Χειροπέδες, δαγκωματιές και ανθρωποφάγα πουλιά: Η αλήθεια για τον «σαδιστή δυνάστη» Χίτσκοκ
Η επέτειος των εκατό ετών από την πρώτη ταινία του σπουδαίου Άλφρεντ Χίτσκοκ προσφέρει την ιδανική ευκαιρία για μια επανεκτίμηση της κληρονομιάς ενός εκ των σημαντικότερων σκηνοθετών στην ιστορία του κινηματογράφου.
Τα τελευταία χρόνια, η δημόσια εικόνα του Χίτσκοκ έχει επικεντρωθεί σε μια αφήγηση ελέγχου, εμμονών και ψυχολογικής κακοποίησης των ηθοποιών του, ιδιαίτερα των «ξανθών ηρωίδων» του.
Ωστόσο, νέα έρευνα που έρχεται στο φως μέσα από το έργο του Τόνι Λι Μόραλ υποδηλώνει ότι αυτή η «σκοτεινή πλευρά» ίσως έχει επενδυθεί με δόσεις υπερβολής, τροφοδοτούμενη από προσωπικές αντιπάθειες και μια διαδικασία σταδιακής παραμόρφωσης των γεγονότων από βιογράφους του.
Ναι, ο εμβληματικός σκηνοθέτης του σασπένς ήθελε να δημιουργεί ένταση στα γυρίσματα για να φέρει πιο αληθινές, ωμές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές του. Αλλά μήπως οι ιστορίες για τα ψυχολογικά του κόλπα έχουν διογκωθεί στην αφήγηση;
Το 1978, λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου The Art of Alfred Hitchcock [Η Τέχνη του Άλφρεντ Χίτσκοκ], ο βιογράφος Ντόναλντ Σπότο συνάντησε τον σκηνοθέτη για τελευταία φορά. Σε κάποιο σημείο, ο Χίτσκοκ φάνηκε να αποκοιμιέται στη μέση της συζήτησης, σηματοδοτώντας το τέλος της συζήτησης του με τον συγγραφέα. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Σπότο θυμήθηκε ότι τον δάγκωσε η Σάρα, το τεριέ του Χίτσκοκ, αφήνοντάς του μια μελανιά στο χέρι. Όταν ο Χίτσκοκ επέπληξε τον σκύλο, ο Σπότο σημείωσε ότι ήταν η πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια που ο σκηνοθέτης είχε απευθυνθεί σε αυτόν με το όνομά του.
Αυτές οι αφηγήσεις έχουν έρθει στην επιφάνεια σε ένα νέο αντίγραφο μιας ξεχασμένης συνέντευξης μεταξύ του Σπότο και της ηθοποιού Τίπι Χέντρεν το 1980, έξι μήνες μετά τον θάνατο του Χίτσκοκ. Αλλά υποδηλώνουν και κάτι άλλο: μια άβολη σχέση από την αρχή, διαμορφωμένη από παρερμηνείες, δυσπιστία και γεμάτη από προσωπικά παράπονα.
Ο Σπότο δεν απόλαυσε ποτέ την εύκολη συντροφικότητα που παρείχε ο Χίτσκοκ στον εξουσιοδοτημένο βιογράφο του, τον Άγγλο κριτικό Τζον Ράσελ Τέιλορ, ο οποίος έγραψε το Hitch: The Life and Times of Alfred Hitchcock, που εκδόθηκε το 1978. Κατά τη διάρκεια της έρευνας για τη σκοτεινή φήμη του Χίτσκοκ, ο Σπότο έτεινε προς περιστατικά και γεγονότα που εξηπηρετούσαν το αφήγημα του.
Η ανάρρωση της Τίπι Χέντρεν μετά την κινηματογράφιση της σκηνής όπου τα πουλιά της επιτίθενται περιγράφηκε πως είχε διάρκεια 10 ημερών. Ωστόσο εσωτερικά σημειώματα της παραγωγής αποδεικνύουν ότι ήταν μόνο τρεις ημέρες.[...................................]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου