Εικόνα: Χρήστος Κόκκινος
Αν ρωτήσεις 200.000 Θεσσαλονικείς θα έχουν να σου πουν 200.000 διαφορετικές ιστορίες για τη Χαλκιδική. Ιστορίες ωραίες, άσχημες, εμπνευστικές, απογοητευτικές, παραπονιάρικες, θυμωμένες. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος τόπος σε αυτή τη χώρα που οι κάτοικοι μιας γειτονικής πόλης νάναι τόσο πολύ ταυτισμένοι μαζί του, χωρίς καν να είναι ο τόπος καταγωγής τους.
Η Χαλκιδική, για μας τους Θεσσαλονικείς, είναι το καλοκαιρινό μας σπίτι. Από τη μέρα που γεννιόμαστε μέχρι όποτε, βιώνουμε το θέρος, σε ένα μεγάλο ποσοστό, λόγω απόστασης των νησιών σε αυτό τον τόπο που κάπως όσοι είμαστε πια μεγάλοι θυμόμαστε ως ένα επίγειο παράδεισο.
Γιατί η Χαλκιδική υπήρξε ένας αληθινός παράδεισος επί της γης.
Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, το ψαρωτικό πράσινο των βουνών της εκείνη την Κασσανδρα του ονείρου, τα παιδιά μου να χαζεύουν τις μικρές αλεπούδες που ξεπηδούσαν από το ατέλειωτο πευκοδάσος της Βουρβουρούς, τις βουτιές στα ωραιότερα νερά του κόσμου στην εφηβεία. Τους γονείς μου να με κοιμίζουν μια νύχτα στην Τρυπητή έξω στην αστροφεγγιά ανάμεσα τους. Σκέπτομαι και δακρύζω την απέραντη ομορφιά ενός τόπου ευλογημένου. Που όλοι θελήσαμε να την αποκτήσουμε με ένα τρόπο. Να την κατακτήσουμε με έναν τρόπο. Να γίνει στην πραγματικότητα η θερινή μας κατοικία. Στα κάμπινγκ, στις παραλίες της, στα ενοικιαζόμενα ή στα σπίτια που με κόπο αποκτήσαμε. Εκεί που περάσαμε τα ωραιότερα μας καλοκαίρια αλλά ταυτόχρονα συμβάλαμε στην καταστροφή της. ΟΛΟΙ μας ανεξαιρέτως.
Πρώτα από όλα οι ντόπιοι που ξεπούλησαν κάθε σπιθαμή γης της χωρίς δεύτερη σκέψη, οι εργολάβοι που την έχτισαν χωρίς καμιά φειδώ, όλοι εμείς που αγοράσαμε γνωρίζοντας πολλές φορές τις ανομίες, οι μονές που πούλησαν τις εκτάσεις μέσα στα δάση, όλοι οι άρχοντες της, δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί που όχι μόνο ήξεραν το έγκλημα που συντελείται αλλά δεν φρόντισαν καν για τις υποδομές της όταν φούσκωνε ο τουρισμός και φαινόταν από το 90 πώς δεν θα άντεχε και κείνοι το μόνο που έκαναν είναι να σχεδιάζουν ένα δρόμο που θα φτάνει με το ζόρι μέχρι την Καλλιθέα για να προσελκύσουν εκτός από τους Θεσσαλονικείς όλη τη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια σε ένα μέρος που δεν είχε ούτε δρόμους, ούτε αντιπυρικές ζώνες, ούτε νερό, ούτε αποχέτευση, ου΄τς τρόπο διαχείρισης τόσων απορριμμάτων, ούτε ρυμοτομία.
Και άρχισαν να γεννιούνται πόλεις τέρατα, όλο το πρώτο πόδι ένα συνεχόμενο θηρίο που δεν ξεχωρίζεις που τελειώνει το ένα χωριό και που αρχίζει το άλλο και μετά άρχισαν να καταστρέφουν και τη Σιθωνία με τερατογενέσεις όπως της Νικήτης, ενός χωριού απίστευτης ομορφιάς που κανείς δεν θέλει πια διασχίζει καθώς μοιάζει με εφιάλτη.
Και ήρθε το κέρδος και η βουλιμία και έγινε ένα με τα σκάνδαλα, με σάπιες πολεοδομίες, με όλους εμάς που ανεχόμαστε να μην έχουμε που να ακουμπήσουμε καν την πετσέτα μας αφού τα έπιπλα από τα μπιτσόμπαρα δεν επιτρέπουν ούτε ακροβάτη να ελιχθεί ανάμεσα τους, να πηγαίνουμε σε σούπερ μάρκετ με τροχονόμο ανθρώπων στην είσοδο, που κυριολεκτικά, συνέβη πριν λίγες μέρες, οι πελάτες περνούν πάνω από τα κορμιά των κοριτσιών που προσπαθούν να γεμίσουν τα ράφια με προϊόντα, με τις βρύσες να στάζουν νερό με κολοβακτηρίδια, τις τιμές να μοιάζουν με του Μόντε Κάρλο.
Έγινε ο παράδεισος ο τόπος που αγαπάμε να μισούμε. Και κάθε φορά που μια πυρκαγιά σαν τη χθεσινή αφανίζει και τις τελευταίες εικόνες μνήμης εκείνου του παραδείσου, καταπίνοντας οι φλόγες μαζί και ένα κομμάτι του ανθρώπινου ονείρου που είναι τα σπίτια, όλοι μας αναρωτιόμαστε τι είναι πια η Χαλκιδική;
Είναι ο πιο πληγωμένος παράδεισος σε αυτή την ήπειρο που λέγεται Ευρώπη. Και φταίμε όλοι μας για αυτό. Μη γελιόμαστε…Σαν τη Χαλκιδική δεν είχε…
ΥΓ: Στη Χαλκιδική όλα πήγαν λάθος χθες. Ήξεραν ότι υπήρχε κίνδυνος, δεν φρόντισαν να ελέγξουν τα πάντα, να περιπολούν, να έχουν κόψει τα ξερά δέντρα να μην πέσουν πάνω στα καλώδια, να καθαρίσουν το δάσος, να μη στείλουν από την Αθήνα τα λάθος sms εκκένωσης προς λάθος περιοχές την ώρα που η τροχαία προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασημάζευτα, να φύγουν τα εναέρια μέσα μόλις πίστευαν ότι ελέγχθηκε η φωτιά και κείνη να δυναμώνει, να ψάχνουν τρόπους εκκένωσης από τη θάλασσα, να παριστάνουν απίθανοι τύποι που παριστάνουν τους υπουργούς και έκαναν διακοπές εκεί ότι συντονίζουν…
ΥΓ2. Για κανέναν τόπο δεν έχω γράψει τόσα κείμενα. Μερικά βρίσκετε εδώ:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου