Γκίντεον Λεβί: "Ποιος έχρισε «ιερές αγελάδες» τους Ισραηλινούς στρατηγούς;"
Ο Γκίντεον Λεβί κατά τη βράβευσή του με το βραβείο Δημοκρατίας της πόλης των Αθηνών
Στο
τελευταίο του άρθρο στην εφημερίδα Haaretz 
ο γνωστός δημοσιογράφος και
συγγραφέας Γκίντεον Λεβί θέτει στο στόχαστρο το πολιτικό, στρατιωτικό
και μιντιακό κατεστημένο της χώρας του, που τοποθετεί στο απυρόβλητο και
υμνολογεί τους επικεφαλής των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων
Με το πολιτικό, στρατιωτικό και μιντιακό κατεστημένο του Ισραήλ, που τοποθετεί στο απυρόβλητο και υμνολογεί τους επικεφαλής των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων (IDF), τα βάζει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκίντεον Λεβί. «Τι γνωρίζουμε για τον στρατό μας; Σχεδόν τίποτα απολύτως! Τι γνωρίζουμε για τους διοικητές του; Ακόμη λιγότερα», γράφει στο τελευταίο του άρθρο στην εφημερίδα Haaretz. Και τονίζει ότι οι βαρυνόμενοι με εγκλήματα πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη στρατηγοί θυμίζουν τις ιερές αγελάδες στην Ινδία.
Κανείς δεν τις πειράζει, όλοι τις σέβονται και δεν αναρωτιούνται για την ουσία της ύπαρξής τους. Κάθε ανώτερος αξιωματικός που διορίζεται σε μια θέση στέφεται αμέσως από τη χορωδία των δημοσιογράφων του στρατιωτικού ρεπορτάζ ως «αξιοσέβαστος αξιωματικός». Ωστόσο ο λαός δεν μαθαίνει τι ακριβώς κάνει στον πόλεμο και τελικά η θητεία του τελειώνει χωρίς κανείς στον άμαχο πληθυσμό να έχει ιδέα αν ήταν καλός διοικητής.
«Στο Ισραήλ οι στρατηγοί και οι συνταγματάρχες δεν δίνουν συνεντεύξεις, εκτός από τις επαίσχυντες ψευτο-συνεντεύξεις που διοργανώνει το γραφείο Τύπου των IDF. Αργότερα αποστρατεύονται και γίνονται σχολιαστές σε τηλεοπτικές εκπομπές ή πολιτικοί. Τότε όμως αποκαλύπτεται η πλήρης γύμνια τους. Αποδεικνύεται ότι μας έχουν εξαπατήσει. Ο “αξιοσέβαστος” αξιωματικός είναι συχνά βλάκας. Ο δε πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών είναι εντελώς ηλίθιος. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα, τα παραδείγματα είναι αμέτρητα», γράφει ο Λεβί.
«Τέτοιοι άνθρωποι διαχειρίζονται τις ζωές και τους θανάτους μας; Και τους λατρεύαμε;» αναρωτιέται ο αρθρογράφος απευθυνόμενος στους συμπατριώτες του. Το ερώτημα είναι ρητορικό. Το απαντά ο ίδιος: «Το Ισραήλ βρίσκεται σε αναβρασμό για χάρη τους τον τελευταίο καιρό. Θα προχωρήσει ο διορισμός του «στρατηγού Σκιά» ως στρατιωτικού ακόλουθου στην Ουάσινγκτον; Θα παραμείνει ο «στρατηγός Τίποτα» ως επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού; Κρατάμε την ανάσα μας. Κανείς δεν έχει ιδέα ποιοι είναι ή τι αξίζουν αυτοί οι ένστολοι, αλλά όλοι έχουν μια γνώμη για το ποιος είναι άξιος και ποιος όχι».
Το
ίδιο ισχύει, λέει ο Λεβί, και για τη «γιγαντομαχία» μεταξύ του υπουργού
Αμυνας, του ρατσιστή ακροδεξιού Ισραελ Κατς
, και του αρχηγού των IDF
Εγιάλ Ζαμίρ
– «όλοι έχουν μια γνώμη για το ποιος είναι ο καλός και ποιος
ο κακός». Φαινομενικά, το δημοκρατικό στρατόπεδο θα έπρεπε να είναι
ευχαριστημένο που υπάρχει ένας πολιτικός υπουργός Αμυνας που βάζει φρένο
στον ισραηλινό στρατό και του βάζει όρια. Το γεγονός ότι στην
πραγματικότητα το δεξιό στρατόπεδο είναι αυτό που σφάζει τη μεγαλύτερη
«ιερή αγελάδα» από όλες, τις IDF, θα έπρεπε να είαι μια παρηγοριά,
λέει, ακόμη κι αν αυτό γίνεται για λάθος λόγους.
«Όμως», τονίζει ο Λεβί «οι IDF έχουν γίνει ένα αχαλίνωτο τέρας. Μόνο το πλήρες και παράλογο ισραηλινό χάος μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατάσταση στην οποία ο διευθυντής της μυστικής υπηρεσίας, της Σιν Μπετ, είναι θεματοφύλακας της δημοκρατίας, και ο αρχηγός των IDF ήρωας του φιλελευθερισμού, θύμα του κακού υπουργού Αμυνας. Ο Κατς έκανε ό,τι μπορούσε για να κερδίσει τον χλευασμό και την αποστροφή, αλλά τι γνωρίζουμε για τον αντίπαλό του, τον αντιστράτηγο Ζαμίρ; Είναι καλός αρχηγός επιτελείου; Κακός; Ποιος ξέρει; Περιμένετε μέχρι να στρογγυλοκαθίσει κι αυτός στα τηλεοπτικά στούντιο ως πολίτης. Και μπορεί ξανά να μας κάνει να ντρεπόμαστε».
Αυτό που είναι πασίγνωστο δεν ενδιαφέρει τους περισσότερους Ισραηλινούς, παρατηρεί ο Λεβί. Και εξηγεί: «Ο Ζαμίρ είναι ο επικεφαλής των στρατού που μετέτρεψε τη Λωρίδα της Γάζας σε νεκροταφείο, σε ερειπιώνα. Είναι ο ένστολος διοικητής του στρατού που διέπραξε (και διαπράττει) εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία. Είναι ο διοικητής του στρατού του οποίου οι στρατιώτες κλέβουν ζώα από τα κοπάδια των Παλαιστινίων και δεν λογοδοτούν στη Δικαιοσύνη.
Οποιαδήποτε υποστήριξη προς αυτόν, ακόμη και εναντίον του σατανά Κατζ, είναι υποστήριξη για τις ανομίες του, οι οποίες μια μέρα θα έρθουν στο φως και θα κριθούν –ας ελπίσουμε– τουλάχιστον στο δικαστήριο της Ιστορίας, αν όχι νωρίτερα». Είναι απίστευτο, καταλήγει ο αρθρογράφος, ότι η εμπλοκή του Ζαμίρ σε φρικτές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου δεν καθορίζει τη γνώμη του ισραηλινού λαού γι’ αυτόν.
«Λες και πρόκειται για περιθωριακό ζήτημα ή για ένα σκοτεινό χόμπι. Και δεν είναι μόνο αυτός, αλλά όλοι οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες των IDF. Στη “Σπάρτη” του 2025 οι Ισραηλινοί τους συγχωρούν τα πάντα, ακόμη και την αποτυχία της 7ης Οκτωβρίου 2023. Είναι ιερές αγελάδες».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου