Τιμή στον Αλέξανδρο Ζολζενίτσιν

Το 1974 το Σοβιετικό καθεστώς τον έδιωξε από τη γη που αγάπησε παράφορα. Ήταν το αποκορύφωμα μίας αλυσίδας τρομερών δοκιμασιών , που ξεκίνησαν από μία κριτική κατά του Στάλιν, που εκμυστηρεύθηκε , το 1945, σ' έναν επιστήθιο "φίλο" του, ο οποίος τον κάρφωσε φυσικά, σαν "καλός κομμουνιστής" που ήταν , στην KGB.
Από τότε ο 28χρονος μαθηματικός, με σπουδές επίσης στη φιλοσοφία και την ιστορία, πέρασε από διάφορα στάδια "αναμόρφωσης", ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβανόταν και ο Καιάδας των Γκουλάγκ.
Κατάφερε να επιζήσει , αντιτάσσοντας το αδούλωτο φρόνημά του, ακόμα κι όταν προσεβλήθη από καρκίνο.
Ξεπερνώντας , σαν από θαύμα, και τη δοκιμασία της αρρώστιας, στράφηκε προς τη δημιουργική γραφή αποφασισμένος να καταγράψει τις αφάνταστες ταλαιπωρίες που βίωσε μέσα στην κόλαση του σταλινικού παραδείσου.Καρποί αυτής της προσπάθειας υπήρξαν τα συγκλονιστικά βιβλία Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς , Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ και Η πτέρυγα καρκινοπαθών, για τα οποία πήρε το Βραβείο Νομπέλ, το 1970.
Ο Ζολζενίτσιν αναγορεύτηκε στα χρόνια του νεοσταλινισμού σε υπ' αριθμόν ένα εχθρό του λαού και εκδιώχθηκε κακήν κακώς στη Δύση, όπου έζησε 17 χρόνια, έχοντας όμως πάντοτε στραμμένο το βλέμμα του προς την Ανατολή.
Επέστρεψε εν μέσω παλλαϊκής αποθέωσης στη Ρωσία ύστερα από την πτώση του κομμουνισμού. Ανάμεσα σ' αυτούς που χαιρέτισαν με ενθουσιασμό την επιστροφή του ήταν και πολλοί από τους βασανιστές του. Η τσίπα , βλέπετε, δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των οσφυοκαμπτών και των καιροσκόπων...