Κριτική | Γιώργος Παπαδημητρίου/cinedogs.gr
La Strada (1954)
Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι
Παίζουν: Τζουλιέτα Μασίνα, Άντονι Κουίν
Διάρκεια: 104’
Έτος παραγωγής: 1954
Έναν χρόνο μετά από το υπέροχο I Vitelloni (1953), το πρώτο ίσως αριστούργημα στην καριέρα του Φεντερίκο Φελίνι, το La Strada μοιάζει με γέφυρα που ενώνει τους δύο κόσμους που σμίλευσαν το φελινικό σύμπαν. Από τη μια, η νεορεαλιστική παράδοση και κληρονομιά του ιταλικού σινεμά. Από την άλλη, το ονειρώδες, λυρικό, παιχνιδιάρικο -αλλά πάντα σκληρό κάτω από την επιφάνεια- άγγιγμα του Φελίνι. Το La Strada είναι η πρώτη ταινία όπου συναντούμε ορισμένες από τις σταθερές πινελιές στον καμβά του Grande Maestro. H τσιρκολάνα αύρα, με τα καρναβαλικά μπουλούκια και το μασκάρεμα. Οι διαχρονικοί θρύλοι που γιγαντώνονται μέσα από τις λαϊκές δοξασίες και τις παιδικές μνήμες. Οι θλιμμένοι παλιάτσοι και οι περιφερόμενοι αρτίστες του δρόμου. Ένας ανώριμος ανδρικός χαρακτήρας, ανίκανος να αγαπήσει και να δοθεί, παγιδευμένος (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Το σύνορο της θάλασσας ως τελικό επιμύθιο μιας μάταιης απόπειρας για λύτρωση.
Αυτές οι εικόνες και οι εμμονές καταπίνουν σπαθιά και φτύνουν φλόγες στο φελινικό τσίρκο, το οποίο σε κάποια στιγμή παύει να είναι χαρωπό, λες και μαζεύει ξαφνικά την τέντα, εκεί που το θέαμα πάει να κορυφωθεί. Κι αυτή ακριβώς η ξαφνική απομάγευση, η απότομη επαναφορά στη ζωή, είναι που πυροδοτεί την πιο περίεργη νοσταλγία, για κάτι που δεν ζήσαμε ποτέ, αλλά το φανταστήκαμε ολοζώντανο μπροστά μας. Στον κόσμο του Φελίνι, το πανηγύρι της ζωής χάνεται στο βάθος του ορίζοντα, τα γέλια σβήνουν στον αέρα, οι οργανοπαίκτες, οι ταχυδακτυλουργοί, οι ακροβάτες και οι θηριοδαμαστές γνέφουν από μακριά. Κι ο άνδρας της ιστορίας, που δεν σκότωσε ποτέ το αγόρι μέσα του που θέλει ντάντεμα και χάδια, συνειδητοποιεί με οδύνη ότι έχει καταδικάσει τον εαυτό του σε μια ψεύτικη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου