Προοδευτική πολιτική είναι αυτή που αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων και όχι αυτή που φαντάζει «ριζοσπαστική» με βάση το «αριστερόμετρο»
Η χώρα χρειάζεται μια βαθιά αλλαγή πολιτικής. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας είναι σήμερα βαθιά δυσαρεστημένη, ανασφαλής και χωρίς αισιοδοξία για το μέλλον. Αλλά και με το ότι μια σειρά από αντικειμενικούς δείκτες εξηγούν γιατί οι πολίτες αισθάνονται έτσι: κρίση κόστους ζωής, εκτίναξη του πληθωρισμού, αύξηση της απασχόλησης κυρίως στις πιο κακοπληρωμένες θέσεις, ελλείψεις προσωπικού στη δημόσια υγεία, εμπορευματοποίηση και επισήμως της ανώτατης εκπαίδευσης και ένας ορατός κίνδυνος ύφεσης ή έστω σημαντικής οικονομικής επιβράδυνσης στο άμεσο μέλλον, όταν τελειώσουν οι χρηματοδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης. Προσθέστε σε όλα αυτά την κρίση θεσμών που έφεραν στο προσκήνιο οι υποκλοπές και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το ισχυρό αίτημα να αποδοθούν πραγματικά ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και τη συστηματική επένδυση της κυβέρνησης σε μια όλο και πιο αυταρχική αντίληψη της εξουσίας.
Όλα αυτά εξηγούν γιατί η κοινωνία αναζητά μια πολιτική που να περιλαμβάνει την αναδιανομή εισοδήματος, την επένδυση στην εργασία και την αξιοπρέπειά της, τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας, την αναπτυξιακή δυναμική σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, την Πράσινη Μετάβαση με όρους που δεν θα επιβαρύνουν την κοινωνία και την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών. Άρα, η κοινωνία αυτή τη στιγμή αναζητά μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική.
Αναζητά, όμως, μια πολιτική που να γίνει πράξη, που να μπορέσει όντως να φέρει βελτίωση στη ζωή των ανθρώπων, και όχι μια «ιδεολογική τοποθέτηση». Και το λέω αυτό γιατί θεωρώ ότι ορισμένοι κάνουν μια σύγχυση ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και το «αριστερόμετρο», δηλαδή μια εγκεφαλική σύλληψη της πολιτικής που δεν εξετάζει τι μπορεί να γίνει, αλλά απλώς εάν αυτό που γράφεται σε μια διακήρυξη είναι αρκούντως «ριζοσπαστικό».
Ακόμη χειρότερα: στη χώρα μας διάφοροι κατά καιρούς ξεθάβουν το αριστερόμετρο, όχι επειδή όντως θεωρούν ότι είναι εφικτή μια πιο αριστερή πολιτική, αλλά γιατί βολεύει αυτό για να πλασαριστούν ως τάση ή ως ρεύμα. Αυτό, άλλωστε, ήταν και ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισε και ο ΣΥΡΙΖΑ, που, όσο πλησίαζε στην εξουσία αλλά και αργότερα, είδε να εμφανίζονται τάσεις στο εσωτερικό που «ανακάλυπταν» ότι ήταν πιο αριστερά από την ηγεσία, όχι γιατί όντως ήταν, αλλά γιατί αυτό βόλευε έτσι ώστε να κατοχυρωθούν ως «τάση», να διεκδικήσουν θέσεις ως «τάση», να πάρουν υπουργεία ως «τάση», και ας εφάρμοσαν τελικά και αυτοί την ίδια πολιτική που τώρα καταγγέλλουν. Με αποκορύφωμα ότι σήμερα βλέπουμε πρώην υπουργούς να καταγράφουν τις… μετρήσεις του δικού τους αριστερόμετρου, ή να κάνουν αφ’ υψηλού «αριστερή κριτική» παραβλέποντας ότι είναι γνωστή η διαδρομή τους, γνωστό και το έργο τους (ενίοτε και το μη έργο τους). Και επειδή τα ΜΜΕ πάντα σπεκουλάρουν στην ατάκα και στην πολεμική, μέχρι και τον Καρανίκα, άνθρωπο που εμφανώς συμπαρατάσσεται με την κυβέρνηση και ο οποίος ουδέποτε ήταν σύμβουλος ή στέλεχος (απλώς μισθοδοτήθηκε κατά βάση με κοινωνικά κριτήρια), αξιοποιούν ως «αριστερή κριτική». Άλλωστε, είναι εμφανές ότι σήμερα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ με μεγάλη χαρά δίνουν βήμα σε οποιονδήποτε κάνει κριτική στον Τσίπρα ή στην ΕΛΑΣ.
Ας σημειώσουμε εδώ πώς στη Νέα Δημοκρατία, παρότι συχνά ο ανταγωνισμός για την εξουσία μπορεί να είναι πιο αδίστακτος, εντούτοις επειδή είναι κόμμα διακυβέρνησης, «κόμμα του κράτους», φροντίζουν δημόσια να μην εμφανίζονται ως σκορποχώρι από τάσεις. Κάποιοι πάλι φαίνεται ότι νοσταλγούν την εποχή που η Αριστερά αποτελείτο από «λίγους και εκλεκτούς» και εμφανίζονται ως αυτόκλητοι «πορτιέρηδες» στο ποιος χωράει ή δεν χωράει σε έναν πλατύ ενωτικό σχηματισμό που θέλει να καταστήσει εφικτή την αριστερή διακυβέρνηση.
Όμως, καλό θα ήταν όλοι αυτοί, επειδή τα χρόνια έχουν περάσει και διάφοροι μετρήθηκαν, όχι με βάση το «αριστερόμετρο», αλλά με βάση την πραγματική απήχηση που έχουν στην κοινωνία, να είναι πιο μετρημένοι στην εκτιμήσεις ή στις εύκολες κριτικές για το πώς εκπροσωπούνται τα λαϊκά στρώματα.
Γιατί σε τελική ανάλυση τα λαϊκά στρώματα, οι επισφαλώς εργαζόμενοι, οι νέοι, οι μισθωτοί αυτό που θέλουν είναι να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μπορεί να επιλύσει κάποια από τα προβλήματά τους και όχι να υπάρξει μια καλύτερη «γεωμετρία» στην αριστερά.[........................]ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου