Από τους πιο επιδραστικούς ιστορικούς στον δημόσιο χώρο, ο Αντώνης Λιάκος επιστρέφει στα νεανικά του χρόνια της έντονης πολιτικοποίησης, της πολιτιστικής άνθησης και της καταστολής, στέκεται στα όσα «τρομακτικά» συμβαίνουν στη διεθνή σκηνή και επισημαίνει τα προβλήματα της Ελλάδας που θα απασχολήσουν τον ιστορικό του μέλλοντος.«Έζησα τη στιγμή που μπήκαν τα τανκς στη Θεσσαλονίκη με μια παρέα φοιτητών στο Ντορέ, απέναντι από τον Λευκό Πύργο, όπου κουβεντιάζαμε ως το πρωί. Και η ειρωνεία είναι πως θέμα της συζήτησής μας ήταν πότε θα λήξει η δικτατορία του προλεταριάτου!». Ο Αντώνης Λιάκος πέρασε μερικά από τα πιο καθοριστικά χρόνια της ζωής του ως κρατούμενος της χούντας, καταδικασμένος σε ισόβια. Από τον Σεπτέμβριο του ’67 ως τον Αύγουστο του ’73, περνώντας διαδοχικά από το Γεντί Κουλέ, τον Κορυδαλλό και τις φυλακές της Αίγινας, πέρα από τη μαθητεία του πλάι σε μορφές όπως ο οικονομολόγος Σάκης Καράγιωργας, είχε την ευκαιρία να διαβάσει από Μαρξ και Μπροντέλ μέχρι Φουκό και Τζόαν Ρόμπινσον. Κι ενώ αρχικά δεν είχε στόχο την ακαδημαϊκή καριέρα, στην πορεία συνειδητοποίησε πως ήθελε να συνεχίσει διά βίου αυτό που έκανε στη φυλακή: «σπουδές».
Αν, όπως επιμένει ο ίδιος, «ιστορία δεν είναι το παρελθόν, ιστορία είναι λόγος για το παρελθόν», πόσο έχει μελετηθεί η περίοδος της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης; Γιατί το μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο μοιάζει αδύνατο να βελτιωθεί; Πόσο επιτυχής είναι η σύγκριση της εποχής μας μ’ εκείνη του Μεσοπολέμου; Ποια είναι η θέση της Ελλάδας στη διεθνή συγκυρία και πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη δημογραφική της συρρίκνωση; Ο γνωστός ιστορικός δίνει τις απαντήσεις του, σκιαγραφώντας παράλληλα την επιστημονική του πορεία και την εμπειρία του από τον χώρο της πολιτικής.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Σταυρούλα Παπασπύρου
Κάμερα - Μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου