Βίβιαν Ευθυμιοπούλου: πελώριες οι ευθύνες του ανίκανου ακροδεξιού Πλεύρη αλλά και του Μητσοτάκη που τον ανέχεται για την τρισάθλια διαχείριση τυ Μεταναστευτικού

 

Δεν είναι ιδεολογία, είναι ανικανότητα

Ο Υπουργός Μετανάστευσης προσπαθεί να μασκαρέψει την ανικανότητά του σε ιδεολογία ενώ οι «ευρωπαϊστές κεντρώοι» βαφτίζουν τη σιωπή τους για αίσχη της χώρας στο Μεταναστευτικό «ρεαλισμό».

• ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ 
• news247.gr
• 28 Αυγούστου 2026

Η επιστολή-έκκληση των 300 μεταναστών που κρατούνται έγκλειστοι στη δομή της Σιντικής Σερρών, θα έπρεπε να έχει ανεβάσει, κυριολεκτικά, στα κάγκελα όλο το «Μένουμε Ευρώπη».

Όλους εμάς που επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεπείς προς την προσήλωση μας στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες είχαμε ξεσηκωθεί για το αίσχος της Μόριας αλλά και της Ειδομένης. Κι όμως. Aπόλυτη, σοκαριστική, σιωπή.

Οι κρατούμενοι στη δομή της Σιντικής είχαν μεταφερθεί στο συγκεκριμένο κέντρο από την Κρήτη προκειμένου να καταγραφεί το αίτημα τους για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Οι πρώτοι που ενημέρωσαν την κοινή γνώμη για τις συνθήκες διαβίωσης που θυμίζουν στρατόπεδο συγκέντρωσης, ήταν οι τοπικές αστυνομικές αρχές και όχι κάποιοι «έξαλλοι δικαιωματιστές».

Οι αστυνομικές αρχές ήταν που προειδοποίησαν ότι η εξέγερση των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες που δεν αρμόζουν ούτε σε ζώα ήταν αναπόφευκτη και ότι κινδύνευαν και οι ίδιοι.

Παρ’όλα αυτά, όπως επισημαίνει σε σχόλιο του στο fb ο πάντα μετριοπαθής, νηφάλιος και βαθύς γνώστης του μεταναστευτικού Βασίλης Χρονόπουλος, ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης που ποζάρει και ως «φίλος των αστυνομικών» τους αγνόησε επιδεικτικά, εκθέτοντας τους σε μεγάλο κίνδυνο.

Έχει απόλυτο δίκιο ο κ.Χρονόπουλος: ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης δεν είναι «δεξιός ιδεολόγος κατά της Μετανάστευσης», είναι απλώς ανίκανος.

Χαρακτηριστικό τεκμήριο της ανικανότητας και της πολιτικής του δειλίας είναι ότι δεν τόλμησε να φτιάξει κατάλληλη δομή μεταναστών στην Κρήτη, γιατί φοβάται τους πολιτικά πανίσχυρους τοπικούς «φυλαρχους» (κάποιοι από αυτούς ποζάρουν κι ως φιλελεύθεροι ενώ οι πιο θρασείς ως πολιτικοί κληρονόμοι του Ελευθερίου Βενιζέλου) που με πρόσχημα, αυτή τη φορά τον Τουρισμό, συνεχίζουν να πολιτεύονται ωσάν το νησί να είναι ανεξάρτητο κράτος ενώ είναι απλώς ανεξέλεγκτο.

Αντί κατασκευής κατάλληλων δομών στην Κρήτη και αλλού, ο κ.Πλεύρης επικοινωνεί ότι σχεδιάζει μαζί με «ευρωπαίους» εταίρους στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην Ουγκάντα ενώ ζητάει προσχηματικά από τους πολίτες να του υποδείξουν λύσεις για όσους δεν λαμβάνουν άσυλο θεωρώντας δεδομένο ότι οι Ελληνες ανέχονται τη λειτουργία ακατάλληλων δομών στις οποίες φτωχοί άνθρωποι κρατούνται σε άθλιες συνθήκες.

Κι όλα αυτά μένουν ασχολίαστα στη χώρα που μεταπολεμικά, έζησε ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό ενώ κατά τη Χούντα ουκ ολίγοι, με πρώτη την οικογένεια του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, βρήκαν καταφύγιο ως πολιτικοί πρόσφυγες σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε θυμίσει από το βήμα της Βουλής ότι κατά τη διάρκεια της Χούντας ήταν πολιτικός πρόσφυγας ενώ ως βρέφος είχε βρεθεί στη συνθήκη της πολιτικής κράτησης.

Ο Υπουργός Μετανάστευσης προσπαθεί να μασκαρέψει την ανικανότητά του σε ιδεολογία ενώ οι «ευρωπαϊστές κεντρώοι» βαφτίζουν τη σιωπή τους για αίσχη της χώρας στο Μεταναστευτικό «ρεαλισμό», τη στιγμή που η Ελλάδα δεν είναι πλέον πτωχευμένη, ούτε «το μαύρο πρόβατο» της ΕΕ όπως ήταν επί Τσίπρα και ο Πρωθυπουργός, σύμφωνα με τους παιάνες που συνθέτουν στα φιλοκυβερνητικά σάιτ οι πραιτωριανοί, πρωταγωνιστεί στα ευρωπαϊκά πράγματα και θα μπορούσε να επιβάλλει τις ιδέες που μας λέει ότι πιστεύει ή έστω να τις υπερασπιστεί.

Υπάρχει όμως και κάτι που λέγεται «Ποιητική Δικαιοσύνη». Στοιχηματίζω ότι ο κ.Θάνος Πλεύρης θα δυσκολευτεί πολύ να επανεκλεγεί βουλευτής στην Α’ Περιφέρεια της Αθήνας και ο λόγος θα είναι η ανικανότητά του στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου που έχει αναλάβει, ένα χαρτοφυλάκιο που για τη Δεξιά θεωρείται προνομιακό.

Ο κ.Πλεύρης βρέθηκε στη Νέα Δημοκρατίας μόλις χθες, δεν τη γνωρίζει, γι αυτό και πιστεύει ότι μπορεί να ξεγελάσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος με υποσχέσεις περί… Ουγκάντας.

Όσο για τους «κεντρώους ευρωπαϊστές»; Αυτοί καλύτερα να αρχίσουν να ψάχνουν από τώρα επιχειρήματα για να μας δικαιολογήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν θα τον δούμε να συγκυβερνά με τον Βελόπουλο.

Αν υποθέσουμε ότι Βελόπουλος θα το δεχτεί. Βλέπετε, οι ανοιχτά δηλωμένοι ακροδεξιοί, συχνά, είναι πιο συνεπείς στις διακηρύξεις τους από αυτούς που είναι μασκαρεμένοι σε κεντρώους.

Πιστεύοντας στην ατελή φύση του ανθρώπου κι όχι στην ψυχρή αποτελεσματικότητα της τεχνητής νοημοσύνης

 

Πόσο χωράει η ανθρώπινη δημιουργικότητα στην τεχνητή νοημοσύνη; (του Μιχάλη Μακρόπουλου)

του Μιχάλη Μακρόπουλου (*). 

oanagnostis.gr

Όταν γράφεις εξυπακούεται, αλλά κι όταν μεταφράζεις ακόμα, παίρνεις μύριες αποφάσεις που ’ναι μικρά καπρίτσια, παραξενιές της στιγμής, λέξεις και φράσεις που σου ’χουνε γίνει ασυναίσθητα εμμονή ώσπου να έρθουν άλλες στη θέση τους· μικρά ίχνη που αφήνει κάθε στιγμή πίσω του ένας άνθρωπος, ένας ανθρώπινος νους, άλλοτε κουρασμένος κι άλλοτε διαυγής, σκοτισμένος, ανάλαφρος, κεφάτος ή τυραννισμένος από αρρώστια ꟷ κι έτσι χρωματίζεται το έργο του ανθρώπου απ’ τον άνθρωπο, που ’χει την εξής παραδοξότητα: να είναι συνεχώς ο εαυτός του και να μην είναι ποτέ ακριβώς αυτός. Γιατί, ποιος είναι;

Αν η Βιρτζίνια Γουλφ έγραφε ακόμα κάτι, θα ’ταν αυτό το κάτι Γουλφ, και συνάμα κάτι άλλο πάντα, που θα ’ταν αυτή η ίδια αλλά σ’ όλες τις διαφορετικές στιγμές που έσκυβε για να πλάσει την κάθε φράση. Η μαγεία θα ήταν σ’ αυτήν την ομοιότητα που ’ναι για τον άνθρωπο το αποτύπωμά του απαράλλαχτο σαν του δαχτύλου του· και συνάμα στη διαφορά μες στην ομοιότητα, που στον άνθρωπο είναι όλοι οι μύριοι άνθρωποι που ’ναι ο εαυτός του. Σκύβεις πάνω από το έργο του ανθρώπου, και μαθαίνεις να τον εκτιμάς όχι μονάχα απ’ ό,τι πέτυχε, μα κι απ’ ό,τι δεν πέτυχε. Κι είναι και η εξής παραξενιά: ό,τι έχει κάποτε πετύχει στην εντέλεια (υπάρχει αυτή η «εντέλεια»;) μπορεί γι’ αυτό να είναι και λιγότερο ενδιαφέρον απ’ αυτό που στις ατέλειές του φανερώνει όλη την προσπάθεια. Δεν υπάρχει ύφος ολόιδιο με της Γουλφ· υπάρχουν οι παραλλαγές ενός ύφους που κάθε χωριστή στιγμή είναι ίδια και διαφορετική η Γουλφ. Πετυχημένη σ’ ό,τι δεν πέτυχε. Πετυχημένη, γιατί σίγουρα ποτέ δεν το πέτυχε ολότελα.

Είναι μήπως καιρός να πιστέψουμε στον άνθρωπο πιστεύοντας στην ατέλειά του, και να πάψουμε την ανόητη κουβέντα για το πόσο θα μπορούσε να τον υποκαταστήσει με την ψυχρή της αποτελεσματικότητα η τεχνητή νοημοσύνη;

 

(*) Ο Μιχάλης Μακρόπουλος είναι συγγραφέας

ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΜΜΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ (ανατριχιαστικά ντοκουμέντα)

 

Κρις Χέτζες* / Πώς τα μέσα ενημέρωσης «πουλούν» τη γενοκτονία

tvxs.gr

14–18 λεπτά

---

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κατασκευάζουν τη συναίνεση στη γενοκτονία.

Κανονικοποιούν τη μακρά στρατιωτική κατοχή δεκαετιών και το απαρτχάιντ του Ισραήλ, εξαφανίζουν από το κάδρο τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, αναπαράγουν τον μύθο του Ισραήλ ως μόνιμου θύματος και συστηματικά υπονομεύουν, απαξιώνουν ή δαιμονοποιούν το έργο των Παλαιστινίων δημοσιογράφων στη Γάζα.

Τουλάχιστον 220 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης σκοτώθηκαν από το Ισραήλ μεταξύ της 7ης Οκτωβρίου 2023 και του Αυγούστου του 2025.

Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα δυτικά μέσα αποδέχονται πειθήνια τη σκληρή ισραηλινή λογοκρισία, περιορίζονται σε χλιαρές επιστολές διαμαρτυρίας για την απαγόρευση εισόδου ξένων δημοσιογράφων στη Γάζα και αναπαράγουν ισραηλινά ψεύδη, από τις ιστορίες για αποκεφαλισμένα βρέφη μέχρι τους ισχυρισμούς περί μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον Ισραηλινών γυναικών στις 7 Οκτωβρίου.

Όταν γράφουν για τη Γάζα, τα ρήματα μπαίνουν στην παθητική φωνή. Το υποκείμενο εξαφανίζεται. Κανείς δεν ευθύνεται. Οι άνθρωποι απλώς «σκοτώνονται», τα κτίρια «καταστρέφονται», οι εκρήξεις «αφήνουν θύματα».

Η γενοκτονία παρουσιάζεται περίπου σαν φυσική καταστροφή, σαν σεισμός ή τσουνάμι. Εκφράσεις όπως «κύκλος βίας» και «συγκρούσεις» θολώνουν και παραποιούν την πραγματικότητα.

Ο Τζορτζ Όργουελ είχε προειδοποιήσει: Αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, η γλώσσα μπορεί επίσης να διαφθείρει τη σκέψη.

Οι λέξεις που εξαφανίζονται

Όροι όπως «γενοκτονία», «θηριωδία», «εθνοκάθαρση» και «κατεχόμενα εδάφη» εξαφανίζονται ως διά μαγείας από τα δημοσιεύματα για τους Παλαιστινίους.

Αντίθετα, η παλαιστινιακή αντίσταση περιγράφεται συστηματικά ως «άγρια» και «βάρβαρη».

Στους New York Times, δημοσιογράφοι έχουν λάβει οδηγίες να αποφεύγουν λέξεις όπως «Παλαιστίνη», «γενοκτονία», «μακελειό», «προσφυγικός καταυλισμός», «σφαγή» και «μαζική δολοφονία» όταν αναφέρονται στους Παλαιστινίους.

Η γλώσσα μετατρέπεται σε εργαλείο συγκάλυψης.

Οι μαζικοί βομβαρδισμοί βαφτίζονται «χειρουργικά αεροπορικά πλήγματα».

Η χρήση της πείνας ως όπλου γίνεται «έλλειψη τροφίμων».

Η δολοφονία άοπλων πολιτών, ακόμη και παιδιών, γίνεται «σύγκρουση».

Οι οχυρωμένοι εποικισμοί στους λόφους μετατρέπονται σε «γειτονιές».

Η εξωδικαστική εκτέλεση ενός δημοσιογράφου ή ενός γιατρού αποδίδεται απλώς με τη λέξη «πέθανε».

Η ίδια η γενοκτονία ονομάζεται «πόλεμος Ισραήλ – Χαμάς» και δικαιολογείται ως «αυτοάμυνα», στο πλαίσιο της αδιάκοπης επανάληψης περί του «δικαιώματος του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Όταν σχολεία, νοσοκομεία, κλινικές, ασθενοφόρα, τζαμιά, εκκλησίες και άλλες πολιτικές υποδομές ισοπεδώνονται, παρουσιάζονται ως «κέντρα διοίκησης της Χαμάς» ή ως στόχοι επειδή η Χαμάς «χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες».

Το ίδιο το Ισραήλ χρησιμοποιεί επανειλημμένα Παλαιστινίους ως ανθρώπινες ασπίδες, δένοντας κρατούμενους και αναγκάζοντάς τους να μπαίνουν πρώτοι σε κτίρια και σήραγγες που μπορεί να είναι παγιδευμένα, πριν ακολουθήσουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες.

«Όμηροι» οι Ισραηλινοί, «κρατούμενοι» οι Παλαιστίνιοι

Όταν Ισραηλινοί κρατούνται από τη Χαμάς, χαρακτηρίζονται «όμηροι», ακόμη και όταν υπηρετούν στον στρατό.

Όταν Παλαιστίνιοι – ανάμεσά τους παιδιά – κρατούνται χωρίς κατηγορίες ή δίκη και εξαφανίζονται σε ισραηλινά κέντρα κράτησης, όπου τα βασανιστήρια είναι ευρέως διαδεδομένα και συστηματικά, χαρακτηρίζονται «κρατούμενοι» ή «φυλακισμένοι».

Πυραυλικά πλήγματα σε νοσοκομεία ή καταυλισμούς σκηνών αποδίδονται αρχικά σε παλαιστινιακές ένοπλες οργανώσεις που υποτίθεται ότι εκτόξευσαν πυραύλους οι οποίοι ξέφυγαν από την πορεία τους.

Όταν το Ισραήλ τελικά παραδέχεται ότι πραγματοποίησε το χτύπημα – κάτι που συμβαίνει σπάνια – τότε πρόκειται για «τραγικό λάθος».

Οι πολιτικοί θεσμοί της Γάζας χαρακτηρίζονται «ελεγχόμενοι από τη Χαμάς», ώστε όλα όσα αναφέρουν να αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου με δυσπιστία.

Οι New York Times συνοδεύουν συστηματικά τις ανακοινώσεις του υπουργείου Υγείας της Γάζας με τη διευκρίνιση ότι «δεν διακρίνει μεταξύ αμάχων και μαχητών», θολώνοντας έτσι την πραγματικότητα της σφαγής δεκάδων χιλιάδων αμάχων.

Το αποτέλεσμα είναι μερικές από τις πιο στρεβλές και δυσκίνητες διατυπώσεις στην ιστορία της δημοσιογραφίας.

Στις 5 Νοεμβρίου 2023, οι New York Times δημοσίευσαν τον τίτλο: Εκρήξεις που οι κάτοικοι της Γάζας λένε ότι ήταν αεροπορική επιδρομή αφήνουν πολλούς τραυματίες σε πυκνοκατοικημένη περιοχή.

Όταν σκοτώνονται δημοσιογράφοι, αναπαράγεται η ισραηλινή εκδοχή

Όταν οι δημοσιογράφοι του Middle East Eye Μοχάμεντ Σαλάμα και Αχμέντ Αμπού Αζίζ, ο φωτορεπόρτερ του Reuters Χουσάμ αλ Μάσρι και οι ελεύθεροι συνεργάτες Μοάζ Αμπού Τάχα και Μαριάμ Ντάγκα σκοτώθηκαν σε διπλό χτύπημα στο Ιατρικό Συγκρότημα Νάσερ, τα δυτικά πρακτορεία επέλεξαν να μεταφέρουν αυτούσιο τον ισραηλινό ισχυρισμό.

Το Associated Press έγραψε: «Ο ισραηλινός στρατός λέει ότι τα πλήγματα στο νοσοκομείο της Γάζας είχαν στόχο αυτό που χαρακτηρίζει κάμερα της Χαμάς».

Το CNN μετέδωσε: «Ο IDF ισχυρίζεται ότι το πλήγμα στο νοσοκομείο είχε στόχο κάμερα της Χαμάς».

Η κάμερα ανήκε στο Reuters, το οποίο δήλωσε ότι το Ισραήλ γνώριζε πολύ καλά πως το πρακτορείο πραγματοποιούσε λήψεις από το νοσοκομείο.

Όταν ο ανταποκριτής του Al Jazeera Άνας αλ Σαρίφ και τρεις ακόμη δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν στις 10 Αυγούστου μέσα στη δημοσιογραφική τους σκηνή, κοντά στο νοσοκομείο Αλ Σίφα, το Reuters τιτλοφόρησε την είδηση: «Το Ισραήλ σκοτώνει δημοσιογράφο του Al Jazeera που λέει ότι ήταν ηγέτης της Χαμάς».

Ο αλ Σαρίφ είχε συμμετάσχει σε δημοσιογραφική ομάδα του Reuters που τιμήθηκε με Πούλιτζερ το 2024.

Η γερμανική Bild ήταν ακόμη πιο ωμή: «Τρομοκράτης μεταμφιεσμένος σε δημοσιογράφο σκοτώθηκε στη Γάζα».

Η «εύθραυστη εκεχειρία»

Η Ασάλ Ραντ, στο βιβλίο της Don’t Say Palestine: How the Media Manufactured Consent for Genocide, περιγράφει πώς η δημοσιογραφική γλώσσα έφτασε στο σημείο να αλλοιώνει το ίδιο το νόημα των λέξεων.

Οι επανειλημμένες παραβιάσεις της εκεχειρίας από το Ισραήλ δεν περιγράφονταν ως παραβιάσεις. Οι επιθέσεις παρουσιάζονταν ως «δοκιμασίες» ή «προκλήσεις» για μια «εύθραυστη κατάπαυση του πυρός».

Παλαιστίνιοι εξακολουθούσαν να σκοτώνονται στη διάρκεια μιας υποτιθέμενης εκεχειρίας. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν έφτανε ούτε στα συμφωνημένα επίπεδα ούτε σε εκείνα που απαιτούνταν για την επιβίωση του πληθυσμού.

Κι όμως, η δυτική δημοσιογραφία συνέχιζε να μιλά για έναν πόλεμο με μια «εύθραυστη εκεχειρία».

Οι λέξεις έχουν σημασία επειδή δικαιολογούν πράξεις.

Αν δεν υπάρχει γενοκτονία, αλλά ένας πόλεμος αυτοάμυνας, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του Ισραήλ μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια.

Αν ο πόλεμος «ξεκίνησε» στις 7 Οκτωβρίου, τότε η ισοπέδωση της Γάζας και η μαζική σφαγή μπορούν να παρουσιαστούν ως θλιβερή αλλά αναπόφευκτη συνέπεια της επίθεσης της Χαμάς.

Η γλώσσα της εξουσίας

Αυτή ακριβώς είναι η διαφθορά της γλώσσας για την οποία έγραφε ο Όργουελ.

Οι πολιτικές πράξεις που είναι πολύ ωμές και πολύ αποκρουστικές για να υπερασπιστούν ανοιχτά χρειάζονται ευφημισμούς, αοριστίες και διοικητικές διατυπώσεις.

Ανυπεράσπιστα χωριά βομβαρδίζονται, οι κάτοικοί τους εκδιώκονται, τα ζώα σκοτώνονται και τα σπίτια πυρπολούνται – αυτό ονομάζεται «ειρήνευση».

Εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν τη γη τους και παίρνουν τον δρόμο με όσα μπορούν να κουβαλήσουν – αυτό ονομάζεται «μεταφορά πληθυσμού» ή «διόρθωση συνόρων».

Άνθρωποι φυλακίζονται επί χρόνια χωρίς δίκη ή εκτελούνται – αυτό βαφτίζεται «εξάλειψη αναξιόπιστων στοιχείων».

Η ίδια διαδικασία βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία σήμερα στη Γάζα.

12.000 άρθρα και 5.000 τηλεοπτικά ρεπορτάζ

Ο Άνταμ Τζόνσον, στο βιβλίο του How to Sell a Genocide: The Media’s Complicity in the Destruction of Gaza, ανέλυσε περισσότερα από 12.000 άρθρα των New York Times, της Washington Post, του CNN, του Politico, του Axios, της USA Today και του Associated Press, καθώς και περίπου 5.000 τηλεοπτικά αποσπάσματα από CNN και MSNBC.

Η έρευνά του αποτελεί συντριπτικό κατηγορητήριο για τον ρόλο των λεγόμενων φιλελεύθερων μέσων στην αιτιολόγηση της γενοκτονίας.[........]

Κρις Χέτζες / Πώς τα μέσα ενημέρωσης «πουλούν» τη γενοκτονίαα

 

____________

* Ο Christopher Lynn Hedges είναι Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, σχολιαστής και Πρεσβυτεριανός ιερέας. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Hedges εργάστηκε ως ανεξάρτητος πολεμικός ανταποκριτής στην Κεντρική Αμερική για το The Christian Science Monitor, το NPR και το The Dallas Morning News. Wikipedia (Αγγλικά)

DJ Dag - Nature One 2026 - ARTE Concert

Ο DJ Dag άφησε το στίγμα του στον «Ήχο της Φρανκφούρτης» και έδωσε ζωή στην trance σκηνή*της δεκαετίας του '90. Για πάνω από τρεις δεκαετίες, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των κλαμπ, των raves και των φεστιβάλ παγκοσμίως. Στο Nature One Festival, αυτό αποτελεί πλέον παράδοση: την Κυριακή το πρωί, κλείνει το OpenAir Floor με το θρυλικό του σετ βινυλίου – μια στιγμή που κανείς δεν ξεχνά!



Γυρίστηκε την 1η Αυγούστου 2026 στο φεστιβάλ Nature One στο Καστέλαουν της Γερμανίας.

*Η trance μουσική σκηνή είναι ένα ζωντανό παγκόσμιο κίνημα ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που ορίζεται από γρήγορους ρυθμούς, εμπνευσμένες μελωδίες και βαθιά συναισθηματική ενέργεια.

 

Περί κυβερνητικής αξιοπιστίας ο λόγος

 

Με το «θα σας φτιάξουμε και ποτάμι!» δεν κερδίζονται εκλογές

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr

 5–6 λεπτά

---

Ήταν η ξεχωριστή ευστροφία της πένας του Αλέκου Σακελλάριου και το μεγάλο ταλέντο του Λάμπρου Κωνσταντάρα ως υπουργού Μαυρογιαλούρου, που απαθανάτισαν ένα συγκεκριμένο πρότυπο πολιτευτή, που διαρκώς δίνει υποσχέσεις, ακόμη και για πράγματα που δεν είναι απαραίτητα αναγκαία ή είναι και ανεδαφικά και δημιούργησαν την ατάκα «Θα σας φτιάξουμε και ποτάμι!» διαχρονικό σύμβολο αυτής της πρακτικής.

Τη θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω πολιτικούς να εγκαινιάζουν έργα δίνοντας επικοινωνιακά σόου και κόβοντας με ύφος «κορδέλες» ή έστω απλώς να υπόσχονται. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη για να εγκαινιάσει την επέκταση του Μετρό προς την Καλαμαριά.

Γνωρίζω τον αντίλογο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε αντίθεση με τον κατά τα άλλα συμπαθή Μαυρογιαλούρο (και τον κομματάρχη του Γκρουέζα που ερμήνευσε ανεπανάληπτα ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), δεν υποσχέθηκε το Μετρό, αλλά όντως το εγκαινίασε. Άλλωστε, αυτός ήταν και ο βασικός τόνος της πρωθυπουργικής ομιλίας: «κάθε έργο το οποίο εγκαινιάζουμε είναι μία “σφραγίδα” σε ένα “διαβατήριο” αξιοπιστίας». Και σε αυτή τη βάση ήταν που ζήτησε από τους Θεσσαλονικείς – και κατ’ επέκταση όλους τους ψηφοφόρους – να περιβάλλουν ξανά την κυβέρνηση με την εμπιστοσύνη τους.

Όμως, εάν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τα πράγματα θα δούμε μια διαφορετική εικόνα. Το Μετρό της Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε, αλλά εάν αναλογιστεί κανείς πόσα χρόνια συνολικά κράτησε η κατασκευή του δύσκολα λες ότι τέλειωσε «στην ώρα του». Και την ίδια ώρα που το μετρό προχώρησε, η ολοκλήρωση των έργων στο σιδηροδρομικό δίκτυο που θα εξασφαλίσουν ότι δεν θα ζήσουμε νέα Τέμπη μάλλον αργεί. Για να μην αναφερθούμε στα έργα που δεν θα ολοκληρωθούν γιατί δεν ξεκίνησαν αφού απεντάχθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης ή στο γεγονός ότι ήδη ανακοινώθηκε μια παράταση για την κατασκευή της νέας γραμμής του Μετρό της Αθήνας, ή στο γεγονός ότι κάποια έργα του Ταμείου Ανάκαμψης δεν θα έχουν ολοκληρωθεί «στην ώρα τους» και για να ολοκληρωθούν θα πρέπει να υπάρξουν και επιπλέον πόροι.

Όλα αυτά δεν τα λέω από κάποια διάθεση μεμψιμοιρίας. Αλλά γιατί καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο πολίτης θέλει να δει κάτι παραπάνω από εγκαίνια. Θέλει σαφώς να δει να εγκαινιάζεται π.χ. ένα νοσοκομείο ή ένα τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, αλλά αυτό να μπορεί και πραγματικά να λειτουργήσει, γιατί θα είναι επαρκώς στελεχωμένο· διαφορετικά, τα εγκαίνια είναι μια «μαγική εικόνα». Θέλει να δει να χτίζονται οι υποδομές, αλλά να υπάρχει και το αναγκαίο προσωπικό ώστε να αξιοποιηθούν. Και κυρίως ο πολίτης θέλει να δει ένα κράτος που να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και να του προσφέρει πραγματικά την αίσθηση ότι είναι δίπλα του και για τις δικές του ανάγκες.

Σε τελική ανάλυση, ο πολίτης έχει δει και άλλους πρωθυπουργούς να κάνουν εγκαίνια και να υπογραμμίζουν και αυτοί ότι «το είπαμε και το κάναμε». Το μικρό σαρδάμ που έκανε κάποτε ο Κώστας Σημίτης – «είναι μακέτο τούτο το έργο; – τον ακολούθησε για πάντα και καλό είναι να θυμόμαστε ότι τα έργα εκείνα δεν έσωσαν τη χώρα από τη μετέπειτα χρεοκοπία και μάλλον συνέβαλαν σε αυτή.

Επιπλέον, το να υπογραμμίζει ένας πρωθυπουργός, που κυβερνά από το 2019, ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του ολοκληρώνονται έργα που είχαν ξεκινήσει αρκετό καιρό πριν, και αυτό να θεωρείται επίτευγμα ή ακόμη περισσότερο προτέρημα, σημαίνει ότι ξεχνάμε ότι αυτό θα έπρεπε να είναι η αυτονόητη συνθήκη. Ιδίως όταν η πραγματικότητα περιλαμβάνει και έργα που ολοκληρώνονται με καθυστέρηση, έργα που μένουν ανολοκλήρωτα ή έργα που δεν ξεκινούν καθόλου παρότι είναι αναγκαία, ή έργα που γίνονται μεν, αλλά δεν συνδυάζονται με συνολικότερες αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και άρα δεν αξιοποιούνται πραγματικά (το παράδειγμα των έργων Antinero ως προς την αντιπυρική προστασία είναι από αυτή την άποψη ενδεικτικό).

Και αυτό μας ξαναφέρνει στην ουσία του ζητήματος. Αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία δεν θέλει απλώς να ακούσει ότι θα πραγματοποιηθούν έργα. Δεν θέλει να ακούσει μόνο για γεφύρια και ποτάμια. Δεν την καλύπτει -αν δεν την τρομάζει- η δέσμευση της κυβέρνησης ότι θα συνεχίσει με συνέπεια μια κυβερνητική πολιτική που αυτή τη στιγμή έχει διαμορφώσει ένα τείχος δυσαρέσκειας.

Και αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία ξέρει καλά σε ποια κατάσταση είναι. Έχει αντίληψη της καθημερινότητας. Έχει επίγνωση του πώς λειτουργεί το κράτος. Ξέρει πάρα πολύ καλά ότι για όλα αυτά ευθύνεται σε πολύ σημαντικό βαθμό η κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία για πάνω από επτά χρόνια. Και σε αυτή τη βάση πολύ δύσκολα μπορεί να πειστεί ότι αυτό που έχει ανάγκη είναι απλώς αυτή η εκδοχή διακυβέρνησης να είναι πιο συνεπής.

Το σημερινό διάχυτο – και ίσως αντιφατικό σε εκφάνσεις του – αίτημα πολιτικής αλλαγής δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ούτε με ένα μπαράζ εγκαινίων, ούτε με υποσχέσεις για περισσότερα έργα, αλλά με ένα άλλο ύφος και ήθος διακυβέρνησης που όντως θα προτάξει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα απαντήσει στην πραγματική ανασφάλεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας, πρωτίστως απέναντι στη συνεχιζόμενη κρίση κόστους ζωής. Μια ανασφάλεια στην οποία δεν μπορούν να δώσουν απάντηση οι υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις για… «θάλασσα στη Λάρισα, σιδηρόδρομο στην Κρήτη».

Μεταφέρετε χρήματα σε τραπεζικό λογαριασμό; Μάθετε τι φορολογείται και τι όχι

 

IRIS: Πότε η μεταφορά χρημάτων μπορεί να γίνει φορολογικό ζήτημα [Παραδείγματα]

Αθανασία Ακρίβου

ot.gr

 

 3–4 λεπτά

---

Έστειλες 20 ευρώ μέσω IRIS σε έναν φίλο για το φαγητό; Έβαλε ο παππούς 50 ευρώ στο εγγόνι του για χαρτζιλίκι; Έστειλε ένας γονιός χρήματα στο παιδί του 200 ευρώ που σπουδάζει για τα καθημερινά του έξοδα;

Οι καθημερινές αυτές μεταφορές χρημάτων δεν σημαίνουν ότι δημιουργείται αυτομάτως φορολογικό ζήτημα. Η βασική αρχή που ξεκαθαρίζεται από τη φορολογική διοίκηση είναι ότι τα μικροποσά που διακινούνται μέσω IRIS ή τραπεζικών λογαριασμών δεν αποτελούν από μόνα τους αντικείμενο ιδιαίτερου φορολογικού ενδιαφέροντος.

Το σημαντικότερο είναι ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο όριο σε ευρώ που να διαχωρίζει το «αθώο» μικροποσό από μια συναλλαγή που μπορεί να ελεγχθεί. Δεν ισχύει, για παράδειγμα, ότι μέχρι τα 50 ή τα 100 ευρώ μια μεταφορά είναι αυτομάτως ασφαλής και από εκεί και πάνω φορολογείται.

Αυτό που έχει σημασία για την φορολογική αρχή είναι γιατί μεταφέρονται τα χρήματα, πόσο συχνά γίνεται η μεταφορά και τι συνολική εικόνα δημιουργούν οι συναλλαγές.

Παραδείγματα

Ένας φίλος πληρώνει τον λογαριασμό των 80 ευρώ σε ένα εστιατόριο και οι υπόλοιποι τρεις τού στέλνουν μέσω IRIS το μερίδιό τους. Πρόκειται για τακτοποίηση ενός κοινού εξόδου.

Αντίστοιχα, κάποιος πληρώνει το ταξί και ο φίλος του τού μεταφέρει 15 ευρώ. Ή ένας φίλος κλείνει ένα κατάλυμα και οι υπόλοιποι του επιστρέφουν το ποσό που τους αναλογεί.

Το ίδιο ισχύει για τα συνηθισμένα μικροποσά μέσα στην οικογένεια. Ένας γονιός μπορεί να στείλει χρήματα στο παιδί του για καθημερινά έξοδα ή ένας παππούς ένα μικρό ποσό στο εγγόνι του ως χαρτζιλίκι.

Το IRIS είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρονται τα χρήματα. Η χρήση του δεν μετατρέπει μια καθημερινή συναλλαγή σε δωρεά ούτε δημιουργεί από μόνη της φορολογική υποχρέωση.

Πότε αλλάζει η εικόνα

Το ενδιαφέρον της φορολογικής διοίκησης μπορεί να προκύψει όταν οι κινήσεις παύουν να θυμίζουν καθημερινές συναλλαγές και εμφανίζεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σημαντικών χρηματικών μεταφορών.

Άλλο, δηλαδή, να στείλεις 20 ευρώ σε έναν φίλο επειδή πλήρωσε την πίτσα και άλλο να μεταφέρονται μεταξύ δύο προσώπων μεγάλα ποσά σε τακτική βάση χωρίς προφανή αιτία.

Εκεί μπορεί να εξεταστεί τι πραγματικά βρίσκεται πίσω από τις συναλλαγές: αν πρόκειται για χρηματική δωρεά, για πληρωμή κάποιας υπηρεσίας ή για άλλη οικονομική συναλλαγή.Και εδώ βρίσκεται μια σημαντική διαφορά: άλλο συγγενείς και άλλο φίλοι.

Για χρηματικές δωρεές προς πρόσωπα της Α΄ κατηγορίας, όπως γονείς, παιδιά και εγγόνια, προβλέπεται αφορολόγητο έως 800.000 ευρώ, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει η νομοθεσία και με αποδεδειγμένη μεταφορά μέσω χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ίδιο αφορολόγητο καλύπτει μια πραγματική χρηματική δωρεά μεταξύ φίλων. Η φορολογική μεταχείριση διαφοροποιείται ανάλογα με τη σχέση δωρητή και αποδέκτη.

Μετρό Καλαμαριάς : παραδόθηκε με ...εννέα (9) χρόνια καθυστέρησης!

 

Πίσω από τις φιέστες και τους κυρτούς καθρέπτες του μετρό…

Χάρης Δημαράς* 

parallaximag.gr

3–4 λεπτά

---

Από σήμερα  λειτουργεί το Μετρό Καλαμαριάς και για κάποιο λόγο, μολονότι είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για το ότι θα με βοηθήσει πολύ στις μετακινήσεις μου προς το κέντρο, έκανα αντανακλαστικά έναν απολογισμό αυτών των ετών που περιμέναμε για να ολοκληρωθεί.

9 χρόνια καθυστέρησης…

Ήταν να παραδοθεί το 2018, αλλά παραδίδεται σήμερα.

Ήταν να κοστίσει 512 εκατομμύρια ευρώ και τελικά κόστισε τουλάχιστον 586, σύμφωνα με όσα λέγονται, ενώ υπάρχουν εκτιμήσεις ότι το κόστος τελικά ήταν πολύ υψηλότερο.

Πίσω από τις φιέστες, τα χαμόγελα, τις ευχαριστίες στους πολιτικούς και τα ωραία λόγια, υπάρχουν άνθρωποι που αυτά τα 9 χρόνια ταλαιπωρήθηκαν από τις λαμαρίνες, που περίμεναν επί ματαίω το έργο, ακούγοντας το ένα ψέμα μετά το άλλο.

Ή βλέποντας, τέλος πάντων, ότι δεν υπήρχε καμία αντιστοίχιση λόγων και έργων.

Από το 2018 που θα τελείωνε, φτάσαμε στο 2026.

Πίσω από τις φιέστες, υπάρχουν καταστηματάρχες που ζώντας χρόνια παρέα με τις λαμαρίνες, έκλεισαν τα μαγαζιά τους. Που έβλεπαν την επιχείρησή τους να μαραζώνει και να βρίσκονται σε απόγνωση.

Υπάρχουν πολίτες που περίμεναν 20 λεπτά στις στάσεις για λεωφορείο, που στοιβάχτηκαν μέσα σε αυτά, μάλωσαν, χάλασαν τη μέρα τους και τη διάθεσή τους. Που έχασαν λεπτά, ώρες από τις οικογένειες και την ξεκούρασή τους.

Που από το κλείσιμο των δρόμων δεν μπορούσαν καν να φτάσουν σπίτι τους.

Και που άκουγαν, άκουγαν, άκουγαν.

Και που είδαν το έργο να ολοκληρώνεται υπερκοστολογημένο, με ζημία στην τσέπη τους, αλλά και στην ψυχική τους υγεία.

Υπάρχουν και οι εργαζόμενοι, που υπερέβησαν εαυτούς σε πολλές περιπτώσεις και που δυστυχώς έφυγαν από τη ζωή στο πεδίο.

Πίσω από τις φιέστες, υπάρχουν άνθρωποι (στα δυτικά) που θα συνεχίσουν να περιμένουν πότε το μετρό θα έρθει και κοντά στην περιοχή τους.

Πότε θα φτάσει και η δική τους η σειρά για να γίνει η ζωή τους πιο ανθρώπινη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε την ευθιξία να ζητήσει συγγνώμη για όλα αυτά.

Ανεξάρτητα αν ήταν επικοινωνιακό τέχνασμα ή όχι.

Δεκτή η συγγνώμη, υπό τον όρο ότι δε θα επαναληφθεί.

Ότι τα έργα θα ολοκληρώνονται στην ώρα τους, δεν θα υπερκοστολογούνται υπέρ των εργολάβων.

Και κάτι ακόμη.

Χαίρομαι, αλλά δεν μπορώ να πανηγυρίσω για 14,4 χιλιόμετρα σε 20 χρόνια.

Το πρώτο εργοτάξιο εγκαταστάθηκε το 2006. Η πρώτη γραμμή ολοκληρώθηκε σήμερα, μετά από 20 χρόνια και κόστισε  το διπλάσιο απ’ ότι προϋπολογίστηκε.

Μοιάζει με την Οδύσσεια.

Ελπίζω να μην χρειαστούν ακόμη 20 και διπλάσιο κόστος για να δούμε και τη δεύτερη στα δυτικά.

Και θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα δούμε μετρό ή και προαστιακό για το αεροδρόμιο.

Αυτά σκέφτηκα σήμερα βλέποντας τον εαυτό μου στον κυρτό καθρέπτη του μετρό.

*Χάρης Δημαράς - ΧΑΡΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ

The Shop around the Corner /Το μαγαζάκι της γωνίας / Ερωτική Φωλιά(1940): του "μάγου" Ernst Lubitsch

Το "The Shop Around the Corner" είναι μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία-δράμα του 1940, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Ernst Lubitsch, με πρωταγωνιστές τους Margaret Sullavan, James Stewart, Frank Morgan και Joseph Schildkraut. Wikipedia (Αγγλικά)

 The Shop Around the Corner (ελληνικός τίτλος: Το μαγαζάκι της γωνίας) του 1940, σε σκηνοθεσία Ernst Lubitsch. Πρόκειται για μια κλασική, τρυφερή ρομαντική κομεντί, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματά του και διαθέτει το περίφημο "Lubitsch touch" .



Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό μαγαζί με δερμάτινα είδη και δώρα, το "Matuschek and Co.", στη Βουδαπέστη . Οι δύο κεντρικοί ήρωες είναι ο Alfred Kralik (James Stewart), ο επικεφαλής πωλητής, και η Klara Novak (Margaret Sullavan), μια νέα υπάλληλος που μόλις προσλήφθηκε .

Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι ο ένας είναι ο μυστικός φίλος μέσω αλληλογραφίας του άλλου. Ενώ στη δουλειά τσακώνονται και αλληλοκοροϊδεύονται συνεχώς, μέσα από τα γράμματά τους έχουν αναπτύξει έναν βαθύ και ρομαντικό δεσμό .  

Η ταινία ακολουθεί την αλληλεπίδραση αυτής της σχέσης, μέχρι την κορύφωση την παραμονή των Χριστουγέννων, όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται .


    Σκηνοθεσία & Παραγωγή: Ernst Lubitsch .

    Σενάριο: Samson Raphaelson, βασισμένο στο θεατρικό έργο Parfumerie του Nikolaus László .

    Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Margaret Sullavan, Frank Morgan (στον ρόλο του ιδιοκτήτη, κ. Matuschek) και Joseph Schildkraut .

    Φωτογραφία: William Daniels .

    Μουσική: Werner R. Heymann .



Παρόλο που η ιστορία διαδραματίζεται σε μια περίοδο και σε ένα περιβάλλον (Βουδαπέστη, εμπόριο δερμάτινων ειδών) που συνδέονταν με τον εβραϊκό πληθυσμό της Κεντρικής Ευρώπης, η ταινία δεν κάνει καμία εμφανή αναφορά σε αυτό. Αυτό ήταν σύνηθες για το Χόλιγουντ της εποχής, ώστε η ταινία να απευθύνεται στο ευρύτερο δυνατό κοινό .

Ο ίδιος ο Lubitsch είχε βοηθήσει στο μαγαζί του πατέρα του στο Βερολίνο, ενώ ο σεναριογράφος Samson Raphaelson είχε δουλέψει σε ένα παρόμοιο κατάστημα στα νιάτα του, στοιχεία που έδωσαν αυθεντικότητα στην ατμόσφαιρα της ταινίας .
 Σύμφωνα με πολλούς κριτικούς, η πραγματική ψυχή της ταινίας δεν είναι μόνο ο έρωτας των δύο πρωταγωνιστών, αλλά και η σχέση του κ. Matuschek με τους υπαλλήλους του, που εξελίσσεται σε μια βαθιά οικογενειακή σύνδεση, ειδικά μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του .

    Η Προσέγγιση του Lubitsch:καθημερινότητας, μακριά από τη γυαλάδα του Χόλιγουντ. Για παράδειγμα, ένα φόρεμα της Margaret Sullavan αγοράστηκε για 1,98 δολάρια, αφέθηκε στον ήλιο για να ξεθωριάσει και τροποποιήθηκε για να φαίνεται λιγότερο εντυπωσιακό .


Η ταινία ήταν τόσο δημοφιλής που ενέπνευσε το μιούζικαλ She Loves Me και αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης για την πολύ γνωστή ρομαντική κομεντί του 1998, You've Got Mail, με τους Tom Hanks και Meg Ryan .

Filmy.gr :Ερωτική Φωλιά - 1940

«Nino - A Film about Nino Rota» : ένα ντοκιμαντέρ για τον αθάνατο συνθέτη Νίνο Ρότα

 

Ο Στινγκ αφηγείται τη ζωή του Νίνο Ρότα

Το ντοκιμαντέρ «Nino - A Film about Nino Rota» θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο 83ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας

Φωτ. AP /Andrew Medichini

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/Newsroom  

27.08.2026

Η ζωή και το έργο του Νίνο Ρότα, ενός από τους σημαντικότερους συνθέτες του 20ού αιώνα και δημιουργού της εμβληματικής μουσικής του «Νονού», βρίσκονται στο επίκεντρο του νέου ντοκιμαντέρ του Γουόλτερ Φασάνο «Nino – A Film about Nino Rota», με τον Στινγκ να δανείζει τη φωνή του στην αφήγηση.

Η ταινία θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 11 Σεπτεμβρίου, στο τμήμα Open του 83ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Ο Ρότα, ο οποίος σπούδασε με τους Ιλντεμπράντο Πιτσέτι, Αλφρέντο Καζέλα και Ροζάριο Σκαλέρο, ήρθε από νωρίς σε επαφή με τον κινηματογράφο και τελικά συνέθεσε τη μουσική για 150 ταινίες, μεταξύ άλλων για τις ταινίες του Λουκίνο Βισκόντι («Ο Γατόπαρδος», «Ο Ρόκο και τ’ Αδέλφια του»), του Φράνκο Τζεφιρέλι («Ρωμαίος και Ιουλιέτα») και του Φεντερίκο Φελίνι, όπως «La Strada», «Νύχτες της Καμπίρια», «La Dolce Vita», «8½» και «Amarcord». Με τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία του και, με τον «Νονό ΙΙ», έγινε ο πρώτος Ιταλός συνθέτης που κέρδισε Οσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής. Φωτογραφίες και αρχειακό υλικό συνδυάζονται με μαρτυρίες ανθρώπων που γνώρισαν το έργο και τη ζωή του, μεταξύ των οποίων ο Παρκ Τσαν-γουκ, ο Αλεξάντρ Ντεσπλά και η Κατερίνα Ντ’ Αμίκο, η οποία έζησε από πρώτο χέρι τη βαθιά φιλία του Ρότα με τη μητέρα της, τη σεναριογράφο Σούζο Τσέκι ντ’ Αμίκο.

Ο Ρότα επέλεξε να ζήσει στη Νότια Ιταλία, στο Μπάρι, προτιμώντας το από τη γενέτειρά του, το Μιλάνο, αλλά και τη Ρώμη, την πρωτεύουσα του ιταλικού κινηματογράφου. Στο Μπάρι, ο Αμερικανός ενορχηστρωτής Βινς Μεντόζα προετοιμάζει και διευθύνει μια μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα για την ταινία, στην αίθουσα συναυλιών του ωδείου, το οποίο ο Ρότα διηύθυνε για σχεδόν 30 χρόνια.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η σχέση του Ρότα με τους μουσικοκριτικούς δεν ήταν εύκολη: «Η φυσική του συγγένεια με τη μουσική του παρελθόντος δεν ταίριαζε σε μια εποχή κατά την οποία η πρωτοπορία απαιτούσε την απόρριψη των παραδοσιακών μορφών. Σήμερα, ο Ρότα καταλαμβάνει ξανά τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει ανάμεσα στους σημαντικότερους συνθέτες του 20ού αιώνα, έχοντας αφήσει βαθύ και προσωπικό αποτύπωμα στην ιστορία της μουσικής».

Το «Nino» θα κυκλοφορήσει στις ιταλικές αίθουσες αργότερα μέσα στη χρονιά.

Με πληροφορίες από το Variety

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

 

Νίνο Ρότα(1911-1979)

 

 

ΔΕΚΑ ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ

Για τον σπουδαίο Σουηδό ζωγράφο Άντερς Ζορν

Ο Άντερς Ζορν (1860–1920) υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Σουηδούς καλλιτέχνες με παγκόσμια ακτινοβολία, διακεκριμένος ως ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης. Γεννήθηκε στη Μόρα και σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης. Ξεκινώντας με υδατογραφίες, στράφηκε αργότερα στην ελαιογραφία και έζησε σε Λονδίνο, Παρίσι και κυρίως στις ΗΠΑ, όπου απέκτησε μεγάλη φήμη.

Φημίστηκε για τα διορατικά πορτρέτα του, απαθανατίζοντας προσωπικότητες όπως τρεις Αμερικανούς προέδρους (Κλίβελαντ, Ταφτ, Ρούσβελτ) και τον βασιλιά Όσκαρ Β' της Σουηδίας. Παράλληλα, διακρίθηκε για τα ρεαλιστικά υπαίθρια γυμνά με σκηνές στο νερό, καθώς και για τις λαογραφικές απεικονίσεις της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Νταλάρνα – χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πίνακας Midsummer Dance (1897). Υπήρξε επίσης εξαιρετικός χαράκτης με σημαντικό χαρακτικό έργο.

Η τεχνοτροπία του συνδυάζει ζωηρή, ελεύθερη πινελιά με δεξιοτεχνική απόδοση του φωτός, επηρεασμένη από τον ιμπρεσιονισμό. Το 1896 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μόρα, όπου σήμερα το σπίτι του (Zorngården) λειτουργεί ως μουσείο. Μαζί με τη σύζυγό του, Έμμα, κληροδότησε το σύνολο του έργου του στο σουηδικό κράτος, αφήνοντας πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά.
ησε το σύνολο του έργου του στο σουηδικό κράτος, αφήνοντας πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά.

Δείτε: Άντερς Ζορν(1860-1920)/Βικιπαίδεια

______________________

Ο Samuel Alvarez είναι Βρετανο-ισπανός ζωγράφος με έδρα το Κι Γουέστ της Φλόριντα. 

 Ο καλλιτέχνης επισκέφτηκε την έκθεση του Anders Zorn στη Μαδρίτη* και βιντεοσκόπησε την εμπειρία από την αρχή μέχρι το τέλος. Έχει  επίσης δημοσιεύσει φωτογραφίες από την έκθεσή του και έχει δημιουργήσει ξανά ενημερωτικές κάρτες διαθέσιμες για λήψη στην ιστοσελίδα του  : Image Files: https://www.samuelalvarez.com/andersz...

 

00:00 - Entrance
02:04 - Compilation
03:37 - Preface 
04:35 - Watercolours 
16:51 - His first Oils
19:51 - His Oil Paintings
33:14 - Video Footage of Anders Zorn
35:24 - Ending
35:51 - How to see the exhibition now

*Anders Zorn. Traveling the World, Remembering the Land

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Anders Zorn:Συλλογή 334 έργων (4K)

Ο Μαύρος Κύκνος και η Τεχνητή Νοημοσύνη (Διήγημα αστυνομικής λογοτεχνίας)

 

Αργύρης Παυλιώτης*

 Ο Μαύρος Κύκνος και η Τεχνητή Νοημοσύνη

 Καταχωρήθηκε: elsal.gr

  

Την πρώτη Δευτέρα του Φλεβάρη, το πρωί, πριν ξεκινήσει το μάθημα, υπήρχε έντονη αναταραχή των μαθητών της Τρίτης Τάξης Λυκείου Δημόσιου σχολείου της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Οι μαθητές βρήκαν στην τάξη τους και πάνω στα θρανία τους, πανομοιότητες φωτογραφίες μιας συμμαθήτριάς τους, που ήταν ολόσωμη και την εμφάνιζε εντελώς γυμνή. Όταν έφτασε στην τάξη της η «γυμνή» μαθήτρια και είδε τη φωτογραφία, πρώτα λιποθύμησε και όταν συνήλθε, ξεκίνησε ένα σπαρακτικό κλάμα.

   Ειδοποιήθηκε και έφτασε κατεπειγόντως ο λυκειάρχης, έδωσε εντολή να μαζευτούν οι φωτογραφίες, πήρε όσες του έδωσαν, και μαζί με τη μαθήτρια ανέβηκαν στο γραφείου του. Ταυτόχρονα ειδοποίησε τους γονείς της μαθήτριας να πάνε κατεπειγόντως στο σχολείο. Πήγε η μητέρα, αφού το ζευγάρι είχε χωρίσει, με τον πατέρα να υπηρετεί σε γυμνάσιο της Αλεξανδρούπολης.

   Στο γραφείο του διευθυντή εξελίχτηκαν έντονες σκηνές. Η μαθήτρια φώναζε συνεχώς με σπαραγμό  πως δεν έχει καμιά σχέση με τη φωτογραφία, η μητέρα της να βρίζει και να καταριέται τους υπαίτιους αυτής της πλεκτάνης και τον λυκειάρχη να τους εξηγεί πως τέτοιες κακοήθειες έχουν γίνει και γίνονται, δηλαδή υπάρχουν κακοήθεις που παίρνουν το κεφάλι του ατόμου της φωτογραφίας και του προσθέτουν αυτοί το κατάλληλο «σώμα» για να εκθέσουν τον εικονιζόμενο ή την εικονιζόμενη. Όμως εδώ το πράγμα διαφέρει. Στη γυμνή  φωτογραφία υπάρχει στο μηρό της κοπέλας ένα σημάδι. Το απόκτησε όταν στα δώδεκά της από απροσεξία ακούμπησε ένα πυρωμένο σίδερο. Επομένως η φωτογραφία δεν είναι φτιαχτή, αλλά γνήσια και απεικονίζει την πραγματικότητα.

   Τελικά ο Λυκειάρχης ζήτησε από τη μητέρα να πάρει τη θυγατέρα της και να φύγουν και αυτός θα εισηγηθεί στον σύλλογο καθηγητών να αποβάλλουν από το σχολείο τη μαθήτρια, γιατί με την πράξη της αυτή «προσβάλει τα χρηστά ήθη και εκθέτει το σχολείο». Τις φωνές της κοπέλας πως δεν έχει καμιά σχέση με τη φωτογραφία, δεν τις έλαβαν υπόψη τους.

   Τη μαθήτρια την έλεγαν Λένα, ήταν όμορφη, έξυπνη και πρώτη στα μαθήματα. Αυτά της τα προσόντα της έδιναν έναν αέρα ανωτερότητας και υπεροψίας. Τώρα όμως, οι περισσότεροι συμμαθητές και συμμαθήτριές της ασπάστηκαν την εκδοχή της γνησιότητας της φωτογραφίας και βρήκαν θέμα για κακοήθειες και κουτσομπολιά. Η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις, με αποτέλεσμα η Λένα να κλειστεί στο σπίτι της και να δέχεται τηλεφωνήματα από γνωστούς και αγνώστους που τη χαρακτήριζαν μεγάλη υποκρίτρια, την υποβάθμιζαν σε «κοινή» και της ζητούσαν «συνεύρεση» έναντι αμοιβής. Μάλιστα κάποιοι από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες που δεν είχαν παραδώσει τις φωτογραφίες, έβγαλαν αντίγραφα και τα πουλούσαν στους συμμαθητές τους.  Και ενώ οι πάρα έξω το διασκέδαζαν, στο σπίτι της Λένας είχε πέσει δυστυχία με μεγάλα θύματα τη μάνα και την κόρη.

   Ο πατέρας που είχε λάβει τη φωτογραφία από έναν ανώνυμο «καλοθελητή», ήρθε στην Θεσσαλονίκη και απαίτησε να πάει στο σπίτι, που το είχε εγκαταλείψει πριν από τρία χρόνια, για να συναντήσει τις γυναίκες. Με το που αντίκρυσε την κόρη του, χωρίς καν να τη χαιρετήσει, άρχισε να τη βρίζει άσχημα. Έγινε και ένας τρικούβερτος καβγάς ανάμεσα στο τέως ζεύγος, ειπώθηκαν φοβερές κουβέντες, ο άντρας κατηγορούσε τη γυναίκα για το κατάντημα της κόρης και η γυναίκα κατηγορούσε εκείνον που τις εγκατέλειψε και έφυγε με «το πουτανάκι» ενώ η Λένα φώναζε κλαίγοντας πως δεν έβγαλε αυτή καμιά τέτοια φωτογραφία. Και ο πατέρας της απαντούσε:

   «Έγινες και μεγάλη ψεύτρα. Το σημάδι που έχεις στο μηρό σου αποδείχνει πως η φωτογραφία είναι γνήσια».

   Παρόλο τον θρήνο και τον οδυρμό της Λένας πως δεν έβγαλε αυτή την ολόσωμη γυμνή φωτογραφία, δεν την πίστεψε σχεδόν κανείς, πάρα μόνο  κάποιοι στενοί συγγενείς της, και αυτοί  για να την  παρηγορήσουν.

   Αλλά τα κακοηθέστατα τηλεφωνήματα συνεχίζονταν όλο και πιο  πυκνά και αισχρά και έκαναν τη ζωή τους μαύρη. Ένα απόγευμα η Λένα ντύθηκε και βγήκε από το σπίτι. Όταν το πήραν χαμπάρι τα παιδιά της γειτονιάς, την πήραν από πίσω και άρχισαν να την ενοχλούν. Κάποιος της είπε «είχες τέτοιο σώμα και το έκρυβες;» άλλος «τα κονόμησες από τις φωτογραφίες;», και άλλος «Πόσα θέλεις για να πάμε κάπου κρυφά και να μας δείξεις το σώμα σου;»

   Στο μεταξύ στο σπίτι γινόταν ο κακός χαμός. Η μάνα και κάποιες θείες που πήγαιναν στο  σπίτι, σαν δικαστίνες, την έβαζαν στη μέση και τη σκυλόβριζαν γιατί αμαύρωσε το ήθος της οικογένειας, και ότι αυτό συνεπάγεται.

   «Δεν σεβάστηκες ούτε τον θείο σου τον παπά» ήταν η επωδός. Και εκείνη, σε κατάσταση υστερίας, φώναζε πως δεν έβγαλε αυτή τη φωτογραφία.

   Ο ιερωμένος θείος της Λένας, αδελφός της μητέρας της, απομόνωσε την ανιψιά του και της ζήτησε να ορκιστεί με την παλάμη του δεξιού χεριού της να ακουμπά την εικόνα της Παναγίας, πως δεν έβγαλε αυτή  τη φωτογραφία. Το έκανε αμέσως και αυτός της υποσχέθηκε πως θα αναθέσει σε έναν ειδικό  να ξεδιαλύνει την υπόθεση.

   Και ο «ειδικός» ήρθε σε μένα.

   «Σου έφερα έναν Μαύρο Κύκνο» μου είπε.

   Τον κοίταξα περίεργα.

   «Πρώτο, δεν βλέπω να κρατάς τίποτα στα χέρια σου, εκτός αν τον έχεις χωμένο στην τσάντα σου, και δεύτερο, ο κύκνος δεν τρώγεται, πολύ περισσότερο αν είναι μαύρος.

   Γέλασε.  

   «Όταν λέω Μαύρος Κύκνος, εννοώ ένα εξαιρετικά απρόβλεπτο γεγονός».

   « Έτσι το λένε τώρα;»

    «Εδώ και αιώνες, από τότε που η Ευρώπη ανακάλυψε την Αυστραλία. Εκεί πρωτοείδαν μαύρο κύκνο. Ήταν τόσο αναπάντεχο  το γεγονός, ώστε από τότε κάθε ιδιαίτερα απρόβλεπτο γεγονός το αναφέρουμε ως Μαύρο Κύκνο».

   Τον ρώτησα ποιο είναι το απρόβλεπτο γεγονός που τους έτυχε, και μου περιέγραψε την περιπέτεια της ανιψιάς του.

   « Και επειδή αυτή κλαίει και οδύρεται πως δεν έβγαλε τέτοια φωτογραφία, σε παρακαλώ να ξεδιαλύνεις εσύ την υπόθεση».

     Το πρώτο που ζήτησα ήταν να έρθει να με δει η παθούσα, μαζί με τη γυμνή φωτογραφία. Αρχικά αυτή αρνήθηκε.

   «Πώς να σταθώ μπροστά του με μια  φωτογραφία στο χέρι μου που με δείχνει γυμνή;»[........]=>Διαβάστε Περισσότερα

ΠΑΥΛΙΩΤΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ: Βιβλία & Βιογραφία - Βιβλιοπωλείο ...

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς :η ιστορική ομιλία του , πριν από δέκα μήνες, στην Ακαδημία και η «λογοκριτική» στάση του Μιχάλη Σταθόπουλου που τον προσφώνησε

 Κωνσταντίνος Τσουκαλάς:
ένας «ακαδημαϊκός» που τόλμησε

Η ομιλία του πριν από δέκα μήνες στην Ακαδημία, το πρώτο του βιβλίο, και η καταγγελία του Στάθη Καλύβα

του Δημήτρη Ψαρρά

[21.8.2026]

Όπως είχαμε προβλέψει, γράφτηκαν πολλά και κολακευτικά για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά. Και τα περισσότερα, όπως αναμενόταν, επέμεναν κυρίως στην εκλογή του σε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και απέφευγαν (ή παραποιούσαν) τα πιο δύσκολα, τα πιο τολμηρά βήματά του στην επιστήμη αλλά και στην πολιτική («Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: η Δεξιά και η Αριστερά», 18.8.2026).

Αναρωτιέμαι αν όλοι όσοι επαίνεσαν τον «ακαδημαϊκό» Τσουκαλά βρήκαν τον χρόνο να διαβάσουν και είχαν το μυαλό να κατανοήσουν την ομιλία του στη συνεδρία υποδοχής του στην Ακαδημία Αθηνών. Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από την ομιλία αυτή (21.10.2025) και το βίντεο της εκδήλωσης είναι προσβάσιμο στον επίσημο ιστότοπο της Ακαδημίας. Προηγείται η προσφώνηση του Προέδρου της Ακαδημίας Μιχάλη Τιβέριου, ακολουθεί η παρουσίαση από τον ακαδημαϊκό Μιχάλη Σταθόπουλο και στο τέλος εκφωνεί την ομιλία του ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς με τίτλο «Προς ένα νέο ιστορικό συμβιβασμό: Ανατροπές και αδιέξοδα».

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτό το περιβάλλον, μπροστά στα μέλη της Ακαδημίας, τα οποία δυο χρόνια νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2023, είχαν κατά πλειοψηφία απορρίψει την υποψηφιότητά του, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς τόλμησε να αποδομήσει αριστοτεχνικά το σύγχρονο νεοφιλελεύθερο όραμα!

• Μίλησε για την «επικράτηση του λεγομένου νεοφιλελευθερισμού». Και εξήγησε ότι «ο άκρατος αυτός ατομικιστικός φιλελευθερισμός οδήγησε και σε μιαν άλλη ριζική μεταλλαγή. Τη θεαματική μετατόπιση της σχέσης ανάμεσα στην ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη. Τις τρεις αφετηριακές συνιστώσες του “κλασικού” φιλελεύθερου αξιακού τρίπτυχου που αποκρυσταλλώθηκαν από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό».
• Θύμισε τον μύθο του Ίκαρου: «Παρασυρμένος από την ύβρη μιας ελευθερίας χωρίς όρους και όρια, ο γιος του Δαίδαλου θέλησε να ανταγωνιστεί τη ίδια του την ανθρώπινη φύση». […] «Δεν βρισκόμαστε μακριά από τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης φαντασίωσης. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου η επιτυχία έχει γίνει το νέο θεϊκό μέτρο, κι όπου το άτομο καλείται να “πετάξει” μόνο του, να φτάσει όσο ψηλά θέλει, έστω και εις βάρος όλων των άλλων, ή να καεί στη σιωπή».
• Συμπέρανε ότι «ακόμα μια φορά, όμως, η πανούργα ιστορία αποδείχθηκε πιο απρόβλεπτη από τους ερμηνευτές της. Τις τελευταίες δεκαετίες, σε όλες σχεδόν τις περιοχές του  κόσμου, οι  ρυθμοί της οικονομικής μεγέθυνσης, της “ανάπτυξης”, άρα και της μετρήσιμης προόδου ανακόπτονται, η και αντιστρέφονται. Παντού, οι ανισότητες και οι αδικίες εκρήγνυνται. Η εξαθλίωση απειλεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Οι βίαιες συγκρούσεις διαδέχονται η μια την άλλη και oι κάθε λογής βαρβαρότητες επανέρχονται δριμύτερες».

Μιχάλης Σταθόπουλος και Στάθης Καλύβας

Διαβάστε το κείμενο του Τσουκαλά ή δείτε την ομιλία του στο youtube. Επειδή, όμως μπορεί να μην προσέξετε την παρουσίαση του κ. Σταθόπουλου επισημαίνω μια ενδιαφέρουσα επιλογή του. Ενώ αναφέρει και σχολιάζει αρκετά βιβλία του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, αποφεύγει να μιλήσει για το πρώτο, την «Ελληνική Τραγωδία». Είναι το βιβλίο του Τσουκαλά που εκδόθηκε αρχικά στα αγγλικά (The Greek Tragedy, Λονδίνο 1969), εφόσον δεν μπορούσε να εκδοθεί στην Ελλάδα επί χούντας. Από τη στιγμή που κατέρρευσε η δικτατορία το βιβλίο εκδόθηκε (και συνεχίζει να εκδίδεται) ως ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της πρόσφατης ιστορίας μας. Η πρώτη έκδοση από τον «Ολκό» τον Ιούλιο του 1974, με μεταφραστή τον Κ. Ιορδανίδη.  

Αυτό, λοιπόν το βιβλίο που επέλεξε να «παραλείψει» ο Μ. Σταθόπουλος, είναι το μόνο που αναφέρει αναλυτικά στην ομιλία του ο Κ. Τσουκαλάς! Διαβάστε τι είπε: 

 «Η πίεση της ευρωπαϊκής γνώμης είχε οδηγήσει τον εκδοτικό οίκο Penguin να σχεδιάσει ένα βιβλίο που θα απαντούσε στο ερώτημα “πώς η Ελλάδα οδηγήθηκε στη δικτατορία”. Και στο πλαίσιο αυτό, εντελώς αναπάντεχα, μου ανατέθηκε να το γράψω εγώ. Με τελικό αποτέλεσμα η “Ελληνική Τραγωδία”, όπως ονομάστηκε το βιβλίο, να ολοκληρωθεί, να κάνει πολλές εκδόσεις και να μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Και η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη έκπληκτος διαπίστωνα πως στα μάτια των “άλλων” και εμμέσως και στα δικά μου, είχα ήδη γίνει “κάποιος άλλος”».

Μ’ άλλα λόγια, ο ίδιος ο Τσουκαλάς θεωρούσε κομβική τη σημασία του βιβλίου. Για ποιο λόγο το «παρέλειψε» ο κ. Σταθόπουλος;

Η απάντηση δυστυχώς είναι εύκολη. Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο που έχει καταγγείλει εδώ και πολλά χρόνια ο Στάθης Καλύβας, ο αγαπημένος ιστορικός του «Σκάι» και του σημερινού «Μεγάρου Μαξίμου» (σ.σ.: για την περίπτωση Καλύβα βλ. ενδεικτικά «Το Big Bang του Μεγάρου Μαξίμου», 27.3.2026 και «Ο μυστικοσύμβουλος του κ. Μητσοτάκη και οι 200 της Καισαριανής», 23.2.2026). Όπως έχουμε γράψει στον «Ιό» εδώ και πολλά χρόνια, το βασικό έργο του κ. Καλύβα (για την Ελλάδα) είναι μια εισήγηση σε συνέδριο με τον εύγλωττο τίτλο «Κόκκινος τρόμος: η αριστερή βία στη διάρκεια της Κατοχής». Σ’ αυτό, καταγγέλλει όλη συλλήβδην τη σοβαρή μεταπολεμική ιστοριογραφία (Κ. Τσουκαλά, Ν. Σβορώνο, Ι. Χόνδρο, Χ. Φλάϊσερ, Ο. Σμιθ, Α. Ελεφάντη, κ.ά.) ότι «έτεινε να παραβλέπει, να ελαχιστοποιεί ή να συγκαλύπτει την αριστερή τρομοκρατία» των κατοχικών χρόνων (Ιός, «Οι Ταγματασφαλίτες δικαιώνονται», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 26.10.2003).

Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Καλύβας καταγγέλλει πρώτο τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά, γιατί με το βιβλίο του που κυκλοφόρησε την πιο σκληρή περίοδο της δικτατορίας, το 1969, «συγκαλύπτει την αριστερή βία»! Και μαζί μ’ αυτόν, τον Σβορώνο και όλους τους άλλους σημαντικούς ιστορικούς.

Τι να κάνει κι καημένος ο κ. Σταθόπουλος;

 

 

Δημόσια Συνεδρία Υποδοχής του Καθηγητή Κοινωνιολογίας κ. Κωνσταντίνου Τσουκαλά