και ο «Σκάι»
Η τηλεοπτική σειρά του Αλέξη Παπαχελά για την τρομοκρατική οργάνωση και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
του Δημήτρη Ψαρρά
[13.4.
x-efimerida.gr
Μέσα στις άλλες «πεντηκονταετίες» που τιμήθηκαν τα τελευταία χρόνια (λ.χ. το 2017 που «τιμήθηκαν» τα 50 χρόνια από το Πραξικόπημα του 1967 και το 2024 που «τιμήθηκε» ο μισός αιώνας Μεταπολίτευσης), ο «Σκάι» φρόντισε από τις αρχές του χρόνου να εξιστορήσει τη δράση της οργάνωσης «17 Νοέμβρη», με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα.
Η σειρά «Φάκελος 17Ν» που υπογράφει ο Αλέξης Παπαχελάς ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 30.3.2026. Τα έξι εβδομαδιαία επεισόδια είναι προσβάσιμα στον ιστότοπο του καναλιού. Το «Χωρίς Εφημερίδα» είχε ήδη σχολιάσει την προκλητική απόφαση του «επιτελικού κράτους» να ανακαλέσει τη μερική χρηματοδότηση του «επετειακού» αυτού ντοκιμαντέρ λόγω της συνέντευξης που έχει παραχωρήσει σε αυτό ο Δημήτρης Κουφοντίνας («Η Ντόρα δικαιώνει Παπαχελά-Αλαφούζο», 19.12.2025).
Η μισή αλήθεια
Παρά το γεγονός ότι η σειρά εξετάζει ένα ιδιαίτερα σκοτεινό ζήτημα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, μόνο που σκοντάφτει σε δύο μεγάλες δυσκολίες που οδηγούν τον τηλεθεατή σε αντιφατικά συμπεράσματα:
α) Παρουσιάζει στην αρχή ως τεκμηριωμένες και «επαγγελματικές» τις απόψεις των αμερικανικών υπηρεσιών σε αντίθεση με τις κινήσεις των ελληνικών αρχών, μέχρι την ανάληψη του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Και στη συνέχεια υποστηρίζεται το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή όλα τα έκαναν οι ελληνικές υπηρεσίες, ενώ ήταν εκτός τόπου και χρόνου οι αμερικανικές. Ξεχωριστά προβάλλεται η δράση των βρετανικών υπηρεσιών. Αλλά ακόμα και από τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων που παρουσιάζονται γίνεται φανερό ότι οι υπηρεσίες των ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν τη 17Ν για να πιέσουν τις ελληνικές αρχές να καταστούν «συνεργάσιμες» σε ευρύτερους ή και εντελώς άσχετους τομείς.
β) Υποστηρίζεται ότι η πτώση της χούντας δυσκόλευε τις ενέργειες της αστυνομίας. Ο δημιουργός αναρωτιέται κάπου στο 2ο επεισόδιο μήπως «υπήρχε ένας δισταγμός να ερευνηθούν άνθρωποι που είχαν σχέση με το αντιδικτατορικό κίνημα, δηλαδή με την αντίσταση». Αλλά κι εδώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Οι αγωνιστές της αντίστασης αποτέλεσαν από τα πρώτα χρόνια τον στόχο των ελληνικών και ξένων αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Αστυνομία, χωροφυλακή και ΕΥΠ έψαχναν εμμονικά στα στελέχη της αντίστασης και όχι στους πιστούς του Αυγουστίνου Καντιώτη. Τα σχετικά έγγραφα των αρχών ασφαλείας έχουν έρθει από καιρό στη δημοσιότητα, αλλά η τηλεοπτική σειρά τα αγνόησε. Πιο χαρακτηριστικό είναι το έγγραφο με τους «251 υπόπτους», το οποίο έχουμε αποκαλύψει στην «Ελευθεροτυπία» εδώ και… 30 χρόνια (Ιός, «Η λίστα της ντροπής», 6.12.1995).
Στα ονόματα των υπόπτων περιλαμβάνονταν ο Μανώλης Γλέζος, ο τότε βουλευτής Στάθης Γιώτας, ο αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός. Οι «ύποπτοι» δημοσιογράφοι ξεκινούσαν από τον Λούη Δάνο και περιλάμβαναν μεταξύ άλλων τον Ανδρέα Χριστοδουλίδη, τον Γιώργο Βότση, τη Νανά Νταουντάκη, τον Μίμη Μανωλάκο, τον Γιώργη Μέρμηγκα, τον Δημήτρη Ψυχογιό, τον Γιώργο Οικονομέα. Δεν έλειπε ο ηθοποιός Κώστας Αρζόγλου, ο πρόεδρος τον ελληνικού τμήματος της Greenpeace Παναγιώτης Κανελλάκης, ο αναλυτής των εκλογικών αποτελεσμάτων Ηλίας Νικολακόπουλος, ο εκφωνητής του σταθμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου Δημήτρης Παπαχρήστος, ο Περικλής Κοροβέσης και ο Μιχάλης Ράπτης…
Αυτούς «έψαχνε» τόσο η ελληνική Ασφάλεια, όσο και οι ξένες υπηρεσίες. Κι αυτά όλα λείπουν από τη σειρά του «Σκάι».
Μ’ άλλα λόγια, μου φαίνεται ότι η σειρά παρουσιάζει τη «μισή αλήθεια». Από αυτή την άποψη εμφανίζεται να ακολουθεί σε γενικές γραμμές το «σενάριο» του μπεστ σέλερ «17, Φάκελος 17 Νοέμβρη» (εκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2002) που είχε συντάξει ο Αλέξης Παπαχελάς μαζί με τον Τάσο Τέλλογλου, το οποίο παρουσιάστηκε στις 13.12.2002 σε εκδήλωση, με ομιλητές τον (και) τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και την τότε Δήμαρχο Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη. Στη στήλη του «Ιού» είχαμε τότε σχολιάσει το περιεχόμενό του με κριτικό πνεύμα και είχαμε αναφερθεί στην κοινή παρουσίαση «Ένας, δύο, πολλοί Ζεράρ ντε Βιλιέ», «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 26.1.2003). Κι αν αυτό θα μπορούσε να σταθεί πριν από τριάντα χρόνια, όταν είχαμε πήξει στη μυθολογία γύρω από τη 17Ν, σήμερα πια, μισό αιώνα μετά την πρωτοεμφάνισή της και 24 χρόνια από τη διάλυσή της, νομίζω ότι δεν μπορεί να σταθεί ένας νέος μύθος, που απλώς θα έχει ορισμένα αντίθετα χαρακτηριστικά.
Μερικά παραδείγματα:[..................................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου