Η ταινία Πικρό Ρύζι (Πρωτότυπος τίτλος Riso amaro), γνωστή επίσης και με
τον τίτλο της πρώτης της προβολής Πόθοι στους Βάλτους, είναι
νεορεαλιστικό δράμα παραγωγής 1949 σε σκηνοθεσία Τζουζέπε Ντε Σάντις.
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Σιλβάνα Μάνγκανο, Βιτόριο Γκάσμαν,
Ντόρις Ντάουλινγκ και Ραφ Βαλόνε. Την παραγωγή έκανε ο Ντίνο ντε
Λαουρέντις. Η ταινία έγινε τεράστια παγκόσμια επιτυχία, προβλήθηκε στο
τρίτο φεστιβάλ των Καννών[1] και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας
στην τελετή του 1951.[...........................]
Πόθοι στους βάλτους-Πικρό ρύζι/Βικιπαίδεια
ΜΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Η καλλιτεχνική αξία της ταινίας Riso amaro (Πικρό Ρύζι, 1949) βρίσκεται στην πρωτοποριακή της ικανότητα να συνδυάσει το κοινωνικό ρεαλιστικό βλέμμα του ιταλικού νεορεαλισμού με τη γοητεία και τους ρυθμούς του αμερικανικού κινηματογράφου, δημιουργώντας ένα «υβριδικό» έργο που άσκησε τεράστια επιρροή . Δεν είναι μια «καθαρή» νεορεαλιστική ταινία, αλλά ακριβώς αυτή η μίξη ειδών και ύφους αποτελεί τη μεγάλη της δύναμη και καινοτομία.
Το Πικρό Ρύζι θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του ιταλικού νεορεαλισμού, ωστόσο τοποθετείται στα όριά του, εμπλουτίζοντάς τον με νέα στοιχεία .
Όπως κάθε νεορεαλιστική ταινία, αποτυπώνει με ωμό ρεαλισμό τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των mondine (των γυναικών που εργάζονται στους ορυζώνες) στη μετεμφυλιακή Ιταλία . Η ταινία δείχνει την εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την πείνα, καταγράφοντας την ιστορική πραγματικότητα της εποχής .
Μια βασική νεορεαλιστική τεχνική που χρησιμοποιείται εδώ είναι η φωνή της ομάδας. Οι εργάτριες λειτουργούν σαν ένα αρχαίο χορικό, τραγουδώντας και σχολιάζοντας την κατάστασή τους . Αυτή η συλλογική φωνή χρησιμεύει για να δημιουργήσει μια αίσθηση ευρύτερης κοινωνικής παρουσίας και να τονίσει ότι η προσωπική τραγωδία των ηρώων είναι συνυφασμένη με την τραγωδία ολόκληρης της τάξης τους .
Αυτό που ξεχωρίζει το Πικρό Ρύζι είναι η συνειδητή υιοθέτηση στοιχείων από το αμερικανικό είδος του φιλμ νουάρ και το μελόδραμα, σε σημείο που η κριτική το έχει χαρακτηρίσει ως ένα Η πλοκή έχει τη δομή ενός ερωτικού τετραγώνου και μιας ιστορίας ληστείας. Ο σκηνοθέτης Τζουζέπε Ντε Σάντις εναλλάσσει το κοινωνικό δράμα με τη ρομαντική ίντριγκα, την κωμωδία, το μιούζικαλ και το θρίλερ, χωρίς ποτέ να χάνει τον έλεγχο της αφήγησης . Το φινάλε, που διαδραματίζεται σε ένα σφαγείο, είναι κινηματογραφικά εκρηκτικό και βαθιά συμβολικό .
Η Σιλβάνα Μάνγκανο και το Αμερικάνικο Πρότυπο: Η ηρωίδα Σιλβάνα, μια εκρηκτική και αισθησιακή παρουσία, λατρεύει τον αμερικανικό τρόπο ζωής, χορεύει boogie-woogie και μασάει τσίχλα . Η ερμηνεία της Μάνγκανο, που υπήρξε αποκάλυψη για την εποχή, αντιπροσωπεύει τη γοητεία του αμερικανικού ονείρου αλλά και την καταστροφική του επίδραση, η οποία αποδομείται πλήρως στο τέλος . Ο ίδιος ο Ντε Σάντις χρησιμοποιεί το σαγηνευτικό προσωπείο του Χόλιγουντ για να ασκήσει κριτική στην πολιτιστική κυριαρχία του .
**********************
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου