ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Γι΄αυτό θέλουν οι "μορφωμένοι" ολετήρες της χώρας να πέσει η κυβέρνηση των "αστοιχείωτων"

Θεσσαλονίκη: Ποινική δίωξη σε βάρος πρώην διευθυντή κλινικής του ΑΧΕΠΑ

  Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ- 29/06/17 

 

Πρώην διευθυντής κλινικής τού πανεπιστημιακού νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης κατηγορείται για απάτη και ψευδή βεβαίωση, αδικήματα που διώκονται σε βαθμό κακουργήματος και συνδέονται με υψηλού κόστους χειρουργικές επεμβάσεις σε κωφούς που "βαφτίζονταν" με άλλη επιστημονική ονομασία για να οδηγούνται σε ιδιωτικό ιατρικό κέντρο.
Η υπόθεση ερευνήθηκε από το Σώμα Επιθεωρητών Ελεγκτών Υγείας και Πρόνοιας, κατόπιν καταγγελιών που έκαναν γιατροί και ασθενείς. Όπως διαπιστώθηκε, ο κατηγορούμενος, ως διευθυντής της ωτορινολαρυγγολογικής κλινικής του ΑΧΕΠΑ, φέρεται να έστειλε δεκάδες περιπτώσεις ασθενών σε ιδιωτικό ιατρικό κέντρο της Θεσσαλονίκης για να υποβληθούν σε λεπτές ωτοχειρουργικές επεμβάσεις τοποθέτησης κοχλιακών εμφυτευμάτων, το κόστος των οποίων φθάνει μέχρι 30.000 ευρώ, το καθένα, επιβαρύνοντας τις τσέπες των ασθενών που χρεώθηκαν επιπλέον τα νοσηλεία και την αμοιβή του γιατρού.
Από τα στοιχεία της έρευνας προέκυψε ότι για τις επεμβάσεις αυτές πιστοποιημένες είναι τρεις κλινικές στην Ελλάδα, ανάμεσα στις οποίες αυτή του ΑΧΕΠΑ και άλλες δύο, μία στο Ηράκλειο Κρήτης και η άλλη στην Αθήνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο συνταξιούχος πια χειρουργός - ωτορινολαρυγγολόγος προκειμένου να παρακάμψει το παραπάνω εμπόδιο φαίνεται ότι "βάφτιζε" τις επεμβάσεις αυτές ως μαστοειδεκτομές. Μάλιστα, μετά την επέμβαση στο ιδιωτικό κέντρο, οι ασθενείς παρακολουθούνταν μετεγχειρητικά από γιατρούς του ΑΧΕΠΑ.
Υπό αυτές τις συνθήκες ο εισαγγελέας Εγκλημάτων Διαφθοράς Θεσσαλονίκης, Αχιλλέας Ζήσης παρήγγειλε ποινική δίωξη σε βάρος του για απάτη και ψευδή βεβαίωση, σε κακουργηματικό βαθμό, ενώ η δικογραφία διαβιβάστηκε σε ειδικό ανακριτή, ενώπιον του οποίου ο κατηγορούμενος γιατρός θα κληθεί να λογοδοτήσει το επόμενο διάστημα.

Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά, πέφτουν τουφέκια ανάρια , ο Άρης κάνει πόλεμο με αντάρτες παλληκάρια

Στο φως της δημοσιότητας  έχουν έρθει εδώ και μερικούς μήνες ντοκουμέντα και αδημοσίευτες φωτογραφίες του Αρη Βελουχιώτη, που περιλαμβάνονται στον φάκελο που είχε δημιουργήσει η Ασφάλεια και ο οποίος σήμερα βρίσκεται στα αρχεία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Στις φωτογραφίες για πρώτη φορά απεικονίζεται ο Θανάσης Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, με κοστούμι, γραβάτα και καπέλο, φρεσκοξυρισμένος που σε τίποτα δεν θυμίζει τον αντάρτη με τη γενειάδα και τα μακριά μαλλιά.

Στον φάκελο του Αρη Βελουχιώτη εμπεριέχονται πολλά έγγραφα έως την εκτέλεσή του. Σε ένα από αυτά με τίτλο «Κομμουνιστής» σημειώνεται: «Κλάρας ή Αναστασιάδης, ή Δημητριάδης Ευθύμιος, ή Αθανάσιος του Δημητρίου.
Εκ Λαμίας ετών 30-33, συντάκτης Ριζοσπάστου, ανάστημα 1,65, αδύνατος χρώμα σιτόχρουν, κατώκει Κλεισόβης 8 ή 41 ή Σωκράτους 49, κατηγορούμενος επί παραβάσει του Α.Ν. 117 και μεταχθείς εις το ενταύθα Πλημμελειοδικείον (Αθηνών) την 5-6-1937 απέδρασεν μετ' άλλων 6 συγκατηγορουμένων του εκ του κρατητηρίου του δικαστηρίου».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έγγραφο αρχειοθετήθηκε στον φάκελο του Αρη Βελουχιώτη στις 15-4-1938.

Σε άλλο έγγραφο της Γενικής Ασφάλειας Πειραιώς αναφέρονται τα εξής με τίτλο «Κομμουνιστής δημοσιογράφος της κομμουνιστικής εφημερίδος Ριζοσπάστης»:
«22/5/30: Συνελήφθη εντός της Εργατικής Λέσχης Αθηνών, ένθα έλαβε χώραν συγκέντρωσις των δρώντων κομμουνιστών προς εκλογήν αντιπροσώπων διά την Μόσχαν. Παραπεμφθείς εις το αυτοφ. Πλημ/κείον επί αδίκω επιθέσει, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν 2 μηνών.

12/10/30: Συνελήφθη εις εξέδραν Ν. Φαλήρου, διότι τυγχάνων επί κεφαλής πολλών κομμουνιστών ήθελον ν' ανέλθωσι επί των εις Ν. Φάληρον ελλιμενισμένων σοβιετικών πολεμικών πλοίων ίνα χαιρετίσωσι τους Ρώσσους ναύτας.

Νοέμβριος 1930: Συνελήφθη τον Ν/βριον 1930 διότι έλαβε μέρος εις απαγορευθείσαν κομμουνιστικήν συγκέντρωσιν. Παραπεμφθείς εις δίκην, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν ενός έτους.
5/6/37: Εκτίων ποινήν φυλακίσεως εις Φυλακάς  Αιγίνης και μεταφερθείς συνοδεία εις Πρωτοδικείον Αθηνών, ίνα δικασθή, απέδρασεν εκ της αιθούσης τούτου την 10.30 ώραν μετ' άλλων κομμουνιστών».

Ο γεμάτος με ιστορικά ντοκουμέντα φάκελος του Αρη Βελουχιώτη βρίσκεται ανάμεσα στους 2.120 ατομικούς φακέλους «πολιτικών φρονημάτων» που διασώθηκαν από την καταστροφή του 1989 και φυλάσσονται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Πάρα πολλοί συγγενείς έχουν απευθύνει αιτήματα στο υπουργείο ζητώντας να λάβουν γνώση των φακέλων, που είχαν μείνει τόσα χρόνια «θαμμένοι». Το υπουργείο, υπό την εποπτεία  του υπουργού Νίκου Τόσκα, έχει ένα ιδιαίτερα οργανωμένο σχέδιο για την αξιοποίηση των φακέλων αυτών, το οποίο αναμένεται πολύ σύντομα να υλοποιηθεί.

 

Άρης Βελουχιώτης - Η Εφημερίδα των Συντακτών (Όλος ο φάκελος αλλά και αφιέρωμα στη ζωή, τη δράση, το θάνατο και την αποτίμηση της προσωπικότητας του  του Α.Β.)

Laissons passer les courants d'air / We have no time to waste my friend

I'm so into the things we share
Like floating in the air
Like a magic carpet ride
Nowhere to run, nowhere to hide

I step into a looking glass
See the future and the past
The room is blue and cold as ice
And I'm lost in paradise

Allons ensemble dans l'atmosphere
Laissons passer les courants d'air
We have no time to waste my friend

Yes, Come on!
Let's get in the wind
Let's get in the wind

The music gives speedy groove
I relax and watch you move
If I close my eyes instead
You're dancing in my head
In my head

I step into this looking glass
See the future and the past
The room is blue and cold as ice
And I'm lost in paradise

Allons ensemble dans l'atmosphere
Laissons passer les courants d'air
We have no time to waste my friend

Come on!
Let's get in the wind
Let's get in the wind

Έτσι "διαβάζουν" οι ακροδεξιοί των ΗΠΑ τους αρχαίους κλασικούς

Ο Λευκός Οίκος του Τραμπ δεν φημίζεται για την υψηλή γνώση της Ιστορίας. Σε μια εκδήλωση την 1η Φεβρουαρίου, που σηματοδοτούσε το ξεκίνημα του «Μήνα της Μαύρης Ιστορίας», ο πρόεδρος φάνηκε να υπονοεί ότι ο υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας που έζησε τον 19ο αιώνα, ο Φρέντερικ Ντάγκλας, βρίσκεται ακόμα εν ζωή. Τον Απρίλιο, κατά τη διάρκεια του εορτασμού του εβραϊκού Πάσχα, ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Σον Σπάισερ, τόνισε ότι ο Χίτλερ –σε αντίθεση με τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ Αλ Ασάντ- δεν έφτασε ποτέ στο σημείο να «χρησιμοποιήσει αέριο ενάντια στον ίδιο του τον λαό». Τον Μάιο ο Τραμπ έκανε ακόμα μια γκάφα, όταν είπε ότι ο Άντριου Τζάκσον, ο έβδομος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε «θυμώσει πάρα πολύ» με τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Ο Τζάκσον πέθανε το 1845. 16 χρόνια πριν να ξεκινήσει ο πόλεμος!

 Της Johanna Hanink

Πηγή: ThePressProject

Σάββατο 1 Ιουλίου 2017

Ο μαχητικός αντιδιανοουμενισμός της ομάδας του Τραμπ καθιστά ακόμα πιο εντυπωσιακό, λοιπόν, το γεγονός ότι τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του προέδρου παρακολούθησαν μια επίσημη ενημέρωση σχετικά με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξήχθη μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης και των συμμάχων της από το 431-404 π.Χ., 8.000 χιλιόμετρα μακριά από τις αμερικανικές ακτές και πριν από σχεδόν 2.500 χρόνια.
Ο ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής που μίλησε στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας ήταν ο Γκρέιχαμ Άλισον, καθηγητής στο Χάρβαρντ και συγγραφέας του Destined for War: Can America and China Escape Thucydides’ Trap? (Γεννημένοι για πόλεμο: Μπορούν η Αμερική και η Κίνα να γλιτώσουν από την παγίδα του Θουκυδίδη;) Η ιδέα της «παγίδας» βασίζεται στην περίφημη παρατήρηση του Θουκυδίδη ότι, παρά τους υπόλοιπους λόγους με τους οποίους η κάθε πλευρά αιτιολόγησε τη σύρραξη, στην πραγματικότητα «η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή προκάλεσε στη Σπάρτη κατέστησε τον πόλεμο αναπόφευκτο». Η μελέτη του Άλισον χρησιμοποιεί αυτό το σκεπτικό ως αφετηρία για να κάνει μια γενίκευση σχετικά με την ανθρώπινη ιστορία: «Όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκθρονίσει μια κυρίαρχη δύναμη, το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι ο πόλεμος». Προφανώς, οι διακεκριμένοι πολιτικοί αναλυτές τώρα υποψιάζονται ότι πίσω από τον Θουκυδίδη βρίσκονται οι απαντήσεις για έναν επικείμενο καταστροφικό πόλεμο ανάμεσα στις ΗΠΑ (Αθήνα;) και την Κίνα.

Λίγοι Αμερικάνοι γνωρίζουν αρκετά για τον Θουκυδίδη (ή, όπως το θέτει ο Μάικλ Κρόουλι στο άρθρο του στο Politico, «Οι περισσότεροι Αμερικάνοι μάλλον δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον Θουκυδίδη από τον Μεφιστοφελή»).  Χάρη στην αναγεννημένη δημοφιλία του αρχαίου ιστορικού στους κύκλους της Ουάσινγκτον (και την αναφορά του ονόματός του στην πρόσφατη Wonder Woman), το περιοδικό Time αποφάσισε μέχρι και να γράψει ένα σύντομο άρθρο προκειμένου να εξηγήσει ποιος είναι ο Θουκυδίδης.

Πολλοί σχολιαστές, παρ’ όλα αυτά, έσπευσαν να εξηγήσουν ότι ο Θουκυδίδης είναι εδώ και χρόνια ένας από τους αγαπημένους των αμερικανών εγκεφάλων της εξωτερικής πολιτικής. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αναρωτιόντουσαν για το τι θα μπορούσαν να σημαίνουν οι παρατηρήσεις του για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο για τη μοίρα των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ (οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες είχαν κι αυτοί αναμετρηθεί σε μια σειρά από «θερμούς πολέμους»). Χάρη στην επιρροή επιφανών διανοούμενων, όπως ο Λέο Στράους και ο Ντόναλντ Κάγκαν, η Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου έφτασε να συναγωνίζεται σε κύρος τη Βίβλο στα μάτια των νεοσυντηρητικών.

Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, η προάσπιση της επεμβατικής πολιτικής της Αμερικής από τους νεοσυντηρητικούς βασίστηκε κατά κόρον στην ιδεολογία ενός αμερικάνικου εξαιρετισμού. Οι Αθηναίοι της εποχής του Περικλή ήταν επίσης πεπεισμένοι για τον εξαιρετισμό τους, και η πόλη τους ήταν δικαίως φημισμένη για την πολυπραγμοσύνη της - λέξη που στα αρχαία ελληνικά σήμαινε μεταξύ άλλων τη συνήθεια να παρεμβαίνεις στη ζωή (ή το κράτος) των άλλων ανθρώπων. Είναι εύκολο, λοιπόν, να καταλάβουμε γιατί οι αμερικανοί νεοσυντηρητικοί διανοούμενοι πίστευαν ότι ο Θουκυδίδης έγραφε για αυτούς.

Κι όμως, οι σύμβουλοι εξωτερικής πολιτικής με παλαιά νεοσυντηρητικά διαπιστευτήρια δεν είναι οι μόνοι που ακολουθούν αυτή τη νέα μόδα με τον Θουκυδίδη. Ο Τραμπ ο ίδιος μπορεί να μην ξέρει να ξεχωρίσει την Αθήνα από τη Σπάρτη, αλλά ο ειδικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου σε θέματα διακυβέρνησης και στρατηγικής, Στιβ Μπάνον, είναι διαβόητος για το ότι έχει διαρκώς στον νου του τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Η Τζούλια Τζόουνς, το πρώην συγγραφικό ντουέτο του Μπάνον, είπε, επίσης, στην The Daily Beast, ότι [ο Μπάνον] συνήθιζε να μιλάει «πολύ για την Σπάρτη –πώς η Σπάρτη νίκησε την Αθήνα, λάτρευε αυτή την ιστορία… Το password στον υπολογιστή του στο γραφείο του στη Σάντα Μόνικα ήταν ‘Sparta’».

Ο Μπάνον παραμένει διαβόητος για τον ρόλο του διευθυντή στο Breitbart News, για το οποίο είχε κάποτε υπερηφανευτεί ότι είναι «η επικοινωνιακή πλατφόρμα της εναλλακτικής δεξιάς (Alt-Right)», δηλαδή του πρόσφατου κύματος ρατσιστών εθνικιστών (πολλοί από τους οποίους είναι υποστηρικτές του Τραμπ). Λίγο μετά την εκλογή του Τραμπ τον περασμένο Νοέμβριο, η αμερικανίδα φιλόλογος Ντόνα Ζάκερμπερκ έγραψε ένα σημαντικό άρθρο όπου επισήμαινε την εμμονή της εναλλακτικής Δεξιάς με τη ρωμαϊκή και περισσότερο την ελληνική αρχαιότητα. Την περασμένη ακαδημαϊκή χρονιά, η εθνικιστική οργάνωση «Identity Evropa» έφτασε να γεμίσει πανεπιστημιακά κολέγια με αφίσες αρχαίων αγαλμάτων -λευκών αγαλμάτων, δηλαδή- που συνοδεύονταν από το σλόγκαν «Προστάτευσε την κληρονομιά σου».

Όπως και ο ίδιος ο Μπάνον (αλλά και ο Χίτλερ), πολλοί ρατσιστές εκδηλώνουν τον θαυμασμό τους για την αρχαία Σπάρτη. Γι’ αυτούς, η αρχαία Σπάρτη είναι, κατά τη διατύπωση του Πωλ Κάρτλετζ, καθηγητή ιστορίας στο Καίμπριτζ «πρωτοφασιστική».

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ=>Η αμερικανική «εναλλακτική Δεξιά» λατρεύει την αρχαία Ελλάδα -

«Η Ελλάδα! Τι ωραίο σκηνικό, πράγματι! Αλλά πόσο κακή παράσταση, Θεέ μου!»

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ, ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ

"Στην Ελλάδα ζούμε πολυτελέστερα απ’ όσο μας επιτρέπουν τα μέσα μας, πέρα από τις οικονομικές μας δυνατότητες και τις ψυχικές μας ικανότητες. Αυτό ήδη μας δημιουργεί προβλήματα και θα μας προξενήσει μεγάλο κακό." 

(Προφητεία Αγίου Ιωάννου Τσαρουχίου , του εκ Πειραιώς)

Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989)  - Βικιπαίδεια

I'm like the taste of macaroni on a seafood stick

You know it's the place I need
But you got me walking circles like a dog on a lead
And the doctors say I'm crazy, that I'm eight miles thick
I'm like the taste of macaroni on a seafood stick
And you got me switched on, baby, like electric eel
And I'm tight with Axel Foley, that's just how I feel
Like a grapefruit and a magic trick, the prodigal son
I'm walking, I'm walking, I'm walking, I walk so quick

And it just don't mean a thing
We've been waiting far too long
We'll play it out again
This is just my serenade

You're in love with a psycho
You're in love with a psycho
And there's nothing you can do about it
I got you running all around it
You're in love with a psycho
You're in love with a psycho
And there's nothing you can do about it
You never gonna be without it

Jibber jabber at the bargain booze
And reciting Charles Bukowski, I got nothing to lose
And I wait for you to follow me to share my chips
But you're walking, you're walking, you walk, you walk so quick

Nobody's gonna take you there
I stick around for the thousand yard stare
I go to sleep in a duffle bag
I'm never up, never down, down, down, down

Hey, you're in love with a psycho
You're in love with a psycho
And there's nothing you can do about it
I got you running all around it
You're in love with a psycho
You're in love with a psycho
And there's nothing you can do about it
You're never gonna be with--

Maybe this way we'll find a solution
Maybe this way we'll find a solution
But before, to love me you gotta find love

You're in love with a psycho
You're in love with a psycho
And there's nothing you can do about it
I got you running all around it
You're in love with a psycho
Tu amor es muy loco
And there's nothing you can do about it
You never gonna be without it

Τραγουδοποιοί: Sergio Pizzorno

Στίχοι τραγουδιού You're in Love With a Psycho © Sony/ATV Music Publishing LLC

Ένα εκπληκτικά επίκαιρο μελόδραμα

Penny Serenade (1941)

 Ιστορία Ενός Ευτυχισμένου Γάμου 

ή

Νύχτα γεμάτη έρωτα

Τα μεγάλα όνειρα ενός ζευγαριού δίνουν τη θέση τους σε μια ζωή γεμάτη απροσδόκητη θλίψη και απροσδόκητη χαρά.
Director: George Stevens
Writers: Morrie Ryskind (screen play), Martha Cheavens (story)
Stars: Cary Grant, Irene Dunne, Beulah Bondiο «γονεϊκό» δράμα του Τζορτζ Στίβενς σε επανέκδοση στους κινηματογράφους.
Αν το δεις κυνικά και ξώφαλτσα, πρόκειται για το δακρύβρεχτο μελόδραμα ενός ζεύγους που πλήττεται από μια σειρά τραγωδιών σε σχέση με την τεκνοποίησή τους… Αν το δεις με το σωστό μάτι, όμως, πρόκειται για μια εξαιρετικά καλοκουρδισμένη ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ, Τζορτζ Στίβενς, η οποία υπηρετείται από ένα λαμπρό καστ, με κορυφαίους τον Κάρι Γκραντ και την Αϊρίν Νταν. Ο λόγος, για το «Νύχτα γεμάτη έρωτα» (Penny Serenade, 1941), ένα δράμα που έγραψαν οι Μάρθα Τσίβενς και Μόρι Ρίσκιντ, χωρίς να παραλείψουν να ρίξουν στο μείγμα και χιούμορ και ολίγη από φάρσα. Παρακολουθούμε τον (ρεπόρτερ) Ρότζερ και τη Τζούλι, ένα ζευγάρι που παντρεύτηκε υποκύπτοντας σε έναν παρορμητικό έρωτα. Και μαθαίνουμε, μέσα από διάφορες αναδρομές, πώς έχασαν το αγέννητο παιδί τους –όταν η Τζούλι απέβαλε στη διάρκεια ενός μεγάλου (γιαπωνέζικου) σεισμού– πώς προχώρησαν στην υιοθεσία της κόρης τους, πώς μια νέα τραγωδία τους ξανακάνει άκληρους και πώς επιχειρούν για τρίτη φορά να αποκτήσουν απόγονο… Ναι, ακούγεται τραβηγμένο, αλλά οι ερμηνείες –ακόμη και των εντελώς δεύτερων ρόλων– και η σφιχτή σκηνοθεσία κάνουν το «Νύχτα» μια ταινία που ακόμα και σήμερα συγκινεί. Πάρτε χαρτομάντιλα. Υπάρχει σκηνή, όπου ο Κάρι κλαίει γοερά...

Πηγή:tospirto.net

Τελικά, ποιος νίκησε στο μπραν ντε φερ Κράτους-Εκκλησίας για τα θρησκευτικά;

Νέα θρησκευτικά με παλιομοδίτικη διπλωματία

Οι αλλαγές που γίνονται στο μάθημα των Θρησκευτικών, τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και από πλευράς διδακτικής μεθόδου, είναι ό,τι πιο ανατρεπτικό έχει γίνει στην εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια

Πηγή: news247

Ιουνίου 30 2017

Του Βασίλη Ξυδιά (εκπαιδευτικού-θεολόγου)

Όλα όσα λέγονται και γράφονται αρμοδίως για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι απολύτως αποπροσανατολιστικά, και έχουν έναν και μόνο σκοπό. Να χρυσώσουν το χάπι, ώστε τελικώς η εκκλησιαστική ιεραρχία να αποδεχθεί τις αλλαγές στο μάθημα, χωρίς όμως να δείξει ότι υποχωρεί*.

Οι όροι που δήθεν έθεσε η ιεραρχία (υποχρεωτικό μάθημα, ορθόδοξος προσανατολισμός κλπ) πληρούντο έτσι κι αλλιώς από τα Προγράμματα Σπουδών που είχαν εγκριθεί επί Φίλη, και οι όποιες αλλαγές έγιναν μετά από τον διάλογο που μεσολάβησε δεν άλλαξαν σε τίποτα την ουσία των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών.
Όσοι λοιπόν βρήκαν ευκαιρία να ξεσπαθώσουν στα σόσιαλ μίντια καταγγέλλοντας για μια ακόμα φορά την «ελληνική θεοκρατία», το «Ιράν των Βαλκανίων», τον «ελλιπή Διαφωτισμό» κλπ, είτε είναι τα αφελή θύματα της σύγχυσης που ηθελημένα ή αθέλητα αναπαράγεται από διάφορες πλευρές, είτε απλώς την εκμεταλλεύονται για να πουν για μια ακόμα φορά το τραγούδι που ξέρουν να λένε.
Δεν λέω. Το να θεωρείται η "Συννεφούλα" ακατάλληλη σαν αφορμή θεολογικού στοχασμού για τα παιδιά είναι πράγματι κατάντια για την ελλαδική εκκλησία. Αλλά αυτό δεν επηρεάζει σε τίποτα το μάθημα. Διότι ακόμα και αυτός ο Φάκελος του Μαθητή, ενδεικτικός είναι. Το περιεχόμενό του δεν εμποδίζει τον δάσκαλο ή τους μαθητές να βρουν δικό τους διδακτικό υλικό, είτε αυτό είναι η "Συννεφούλα" του Σαββόπουλου είτε ο "Μπαγάσας" του Άσιμου είτε η Ομπρέλα της Ριάνα είτε οτιδήποτε άλλο επιθυμεί ο καθένας.
Αυτό που εμένα μου κάνει εντύπωση είναι πως όλοι συζητούν για το τι θα περιέχει ο φάκελος, χωρίς κανείς να αναλογίζεται πως αυτό καθαυτό το γεγονός της κατάργησης του ενός και αποκλειστικού βιβλίου και της εισαγωγής του φακέλου είναι μια εντυπωσιακή καινοτομία για την ελληνική εκπαίδευση.

Οι αλλαγές προήλθαν από τους ίδιους τους θεολόγους

Αυτό ίσως που οι περισσότεροι – και κυρίως οι πάσης φύσεως "προοδευτικοί" – δεν έχουν καταλάβει ή δεν θέλουν να καταλάβουν, είναι ότι οι αλλαγές που γίνονται στο μάθημα των Θρησκευτικών, τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και από πλευράς διδακτικής μεθόδου, είναι ό,τι πιο ανατρεπτικό έχει γίνει στην εκπαίδευση τα –πολλά– τελευταία χρόνια.
Και επίσης πως οι αλλαγές αυτές δεν είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών επιλογών, αλλά της πρωτοβουλίας και της ουσιαστικής προεργασίας των ίδιων των θεολόγων, ή τουλάχιστον μιας μεγάλης μερίδας τους. Εξ ου και ο θεολογικός εμφύλιος, που μαίνεται από το 2008 έως και σήμερα.
Διότι το θέμα για μας τους θεολόγους που υποστηρίζουμε το νέο μάθημα δεν είναι μόνο η προσαρμογή μας στις ανάγκες των καιρών, αλλά περισσότερο κι απ’ αυτό είναι η αυθεντική ανταπόκρισή μας στην ίδια τη θεολογική-εκκλησιαστική αλήθεια που ο καθένας μας ως πρόσωπο εκπροσωπεί. Αυτή την αλήθεια εμείς την αντιλαμβανόμαστε και τη ζούμε σαν μαρτυρία αναζήτησης και διαλόγου, ενώ υπάρχουν άλλοι – π.χ. η διοίκηση της ΠΕΘ – που την αντιλαμβάνονται σαν υπεράσπιση μιας ιδεολογικής και θεσμικής θρησκευτικότητας που μπορεί να επιβληθεί στους ανθρώπους έξωθεν και άνωθεν.
Έτσι όλη η συνθηματολογική αντιπαράθεση για το αν το μάθημα θα είναι αποκλειστικά και μόνο ορθόδοξο ή αν θα είναι ουδέτερα θρησκειολογικό δεν είχε ποτέ κανένα πραγματικό αντικείμενο. Ήταν εξ αρχής εκτός τόπου και χρόνου. Διότι παρ’ όλο που ο Φίλης φλέρταρε πολλές φορές – είναι αλήθεια αυτό – με τη ρητορική περί θρησκειολογικού μαθήματος κλπ, εντούτοις τα Νέα Προγράμματα Σπουδών που υιοθετήθηκαν επί υπουργίας του, και ανανεώθηκαν με τα πρόσφατα ΦΕΚ, έχουν μια πιο σύνθετη προσέγγιση: Βασίζονται κατά το μεγαλύτερο μέρος στη θρησκευτική παράδοση αυτού του τόπου, όντας ταυτοχρόνως ανοικτά σε διάλογο με όλες τις άλλες παραδόσεις. Κάτι δηλαδή που συμβαίνει και με την ιστορία, και τη λογοτεχνία, και τα άλλα ιστορικά-πολιτιστικά μαθήματα του ελληνικού σχολείου.

Η εκκλησιαστική ιεραρχία απέναντι στο νέο μάθημα

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, γιατί μπαίνουμε σε βαθιά νερά. Μια λογική απορία, αν τα πράγματα είναι έτσι όπως τα παρουσιάζω εδώ, αφορά το σκεπτικό της Ιεράς Συνόδου. Με ποια λογική κατήγγειλε πέρυσι τα Νέα Προγράμματα Σπουδών σαν «απαράδεκτα και επικίνδυνα» και με ποια λογική αισθάνεται ότι τώρα επέβαλε κάπως και τη δική της άποψη; Επειδή κατήργησε τη "Συννεφούλα" ή τον "Μπαγάσα";
Εδώ συμβαίνουν δύο τινά. Πρώτον, πέρυσι το μάθημα των θρησκευτικών βρέθηκε στη μέση ενός πολυπλόκαμου πλέγματος ανταγωνισμών εξουσίας. Κι ενώ άλλα ήταν τα ζητήματα που προείχαν (όπως π.χ. η γενικότερη αντιπαράθεση για τις σχέσεις κράτους-εκκλησίας, οι ταραγμένες ισορροπίες στο εσωτερικό της ιεραρχίας κλπ), τελικά την πλήρωσε το μάθημα των θρησκευτικών. Δεύτερον, η εκκλησιαστική ιεραρχία και ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος προσωπικά – όπως άλλωστε και οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και η ίδια εν τέλει η κοινή γνώμη – δυσκολεύονται να καταλάβουν τι ακριβώς αλλάζει στο μάθημα των θρησκευτικών.
Ενώ λοιπόν όλη η ουσία βρίσκεται στα Νέα Προγράμματα Σπουδών που υποχρεώνουν τον διδάσκοντα να διαμορφώσει αυτός το δικό του διδακτικό πρόγραμμα, προσαρμοσμένο στις ιδιαίτερες ανάγκες της τάξης του – ένα πρόγραμμα που δεν βασίζεται πλέον σ’ αυτό «που θα πούμε» εμείς οι δάσκαλοι στα παιδιά, αλλά σ’ αυτό «που τα παιδιά θα κάνουν» τα ίδια – οι περισσότεροι συνεχίζουν να μιλούν για τα βιβλία, το διδακτικό υλικό κλπ.
Απ’ αυτή την παρανόηση πήγασε κατά τη γνώμη μου η εν μέρει ειλικρινής περσινή οργή του Αρχιεπισκόπου, που δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό το περίεργο διδακτικό υλικό που οι αρμόδιοι σύμβουλοι πρότειναν προς τους εκπαιδευτικούς. Κι αυτό, σε συνδυασμό με τα άλλα που ανέφερα, τον οδήγησε στο να αναγάγει το μάθημα σε αιχμή της (πραγματικής ή εικονικής;) σύγκρουσής του με την κυβέρνηση.
Στους μήνες που μεσολάβησαν ακολούθησε η προσπάθεια εύρεσης κοινού τόπου μεταξύ των θεολόγων συμβούλων του Υπ. Παιδείας και της αρμόδιας Επιτροπής Διαλόγου της ιεραρχίας. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε στην κατ’ ουσίαν αποδοχή των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών και του διδακτικού υλικού που παρέχεται μέσω του Φακέλου Μαθητή, αν και με κάποιες, ας πούμε, «συντηρητικές» τροποποιήσεις, που περισσότερο εκθέτουν αυτούς που τις ζήτησαν, παρά αλλοιώνουν σε τίποτε το νέο μάθημα. Η τελική ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου παραμένει διακριτικά επιφυλακτική**.
Εν πάση περιπτώσει! Το θέμα τώρα είναι ότι τα Νέα Προγράμματα θα εφαρμοστούν τη νέα χρονιά χωρίς τις περσινές αντιδράσεις από την εκκλησιαστική ιεραρχία. Και μόνο η διοίκηση της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων επιμένει «στα κάγκελα», ψάχνοντας να βρει τι της συνέβη και έμεινε μόνη και έρημη στα κρύα του λουτρού***. Σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή Νέων Προγραμμάτων Σπουδών θα κριθεί πλέον στη σχολική πράξη. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι αν πράγματι εμείς οι θεολόγοι καταφέρουμε να βγούμε από τη ρουτίνα και αν θα ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του νέου μαθήματος και στις ανάγκες των μαθητών μας. Ο Θεός να βάλει το χέρι του!
* Εύγλωττη από την άποψη αυτή είναι η λιτή αλλά σαφέστατη (κάθε άλλο παρά διπλωματική) ανακοίνωση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, με την οποία εκφράζεται ικανοποίηση για την απόφαση της Ιεραρχίας «που αψήφησε τις ακραίες φωνές ορισμένων κληρικών και λαϊκών και αποδέχθηκε ομόφωνα τα νέα προγράμματα σπουδών για το μάθημα των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Βλ. εδώ και εδώ. Αναλυτικά για τα Νέα Προγράμματα Σπουδών, το διδακτικό υλικό κλπ βλ. στη σχετική σελίδα του ΙΕΠ (εδώ). Βλ. επίσης τα δημοσιευμένα ΦΕΚ για το Δημοτικό-Γυμνάσιο (εδώ) και για το Λύκειο (εδώ).
** Βλ. την εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ (εδώ), την εισήγηση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου (εδώ), και την τελική ανακοίνωση της Επιτροπής Τύπου της Ιεράς Συνόδου (εδώ).
*** Για τις αντιδράσεις της ΠΕΘ βλ. εδώ και εδώ.
(Φωτό: Sooc)
____________________________

Ένα σχόλιο

ΔΕΙΓΜΑ  ΚΑΚΟΗΘΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ΣΑΤΙΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ "ΜΑΧΗΣ" ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ  ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ  ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ


Προσέξτε πώς ο σκιτσογράφος της Καθημερινής Δημήτρης Χαντζόπουλος παρουσιάζει ανάποδα την πραγματικότητα. Ενώ τελικά τα νέα βιβλία πέρασαν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι (γεγονός που το επισήμανε ο ίδιος ο Νίκος Φίλης), στο σκίτσο εμφανίζεται ο "αριστερός" Τσίπρας όχι μόνο να... έχει ηττηθεί κατά κράτος από την Εκκλησία αλλά και να είναι πρόθυμος (ως βέρος οπορτουνιστής)  για περισσότερες υποχωρήσεις , προφανώς για να διατηρήσει την εξουσία .
 Ο σκιτσογράφος , μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους του στο έντυπο του Αλαφούζου, εκτελεί με συνέπεια την "αποστολή" που του έχουν αναθέσει, δηλαδή την αποδόμηση του "αριστερού προφίλ" του πρωθυπουργού . Άξιος ο μισθός του!...

Gerontakos

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ!

Το πιο σημαντικό είναι να καταλάβετε ότι δεν είστε μόνοι.

Η υπέροχη Helen Mirren δίνει τις πιο υπέροχες συμβουλές στους νέους που δεν έχουν αυτοπεποίθηση

Πηγή: HuffPost Greece  |  Κατερίνα Νανοπούλου

Δημοσιεύθηκε: 30/06/2017

Η Helen Mirren, γυναίκα που δεν έχει φοβηθεί να απαντήσει σε σεξιστικά σχόλια και επιθέσεις ή να πει την γνώμη της για οποιοδήποτε θέμα, είχε ρωτηθεί πριν από λίγο καιρό σχετικά με την Kim Kardashian. Επειδή, όμως, ως γνωστόν είναι μία κυρία είχε προσφέρει ευγενικά την γνώμη της λέγοντας: «Δεν μου αρέσουν οι Kardashians. Είναι φαινόμενο, αλλά δεν το βρίσκω ενδιαφέρον».
Συμπληρώνοντας ότι «είναι υπέροχο να σου επιτρέπεται να έχεις οπίσθια στις μέρες μας.»
Πριν από μερικές μέρες, όμως, η ίδια μίλησε σε μία εκδήλωση που ήταν καλεσμένη από την L’Oreal Paris για την αξία των ανθρώπων και όταν ρωτήθηκε γιατί πιστεύει ότι οι νέοι δυσκολεύονται περισσότερο από ποτέ να νιώσουν αυτοπεποίθηση δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το όνομα της Kim για να στηρίξει την άποψή της.
«Είμαι σίγουρη ότι σχετίζεται με τα social media και την άνοδο του διαδικτυακού bullying και τους ανθρώπους που εκφράζουν τις ανεπάρκειές τους διαδικτυακά», είπε η Mirren στην Telegraph.
«Η Reality τηλεόραση και η προώθηση του γκλάμουρ και της ομορφιά, όπως αυτή εκφράζεται από τα Likes των Kardashians είναι πιθανό να έχει διαδραματίσει κάποιο ρόλο επίσης. Δημιουργούν μία αίσθηση ότι πρέπει να έχεις την τέλεια ζωή με την τέλεια τσάντα κλπ, κι αν δεν την έχεις τότε νιώθεις άσχημα.»
Οπότε τι συμβουλεύει τους νέους, η Helen Mirren;
«Πολλοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι αυτή την στιγμή, αλλά το πιο σημαντικό είναι να καταλάβετε ότι δεν είστε μόνοι. Άλλοι περνούν το ίδιο πράγμα με εσάς. Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό ή συμβουλή που να λειτουργεί για όλους. Νομίζω το «προσποιηθείτε» είναι μία καλή συμβουλή, αλλά και να πάτε στο γυμναστήριο δεν είναι κακό επίσης. Η σωματική άσκηση είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ελέγξετε το μυαλό σας.»
Πάνω στην σκηνή η Mirren μοιράστηκε με το κοινό μία δική της εμπειρία από τα εφηβικά της χρόνια, όπου ένας από τους φίλους της, ένα πολύ έξυπνο αγόρι με έντονη ακμή και πατέρα αλκοολικό, αυτοκτόνησε. Όπως ανέφερε, ακόμα και σήμερα το σκέφτεται ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του κακού που μπορούν να κάνουν ακόμα και μικρά παιδιά.

ΘΕΡΟΣ – ΕΡΟΣ: ένα τολμηρό διήγημα του Παπαδιαμάντη

 

ΘΕΡΟΣ – ΕΡΟΣ

ΕΙΔΥΛΛΙΟΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

 

Πηγή:

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1982
Σελ. 183-209

Περὶ τὴν χαραυγήν, ἡ γραῖα Φωτεινὴ ἐξύπνισε τὰ παιδία, καὶ ἀφοῦ τὰ ἔνιψε καὶ τὰ ἐκτένισε ἐπιμελῶς τοὺς ἔδωσε παξιμαδάκια νὰ μασήσουν, «γιὰ νὰ μὴν τὰ μπουκώσ᾽ ὁ γάδαρος». Εἶτα ἔλαβε τὸ κομψόν, εὔπλεκτον καλάθιόν της, ἔθεσε ἐντὸς τὴν ρόκαν, τὴν μανδήλαν της καὶ ὀλίγα τρόφιμα διὰ πρωινὸν πρόγευμα, καὶ ἐξῆλθε μετὰ τῆς συνοδίας της.
Δὲν ἦτο ἡ πρώτη φορὰ καθ᾽ ἣν ἡ γραῖα Φωτεινὴ ἐξύπνα τόσον πρωί. Ἡ μόνη διαφορὰ ἦτο ὅτι σήμερον, ἕνεκα τοῦ ἐξαιρετικοῦ τῆς ἡμέρας, ὡδήγει μαζί της τὰ μικρὰ παιδία, καὶ ὄχι μόνον αὐτά. Ἀλλ᾽ ἡ καλὴ γραῖα ἦτο πάντοτε ἀγροδίαιτος, καὶ ἂν διενυκτέρευε συνήθως εἰς τὴν πόλιν, ποτέ, οὔτε μίαν ἡμέραν δὲν ἔλειπεν ἀπὸ τὴν ἐξοχήν. Εἶχε τὴν ἀμνάδα της, τὴν ὁποίαν ἔτρεφε φιλοστόργως καὶ αἱ ἀγαθαὶ γειτόνισσαι διηγοῦντο ὅτι ἐκοιμᾶτο μετ᾽ αὐτῆς ἀγκαλιαστά, διὰ νὰ ζεσταίνεται. Ἀλλὰ καὶ ἂν δὲν ἐκοιμᾶτο μὲ τὴν ἀμνάδα, ἐκοιμᾶτο ὅμως εἰς τὸ αὐτὸ ὑπόστεγον, ὅπου καὶ ἡ ἀμνάς, μικρὸν ὑπόστεγον μὴ διαφέρον ὀρνιθῶνος εἰς τὸν μυχὸν τῆς αὐλῆς. Καὶ τὴν ἡμέραν ἡ μὲν ἀμνὰς εἶχε τὰ ἀρνία της, ἡ δὲ Φωτεινὴ τὰ παιδία της, τὰ τέκνα τῆς κυρίας της καὶ τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς, ἡμίσειαν δωδεκάδα μικρῶν διαβόλων, οἵτινες ἐκρεμῶντο ἀπὸ τὰ φουστάνια της, προσεκολλῶντο εἰς τὰ σπηλαιώδη στέρνα της καὶ ἐπήδων εἰς τοὺς κυρτοὺς ὤμους της. Τὴν δὲ νύκτα ἡ μὲν ἀμνὰς εἶχε τὰ μηρυκάσματά της, δι᾽ ὧν ἐκράτει ἔξυπνον τὴν σύνοικον, ἡ δὲ γραῖα εἶχε τὰ ὄνειρά της, ἄλλα μηρυκάσματα τῆς φαντασίας καὶ αὐτά, ὑφ᾽ ὧν ἐστέναζεν ἐνίοτε ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, ἐξυπνοῦσα τὴν προβατίναν, ἥτις διὰ μικροῦ βελασμοῦ ἀπήντα συμπαθῶς εἰς τοὺς στεναγμούς της.
Σήμερον ὅμως, ἐπειδὴ ἦτο ἑλληνικὴ ἑορτή, ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀνθοῦς, ἡ πομπὴ συνωδεύετο καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην κόρην τῆς κυρίας της, τὴν περικαλλῆ Ματήν. Τούτου ἕνεκα, ἡ γραῖα ἀνέλαβεν ἐνώπιον ταύτης τὴν ἡμιαληθῆ ἐκείνην σοβαρότητα, τὴν ὁποίαν ὅλαι αἱ γραῖαι ὑπηρέτριαι ὁπλίζονται ἐνώπιον τῶν νεαρῶν θυγατέρων τῶν δεσποινῶν των. Δὲν ἐπέτρεπε πλέον εἰς τὰ παιδία νὰ πιάνωνται ἀπὸ τὰ φουστάνια της νὰ τὰ τραβοῦν, ἀδιακόπως τὰ ἐμάλωνε, κ᾽ ἐκεῖνα ἔτρεχαν ἄλλα ἐμπρός, ἄλλα εἰς τὰ πλάγια, χωρὶς νὰ δίδωσι προσοχὴν εἰς τὰς φωνάς της.
Ἡ Ματὴ ἐβάδιζε δεξιόθεν παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς γραίας, ὑψηλή, εὐσταλής, καλλίζωνος. Εἶχε ξενικὰ διευθετημένην τὴν κόμην της, ἔμενε πάντοτε ἀσκεπὴς οἴκοι. Μόνον τὴν πρωίαν ἐκείνην, ἐπειδὴ ἐπήγαινεν εἰς τὴν ἐξοχήν, ἐφόρει λεπτὸν λευκὸν μανδήλιον περὶ τοὺς κροτάφους καὶ τὸ ἰνίον, τόσον βραχὺ καὶ τόσον ἐντέχνως διπλωμένον, ὥστε ἦτο ὡς νὰ μὴν τὸ ἐφόρει, καὶ ἡ πλουσία ξανθὴ κόμη της ἐφαίνετο σχεδὸν ὅλη, μέχρι τῆς ὀσφύος κατερχομένη εἰς δύο παχείας πλεξίδας, ὡς σταλακτίτας χρυσοῦς, καὶ ὁ λαιμός της ἦτο ὁρατὸς ὅλος κάτω τοῦ βρόχθου εἰς τὸν λάκκον τῆς σφαγῆς καὶ μέχρι τῆς ρίζης τῶν ὠμοπλατῶν.
Ἐφόρει μικρὰν πόλκαν κανελόχρουν καὶ λευκὸν μεσοφούστανον πολὺ κοντὸν διὰ τὸ ἀνάστημά της. Ἀλλὰ φαίνεται ὅτι ἡ μήτηρ ὑπελόγισε πολὺ κακῶς διὰ τὴν μέλλουσαν ἀνάπτυξιν τῆς κόρης, καὶ ὅσον ἐκείνη τῆς ἔκαμνε κοντὰ φορέματα, τόσον ἡ νέα ηὔξανε καὶ ἐπέτα ἀνάστημα ἀποτόμως. Ἦτο ἤδη δεκαεπταέτις, κ᾽ ἐφαίνετο νὰ εἶναι εἴκοσιν ἐτῶν, ἐν ὑπερακμῇ ρώμης καὶ καλλονῆς, ὁμοία μὲ τὴν Πρωτομαγιάν, τὸ κορύφωμα τοῦτο τῆς ἀνοίξεως, τὴν ἑτοίμην νὰ παραδώσῃ τὰ σκῆπτρα εἰς τὸ ἀδυσώπητον καὶ δρεπανοφόρον θέρος-ἔρος.
Μόλις ἐξῆλθον τῆς πολίχνης, καὶ ἡ κόρη ἔβγαλε τὴν πόλκαν της, εἰποῦσα ὅτι αἰσθάνεται ζέστην, κ᾽ ἔμεινεν μόνον μὲ τὸ μεσοφούστανον, μὲ τὸ ὁλοβρόχινον* ὑποκάμισον καὶ μὲ τὴν λευκὴν βαμβακερὴν φανέλαν. Τότε ἀνεδείχθη ἐξαισιώτερον τὸ ραδινὸν τῆς μέσης, ἡ χάρις τοῦ ἀναστήματος καὶ τὸ γλαφυρὸν τῶν κόλπων της. Ὑπὸ τὴν λεπτὴν φανέλαν, ὅπου ἐφαίνοντο ἀνατέλλουσαι αἱ σάρκες της, θὰ ἔλεγέ τις ὅτι εἶχεν ἀποταμιευμένα νεοδρεπῆ, δροσερὰ ὠχρόλευκα κρίνα, μὲ φλεβιζούσας ἀποχρώσεις λευκοῦ ρόδου. Ἡ κόμη ἐπέστεφε τὸ μέτωπόν της ὡς ἐρυθραινόμενον νέφος μὴ ἐπαρκοῦν νὰ συστείλῃ τὴν αἴγλην τοῦ φωτός, καὶ αἱ ὀφρύες συστελλόμεναι ἐσκίαζον τοὺς βαθεῖς γλαυκοὺς ὀφθαλμούς της ὡς λευκὴ ὁμίχλη ἐπιπολάζουσα τὴν πρωίαν ἐπὶ τοῦ ἀνταυγάζοντος αἰγιαλοῦ, καὶ τὰ χείλη μὲ τὴν ψίθυρον φωνὴν ἐφαίνοντο μορμυρίζοντα: φίλησέ με!
Ἀφοῦ ἐβάδισαν χίλια βήματα ἔξω τῆς πολίχνης, καὶ ἡ ἐξοχὴ ἤρχισε νὰ μεθύσκῃ τὰς αἰσθήσεις των μὲ τὰς ἀπείρους εὐωδίας της, εἰσῆλθον εἰς στένωμά τι μεταξὺ δύο φρακτῶν, βαίνουσαι ἐπὶ τῆς χλόης, πατοῦσαι τὰ χαμαίμηλα, συλλαμβανόμεναι ἐνίοτε ὑπὸ τῶν βάτων, ἐνῷ τὰ παιδία ἔτρεχαν ἐμπρός, καὶ πότε εἰσέβαλλον εἰς ἄμπελον κ᾽ ἔκοπτον βλαστούς, πότε ἀνερριχῶντο εἰς ἄγρια δένδρα ἐν μέσῳ τῶν φρακτῶν ὑψούμενα, κ᾽ ἐζήτουν φωλεὰς στρουθίων, ἐνῷ ἡ γραῖα Φωτεινὴ δὲν ἔπαυε νὰ φωνάζῃ:
― Φρόνιμα, παιδιά! Τίνος τὸ λέω; Μὴν τρέχῃς, σὰν ἀγριοκάτσικο, Μανώλη! Τί θέλεις ἐκεῖ πάνω, Γιάννη; Σταθάκη, θὰ ξεσχίσῃς τὸ ροῦχό σου. Κάτω, ἐσὺ μικρέ!
Ἡ δὲ Ματή, διακόπτουσα τὸν ρεμβασμόν της, ἠπείλει τὰ παιδία μὲ τὴν παλάμην, κράζουσα:
―Ἡσυχία, παιδιά! Θὰ φᾶτε ξύλο!
Ὅλα αὐτὰ ἐπέφεραν μικρὰν βραδύτητα εἰς τὴν πορείαν, καὶ ἄλλαι γυναῖκες ὄπισθεν ἐρχόμεναι, μὲ τὰ καλαθάκια των, ταχυποροῦσαι τὰς ἐκαλημέριζαν κ᾽ ἐπροσπερνοῦσαν.
Ἐκεῖ συναντῶσιν ἕνα νέον, ὅστις, ἐνῷ ὅλοι ἐπήγαιναν εἰς τὴν ἐξοχήν, αὐτὸς ἐφαίνετο ἐπιστρέφων ἤδη καὶ διευθύνετο εἰς τὴν πόλιν. Ἦτο ὑψηλός, μὲ ἀρρενωπὴν ὄψιν, μὲ γλυκεῖς μέλανας ὀφθαλμοὺς καὶ μ᾽ ἐκφραστικοὺς χαρακτῆρας. Τὸ βάδισμά του ἦτο ὑπερήφανον, μετά τινος ἐπιτηδεύσεως, οἱονεὶ συρτόν, καὶ εἶχε λεπτὸν μαῦρον μύστακα στριμμένον. Θὰ ἦτο ἕως εἰκοσιτεσσάρων ἐτῶν.
Ἅμα εἶδεν ἀντικρύ του τὰς δύο γυναῖκας, θὰ ἔλεγέ τις ὅτι ἐβράδυνε τὸ βῆμα, ὡς νὰ ἤθελε ν᾽ ἀπολαύσῃ ἐπί τινας στιγμὰς περισσότερον τῆς θέας των.
Μόλις ἰδοῦσα τοῦτον, ἡ γρια-Φωτεινὴ τὸν ἐκοίταξε μὲ ἦθος φιλύποπτον, ὡς νὰ ἤξευρε κάτι τι περὶ τοῦ ἀτόμου του, καὶ ἀδιοράτως ἔσεισε τὴν κεφαλήν.
Ἡ Ματή, ἅμα τὸν εἶδε, συνεστάλη ἐγγύτερον εἰς τὸ πλευρὸν τῆς γραίας συνοδοῦ της, οἱονεὶ διὰ νὰ τοῦ κάμῃ τόπον νὰ περάσῃ διὰ τῆς στενῆς παρόδου μεταξὺ τῶν δύο φρακτῶν.
Ὁ νέος ἐπλησίασε μὲ βραδὺ βῆμα, ἔρριψε μακρὸν βλέμμα εἰς τὴν Ματήν, ἥτις ἐχαμήλωσε τὰ ὄμματα, ἔβγαλε τὸ καπέλο του, ἐχαιρέτισε τὰς δύο γυναῖκας, καὶ ἀπεμακρύνθη, οἱονεὶ μετὰ δυσκολίας καὶ κόπου. Εἰς τὴν κομβιοδόχην του ἔφερε ρόδον, μικρὰν δὲ ἀνθοδέσμην ἐκράτει εἰς τὴν ἀριστερὰν χεῖρα, τὴν ὁποίαν, ἐνῷ ἐχαιρέτιζε διὰ τῆς δεξιᾶς, ἀκουσίως βέβαια ἐπρότεινε μικρὸν πρὸ τοῦ στέρνου, ὡς νὰ ἐπεθύμει νὰ προσφέρῃ τὴν ἀνθοδέσμην εἰς τὴν Ματὴν καὶ δὲν ἐτόλμα.
Ἡ γραῖα ἀπήντησε ψυχρῶς εἰς τὸν χαιρετισμόν του, ἡ νέα μόλις ἔνευσε διὰ τῆς κεφαλῆς.
Μετ᾽ ὀλίγας στιγμὰς ἔγινεν ἄφαντος, ὄπισθεν μικρᾶς καμπῆς τῆς παρόδου.
Ἡ γραῖα Φωτεινὴ ἔστρεψε ἐταστικὸν βλέμμα πρὸς τὴν Ματήν.
― Ποῦ νὰ ἦτον αὐτὸς ὁ Ἔρωτας; εἶπε· καὶ γιατί γυρίζει τόσο πρωὶ ἀπ᾽ τὴν ἐξοχή;
Ἡ Ματὴ ἐκοίταξε μὲ ἀπορίαν τὴν γραῖαν θεράπαιναν.
―Ἐμένα ρωτᾷς; εἶπε· καὶ τί ξέρω ἐγώ;
―Ὅλοι πᾶνε, ἐπανέλαβε μὴ δοῦσα προσοχὴν εἰς τὴν ἀπάντησιν ἡ γραῖα, ὅλοι τώρα πᾶνε, κι αὐτὸς ἔρχεται. Ὁ ἥλιος τώρα ἀκόμη θὰ βγῇ.
Τῷ ὄντι ὁ ἥλιος τὴν στιγμὴν ἐκείνην προέκυψεν ἀνερχόμενος ἐκ τοῦ ἀπέναντι βουνοῦ.
Ἡ Ματὴ δὲν ἀπήντησεν ἐκ δευτέρου. Μόνον ἐφαίνετο σύννους.
― Ξέρω ἐγώ, Ματή μου, ἐπανέλαβεν ἡ γραῖα, ξέρω ἐγὼ γιατί γυρίζει τόσο γλήγορα.
― Ἀφοῦ τὸ ξέρεις, πῶς ἐρωτᾷς; εἶπεν ἡ Ματή.
― Δὲ θὰ πῆγε πολὺ μακριά, καθὼς πᾶν ἄλλοι, θὰ ἔκαμε πάνου ἀπὸ τὰ Πηγάδια κ᾽ ἔστρεψε δεξιὰ ἀπὸ κεῖ ποὺ πᾶν οἱ λιμεναρχαῖοι κ᾽ οἱ τελώνηδες καὶ ὁ νεροδίκης* περίπατο καὶ γιὰ αὐτὸ γυρίζει γλήγορα πίσω.
― Θὰ ἔχῃ κανέναν κῆπο ἐδῶ σιμά, φαίνεται, κ᾽ ἐπῆγε νὰ κόψῃ λουλούδια καὶ ἐγύρισε, παρετήρησεν ἡ Ματή.
― Δὲν ἔχει κανένα κῆπο ἐδῶ σιμά, ἀντέκρουσεν ἡ γραῖα, καὶ δὲν πῆγε νὰ κόψῃ λούλουδα, Ματή μου, καὶ νὰ γυρίσῃ, μόνο ἤθελε νὰ μᾶς εὑρῇ στὸ δρόμο ἐμᾶς, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἐγύρισε γλήγορα.
―Ἐμᾶς; Στὸ δρόμο; ἐπανέλαβεν ὡς νὰ μὴν ἐνόει ἡ Ματή.
― Αὐτὸ π᾽ σ᾽ λέω ᾽γώ, ἐπέμεινεν ἡ γραῖα.
― Καλέ, μὴ μὲ σκοτίζῃς, Φωτεινή, ἔκραξεν ἡ νέα. Καὶ τί μὲ μέλει ἐμέ;
Ἡ γραῖα δὲν ἐτόλμησε πλέον νὰ γρύξῃ.[.........]


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ

Θέρος-Ἔρος (1891) - Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Για την «Αυγή» και την Αριστερά

H αυτόνομη φωνή του ΣΥΡΙΖΑ απαραίτητη στις σημερινές προκλήσεις 

 

 

Παναγόπουλος Αργύρης

Δημοσίευση: Η Αυγή, 30 Ιουνίου 2017 

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, σε πρόσφατη συγκέντρωση στελεχών της Αθήνας, παρουσίασε λεπτομερώς τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από το Μνημόνιο και ο Πέτρος Καραγεώργος στο τέλος του γόνιμου διαλόγου υπογράμμισε την ανάγκη στήριξης των μέσων ενημέρωσης του κόμματος.
Εάν η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης μας οδηγεί σε ένα νέο τοπίο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να ανοίξει μια νέα προοπτική χωρίς την «Αυγή», την «Εποχή» ή το Κόκκινο; Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει εύκολα ένα νέο ΠΑΣΟΚ, όπως μπορεί να καταλάβει και ο πλέον αδαής. Δεν είναι το κόμμα της διαπλοκής και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Το βλέπουμε στα περίπτερα, στις μικρές ή λιγότερο μικρές οθόνες, στα smartphone μας.
Το ΠΑΣΟΚ και ο Κώστας Σημίτης δεν είχαν ανάγκη την «Εξόρμηση» γιατί είχαν μαζί τους τον Λαμπράκη, τον Μπόμπολα και πλήθος τραπεζιτών. Είχαν ένα μαζικό κόμμα ή πελατειακό στρατό που έφθασε ακόμη και το 48% σε μια εποχή έντονης πολιτικοποίησης και μάννα εξ ουρανού από τα πακέτα Ντελόρ και Σαντέρ. Ας μην κάνουμε ανώφελες συγκρίσεις με γεγονότα που συνέβησαν σε έναν άλλο, πολύ διαφορετικό κόσμο.
Η ιστορική εφημερίδα της μετεμφυλιοπολεμικής Αριστεράς πέρασε από την ΕΔΑ στο ΚΚΕ εσωτερικού, μετά στον Συνασπισμό και σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπέκυψε ποτέ στη λογική της αγοράς. Τα έντυπα της Αριστεράς έβγαιναν και θα βγαίνουν με κόπους και θυσίες όλων μας. Ειδικώς η «Αυγή», όπως τη γνώρισα μεταδικτατορικά, φιλοδοξούσε να αποτελέσει την ψυχή των ψυχών της ανανεωτικής, κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής, οικολογικής και ανέντακτης Αριστεράς, του δημοκρατικού και προοδευτικού κόσμου, και λιγότερο το κεντρικό όργανο αναχρονιστικών και ξεπερασμένων κομματικών δομών.
Ορισμένοι στοιχειοθετούν την αρχή του τέλους της ιταλικής Αριστεράς στην αδυναμία των Πρόντι και Ντ’ Αλέμα να επιβάλουν στον Μπερλουσκόνι έναν νόμο για τις συχνότητες και τα ΜΜΕ. Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια έκλεισε η «Ουνιτά». Ο πλούτος όμως μιας ιστορίας είναι ότι το Δημοκρατικό Κόμμα συνεχίζει να κάνει γιορτές της «Ουνιτά». Στην Ιταλία το «Manifesto», όπου έγραφα για κάποια χρόνια, έχει επιβιώσει χάρη στη στήριξη του κόσμου, των συνδικάτων, της οργανωμένης και ανέντακτης Αριστεράς. Στην Ισπανία ένας νεαρός σοσιαλιστής κέρδισε μια προσωπική και συλλογική μάχη εναντίον της "El Pais", του μεγαλύτερου ισπανόφωνου ομίλου στον κόσμο. Στην Πορτογαλία η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Κόστα και των δύο κομμάτων της Αριστεράς που τη στηρίζουν αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με τα μέσα ενημέρωσης. Το Πορτογαλικό Κ.Κ. συνεχίζει να εκδίδει το «Avante!», το Γαλλικό Κ.Κ. τη «L' Humanitè» και το Die Linke στηρίζει τη «Neues Deutschland». Εδώ, οι σύντροφοι του ΚΚΕ κρατούν τον «Ριζοσπάστη».
Θα πρέπει αμέσως να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μια νέα «Αυγή», που θα εμπλουτιστεί με την πλούσια πολιτική και δημοσιογραφική εμπειρία της «Εποχής» και όχι μόνο. Χρειαζόμαστε τη γνώση της αριστερής διανόησης, της πολιτικής, της κοινωνίας, του πολιτισμού, των κινημάτων, της φρεσκάδας των νέων γενιών, των γυναικών, των μεταναστών. Χρειαζόμαστε το πάθος της συμμετοχής, του ακτιβισμού, της κινητοποίησης. Η πολιτική μπορεί να γίνει μόνο με τους ανθρώπους.
Χρειαζόμαστε το ηθικό πλεονέκτημα του σεβασμού των εργασιακών σχέσεων, των ιδεών, της αναζήτησης. Σε μια περίοδο λιγότερο ηρωική για τον κομματικό και στενά πολιτικό Τύπο, σε εποχή αποστράτευσης και δυσκολιών, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να απευθυνθεί στα μέλη και τις δυνάμεις του. Η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι αναπόσπαστο τμήμα για τη στήριξη της εφημερίδας.
Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια ανοικτή στον κόσμο μας Επιτροπή Πρωτοβουλίας για τη στήριξη της «Αυγής» και των μέσων ενημέρωσής μας, για να αντιστρέψουμε το κύμα της παραπληροφόρησης και του σκοταδισμού. Να ξεκινήσουμε μια μεγάλη οικονομική και πολιτική εξόρμηση για να διασφαλίσουμε την αυτονομία της ενημέρωσης της Αριστεράς από ιδιώτες εκδότες και επενδυτές. Να μετατρέψουμε τη μάχη για την «Αυγή» σε μια απάντηση στους Μεγάλους Αδελφούς που προσπαθούν να μας σερβίρουν πλαστή εικονική και ψηφιακή πραγματικότητα.
Δεν μπορούμε να χάσουμε το καλοκαίρι· ας διοργανώσουμε ημερίδες και εκδηλώσεις για να στηρίξουμε την «Αυγή» οικονομικά και πολιτικά, και ας συναντηθούμε στο επόμενο «Φεστιβάλ Αυγής» για να συζητήσουμε το μέλλον της Αριστεράς, της χώρας και των ανθρώπων της.