Μνήμη Κωστή Παπαγιώργη: Με αφορμή μία τιμητική εκδήλωση για τα δεκάχρονα από το θάνατό του σπουδαίου δοκιμιογράφου και μεταφραστή

 

*Κωστής Παπαγιώργης(Βικιπαίδεια)

 

***Δοκίμια του Κωστή Παπαγιώργη στη LIFO στην οποία ήταν στνεργάτης από το πρώτο τεύχος της μέχρι τον θάνατό του, το 2014.

 

 

***Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης :Kωστής Παπαγιώργης | ο φιλόσοφος της Αγοράς

 

Το τι χρωστάμε στα βιβλία που μετέφρασε είναι ανυπολόγιστο (πρόχειρα θυμίζω: Μισέλ Φουκώ, Εμμανουέλ Λεβινάς, Φρανσουά Σατλέ, Ρενέ Ζιράρ, Εμίλ Σιοράν). Το τι χρωστάμε στα όσα έγραψε για τη Μέθη, τους Ξυλοδαρμούς, την Αποτυχία, τον Εαυτό, το Βάδισμα, αλλά και για τον Όμηρο, τον Χάιντεγκερ, τον Παπαδιαμάντη, τον Χέγκελ, τον Βακαλόπουλο είναι τόσο πολύτιμο που δεν μπορώ να το πω εδώ με λέξεις. Ας επαναλάβω μονάχα τα λόγια του Λάγιου, στη Νέα Εστία, δεκαπέντε χρόνια πριν: «Ο Παπαγιώργης είναι μακράν ο καλύτερος πεζογράφος τα τελευταία τριάντα σαράντα χρόνια».

Τον γνώρισα στην Καλλιδρομίου, το 1980. Είχε τότε κατσαρό, βαθυκάστανο μαλλί και πλούσιο μουστάκι. Βλέμμα σαν βραχνό blues, αγέρωχα ηττημένο, αλλά ηττημένο όχι σε μάχη ή σε πόλεμο, ηττημένο από θέση, από τοποθέτηση, ύστερα από σοφή απόφαση, ηττημένο μπροστά στον πελώριο πλούτο και το συντριπτικό χάος του παρελθόντος της ανθρωπότητας. Αυτό το παρελθόν της ανθρωπότητας μοχθούσε αγρίως ο Κωστής να το γνωρίσει και να το κατανοήσει. Ένα τέτοιο εγχείρημα είναι απ’ την αρχή καταδικασμένο. Και καταδικαστικό. Σε τσακίζει. Αξίζει όμως να το τολμήσεις.

Ήταν ο πιο τρυφερός ανάμεσά μας. Καμωνόταν τον κυνικό, αλλά ήταν καρδούλα. Δεν μπλέχτηκε σε καμία από τις πάμπολλες ίντριγκες της Σόλωνος. Τρικλοποδιές δεν έβαλε, ποτέ και σε κανέναν. Υπήρξε, τουναντίον, γενναιόδωρος, χωρίς να το κάνει θέμα. Κάμποσοι συγγραφείς οφείλουν στον Κωστή το ότι εκδοθήκανε, και μάλιστα με επιτυχία. Κι ακόμα, και κυρίως, οφείλουμε στον Κωστή το ότι ανανεώθηκε το ενδιαφέρον για το δοκίμιο, το δύσκολο είδος που διακόνησε δυνατά.

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου: Κάλεσμα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη διατύπωση «συγκεκριμένων και αυστηρών συστάσεων προς την Ελλάδα» για το Κράτος Δικαίου - «Συνεχείς παραβιάσεις»

 

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου / «Η Ελλάδα σε θεσμική υποχώρηση» - Υπόμνημα προς την Κομισιόν για το κράτος δικαίου με την κυβέρνηση Μητσοτάκη

---

Τις σοβαρές ανησυχίες για την ολίσθηση των θεσμών της χώρας, επανέλαβαν προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και άλλες οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, στο πλαίσιο της ετήσιας εποπτείας της λειτουργίας του Κράτους Δικαίου στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον Ιανουάριο, οι ανεξάρτητες οργανώσεις Vouliwatch, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA), HIAS Ελλάδας, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ) και Reporters United κατέθεσαν έκθεσή στο πλαίσιο του ετήσιου ελέγχου των εθνικών συστημάτων που διεξάγει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω της Έκθεσης για το Κράτος Δικαίου στην οποία εντοπίστηκαν «χρόνιες πλημμέλειες αλλά και νέες απειλές για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα».

Οι ίδιες οργανώσεις με συμπληρωματικό υπόμνημα που κατέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο των διαβουλεύσεών της με φορείς στην Ελλάδα στα μέσα Μαρτίου, αναδεικνύουν νέες πλημμέλειες επισημαίνοντας τις «συνεχείς παραβιάσεις των αρχών του Κράτους Δικαίου στην Ελλάδα, όπως:

• Τη μετωπική σύγκρουση των ελληνικών αρχών με τους ενωσιακούς θεσμούς και την ευθεία αμφισβήτηση αυτών, μέσω δημοσίων παρεμβάσεων της Διοικητικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και ανώτατων στελεχών της κυβέρνησης κατά του Ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 7ης Φεβρουαρίου 2024 για το Κράτος Δικαίου στη χώρα, σύγκρουση που επαναλαμβάνεται με πρόσφατη αμφισβήτηση της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
• Την αναποτελεσματικότητα των δικαστικών ερευνών, όπως αποτυπώνεται από νέες καταδίκες της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) για πλημμελείς ποινικές έρευνες περιστατικών αυθαιρεσίας των σωμάτων ασφαλείας, αλλά και καθυστερήσεις και παρεμβάσεις στη διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών και του δυστυχήματος των Τεμπών.
• Τη νέα μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ως ένα ακόμη παράδειγμα κακής νομοθέτησης και σημαντικών παραβιάσεων συνταγματικών διατάξεων, θεμελιωδών δικαιωμάτων και αρχών του ποινικού δικαίου.

Καταλήγοντας, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου επαναλαμβάνει το «κάλεσμα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη διατύπωση συγκεκριμένων και αυστηρών συστάσεων προς την Ελλάδα, ώστε να διασφαλιστεί η αποτελεσματική συμμόρφωση της χώρας με τις αρχές του Κράτους Δικαίου και τις αξίες της ΕΕ».

 

Ακολουθεί το συμπληρωματικό υπόμνημα:

https://issuu.com/efsyn/docs/kratos-dikaiou-ipomnima

H συμμαχία Δεξιάς -Ακροδεξιάς στην Ισπανία για την παλινόρθωση του Φρανκισμού

 

VOX και PP σβήνουν την ιστορική μνήμη και αναβιώνουν τον Φρανκισμό

Η παράταξη του Αμπασκάλ επέβαλε την ατζέντα του στους Συντηρητικούς και κατέδειξε την κυρίαρχη τάση της στιγμής, όχι απλά στην Ισπανία, αλλά και στην Ευρώπη. 

 

 

 

Γιώργης-Βύρων Δάβος

kosmodromio.gr 

9–11 λεπτά

---

Καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις πως η άνοδος της ακροδεξιάς θα υπονομεύσει την ευρωπαϊκή «Μεγάλη Συμμαχία», ανάμεσα στο ΕΛΚ και το ΕΣΚ, στην Ισπανία το δεξιό Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) έχει αρχίσει ήδη να προβάρει τη διαφαινόμενη συνεργασία της ευρύτερης δεξιάς. Άλλωστε, ήδη σε πολλές Αυτόνομες Περιφέρειες  στην Ισπανία το ΡΡ ελέγχει τις τοπικές κυβερνήσεις σε συνεργασία με το ακροδεξιό Vox ή κυβερνά χάρις στην κοινοβουλευτική στήριξή του.

Και φυσικά, πέρα από τη νομοθέτηση οπισθοδρομικών μέτρων για την κοινωνία, την οικονομία, τις διάφορες ταυτοτικές ομάδες (μετανάστες, LGTB, γυναίκες), την εκπαίδευση και το περιβάλλον υπό την πίεση των ακροδεξιών, οι κυβερνήσεις αυτές έχουν ξεκινήσει να εφαρμόζουν και τον ιστορικό αναθεωρητισμό, με γνώμονα τον «αντικομμουνισμό» και τον εθνικισμό, που επιδιώκουν όλα τα συντηρητικά κόμματα στην Ευρώπη. Ένας αναθεωρητισμός που στην Ισπανία ραγδαία επιβάλλεται σε όλες τις Περιφέρειες όπου συγκυβερνούν το ΡΡ και το Vox. Και η αρχή έγινε με τις αλλεπάλληλες καταργήσεις του Νόμου για τη Δημοκρατική Μνήμη, που αφορά την περίοδο του Φρανκισμού και των εγκλημάτων του.

Η αρχή έγινε στις 15 Φεβρουαρίου από την Αραγονία. Ακολούθησαν μέσα στον Μάρτιο η Καστίλη και Λεόν και πιο πρόσφατα η Βαλένσια. Ενώ είναι πιθανόν να ακολουθήσουν και άλλες Περιφέρειες με συγκυβέρνηση, όπως οι Βαλεαρίδες ή σε άλλες, όπως η Καντάβρια και η Εξτρεμαδούρα, όπου το κυβερνών ΡΡ στηρίζεται κοινοβουλευτικά από το Vox, το οποίο ήδη του ασκεί πιέσεις για την κατάργηση του Νόμου. Μάλιστα, ο χρονισμός της κατάργησης αυτής σχεδιάσθηκε για να συμπίπτει με την 100ή επέτειο της γέννησης του Φράνκο.

Εν γένει η  κατάργηση του νόμου αυτού, που και στις τρεις αυτές περιοχές είχε ψηφισθεί από την προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση, αποτελούσε άλλωστε και ρήτρα στο εκάστοτε σύμφωνο συνεργασίας ανάμεσα στο PP και το Vox. Φυσικά, πάντα η επίσημη δικαιολογία υποστηρίζει πως η νομοθεσία ήταν αιτία πόλωσης στην κοινωνία. Ως μεροληπτική ερμηνεία μίας μόνο πολιτικής πτέρυγας των γεγονότων δεν κάλυπτε όλα τα θύματα των πολιτικών αντιπαραθέσεων, ούτε και αυτά  της τρομοκρατίας. Νομιμοποιήθηκε κοντολογίς ένας ανοίκειος συμψηφισμός ανάμεσα στη στυγερή περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο και τα θύματα της ΕΤΑ, ανάμεσα στη μεμονωμένη και περιθωριοποιημένη παράνομη δράση μίας ομάδας και την οργανωμένη και τυραννική κρατική καταστολή, τις συστηματικές διώξεις, τα βασανιστήρια, τη λογοκρισία, τον έλεγχο της καθημερινότητας, που έπληττε μία ολάκερη χώρα, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Για τους τοπικούς βουλευτές των δύο δεξιών παρατάξεων, που ψήφισαν την κατάργησή του, ο Νόμος προσβάλλει «την ελευθερία της έκφρασης», καθώς στρέφεται ενάντια στους απολογητές της στυγερής εκείνης περιόδου και αφού δεν προβλέπει λιβανωτούς για την εθνοσωτήριο διακυβέρνηση του δικτάτορα, συνιστά μια «επίσημη πολιτική αφήγηση», που μόνος της στόχος είναι να «διχάσει τους Ισπανούς στον 21ο αιώνα». Μάλιστα, ο εκπρόσωπος του Vox στην Καστίλλη και Λεόν κατηγόρησε τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του PSOE  για την «εκταφή του Φράνκο». «Χάρις σε εσάς είναι πιο ζωντανός μέσα στην αντιπαράθεση αυτή απ’ ό,τι πριν από 30 χρόνια», δήλωσε σκωπτικά.

Αλλά η προσπάθεια να ξαναγράψουν οι δύο παρατάξεις της δεξιάς, με διαστροφή των γεγονότων και ψευδείς αναπαραστάσεις, την Ιστορία, δε σταματά στην κατάργηση ενός Νόμου που αποκαθιστά τη μνήμη και τη θυσία μιας μεγάλης μερίδας του ισπανικού λαού, που είτε υπέμεινε την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων επί σχεδόν 40 χρόνια μέσα στη χώρα, βιώνοντας τις διώξεις και τον τρόμο, είτε φεύγοντας στο εξωτερικό, φοβούμενοι πως θα βρεθούν όπως τόσοι άλλοι εν στόματι μάχαιρας. Το ριζοσπαστικοποιημένο πλέον συντηρητικό κόμμα και οι ακροδεξιοί, προετοιμάζουν -αρχής γενομένης από την Καστίλλη και Λεόν, για να ακολουθήσει η Βαλένσια- έναν προσχηματικό και ψευδεπίγραφο Νόμο για την Ομόνοια ή Συμφιλίωση (Ley de la Concordia), προκειμένου να καλύψουν με ένα περίβλημα ουδετερότητας και υποκριτική πλουραλισμού την εκστρατεία τους για να παραχαραχθεί η ιστορική μνήμη. Μία εκστρατεία που από καιρό προωθεί και πασχίζει να επιβάλει όπου έχει επιρροή.

Πάντοτε η ακροδεξιά καταφεύγει στη μεταφυσική χρήση των εννοιών, όπως η ομόνοια και η ενότητα του λαού, όποτε θέλει ουσιαστικά να προωθήσει την πόλωση και τον διχασμό, όταν θέλει να παροξύνει το ταξικό μίσος για να καταστείλει τους κοινωνικούς αγώνες και να μαυλίσει τη συνείδηση των μαζών για το ποιός είναι ο πραγματικός αντίπαλος. Όπως τόνιζε και ο Τ. Χομπς το θεωρητικό και πολιτικό κακό  ταυτίζονται με την πληθώρα των ονομάτων/εννοιών που δεν ανταποκρίνονται σε κάποια πραγματικότητα (αλλά την ορίζουν, όπως αυτά του «καλού» και του «κακού» και κυρίως δεν χρησιμοποιούνται χρηστά και από πρόσωπα που δεν θα έπρεπε ούτε καν να τα χρησιμοποιούν. Και τούτο γιατί μέσα στους Νομούς της Ομόνοιας/Συμφιλίωσης, που παρουσιάσθηκαν στην Καστίλλη και Λεόν και στη συνέχεια στη Βαλένσια δεν γίνεται η παραμικρή μνεία στον Φράνκο και τα εγκλήματα του ή τον Εμφύλιο Πόλεμο, δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη δικτατορία. Απεναντίας  υπερισχύουν οι υπαινιγμοί για τη δράση αριστερών ομάδων (ειδικότερα τις FRAP και GRAPO), οι οποίες όμως -οποία ειρωνεία!-συστήθηκαν στη διάρκειά της και έδρασαν ενάντια στη δικτατορία, διαλυόμενες μετά ή μετασχηματιζόμενες σε κόμματα (η GRAPO εντάχθηκε στο ΚΚ Ισπανίας). Και φυσικά κάνοντας ιδιαίτερη νύξη στη βασκική αυτονομιστική οργάνωση ΕΤΑ, τον πιο αδυσώπητο αντίπαλο του Φράνκο, την οποία τρόπον τινά εξισώνει με τα θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας, που επίσης ταυτίζεται αδιάκριτα χάρις στον νόμο αυτό με την εικόνα του μετανάστη, άλλου προνομιακού στόχου του Vox. Ή όπως θυμήθηκε ανακοινώνοντας τον Νόμο ο Μανουέλ Λιάνος , εκπρόσωπος του Vox στη Βαλένσια, «τα εγκλήματα του ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Μετώπου από το 1931».  Μόνο που το Λαϊκό Μέτωπο (Frente Popular) δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Φράνκο το 1936 και τα εγκλήματα στα οποία αναφέρεται δεν συγκρίνονται, ως πράξεις λαϊκής εκδίκησης ενάντια σε τσιφλικάδες, στρατιωτικούς και ιερείς για τη δεινοπάθεια των χρόνων της προηγούμενης δικτατορίας του Πρίμο ντε Ριβέρα!

Με αυτόν τον τρόπο, η συντηρητική δεξιά και το Vox παρ’ όλο που το αρνούνται, επιδιώκουν μια αντι-ιστορική εξίσωση της δικτατορίας και της δημοκρατίας, μέσω των θυμάτων. Ένας συμψηφισμός ασύμμετρος καθότι και σε αριθμό, αλλά πολύ περισσότερο σε αντικειμενικές συνθήκες και χρονικές διαστάσεις υπό τις οποίες αυτά υπέκυψαν, ήσαν πολύ διαφορετικές. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί το μέγεθος και το εύρος των θυμάτων, αλλά πολύ περισσότερο η  ατμόσφαιρα της διάχυτης καταστολής, του φόβου και της καθημερινής και συναισθηματικής καταπίεσης, ούτε και το πολιτικό κλίμα αφ’ ενός της δικτατορίας και αφ’ ετέρου της μεμονωμένης τρομοκρατίας σε συνθήκες δημοκρατίας. Στην πρώτη περίπτωση, η καταστολή και ο τρόμος που απεργάζεται η εξουσία εκτείνεται σε όλη την κοινωνία, στη δεύτερη τα πλήγματα έχουν συγκεκριμένους στόχους της εξουσίας. Βεβαίως και η δράση της ΕΤΑ, ιδίως μετά την παλινόρθωση της δημοκρατίας μπορεί να θεωρηθεί αμφιλεγόμενη, όμως στην αρχική της φάση η οργάνωση «δοξάστηκε» χάρις στην ένοπλη αντίσταση κατά του τυραννικού ζυγού της φρανκικής κρατικής μηχανής στους μη «καστιλιάνικους» λαούς, που συνθέτουν το πολιτιστικό μωσαϊκό της χώρας της Ιβηρικής.

Άλλωστε, τη «σταυροφορία» του εξισπανισμού που επιχείρησε ο Φράνκο αισθάνονται οι σημερινοί επίγονοί του στο Vox ότι συνεχίζουν, εφαρμόζοντας περιορισμούς στις καταλανικές διαλέκτους, που είναι επίσημες κατά τ’ άλλα και ισότιμες σε εκπαίδευση και διοίκηση, στη Βαλένσια και τις Βαλεαρίδες και πιέζοντας για την ακόμη μεγαλύτερη περιθωριοποίηση των άλλων τοπικών διαλέκτων στην Εξτρεμαδούρα. Όπως είναι φυσικό και σε τούτην την περίπτωση το πρόσχημα είναι η «ενότητα του έθνους» και η ακεραιότητα της πατρίδας, που οι αυτονομιστές -με πρώτους τους Βάσκους και τους Καταλανούς- επιδιώκουν να κατακερματίσουν και η πολιτιστική κυριαρχία της παράδοσης (βλέπε φερ’ ειπείν την καστιλιάνικη γλώσσα και την κουλτούρα της ταυρομαχίας και την επαναφορά της κατήχησης στα σχολεία).

Η κατάργηση του Νόμου για τη Δημοκρατική Μνήμη προφανώς αποτελεί μία νίκη του Vox επί του ΡΡ. Γιατί η παράταξη του Σαντιάγο Αμπασκάλ κατάφερε και επέβαλε την ατζέντα του στους συντηρητικούς και με τούτον τον τρόπο κατέδειξε την κυρίαρχη τάση της στιγμής, όχι απλά στην Ισπανία, αλλά και στην Ευρώπη. Η διαφαινόμενη άνοδος της ακροδεξιάς και τρομάζει την παραδοσιακή δεξιά, αλλά και τη νομιμοποιεί πλέον να παραμερίσει το ταμπού της συνεργασίας της με την ακραία πτέρυγά της και πιο εύκολα να εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά της χωρίς τις αναγκαίες παραχωρήσεις στο κοινωνικό κράτος, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Γιώργης-Βύρων Δάβος

Ο Γιώργης-Βύρων Δάβος εργάζεται ως δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης και διδάσκει Αισθητική στην Ακαδημία της Μπρέρα (Μιλάνου) και Κοινωνιογλωσσολογία και Λογική Φιλοσοφία της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βίγο (Ισπανία), ενώ στον ελεύθερο χρόνο του….γράφει.

Σοκαριστικά τα ευρήματα έρευνας για το υγειονομικό σύστημα στη Βρετανία

 

Βρετανία: Χιλιάδες ασθενείς πέθαναν λόγω αναμονής στα επείγοντα

news247.gr

 3–4 λεπτά

---

Σοκαριστικά τα ευρήματα έρευνας για το υγειονομικό σύστημα στη Βρετανία. Χιλιάδες ασθενείς πέθαναν όσο περίμεναν στα νοσοκομεία να τους περιθάλψουν.

• 
  

Τις σοβαρές παθογένειες στο υγειονομικό σύστημα της Βρετανίας επιβεβαιώνει νέα μελέτη του Βασιλικού Κολλεγίου Επείγουσας Ιατρικής (RCEM), σύμφωνα με την οποία το περασμένο έτος, σχεδόν 300 θάνατοι την εβδομάδα σχετίζονταν με τις μεγάλες αναμονές στα επείγοντα.

Η εν λόγω έρευνα δημοσιεύθηκε την 1η Απριλίου και αποκαλύπτει ότι το 2023, περισσότεροι από 1,5 εκατ. ασθενείς περίμεναν 12 ώρες ή περισσότερο, με το 65% αυτών σε αναμονή εισαγωγής.

Όπως μεταδίδει η ΕΡΤ, το κολέγιο πρόσθεσε ότι η μέτρηση δεν περιλαμβάνει τους ασθενείς που βρίσκονται στην αναμονή ενώ βρίσκονται μέσα σε ασθενοφόρα, «από τους οποίους υπάρχουν χιλιάδες» και κινδυνεύουν επίσης.

Από την κυβέρνηση απαντούν ότι αυξήθηκε η ζήτηση ασκώντας τρομερές πιέσεις στο σύστημα όπως είπε ο υπουργός επιχειρήσεων Kevin Hollinrake με τις εισαγωγές και τις επισκέψεις στα επείγοντα να είναι αυξημένες κατά 8% σε ετήσια βάση.

Η επιπλέον ζήτηση αποδίδεται κατά τον ίδιο στο «δημογραφικό» ενώ κατηγόρησε και τις απεργίες του ιατρικού και νοσοκομειακού προσωπικού.

Το Ηνωμένο Βασίλειο το 2024 κατέλαβε την 18η θέση συνολικά στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας στον τομέα της Υγείας. Ωστόσο καταγράφεται μία συνεχής πτώση καθώς το 2022 ήταν στη 15η θέση παγκοσμίως από τη 10η θέση στην οποία βρισκόταν το 2021.

Στις υπηρεσίες υγείας καταλαμβάνει την 34η θέση (Statista) σε σύνολο 167 με πρώτη τη Σιγκαπούρη και την Ελλάδα 41η.

Η Λεωφόρος των πράσινων χουλιγκάνων

Φίλες, Φίλοι, μακριά από εμάς ο τοπικισμός ως κριτήριο για όσα φαινόμενα παθογένειας  συμβαίνουν στη χώρα μας.

Από το σημείο όμως  αυτό ώς στο σημείο να θεωρούμε φυσικά όσα τερατώδη συμβαίνουν εκτός της Θεσσαλονίκης  για τη Θεσσαλονίκη υπάρχει μεγάλη απόσταση. 

Ερωτώ:  Μπορεί να ανεχθεί κάθε  φυσιολογικός άνθρωπος την εικόνα που αλιεύσαμε από τον ιστότοπο thestival.gr, όπου φαίνεται να αποτυπώνεται το οπαδικό μίσος εναντίον της αντίπαλης ομάδας (ΠΑΟΚ) με  τη μορφή του συλλογικού μίσους εναντίον της πόλης; «Γ@@ώ τη συμπρωτεύουσα», έγραφε το μεγάλο πανό που άπλωσαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού στο πέταλο της Θύρας 13 και από εκεί και πέρα σχημάτισαν τον Λευκό Πύργο να φλέγεται.

Και φυσικά δεν έγινε τίποτα. Ούτε ο παρατηρητής του αγώνα, επίσημο όργανο της Πολιτείας, δεν  απαίτησε το άμεσο κατέβασμα του πανό ούτε όμως η διοίκηση του Παναθηναϊκού   μερίμνησε  για την απομάκρυνσή του αλλά και δεν  έκανε συστάσεις στους φανατικούς οπαδούς να πάψουν να ασχημονούν.

Αναμένουμε σήμερα από τις αθλητικές αρχές την  αντίδρασή τους. Περιμένουμε την άμεση επιβολή των κυρώσεων κατά της ΠΑΕ ΠΑΟ, κατά τις διατάξεις του νέου αθλητικού νόμου. Απαιτούμε από τον αθλητικό δικαστή την κλήση της διοίκησης του ΠΑΟ σε απολογία με την κατηγορία της ανοχής απέναντι στην διάθεση οργανωμένης βίας  , όπως ακριβώς υποδηλώνουν τα δύο κατάπτυστα τεκμήρια των πράσινων χουλιγκάνων που εικονίζονται στη φωτογραφία.

Φώτης Αγγουλές: ο "στρατευμένος" λαϊκός ποιητής που μαρτύρησε για τις ιδέες του

 

Φώτης Αγγουλές, εξήντα χρόνια από τον θάνατό του

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

Ιστοσελίδα: Οι λέξεις έχουν τη δική τους σημασία

sarantakos.wordpress.com

31 Μαρτίου, 2024

Φώτης Αγγουλές

(1911-1964)

Ο φίλος μας ο Ξεροσφύρης μού θύμισε ότι πριν από μερικές μέρες συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τον  θάνατο του ποιητή Φώτη Αγγουλέ, επέτειος για την οποία έγινε και εκδήλωση από το ΚΚΕ στη Χίο, τη γενέτειρα του ποιητή. Βρίσκω την ευκαιρία να αναδημοσιεύσω, κάπως επαυξημένο, ένα άρθρο που είχα ανεβάσει το 2011, ελπίζοντας πως δεν θα το ξέρετε/θυμάστε οι περισσότεροι.

Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1911 στον Τσεσμέ, απέναντι από τη Χίο. Ο πατέρας του ήταν ψαρομανάβης, λεγόταν Σιδερής Χοντρουδάκης, αλλά είχε το παρατσούκλι Αγγουλές, κι αυτό διάλεξε για επώνυμό του ο νεαρός Φώτης κάποια στιγμή, και του έμεινε. Με τους διωγμούς του 1914, η οικογένεια φεύγει στη Χίο, οικονομικά κατεστραμμένη. Ο Φώτης πήγε σχολείο ως τη δευτέρα δημοτικού, αλλά έμαθε γράμματα μόνος του· ήταν μουτζούρης διανοούμενος: τυπογράφος και λαϊκός ποιητής, δούλευε στην εφημερίδα Ελευθερία. Ένα φεγγάρι έβγαλε και μια δική του σατιρική εφημερίδα, όλην έμμετρη, τη Μιχαλού. Κάποτε δημοσίευσε ένα σατιρικό ποίημα για τον Μουσολίνι που θεωρήθηκε ανατρεπτικό και πέρασε από δίκη· αθωώθηκε, αλλά χαρακτηρίστηκε αριστερός.

Στην Κατοχή, όπως και πολλοί νησιώτες, πέρασε στην Τουρκία και κατέβηκε στη Μέση Ανατολή. Κατατάχτηκε στο στρατό, συμμετείχε στην εκδοτική ομάδα μιας στρατιωτικής σατιρικής εφημερίδας (Ελλάς), μετατέθηκε στο Κάιρο όπου γνώρισε τον Σεφέρη (που ήταν επικεφαλής του Γραφείου τύπου). Τον Αύγουστο του 1944 οι Άγγλοι τον έστειλαν εξορία στην Ασμάρα, μετά φυ­λακή και απομόνωση στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο κι αργότερα στο Ντεκαμερέ.  Εκεί αρρώστησε και τον μετέφεραν στο Νοσοκομείο του Μαϊχαμπάρ· από κει σαν άρρωστος απολύθηκε.

Όταν γύρισε στη Χίο το 1945, είχε αρχίσει το κυνήγι κατά των αριστερών. Πέρασε στην παρανομία και στο αντάρτικο, τον έπιασαν το 1948 μέσα σε μια φουντάνα (στέρνα) στο Βροντάδο να τυπώνει την εφημερίδα. (Συμπολεμιστής του ήταν ο Χαράλαμπος Κανόνης, αδελφικός φίλος του παππού μου, που σκοτώθηκε). Καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλακή, έκανε τα οχτώ, βγήκε ερείπιο και ψυχικά κλονισμένος.

Θυμάται η Έλλη Παπαδημητρίου: «Πάλι εκεί τον παρακολουθούσε η Ασφάλεια, τον καλούσαν κάθε μέρα, τον φοβέριζαν, φοβέριζαν τους συγγενείς του και όποιον τον πλησίαζε. Για να υπογράψει δήλωση. Αυτός κάθε μέρα μπροστά τους ατάραχος, το στόμα του κλειστό χωρίς καθόλου να το σφίξει, άφωνος. Μάλιστα όταν θόλωσε ο νους του, φέρανε στην Κλινική να υπογράψει ένα χαρτί του ΙΚΑ, τόσο είχε συνήθειο τη βουβή άρνηση, ούτε άπλωσε το χέρι να το διαβάσει, μας κοίταζε και χαμογελούσε κάπως πονηρά, δηλαδή «δε θα με ξεγελάσετε ούτε σεις…», χρειάστηκε μεγάλη διαδικασία για να το υπογράψει μια αδελφή του». Το 1963 έπαθε μολυβδίαση, την αρρώστια των τυπογράφων, αλλά έπαθε και το μυαλό του, νοσηλεύτηκε στην Αθήνα, έγινε καλά, γύρισε στη Χίο, αλλά το 1964 πέθανε στο πλοίο της γραμμής ταξιδεύοντας προς τον Πειραιά, από πνευμονικό οίδημα -λένε με είκοσι δραχμές στην τσέπη.

H σχετική είδηση στο φύλλο της Αυγής στις 29.3.1964:

Ο Αγγουλές είχε γνωριστεί με τον Σεφέρη. Στην αλληλογραφία του με τον Δ. Τσάτσο, όπως μας θυμίζει σε βιβλίο για τη γενιά του 30, ο μείζων λογοτέχνης Τάσος Γουδέλης (που χαρακτηρίζει τον Αγγουλέ «ήσσονα ποιητή»), ο Σεφέρης χαρακτηρίζει τον Αγγουλέ «μιαρό γιακωβίνο» (Φαίνεται πως συνήθιζε αυτή τη βρισιά ο Σεφέρης, διότι την έχει χρησιμοποιήσει και κατά του Β. Βαρίκα). Και αλλού όμως, στις Μέρες Δ’, γράφει για τον Αγγουλέ: «Νομίζει ότι δουλεύει για το λαό ξεχαρβαλώνοντας τα άξια πράγματα, βρωμίζοντας τα καθαρά με πασαλείμματα, τσαπατσουλεύοντας, όπως του είπα. Οι άνθρωποι αυτοί νομίζουν ότι τέχνη για το λαό σημαίνει στιχάκια του ταγκό χωρίς μουσική». Στην πρώτη περίπτωση μπορεί να μιλάει το ταξικό μίσος του αστού, όσο για τη δεύτερη ο αναγνώστης που θα διαβάσει τα ποιήματα πιο κάτω μπορεί να κρίνει αν είναι ‘στιχάκια του ταγκό χωρίς μουσική’. Τώρα πια βέβαια, είναι και με μουσική, διότι αρκετά ποιήματα του Αγγουλέ έχουν μελοποιηθεί, όχι μόνο τα παλιότερα χρόνια που ήταν συχνότερο φαινόμενο οι μελοποιήσεις αριστερών ποιητών (π.χ. από τον Τζαβέλα και τον Μπακαλάκο), αλλά και πιο πρόσφατα, όπως από τον Παντελή Θαλασσινό, τον Πάρη Περυσινάκη ή το συγκρότημα Ωχρά Σπειροχαίτη. Αν η συχνότητα των μελοποιήσεων δικαιώνει ή ακυρώνει τη μομφή του Σεφέρη για «στιχάκια του ταγκό», δεν το ξέρω.

Ίσως το πιο γνωστό ποίημα του Αγγουλέ να είναι το Στίγμα, γραμμένο για έναν νεαρό Γερμανό στρατιώτη, νεκρό στο ανατολικό μέτωπο (ή, όπως λέει το μότο του ποιήματος, «Σ’ έναν νεαρό φασίστα που βρέθηκε σκοτωμένος, πάνω σε μια Ρούσικη χιονισμένη στέπα»). Ποίημα του δίκαιου μίσους, βέβαια, ενοχλεί κάποιους σήμερα.

Και μέσ` στα χιόνια, θησαυρούς το άρπαγο μάτι βλέπει;
ξανθέ φονιά, τι σ` έφερε σ` αυτήν εδώ τη στέπη;
Μέσα στη νύχτα, φονικό ποιανού έστηνες καρτέρι;
Ποιος σ` έβλαψε τόσο μακριά; Ποιον ξέρεις; Ποιος σε ξέρει,

εδώ που χρόνια εμόχθησε το εργατικό το χέρι
να χτίσει την καλύβα του και μια ζωή να φτιάσει;
Νυχτερινέ διαγουμιστή, πώς θες να σε δικάσει,
το χέρι αυτό που του γκρεμνάς, ό,τι από χρονιά χτίζει;

Ποια καταδίκη στο φονιά και στο φασίστα αξίζει;

Τώρα φωλιάζουν στο άσαρκο κρανίο σου σκοτάδια,
κι αφ` της φυλής σου τα όνειρα, είναι τα στήθια σου άδεια.

……………………………………

Κι ίσως μια μάννα, ένα παιδί! κάπου να σε προσμένει,
μα εσύ, θα μένεις πάντοτε ξένος σε χώρα ξένη
κι η μνήμη σου που της ζωής το νόημα θα λερώνει,
θάναι ένα στίγμα, ένας λεκές, μέσ` στο κατάσπρο χιόνι…

Και μελοποιημένο από τον Πάνο Τζαβέλλα με τη Νατάσα Παπαδοπούλου:

Oλόκληρο το κείμενο των ημερολογίων  του Αγγουλέ, στη  χιώτικη εφημερίδα Αλήθεια.

Ένα της ίδιας εποχής που το θεωρώ αριστούργημα και ίσως είναι παράδοξα επίκαιρο, η Στοιχειωμένη νύχτα:

Στοιχειωμένη νύχτα

Τι καταραμένη νύχτα… στοίχειωσε κι η πόλη λες,
και στα ρημαγμένα σπίτια και στις άνανθες αυλές,
τα στοιχειά γλεντοκοπώντας, κρουταλούν τις πόρτες τους,
σαν φασίστες που περνούνε και χτυπούν τις μπότες τους.

Πάνω αφ’ του σπιτιού τη στέγη, μ’ ένα καύκαλο μωρού
πεθαμένου από την πείνα, φτιάχνει η Φρίκη μια μπουρού,
και φυσά και ζωντανεύει των πνιγμένων τις λαχτάρες,
τ’ αγκομαχητά των γέρων, των μανάδων τις κατάρες,

και φυσά, κι από τη νύχτα που την έθαψε το χιόνι,
πιότερο η ψυχή στης Φρίκης τους αλαλαγμούς παγώνει.
Τα γυμνά κλαριά των δέντρων τρίζουν και στενάζουνε,
κι οι τριγμοί τους μες στη νύχτα με βλαστήμιες μοιάζουνε.

Τι καταραμένη νύχτα… Στοίχειωσε κι η πόλη λες,
κι απ’ τα κλειδωμένα σπίτια κι απ’ τις έρημες αυλές
άκουσε… σφυριές χτυπάνε, μακρινές και ρυθμικές,
σαν να σπάζουν αλυσίδες, σαν ν’ ανοίγουν φυλακές.

(Από τη συλλογή Οπτασίες στην έρημο, Κάιρο 1943)

Πολύ ωραία είναι και τα ολιγόστιχα του Αγγουλέ, όπως η Γαλήνη:

Κάρμα μπουνάτσα. Με καθρέφτη  [Κάρμα = κάλμα]
μοιάζει ο γιαλός που εγαληνέφτη
και μήτε μια ζαρωματιά
δεν βλέπει η πένθιμη ματιά,
στο γαλαζί κρουστάλλι ως πέφτει.
Κρίμα που δεν μπορεί να γίνει
και στην καρδιά μου έτσι γαλήνη.

ή,Η Επιστροφή:

Νάμαι, ξανάρθα πίσω.
Κι έχω τραγούδια να σας πω πολλά
μα πριν σας τραγουδήσω,
που είν’ τα κρίνα;
Που είν’ τα γιασεμιά;
Έχω μια θλίψη να κοιμίσω.

ή τα Αρμυρίκια:

Αγάπη, από την έρημο, σου φέρνομε αρμυρίκια
κι είναι φτωχά, μα ωστόσο
σκέψου με πόση τσιγγουνιά
μαζέψανε σταλιά-σταλιά την αυγινή τη δρόσο
και φτιάξανε τ’ ανθάκια τους κατάσπρα και μελιτζανιά.

Αγάπη, από την έρημο σου φέρνομε αρμυρίκια…
Αν δεν ανθούσανε κι αυτά, δε θάρχονταν ο Μάης
στην έρημο. Στην έρημο πού να τα βρούμε τα Εντελβάις;
(από τη  συλλογή «Εντελβάις»)

ή τα γνωστά Πρωτοχρονιά στη φυλακή και Μην καρτεράτε (που έχουν μελοποιηθεί σε ένα τραγούδι,  από τον Θωμά Μπακαλάκο):

Πρωτοχρονιά 1956

Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει,
κι άδειο κανίσκι είν’ η καρδιά και μαύροι γύρω μου ίσκιοι.
Κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι Χαρά που μούχεις λείψει,
μου σιγοτραγουδά η βροχή του σύννεφου τη θλίψη.

Μην καρτεράτε

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή,
μήδ’ όσο στην κακοκαιριά
λυγά το κυπαρίσσι.
Έχουμε τη ζωή πολύ
πάρα πολύ αγαπήσει.

Κι ένα ανέκδοτο ποίημά του, τα Αγριοβασιλικά, γραμμένο στην έρημο, στο νοσοκομείο κρατουμένων Μάι-Χαμπάρ:

Άνθισαν και φουντώσανε τ’ αγριοβασιλικά
Κι αμύριστα θα ξαναμαραθούνε
Αγάπη, αγάπη πέρασε κι από το Μάι-Χαμπάρ
Τα νιάτα σε καλούν με περικάλια
Θα σου μαζέψουν αγκαλιές να σου γεμίσουνε ανθογιάλια

Σχετική είναι και η ακόλουθη σημείωση στο ημερολόγιο του ποιητή: Το νοσοκομείο μας το φρουρούν Αφρικάνοι. Μες στη νύχτα, βλέπουμε μόνο τα δόντια τους που ασπρίζουνε. Και ακούμε τη μουσική των βατράχων. Έχει και πολλά αγριοβασιλικά που μοσκοβολούνε. (Από αφιέρωμα στον Φώτη Αγγουλέ που παρουσίασε η αξέχαστη φίλη Ελένη Αστρινάκη στο πρδ. Πολιτιστική το 1984).

Oλόκληρο το κείμενο των ημερολογίων  του Αγγουλέ, στη  χιώτικη εφημερίδα Αλήθεια.

Oλόκληρο το κείμενο των ημερολογίων  του Αγγουλέ, στη  χιώτικη εφημερίδα Αλήθεια.

Οι πρώτες δέκα υποψηφιότητες στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Αριστεράς

patrisnews.com

---

Θέμης Αμπλάς, μέλος διοίκησης ΓΣΕΕ Πρόεδρος Ομοσπονδίας Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας

 

 ******************************

Ιφιγένεια Καμτσίδου, Αν. Kαθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Σχολή Α.Π.Θ

 ********************************

Μπάμπης Κασίμης, Καθηγητής στο Τμήμα Αγροτικής Οικονομίας και Αγροτικής Ανάπτυξης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρώην γενικός γραμματέας Αγροτικής Πολιτικής και Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης

 

 **********************************************

Στέλιος Κούλογλου, δημοσιογράφος, ευρωβουλευτής

 ******************************

Αντώνης Μπόγρης, ερευνητής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής και Υπολογιστών. Έχει διατελέσει σύμβουλος στο υπουργείο Παιδείας

 *********************************

Λατίφ Νταρουίς, καθηγητής πανεπιστημίου, εκπρόσωπος Παλαιστινιακής Παροικιάς

 

**********************************

Νατάσα Ρωμανού, ερευνήτρια της ΝΑΣΑ στη Μοντελική Ωκεανογραφία και το Κλίμα. Διδάσκει ως συμβεβλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης

 **************************************

Κατερίνα Σαράντη, πρωταθλήτρια παρατριάθλου

 

 ******************************

Γαβριήλ Σακελλαρίδης, οικονομολόγος επικεφαλής πολιτικού σχεδιασμού Νέας Αριστεράς

 

 ***************************

Έλενα Όλγα Χρηστίδη, ψυχολόγος, ακτιβίστρια ΛΟΑΤΚΙ+, διετέλεσε επιστημονικά συνυπεύθυνη του Orlando LGBT+

Αδιανόητες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.Αρκεί μόνο η έγγραφη μαρτυρία και όχι η αυτοπρόσωπη παρουσία του αστυνομικού στο δικαστήριο , για να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος!

 

Χαράλαμπος Κουρουνδής :«Όσο οι κοινωνικές συνθήκες θα χειροτερεύουν, το έγκλημα θα αυξάνεται»

Στελλίνα Μαργαριτίδου

efsyn.gr 

7–9 λεπτά

---

Στη διάρκεια της «Πολύχρωμης Κυριακής» που διοργάνωσε το Κρατικό Θέατρο διερευνήθηκε η λειτουργία του αυταρχισμού καθώς και οι λόγοι που οδηγούν στην αντίσταση ή στην υποταγή. Μέσα από συζήτηση, βιωματικό εργαστήριο για ενήλικες, γονείς και παιδιά, ανιχνεύθηκαν η βία, η επιθετικότητα, οι βεβαιότητες και η άρνηση της αμφιβολίας, χαρακτηριστικά που συναντά κανείς στον αυταρχικό λόγο, και δόθηκαν απαντήσεις στο ερώτημα «πώς απαντάμε ως άτομα, ως πολίτες, ως κοινωνία σε φαινόμενα αυταρχισμού;».

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο διδάκτορας Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εντεταλμένος διδασκαλίας στη Νομική ΔΠΘ Χαράλαμπος Κουρουνδής, ένας από τους ομιλητές στις εκδηλώσεις, συζητά για τον ακόμη πιο αυστηρό Ποινικό Κώδικα που οδηγεί ακόμη περισσότερους στη φυλακή, την ταξικότητα και τη φτωχοποίηση της κοινωνίας.

● Μια αυθόρμητη ομοφοβική επίθεση, μια αντισυγκέντρωση που τα έκανε γυαλιά-καρφιά, μια επίθεση στον αστυνομικό που συνόδευε τον Κασσελάκη, μια επιστολή μητροπολίτη στη διευθύντρια του φεστιβάλ για προσβολή της πίστεως εξαιτίας μιας αφίσας, ένα κάλεσμα συγκέντρωσης ακροδεξιών εναντίον της ίδιας ταινίας και η απαγόρευση της ΕΛ.ΑΣ. για συγκεντρώσεις την ίδια μέρα για να προστατευθούν γενικότερα οι πολίτες…Σας περιγράφω πρόσφατα 24ωρα που ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη. Το σχόλιό σας;

Ο προπηλακισμός των δύο τρανς ατόμων ήταν καρπός της πολύμηνης ακροδεξιάς εκστρατείας ενάντια στην κατοχύρωση των ΛΟΑΤΚΙ δικαιωμάτων. Σε συνθήκες φτωχοποίησης, ανεργίας και εμπορευματοποίησης των βασικών δημόσιων αγαθών, όπως η υγεία και η παιδεία, οι φασίστες προσπαθούν να στρέψουν την αγανάκτηση και την οργή του κόσμου προς τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την ομοφοβία. Η προσπάθεια ματαίωσης της προβολής του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο, με πρωταγωνιστικό σε αυτή την περίπτωση τον ρόλο εκκλησιαστικών παραγόντων και της οργανωμένης Ακροδεξιάς. Η αστυνομική απαγόρευση των συναθροίσεων, όμως, δεν είναι λύση. Η συλλογική έκφραση πολιτικών ιδεών πρέπει να προστατεύεται, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, και όχι να καταστέλλεται για να δοθεί εικόνα «δύο άκρων», εξίσου επικίνδυνων.

● Μιλήσατε σε μια εκδήλωση-συζήτηση που διοργανώθηκε από το ΚΘΒΕ για τον αυταρχισμό και την ανυπακοή. Αναφερθήκατε στον νέο Ποινικό Κώδικα και την αυστηροποίησή του και ιδιαίτερα στην αλλαγή στις μαρτυρικές καταθέσεις των αστυνομικών, ένα σημείο του νόμου που μόνο στην Ελλάδα συναντάμε. Τι εννοείτε με αυτό; Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του ιδιαίτερα αυστηρού νόμου;

Οι αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που ψηφίστηκαν πρόσφατα συνιστούν μια μεγάλη τομή όχι απλώς σε σχέση με όσα ίσχυαν από το 2019, αλλά σε σύγκριση με όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Το πιο βασικό χαρακτηριστικό αυτών των αλλαγών είναι ο περιορισμός της δυνατότητας αναστολής της ποινής σε καταδίκες έως ένα έτος. Παράλληλα, αυξάνονται τα ανώτατα όρια έκτισης ποινών και περιορίζονται τα κριτήρια της αποφυλάκισης υπό όρους. Εντυπωσιακή και πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι η πρόβλεψη που απαλλάσσει τους αστυνομικούς από την υποχρέωση να προσέλθουν στο δικαστήριο και να εξεταστούν από τους δικαστές και τους συνηγόρους των κατηγορουμένων. Η πρόβλεψη ότι πλέον θα διαβάζεται απλώς η κατάθεσή τους μετατρέπει την ποινική δίκη σε απλή διεκπεραίωση. Εν ολίγοις, οι αλλαγές θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν σε δύο λέξεις: «περισσότερη φυλακή».

● Η ολοένα και μεγαλύτερη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης πόσο ευνοεί συνθήκες «ανυπακοής και αυταρχισμού»;

Την τελευταία δεκαπενταετία τουλάχιστον, υπάρχει μια απότομη υποβάθμιση της ζωής των εργαζομένων και των ανέργων και μια μεγάλη ένταση της εκμετάλλευσής τους. Ταυτόχρονα, το κράτος αποσύρεται από την κοινωνική πρόνοια, γεγονός που πλήττει τους ασθενέστερους. Η συλλογική αντίσταση με τη μορφή απεργιών, καταλήψεων, διαδηλώσεων και κάθε είδους κινητοποιήσεων συνιστά ανυπακοή, η οποία όμως απαντά σε αυτή τη συνθήκη χειροτέρευσης των συνθηκών ζωής των περισσότερων ανθρώπων. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι απεργίες ήταν παράνομες πριν φτάσουν, ύστερα από αγώνες, να αναγνωριστούν ως συνταγματικό δικαίωμα. Ο αυταρχισμός, από την άλλη πλευρά, αποτελεί την απάντηση των κυβερνήσεων και γενικώς της εξουσίας απέναντι στις κοινωνικές αντιστάσεις. Ετσι, όσο λιγότερα χρήματα δίνονται π.χ. για την παιδεία και την υγεία τόσο περισσότερες προσλήψεις αστυνομικών χρειάζονται για να αντιμετωπίζουν όσους και όσες διεκδικούν χρήματα για την παιδεία και την υγεία…

● Είπατε ότι οι αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα είναι ταξικές. Μπορείτε να μου δώσετε ένα παράδειγμα εφαρμογής τους με όρους ταξικούς;

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόβλεψη ότι σε περίπτωση καταδίκης κάποιου σε ποινή φυλάκισης από ένα έως δύο χρόνια, η ποινή μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική ή να επιβληθεί κοινωνική εργασία. Ετσι, ο πλούσιος θα μπορεί να εξαγοράζει την ελευθερία του, ενώ ο φτωχός θα υποχρεώνεται σε απλήρωτη εργασία σε κοινωφελείς επιχειρήσεις ή δομές, οι οποίες θα καλύπτουν την υποστελέχωσή τους με δωρεάν ανθρώπινο δυναμικό. Η ταξικότητα, επίσης, προκύπτει από την ένταξη των αλλαγών στο γενικότερο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής. «Οπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», έλεγε ο Βικτόρ Ουγκό. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έκλεισαν πολλά σχολεία στην εποχή των μνημονίων. Τώρα φαίνεται πως ήρθε η ώρα να ανοίξουν και περισσότερες φυλακές.

● Ολοένα και περισσότεροι φτωχοί άνθρωποι θα καταλήγουν πλέον (με τον νέο νόμο) στη φυλακή. Στα επόμενα 10 χρόνια αυτό το γεγονός ποιες επιπτώσεις θα έχει στην κοινωνία;

Η αύξηση του πληθυσμού των φυλακών εξαιτίας του νέου νομοθετικού πλαισίου ομολογείται από τους ίδιους τους εμπνευστές του. Στην έκθεση για τις επιπτώσεις του στον προϋπολογισμό, αναφέρεται ότι από αυτόν θα προκύψουν δαπάνες για «την κάλυψη του πρόσθετου κόστους λειτουργίας των καταστημάτων κράτησης, λόγω της προσαύξησης του ανώτατου ορίου της πρόσκαιρης κάθειρξης, της αναπροσαρμογής λοιπών στερητικών της ελευθερίας ποινών, καθώς και της αυστηροποίησης του πλαισίου έκτισης και αναστολής εκτέλεσης της ποινής». Με δεδομένο ότι οι ελληνικές φυλακές είναι ήδη υπερπλήρεις και λειτουργούν σε συνθήκες προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των κρατουμένων, η κατάσταση που θα δημιουργηθεί θα είναι εφιαλτική. Ωστόσο, η λογική της αυστηροποίησης των ποινών δεν θα επιτύχει τον επίσημο στόχο της. Οσο οι κοινωνικές συνθήκες χειροτερεύουν, το έγκλημα θα αυξάνεται, όποιες ποινές κι αν επιβληθούν. Είναι ανοιχτό όμως το κατά πόσο η κυβέρνηση θα επιτύχει τον ανομολόγητο στόχο της: να διαμορφώσει ένα κοινό που θα ζητά ολοένα και μεγαλύτερες ποινές και θα κλείνει τα μάτια μπροστά στις κοινωνικές συνθήκες που γεννούν το έγκλημα.

● Οι φτωχοί άνθρωποι συνθλίβονται από το αυστηρό ποινικό σύστημα. Αυτό το καφκικό δυστοπικό τοπίο, φαντάζομαι, επηρεάζει συνολικά το σύστημα απονομής δικαιοσύνης και τους δικηγόρους. Αυτός που δεν έχει χρήματα θα βρει την απαιτούμενη νομική προστασία; Την υπεράσπιση;

Οι φτωχοί που δεν μπορούν να πληρώσουν τον δικηγόρο τους έχουν αυτή τη στιγμή μόνη διέξοδο τον θεσμό της νομικής βοήθειας. Τα κριτήρια υπαγωγής σε αυτόν, όμως, είναι πολύ χαμηλά. Επίσης, το κράτος καθυστερεί την πληρωμή των δικηγόρων που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη νομική βοήθεια με καθυστέρηση που φτάνει ακόμα και τα τρία χρόνια. Το νέο νομοθετικό πλαίσιο κάνει την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη ακόμα πιο πολυδάπανη, γεγονός που πλήττει τις λαϊκές τάξεις και όχι τους πλούσιους.

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ  ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΙΚΗΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Μάκης Διόγος   |

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "Η ΕΠΟΧΗ"  

epohi.gr

16 Μαρτίου, 2024

Αποσύρθηκε η πρόταση για ξένο επενδυτή στις ομάδες! 

 

Η διοργανώτρια του γερμανικού πρωταθλήματος, που είναι υπεύθυνη για τις δύο κορυφαίες κατηγορίες της χώρας, απέσυρε την αμφιλεγόμενη προσπάθειά του να βρει έναν ξένο επενδυτή για μερίδιο στον ραδιοτηλεοπτικό του βραχίονα εν μέσω αυξανόμενων διαμαρτυριών θαυμαστών. Τον περασμένο Δεκέμβριο, οι σύλλογοι πρώτης και δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας ψήφισαν υπέρ του να επιτραπεί σε έναν χρηματοοικονομικό επενδυτή να λάβει μερίδιο στον κλάδο μέσων ενημέρωσης της DFL σε μια συμφωνία αξίας μεταξύ 900 εκατ. και 1 δισ. ευρώ. Αυτό προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών για μήνες από τους οπαδούς που εναντιώθηκαν στην κίνηση την οποία θεωρούσαν ως περαιτέρω εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου στη χώρα. Διέκοψαν το παιχνίδι σε πολλούς αγώνες πετώντας μπάλες του τένις, σοκολατάκια και καραμέλες, ενώ είχαν πανό διαμαρτυρίας. «Μια επιτυχής συνέχιση της διαδικασίας φαίνεται αδύνατη λόγω των τρεχουσών εξελίξεων. Ακόμη κι αν η μεγάλη πλειονότητα είναι υπέρ μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης. Γι’ αυτό το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να μην συνεχιστεί η διαδικασία και να μην ολοκληρωθεί», δήλωσε ο εκπρόσωπος του διοικητικού συμβουλίου της DFL (Λίγκα) Χάνς -Γιόακιμ Βάτσκε, ο οποίος είναι επίσης διευθύνων σύμβουλος της Μπορούσια Ντόρτμουντ.

Η απόφαση είναι ένα σημαντικό πλήγμα για την Λίγκα η οποία προσπαθούσε να αυξήσει τα έσοδα. Τα πρωταθλήματα σε όλη την Ευρώπη αναζητούν ολοένα και περισσότερο εξωτερική χρηματοδότηση μέσω ραδιοτηλεοπτικών ρυθμίσεων για να αυξήσουν το εισόδημά τους και την παγκόσμια απήχησή τους. Η Bundesliga κατατάσσεται ως το δεύτερο μεγαλύτερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Ευρώπης με βάση τα έσοδα μετά την Premier League της Αγγλίας.

 

Απόλυτος έλεγχος

 

Με τον κανονισμό του 50+1 έχει διασφαλιστεί πως κανένας επενδυτής δεν θα μπορεί να αγοράσει εξ’ ολοκλήρου μία ομάδα και να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Ο κανονισμός αυτός εισήχθη στο γερμανικό ποδόσφαιρο το 1998 και αναγκάζει τις ομάδες να αφήνουν το 50%+1 των μετοχών τους στα χέρια των μελών του κλαμπ, έτσι ώστε κανένας φιλόδοξος επενδυτής να μην μπορεί να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών μιας ομάδας για να αποφευχθούν φαινόμενα τύπου Μάλαγα ή Ανζί, όπου κάποιος έκανε δική του μία ομάδα για να κάνει το… κομμάτι του και όταν «εξέπνεε» αυτή του η επιθυμία, άφηνε τον σύλλογο να βουλιάζει στα χρέη, χωρίς να καλύπτει τις υποχρεώσεις που είχε δημιουργήσει ή απλά έκλεινε την… κάνουλα ρίχνοντας πολλά επίπεδα την ομάδα και μετά την πουλούσε για να την ξεφορτωθεί. Αυτό σημαίνει ότι οι σύλλογοι -και κατ’ επέκταση οι οπαδοί- έχουν τον απόλυτο λόγο για τον τρόπο λειτουργίας τους, όχι μια εξωτερική επιρροή ή επενδυτής.

Με το μοντέλο αυτό σε λειτουργία διασφαλίζεται σε μεγάλο βαθμό η εύρυθμη λειτουργία των συλλόγων, ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, αφού η ομάδα μαθαίνει να λειτουργεί μ’ αυτά που έχει και δεν υπάρχει κατασπατάληση των πόρων της. Χαρακτηριστικά, ο σύλλογος μελών της Μπάγερν Μονάχου κατέχει το 75% των μετοχών της ομάδας ενώ η Adidas (8,3%), η Allianz (8,3%) και η Audi (8,3%). Διαφορετικά έχει οργανωθεί η Ντόρτμουντ. Η λέσχη μελών (αποτελούμενη από 168.163 μέλη τον Νοέμβριο του 2022) στην πραγματικότητα ελέγχει μόνο το 4,61% της Μπορούσια Ντόρτμουντ GmbH & Co. KGaA, η οποία επιβλέπει την πρώτη ομάδα ανδρών, την δεύτερη και την U19. Η Signal Iduna κατέχει το 5,98% των μετοχών, η Bernd Geske το 8,24%, η Evonik Industries το 8,19% και το υπόλοιπο 72,27% διατίθεται στο χρηματιστήριο. Όμως , η εταιρεία διαχείρισης που είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία του ποδοσφαιρικού συλλόγου, Borussia Dortmund Geschaftsfuhrungs-GmbH, ανήκει κατά 100% στον σύλλογο των μελών, διασφαλίζοντας τον έλεγχο των θεμάτων και συνεπώς τη συμμόρφωση με το 50+1… Σύμφωνα με τους κανόνες του γερμανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου (DFL), οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι δεν θα επιτρέπεται να παίζουν στη Bundesliga (ή στη δεύτερη κατηγορία) εάν οι εξωτερικοί επενδυτές έχουν τον μεγαλύτερο λόγο.

 

Πάνω από τα κέρδη

 

Στην ουσία, αυτό σημαίνει ότι ιδιώτες ή εμπορικοί επενδυτές δεν μπορούν να αναλάβουν συλλόγους και ενδεχομένως να προωθήσουν μέτρα που δίνουν προτεραιότητα στο κέρδος έναντι των επιθυμιών των υποστηρικτών. Η απόφαση προστατεύει ταυτόχρονα από απερίσκεπτους ιδιοκτήτες και προστατεύει τα δημοκρατικά έθιμα των γερμανικών συλλόγων.

Ιστορικά, οι γερμανικές ομάδες ήταν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που διοικούνταν από ενώσεις μελών και μέχρι το 1998 απαγορευόταν η ιδιωτική ιδιοκτησία κάθε είδους. Ο κανόνας 50+1, ο οποίος εισήχθη εκείνη τη χρονιά, εξηγεί γιατί τα χρέη και οι μισθοί είναι υπό έλεγχο και γιατί οι τιμές των εισιτηρίων παραμένουν τόσο χαμηλές σε σύγκριση με άλλα μεγάλα πρωταθλήματα στην Ευρώπη. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι σύλλογοι προσαρμόστηκαν σε αυτές τις αλλαγές με διαφορετικούς τρόπους, με την ιδιοκτησία μελών να παίρνει διάφορες μορφές. Πολλές από τις ομάδες που γνωρίζουμε στη Bundesliga είναι, από νομική άποψη, μια περιορισμένη ή ανώνυμη εταιρεία, που δημιουργήθηκε ως θυγατρικές του συλλόγου (πολλές από τις οποίες έχουν άλλα τμήματα που περιλαμβάνουν άλλα αθλήματα ή/και γυναικείες ομάδες) για την επίβλεψη πρώτης ομάδας ανδρών. Κάποια κυκλοφορούν στο χρηματιστήριο.