Ο Τσαϊκόφσκι το έπαιξε πρώτος (ως πιανίστας, όχι ως σολίστ) στον μεγάλο παιδαγωγό και πιανίστα Νικολάι Ρούμπινσταϊν. Η αντίδραση του Ρούμπινσταϊν ήταν καταστροφική. Χαρακτήρισε το κοντσέρτο "άχρηστο, απαίσιο, πρόστυχο" και είπε ότι τα περισσότερα μέρη του έπρεπε να πεταχτούν και να ξαναγραφτούν.
Ο Τσαϊκόφσκι τον άκουσε σιωπηλός. Δεν άλλαξε ούτε νότα. Είπε: "Αφήνω το κοντσέρτο όπως είναι... Δεν θα το αλλάξω ούτε κατά γράμμα". Και το αφιέρωσε στον διάσημο Γερμανό πιανίστα Χανς φον Μπίλοφ, ο οποίος το έκανε πρεμιέρα στη Βοστώνη το 1875 με τεράστια επιτυχία. Σήμερα, ο Ρούμπινσταϊν έμεινε στην ιστορία ως αυτός που... "δεν κατάλαβε" ένα αριστούργημα.
Το κοντσέρτο είναι από τα πιο απαιτητικά του πιανιστικού ρεπερτορίου, αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν είναι απλώς γρήγορο, αλλά απαιτεί τεράστια δύναμη και αντοχή: Ολόκληρα αποσπάσματα είναι γραμμένα για το πιάνο σαν να είναι μια ολόκληρη ορχήστρα, με χορδές τεράστιων διαστημάτων.
Διακρίνεται επίσης για την ευκρίνεια και την ελαφράδα του .Είναι περίφημα τα περάσματα με τις "σφιχτές" νότες και τα ασταμάτητα αρπέζ του , ενώ η μελωδία του κυριαρχεί επιβλητικά πάνω από την τεχνική δυσκολία που είναι τεράστια .
Jejin Noh, South Korea(Bio)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου