Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Σ’ τούτο τον κόσμο η μοναρχιά σα δέντρο ξεφυτρώνει
κι αγάλια αγάλια θρέφεται, ριζώνει και ψηλώνει·
αγάλια αγάλια ο άνθρωπος εις το δεντρό ανεβαίνει
και στο ψηλότερο κλαδί στέκεται και προβαίνει·
και μέσα οπού χαίρεται, άνεμος το τινάσσει
κι απ’ το ψηλότερο κλαδί πέφτει στη γη κι αράσσει.
Έτσι και τους φιλόδοξους η τύχη τούς σηκώνει,
κι ωσάν το άκαρπο δεντρό κιόλας τους ξεριζώνει.

Ανώνυμος ( β' μισό του 17ου αιώνα)
Ζήνων Ε΄, η΄,στ. 375-382.