώνουν τα όπλα που παρελάμβαναν. Και τουλάχιστον άλλα τόσα για να χρηματοδοτήσουν παροχές. Κι έτσι κέρδισαν με άνεση τις εκλογές του 2007.

 

 

Σε αυτό το νέο χρέος από τα Εξοπλιστικά και τις παροχές προστέθηκε νέος δανεισμός πάνω από 50 δισ. ευρώ ως τις αρχές του 2009 για να αποπληρωθούν οι τόκοι που «παρήγαγε» ένα δημόσιο χρέος το οποίο στις 31.12.2003 βρισκόταν ήδη στα 182 δισ. ευρώ.

Τέλος, προστέθηκε η ύφεση λόγω των διεθνών συνθηκών του 2008 , αλλά και γιατί από τα τέλη του 2007 οι τράπεζες φρέναραν την κατανάλωση εισαγόμενων αγαθών με δανεικό χρήμα , η οποία ήταν η πραγματική «ατμομηχανή» της οικονομικής ανάπτυξης. Το νέο φουσκωμένο έλλειμμα καλύφθηκε με νέο δανεισμό της τάξης των 20 δισ. ευρώ. Συνολικός λογαριασμός πενταετίας το τερατώδες ποσό των  90 δισ. ευρώ!

 Κάπως έτσι στις αρχές του 2009 ο κ. Καραμανλής ξύπνησε ένα πρωί αδυνατώντας να πιστέψει ότι μέσα σε πέντε χρόνια το δημόσιο χρέος έφθασε κοντά στα 270 δισ. ευρώ! Ήθελε ωστόσο να κερδίσει τις ευρωεκλογές έστω και «με μία ψήφο διαφορά».

Συνέχισε λοιπόν τον δανεισμό, θυσίασε εν ψυχρώ τον κ. Αλογοσκούφη και εγκαθίδρυσε μια νεοδημοκρατική «τρόικα», ένα «υπερδιευθυντήριο» με τον διάδοχο του Αλογοσκούφη στο υπουργείο Οικονομικών , Γιάννη Παπαθανασίου, τον Γιώργο Σουφλιά και τον Κωστή Χατζηδάκη.Αυτοί έλαβαν κάποια μέτρα (σε τρεις δόσεις), τα οποία όμως ήταν… απλή παρακεταμόλη μπροστά στο μέγεθος των ελλειμμάτων.

Μετά τη βαριά ήττα στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 (όχι με μία αλλά με 223.223 ψήφους διαφορά…) ο κ. Καραμανλής κατάλαβε ότι η  βόμβα της χρεοκοπίας  κυριολεκτικά θα του σκάσει στα χέρια. Σεβάστηκε όμως τα «μπάνια του λαού» (αλλά και τα δικά του…) και στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 προκήρυξε πρόωρες εθνικές εκλογές.

Μαυρισμένος από τις ώρες περισυλλογής που περνούσε μέσα στη βάρκα στα ανοιχτά της Ραφήνας και της Ίου,  υποσχέθηκε πάγωμα μισθών και συντάξεων. Too little, too late! Ο γκρεμός πλέον απείχε μόλις λίγες δεκάδες μέτρα και το πούλμαν της οικονομίας έτρεχε με χαλασμένα τα φρένα και χωρίς χειρόφρενο. με χαρακτηριστική όμως άνεση πήδηξε την τελευταία στιγμή από το παράθυρο , δίνοντας το τιμόνι στον μετρ της πολιτικής ζωής και της οικονομίας Γιώργο Παπανδρέου του Ανδρέα. Με τη γνωστή κατάληξη των Μνημονίων που έφερε η διακήρυξή του ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! 

 

Βεβαίως ο κ. Καραμανλής έχει ένα μεγάλο ελαφρυντικό. Κανένας ηγέτης δεν μπορεί να ελέγξει κανέναν λαό σε εποχές πρόσβασης σε φθηνό και άφθονο δανεισμό. Το φθηνό χρήμα εξαχρειώνει τις κοινωνίες και τις κάνει να νομίζουν ότι ακόμα και οι συνθήκες ευημερίας ισοδυναμούν με καιρούς αδικίας. Κάπως έτσι έφθασε να ανεχθεί ακόμα και την πυρπόληση της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008. Εκείνες τις νύχτες του Δεκέμβρη ο κ. Καραμανλής έχασε οριστικά τον σεβασμό της κοινής γνώμης.

