Γιατί ορμάς έτσι πάνω στην καρδιά του ποιητή;

Sonnet—To Science By Edgar Allan Poe    Science! True daughter of Old Time thou art!    Who alterest all things with thy peering eyes.   Why preyest thou thus upon the poet’s heart,    Vulture, whose wings are dull realities?    How should he love thee? or how deem thee wise,    Who wouldst not leave him in his wandering   To seek for treasure in the jewelled skies,      Albeit he soared with an undaunted wing? Hast thou not dragged Diana from her car,    And driven the Hamadryad from the wood To seek a shelter in some happier star?      Hast thou not torn the Naiad from her flood,     The Elfin from the green grass, and from me The summer dream beneath the tamarind tree?

Σονέτο – στην Επιστήμη Έντγκαρ Αλλαν Πόε Μετάφραση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης Επιστήμη! Γνήσια κόρη του Αρχαίου Χρόνου είσαι! με τα ερευνητικά σου μάτια όλα τ’ αλλοιώνεις – τέτοια είσαι! Γιατί ορμάς έτσι πάνω στην καρδιά του ποιητή, αρπακτικό, που τα φτερά σου είναι πραγματικότητα πεζή; Πώς αυτός να σ’ αγαπήσει; Ή πώς σοφή να σε θεωρήσει; Όταν εσύ δε θέλεις στις περιπλανήσεις του να τον αφήσεις να ψάξει για θησαυρούς στους διαμαντοστόλιστους  ουρανούς, μολονότι πέταξε ψηλά  μ’ ατρόμητα φτερά; Συ δεν είσαι που την Άρτεμη από το άρμα της βίαια έριξες, και την Αμαδρυάδα από τα δάση έδιωξες για να βρει καταφύγιο και γαλήνη σε μιαν άλλη πιο χαρούμενη σελήνη; Συ άσπλαχνα δε χώρισες τη Ναϊάδα από την νερομάνα της, τη Συλφίδα από τα χλωρά χορτάρια της κι εμένα από το  όνειρο το θερινό κάτω από τον κόκκινο ταμάρινθο;