 

Θυμίζουμε ότι  ο κ. Καραμανλής εξελέγη το 2004 με το σύνθημα «επανίδρυση του κράτους». Ευκαιρία επίσης να σκεφθούμε ποιες ήταν οι «καθαρές» ετήσιες δαπάνες μισθών και συντάξεων το 2004 και ποιες ήταν το 2009. Είχαν σχεδόν διπλασιαστεί! Πρόκειται για το περίφημο διάγραμμα που ανέμιζε ο τότε διοικητής της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ στις διασκέψεις κορυφής και στα Eurogroup την περίοδο 2009-2011. Και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η επανίδρυση του κράτους συμπυκνώθηκε σε αυτό το διάγραμμα που ανέμιζε ο κ. Τρισέ.

Η χρεοκοπία της Ελλάδας (2010) δεν ήταν έργο ενός ανθρώπου. Ήταν συλλογική αποτυχία δεκαετιών των δύο εναλλασσόμενων κομμάτων στην Εξουσία , της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Όμως ο Κώστας Καραμανλής (2004–2009) είχε συγκεκριμένες και βαριές πολιτικές ευθύνες, γιατί κυβέρνησε ακριβώς πριν από  το μοιραίο  Κραχ της οικονομίας και δεν το απέτρεψε ενώ μπορούσε. 

Οι βασικές ευθύνες του Καραμανλή συνοπτικά: 

1. Δεν έλεγξε τα δημόσια οικονομικά Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε (από ~180 δισ. το 2004 σε ~300 δισ. το 2009). Τα ελλείμματα ξέφυγαν (το 2009 έκλεισε με ~15,4% του ΑΕΠ). Δεν υπήρξε σοβαρός μηχανισμός ελέγχου δαπανών.  Με απλά λόγια: το κράτος ξόδευε σαν να μην υπάρχει αύριο — και υπήρχε.

 2. Απέτυχε να συγκρουστεί με το πελατειακό κράτος.  Μαζικές προσλήψεις, ειδικά πριν τις εκλογές. Θυμάται κανείς το Νόμο Παυλόπουλου, που έβαλε 120.000 "γαλάζια παιδιά" από το παράθυρο στο Δημόσιο; Καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση σε Δημόσια διοίκηση, Ασφαλιστικό , Φοροδιαφυγή. Ο ίδιος παραδέχτηκε αργότερα ότι «δεν μπόρεσε» να αλλάξει το σύστημα. Αυτό όμως δεν είναι ελαφρυντικό· είναι ομολογία πολιτικής αδυναμίας. 

 3. Έδωσε ψευδή εικόνα στην Ευρώπη για την πραγματική κατάσταση της χώρας .  Η κυβέρνηση αποδέχτηκε και συνέχισε τη στρέβλωση στοιχείων της Σιμιτικής περιόδου . Η αξιοπιστία της χώρας κατέρρευσε στις αγορές, αφού , όταν  δεν σε πιστεύουν, δεν σε δανείζουν. Τόσο απλό. 

4. Δεν πήρε μέτρα όταν ακόμη υπήρχε χρόνος Από το 2007–2008 ήταν φανερό ότι έρχεται κρίση. Αντί για έγκαιρη προσαρμογή  , επέλεξε την αδράνεια και τα χαλαρά με τους κολλητούς  χοληστερινούχα γεύματα στο ταχυφαγείο Μπαϊρακτάρης . Το σύνθημα «ήπια προσαρμογή» αποδείχτηκε… βαριά αυταπάτη. 

 5. Παρέδωσε την «καυτή πατάτα» στον Παπανδρέου, ο οποίος αφελώς την αποδέχθηκε, αφού πήρε το 2009 μια οικονομία  χωρίς πρόσβαση στις αγορές,  με εκρηκτικά ελλείμματα και χωρίς σχέδιο διάσωσης Αυτό οδήγησε αναπόφευκτα επισήμως στη Χρεοκοπία  και στο Πρώτο  Μνημόνιο, ανεξάρτητα από το ποιος θα κυβερνούσε μετά. 

Συμπερασματικά , ο  Καραμανλής ήξερε ότι το σύστημα είναι προβληματικό, είχε την απόλυτη εξουσία για να δράσει αλλά δεν  τόλμησε . Από δειλία; Από αβουλία; Από ανικανότητα; Μάλλον και από τις τρεις αυτές αιτίες.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΡΙΣΕΩΣ : ΠΩΣ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΕΠΙ ΔΥΟ ΣΧΕΔΟΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ;

Πώς εξηγείται η εκκωφαντική σιωπή του Καραμανλή  για τη δική του διακυβέρνηση επί  τόσα χρόνια ώς τις μέρες μας; Ούτε μια δήλωση ούτε μία συνέντευξη ούτε ένα άρθρο ούτε ένα βιβλίο μέχρι τώρα! Στο σημείο αυτό αναρωτιόμαστε γιατί , άραγε, δεν άφησαν , πλην Αλέξη Τσίπρα, καμία γραπτή παρακαταθήκη για τα ασύλληπτα σε ιστορικό βάρος γεγονότα αυτής της περιόδου και οι υπόλοιποι «πρωταγωνιστές» στο τιμόνι της χώρας, Παπανδρέου,  Παπαδήμος, Σαμαράς ακόμα και ο λαλίστατος Βενιζέλος . Τι υποκρύπτει αυτή η σιωπή; Αιδημοσύνη ή μήπως ενοχές; ...
 Η σιωπή , ειδικότερα, του  Καραμανλή είναι συνειδητή πολιτική στρατηγική επειδή τον προστατεύει. Ό,τι κι αν έλεγε, ό,τι κι αν έγραφε θα άνοιγε ξανά τη συζήτηση για τις ευθύνες του, θα απαιτούσε συγκεκριμένες  απαντήσεις για τα τρισάθλια έργα του και τις ακόμα χειρότερες συνέπειές τους. Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί για την οικονομική κακοδιαχείρισή του. Με τη σιωπή που κρατά   δε διαψεύδεται, δεν ελέγχεται, δεν αντικρούεται.Είναι σκληρό αυτό που λένε οι κυνικοί , ότι η σιωπή είναι το καλύτερο πλυντήριο για τους εγκληματίες , και στην περίπτωσή μας , ταιριάζει γάντι για έναν πολιτικά  ένοχο.

Αφού δεν είχε πειστικό αφήγημα υπεράσπισης των πεπραγμένων του  και καλυπτόμενος πίσω από το  «βαρύ» επώνυμό του, που λειτουργεί  επί πέντε δεκαετίες ως  πολιτικό κεφάλαιο από μόνο του, προτίμησε να επιβιώνει κρατώντας χαμηλό προφίλ, για να μην εξαγριώνει το Λαό. 

Μέχρις ότου αποχωρήσει από την πολιτική ζωή εκλεγόταν ανελλιπώς υπό την προστασία του γενναιόδωρου (συνενόχου)  κόμματός του , ψήφιζε ανελλιπώς ως καλός στρατιώτης όσα επέβαλλε το συμφέρον του κόμματος, αλλά δεν ανέβηκε ποτέ στο βήμα, δεν αποτόλμησε να εκφωνήσει καμία ομιλία, να εκφέρει τη γνώμη του σε κάποιο θέμα,  κυρίως  όμως για τα Μνημόνια , για τις "μάχες" εντός και εκτός βουλής, τις θύελλες που ξέσπασαν εξαιτίας τους  με τις κυβερνήσεις του Παπανδρέου, Παπαδήμου , Σαμαρά ,  Τσίπρα, Μητσοτάκη.

 

Αφού λοιπόν δε ζητήθηκε ποτέ από τον Κώστα Καραμανλή  μια δημόσια εξήγηση για τα δεινά που προκάλεσε στην Ελλάδα , δεν έγινε ποτέ επίσημος θεσμικός απολογισμός της πρωθυπουργικής του πενταετίας και δεν υπήρξε πολιτική ή ποινική λογοδοσία εκ μέρους του ούτε  συγκροτήθηκε εις βάρος του Ειδικό Δικαστήριο για τη χρεοκοπία της χώρας,ήρθε η ώρα του "ιερού πλυντηρίου". Φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε  εκκλησιαστικούς ταγούς της χώρας μας να τον τιμούν για την ...προσφορά του στο έθνος και  την πατρίδα! Άμωμος πλέον και με τη μητροπολιτική σφραγίδα ο "άσωτος υιός"

Αν δεν ξέραμε σε ποια χώρα ζούμε , ίσως να είχαμε πάθει εγκεφαλικό ακούγοντας έναν εκκλησιαστικό ποιμένα να εξυμνεί ένα τόσο άχρηστο  πρωθυπουργό, τον πολιτικό δηλαδή που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την αφάνταστη  δυστυχία που συγκλόνισε και εξακολουθεί να ταλαιπωρεί  τη  χώρα μας.

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί …