Θα χαρακτηριστεί η ασπαρτάμη ως «πιθανόν καρκινογόνος ουσία για τους ανθρώπους» από τον ΠΟΥ;

 

Οι τσίχλες που περιέχουν ασπαρτάμη

Μαρία Γκουρτσιλίδου

 

healthstat.gr

Σάββατο, 01/07/2023

Στην αγορά υπάρχουν πολλά brands με τσίχλες, στις οποίες το κύριο γλυκαντικό είναι η ασπαρτάμη.

Ας μην ξεχνάμε τη δήλωση της Frances Hunt-Wood, γενικής γραμματέως της Διεθνούς Ένωσης Γλυκαντικών, η οποία τόνισε ότι «η ασπαρτάμη είναι ένα από τα πιο διεξοδικά ερευνημένα συστατικά στην ιστορία, με πάνω από 90 φορείς ασφάλειας τροφίμων σε όλο τον κόσμο να δηλώνουν ότι είναι ασφαλής, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων, η οποία διεξήγαγε την πιο ολοκληρωμένη αξιολόγηση ασφάλειας της ασπαρτάμης μέχρι σήμερα».

Παρ' όλα αυτά όλοι αναμένουν με ενδιαφέρον τις ανακοινώσεις του ΠΟΥ μέσα στον Ιούλιο, ο οποίος σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής θα χαρακτηρίσει για πρώτη φορά την ασπαρτάμη ως «πιθανόν καρκινογόνο ουσία για τους ανθρώπους».

Η ασπαρτάμη έχει εγκριθεί για χρήση από ρυθμιστικές αρχές σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και του Καναδά - καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι είναι ασφαλής για κατανάλωση εντός αποδεκτών ορίων ημερήσιας πρόσληψης.

Τι έδειξε μελέτη στη Γαλλία για την ασπαρτάμη

Στο μεταξύ, πέρυσι, μια μεγάλη μελέτη στη Γαλλία επισήμανε μια πιθανή σχέση μεταξύ τεχνητών γλυκαντικών και αυξημένου κινδύνου καρκίνου. Και οι εθνικοί οργανισμοί υγείας, όπως ο Καναδάς, έχουν προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι τα υποκατάστατα ζάχαρης με μηδενικές ή χαμηλές θερμίδες δεν είναι ούτε απαραίτητα ούτε βοηθητικά.

Ωστόσο, τον περασμένο μήνα, ο ΠΟΥ τόνισε ότι η προειδοποίηση ήταν «υπό όρους» λόγω της ποικιλομορφίας των συμμετεχόντων στις μελέτες που αποτέλεσαν τη βάση για τα συμπεράσματα καθώς και των πολύ περίπλοκων καταναλωτικών συνηθειών των γλυκαντικών χωρίς ζάχαρη.

Ποια προϊόντα στην Ευρώπη περιέχουν ασπαρτάμη

Η ασπαρτάμη χρησιμοποιείται ευρέως από τη δεκαετία του 1980 και πλέον αποτελεί συστατικό σε περισσότερα από 6.000 προϊόντα παγκοσμίως. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορείτε να βρείτε την ασπαρτάμη αναγραφόμενη στις ετικέτες των προϊόντων ή εναλλακτικά με τον E-951 αριθμό της.

Γιατί χρησιμοποιείται η ασπαρτάμη τόσο πολύ στα τρόφιμα

Το τεχνητό γλυκαντικό είναι περίπου 200 φορές πιο γλυκό από την κανονική ζάχαρη. Και λόγω της έντονης γλυκύτητάς του, χρειάζεται μόνο μια μικρή ποσότητα για να επιτευχθεί το επιθυμητό επίπεδο γλυκύτητας στα τρόφιμα και τα ποτά. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερες θερμίδες σε σύγκριση με τη ζάχαρη.

Τσίχλες, καραμέλες και μέντες χωρίς ζάχαρη

Τα brands με τσίχλες όπως τα Extra, Orbit, Trident, Hollywood, Mentos, Freedent και Airwaves χρησιμοποιούν την ασπαρτάμη είτε ως τον κύριο είτε ως έναν από τους κύριους γλυκαντικούς παράγοντες.

Ως καταναλωτές, λοιπόν, και μέχρι να ανακοινωθούν οι αποφάσεις του ΠΟΥ ελέγξτε τον αναγραφόμενο αριθμό (E-951 ) που βρίσκεται στην συσκευασία.

O #kasidiaris στο TikTok. Οι Σπαρτιάτες στη Βουλή. | NEWS 24/7

Οι Σπαρτιάτες μπήκαν στη Βουλή πιάνοντας στον ύπνο το πολιτικό σύστημα. Το καύσιμό τους, όπως λένε, ήταν ο Ηλίας Κασιδιάρης. 

Ο καταδικασμένος για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση #ΧρυσήΑυγή έκανε προεκλογική εκστρατεία στο Youtube μέσα από τη φυλακή. 

Την ίδια στιγμή, στο TikTok τα βίντεο με hashtag #Kasidiaris ή #Σπαρτιάτες έχουν εκατομμύρια προβολές. 

Ποια είναι το όριο μεταξύ της ελεύθερης έκφρασης και της ρητορικής μίσους; 

 Ποιες είναι οι απαγορευμένες λέξεις και με ποιο τρικ ξεγελιέται ο αλγόριθμος; 

Και τέλος, πόσα λεπτά χρειάστηκαν για να εμφανίσει σε ένα εικονικό προφίλ το TikTok βίντεο με ναζιστικό περιεχόμενο;

Πώς πιάνεις αδιάβαστο ένα πανεπιστημιακό εξυπνοπούλι που θέλει να πάρει πτυχίο χωρίς να έχει κοπιάσει αλλά με τη χρήση της " παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης"

Πτυχιακή με ChatGPT και η απάντηση του καθηγητή

tvxs.gr

 

2–3 λεπτά

---

Μπορεί το ChatGPT να κάνει πτυχιακές; Όπως φαίνεται ναι, τουλάχιστον ένα μέρος τους, αφού όπως ενημερώνει με ανάρτησή του ο Διομήδης Σπινέλλης, καθηγητής στο Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει λάβει ήδη ορισμένες εργασίες που βασίζονται σε μεγάλο μέρος σε κείμενα της εφαρμογής.

Ωστόσο, ο ίδιος στέλνει τη δική του «απάντηση», η οποία έχει ως εξής:

«Ενδιαφέροντα αυτά που μου έστειλες. Καταλαβαίνω ότι αρκετά έχουν γραφεί από εφαρμογή παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (ΠΤΝ), λ.χ. το ChatGPT. Αυτό δεν είναι αναγκαστικά προβληματικό, αρκεί να γίνεται με διαφάνεια και περίσκεψη. Συνεπώς σε παρακαλώ:

α) να επιβεβαιώσεις ότι τα στοιχεία της ΠΤΝ είναι ορθά, προσθέτοντας σχετικές παραπομπές σε δημοσιευμένη βιβλιογραφία,
β) να προσθέσεις παράρτημα που να περιέχει αριθμημένα όλες τις προτροπές σου προς την εφαρμογή ΠΤΝ και τις απαντήσεις που έχεις λάβει από την εφαρμογή ΠΤΝ για το κείμενο που έχεις χρησιμοποιήσει,
γ) να προσθέσεις υποσημειώσεις στα σημεία του κύριου κειμένου που χρησιμοποιείς κείμενο ΠΤΝ προς την αντίστοιχη απάντηση στο παράρτημα,
δ) να προσθέσεις στην εισαγωγή μια ενότητα που να περιγράφεις ποσοτικά και ποιοτικά πώς χρησιμοποίησες ΠΤΝ, τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται, καθώς και τα συγκεκριμένα μέτρα που έλαβες για να αντισταθμίσεις τους κινδύνους αυτούς,
ε) να προσθέσεις μια ενότητα στο τέλος της εργασίας που να αναλύεις τι αξία έχεις προσθέσει εσύ σε σχέση με την εφαρμογή ΠΤΝ και σε ποια συγκεκριμένα σημεία χρειάστηκε η δική σου επέμβαση για να διορθώσεις ή να κατευθύνεις κατάλληλα την ΠΤΝ (με συγκεκριμένα παραδείγματα)».

 

Λαμβάνω τώρα τις πρώτες φοιτητικές πτυχιακές εργασίες που βασίζονται σε μεγάλο μέρος σε κείμενα του @ChatGPT. Καθότι η πολιτική του Athens University of Economics and Business - Οικονομικό Παν. Αθηνών είναι, καταλαβαίνω, υπό διαμόρφωση, να το κείμενο που ετοίμασα και στέλνω εγώ. Σχόλια ευπρόσδεκτα!

«Ενδιαφέροντα αυτά που μου έστειλες. Καταλαβαίνω ότι αρκετά έχουν γραφεί από εφαρμογή παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (ΠΤΝ), λ.χ. το ChatGPT. Αυτό δεν είναι αναγκαστικά προβλημ…

Diomidis Spinellis (Διομήδης Σπινέλλης) - Facebook

Λαμβάνω τώρα τις πρώτες φοιτητικές πτυχιακές εργασίες που β

Γιατί αγαπάμε τους Ιρλανδούς;

 

Κεντρική εικόνα: μπαρ στο Δουβλίνο που έχει πάρει το όνομά του από τον φίλο του Τζέιμς Τζόις John Gogarty. Στο πεζοδρόμιο, όρθιος, ο Ιρλανδός συγγραφέας. 

Γιατί αγαπάμε τους Ιρλανδούς; Μια πιθανή απάντηση μέσα από 5 απίθανα μυθιστορήματα

Το τελευταίο διάστημα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά μυθιστορήματα Ιρλανδών συγγραφέων που έχουν συζητηθεί έντονα. Γιατί μας αρέσει να τους διαβάζουμε; Σε τι μας ταιριάζουν; Τι κοινό βρίσκουμε σ’ αυτούς; 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

bookpress.gr

27 Ιουνίου 2023

 

Αυτό το άρθρο θα μπορούσε να ξεκινήσει με μουσική αντί για κάποια αναφορά σε βιβλίο ή συγγραφέα. Όντως, αυτό το άρθρο θα ξεκινήσει με μουσική. Συγκεκριμένα με το εξομολογητικό τραγούδι του Morrissey «Irish blood, English heart». Υπάρχει σ’ αυτό ένας στίχος που μπορεί και να ορίζει την παραξενιά του νησιού που ενώ μοιάζει ενιαίο, μόνο τέτοιο δεν είναι. «Δεν υπάρχει κανένας στη γη που να φοβάμαι / και κανένα καθεστώς δεν μπορεί να σε αγοράσει ή να με πουλήσει», τραγουδάει ο πρώην frontman των Smiths κι ίσως αυτή η δήλωση (διότι περί τέτοιας πρόκειται) να μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει με τους Ιρλανδούς και τη χώρα τους.

Λογοτεχνία ζυμωμένη με την Ιστορία

Τους έχουν ονομάσει «Έλληνες του Βορρά» κι αυτή η σύγκριση δεν μπορεί να είναι αμελητέα. Μοιάζουμε σε πολλά κι ας μας χωρίζει η γεωγραφία. Οι Ιρλανδοί κατοικούν σε μια μικρή χώρα, ακόμη χωρισμένη στα δύο. Είναι άνθρωποι γεμάτοι συναίσθημα κι εκρήξεις. Η εξωστρέφειά τους δεν έχει καμία σχέση με το αγγλικό φλέγμα, είναι αυθεντική. Πέραν, όμως, του ευδιάκριτου ταμπεραμέντου, υπάρχει και η ιστορική παρακαταθήκη που ορίζει ακόμη περισσότερο τις ομοιότητες: όπως κι εμείς, έτσι και οι Ιρλανδοί πέρασαν μεγάλες περιόδους αναταραχών (πρόσφατα υπήρξαν κι αυτοί θύματα της κρίσης χρέους), πολέμων και εμφύλιων συγκρούσεων. Η λογοτεχνία τους είναι ζυμωμένη μ’ αυτό το ιστορικό αποτύπωμα.

Το τελευταίο διάστημα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά μυθιστορήματα Ιρλανδών συγγραφέων που έχουν συζητηθεί έντονα. Να είναι τυχαίο;

Όχι πως συμβαίνει μόνο σε Ιρλανδούς συγγραφείς, αλλά μια απλή συγκριτική μελέτη εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα πως οι ήρωες που έχουν αναδυθεί από αυτή τη λογοτεχνία είναι αξιομνημόνευτοι και φέρουν πολλά από τα στοιχεία του κοινωνικού φαντασιακού.

Τι ακριβώς συμβαίνει, λοιπόν, με τους Ιρλανδούς; Γιατί μας αρέσει να τους διαβάζουμε; Τι το τόσο κοινό βρίσκουμε σ’ αυτούς; Το τελευταίο διάστημα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά μυθιστορήματα Ιρλανδών συγγραφέων που έχουν συζητηθεί έντονα. Να είναι τυχαίο;

Η περίπτωση της Κλερ Κίγκαν είναι, όντως, χαρακτηριστική. Το πρώτο της βιβλίο Μικρά πράγματα σαν κι αυτά που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (μτφρ. Μαρτίνα Ασκητοπούλου) κουβαλούσε μεν την αύρα ενός βιβλίου που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker, αλλά περισσότερο συζητήθηκε για το πώς η συγγραφέας μέσα σε ελάχιστες σελίδες κατάφερνε να ριζώσει μέσα στις λέξεις της το δράμα του πρωταγωνιστή της, Μπιλ Φέρλογκ. Ενός κοινού, καθημερινού ανθρώπου, ο οποίος δεν καλείται να υπερκεράσει «μυθικές» αντιξοότητες, αλλά αυτές που ένας κανονικός άνθρωπος οφείλει να διευθετήσει καθημερινά, κι όμως με τα χρόνια μοιάζουν αβίωτες.

Το δεύτερο και πιο πρόσφατο βιβλίο της Κίγκαν Τα τρία φώτα (μτφρ. Μαρτίνα Ασκητοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο) έρχεται να επιβεβαιώσει την αντίληψη που αρχίζουμε να σχηματίζουμε για την ικανότητά της να αφηγείται ιστορίες με έντονο συναίσθημα, αλλά μηδαμινή σπατάλη λέξεων. Πάλι έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο, αλλά αρκετά πλατύ ως προς το εύρος του.

Μέσα σε 96 μόλις σελίδες, η Κίγκαν αναπτύσσει εις βάθος την πρόωρη συνάντηση ενός κοριτσιού με την ενηλικίωσή του. Βιώνει ένα έντονο δίλημμα που άλλοι το αντιμετωπίζουν έπειτα από πολλές δεκαετίες ζωής: ποιος είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος, ο γεννήτοράς σου ή κάποιος που σε αγαπάει πραγματικά; Το ανώνυμο κορίτσι θα ζήσει το καλοκαίρι του 1981 στην οικογένεια των Κινσέλα, καθώς οι γονείς της δεν αντέχουν το οικονομικό βάρος της πολύτεκνης οικογένειάς τους. Έτσι η μητέρα της ζητάει από την ξαδέλφη της να την συνδράμει, κάτι που εκείνη δέχεται ασμένως. Αίφνης, το κορίτσι, από εκεί που ζούσε εντελώς παραμελημένο, θα βρεθεί κοντά σε ένα ζευγάρι που έχει χάσει το παιδί του με τραγικό τρόπο και στο πρόσωπο του μικρού κοριτσιού ξαναβρίσκει τη χαρά.

Ένα χάσμα ανοίγει, ένα συναισθηματικό κενό κλείνει, πολλά μυστικά εμφανίζονται, αποσιωπώνται ή κρύβονται επιμελώς. Η αναγκαστική επιστροφή του κοριτσιού στην οικογένειά της, με το τέλος του καλοκαιριού, δεν θα είναι ανέφελη. Δεν γυρίζει αναβαπτισμένη, αλλά ολότελα μπερδεμένη συναισθηματικά. Δεν αποκαλύπτει καν ότι παραλίγο να πνιγεί στο ίδιο πηγάδι που χάθηκε το παιδί των Κινσέλα. Μια νουβέλα που σου κεντρίζει –όχι, όμως, με χειριστικό τρόπο– όλες τις πτυχές των συναισθημάτων σου, αναρριπίζοντάς τες. Το βιβλίο μεταφέρθηκε με θαυμαστή επιτυχία στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Κόλουμ Μπερέιντ υπό τον τίτλο Το ήσυχο κορίτσι.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Όσιν Φέιγκαν κατάφερε αυτό που κάθε νιόβγαλτο ταλέντο εύχεται για τον εαυτό του. Να συζητηθεί αρκετά το βιβλίο του και όχι άδικα. Πρόκειται για το Νόμπερ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Δώμα σε μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου. Μπορεί έως τώρα να είχε εκδώσει μια μικρή νουβέλα, ωστόσο το Νόμπερ ήταν αυτό που του προσέδωσε συγγραφικούς πόντους. Το μυθιστόρημά του ήταν υποψήφιο για το Desmond Elliott Prize και το Bollinger Everyman Wodehouse Prize. Καίτοι έχει γεννηθεί στο Οχάιο, ο Φέιγκαν μεγάλωσε σε ένα ιρλανδικό χωριό, ως εκ τούτου διατηρεί μέσα του πολύ έντονο το στοιχείο της χώρας.

Το Νόμπερ είναι ένα πικαρέσκο, αλλά και μια συνάντηση του Τόμας Πίντσον, του Κόρμακ ΜακΚάρθυ, των μεσαιωνικών δοξασιών και του ιρλανδέζικου χιούμορ σε τόσο μελετημένες δόσεις που μετατρέπουν το βιβλίο σε άξιο θαυμασμού. Η ιστορία του Φέιγκαν τοποθετείται στο 1348 με την πανώλη θα έχει εξολοθρεύσει κόσμο και να προκαλεί τρόμο με τον επιθετικό τρόπο που εξαπλώνεται. Μέσα από αυτό το τοπίο ζόφου και θανάτου, με τα κοράκια να ίπτανται πάνω από τα κεφάλια ζώντων και νεκρών μαυρίζοντας τον ουρανό, εμφανίζεται ο ο 17χρονος σερ Όσπρεϋ ντε Φλουνκλ και οι τρεις λεροί ακόλουθοί του που οδεύουν προς το χωριό Νόμπερ. Ως κλασικοί τυχοκυνηγοί σκοπεύουν να αγοράσουν πολύ φτηνά χωράφια της περιοχής εκμεταλλευόμενοι την ανέχεια των χωρικών.

Μόνο που το Νόμπερ μοιάζει, εν πολλοίς είναι, με στοιχειωμένο μέρος. Το χωριό έχει επιβληθεί απαγόρευση κυκλοφορίας (το γνωστό μας lockdown) με σκοπό να αποτραπεί η εξάπλωση του θανατικού, ενώ κουμάντο κάνουν (ελλείψει των εξαφανισμένων ή πεθαμένων αρχόντων) ένας νεκροθάφτης που συνέχεια λείπει, ο βοηθός του που εκτελεί χρέη τοπικού ηγέτη και ένας αποτρελαμένος και σεξουαλικά φαύλος, πεταλωτής.

Το μυθιστόρημα, προφανώς, θα θυμίζει στους αναγνώστες την περίοδο της δικής μας πανδημίας, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως ο Φέιγκαν το έγραψε πολύ πριν ξεσπάσει παγκόσμια το κακό.

Δεν γίνεται να μην θαυμάσεις τον βαθμό επινοητικότητας, αλλά και το ξέφρενο χιούμορ του Φέιγκαν που είναι σαν να παίζει κρυφτό με τον θάνατο στην πιο σκληρή του εκδοχή. Το μυθιστόρημα, προφανώς, θα θυμίζει στους αναγνώστες την περίοδο της δικής μας πανδημίας, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως ο Φέιγκαν το έγραψε πολύ πριν ξεσπάσει παγκόσμια το κακό. Έχουμε να κάνουμε, άραγε, με έναν συγγραφέα που έχει προφητικό χάρισμα; Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάποιον που θα μας απασχολήσει στα επόμενα χρόνια.

Ευχάριστη έκπληξη είναι η Audrey Magee, μια Ιρλανδή δημοσιογράφος που με το δεύτερο κιόλας βιβλίο της έφτασε στη μακρά λίστα του βραβείου Booker το 2022 και στη βραχεία λίστα του Βραβείου Orwell την ίδια χρονιά. Πρόκειται για το μυθιστόρημα Η αποικία που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διόπτρα σε μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη. Ένα βαθύτατα πολιτικό βιβλίο, δίχως όμως να είναι φτιαγμένο με μια προγραμματική θέση από την οποία λείπουν οι άνθρωποι και κυριαρχούν οι ιδέες. Αντίθετα, θα έλεγε κανείς πως είναι ένα βιβλίο που σε βοηθάει να κατανοήσεις σε βάθος, ανθρώπινο βάθος, τον βίαιο χωρισμό της χώρας, την επιβολή των Άγγλων με όλα τα μέσα και τις καταστροφικές συνέπειες ενός απηνούς πολέμου μεταξύ καθολικών και προτεσταντών.

Σε ένα απομονωμένο νησί, στα ανοιχτά των δυτικών ακτών, καταφτάνει πρώτα ο Άγγλος ζωγράφος Λόιντ που αναζητεί την έμπνευσή του στην τραχύτητα και την αυθεντικότητα του νησιού. Ως άλλος Γκογκέν, επιθυμεί να ζήσει σε συνθήκες άκρας λιτότητας, σχεδόν σπαρτιάτικα, έτσι ώστε να αναδυθεί από μέσα του η γνήσια ομορφιά των χρωμάτων, αλλά και των κατοίκων που ζουν σε ένα τέτοιο προκεχωρημένο μέρος, μακριά από τις ανέσεις του πολιτισμού.

Λίγο μετά καταφτάνει ο Γάλλος γλωσσολόγος, Ζαν-Πιέρ Μασόν, ο οποίος έχει θέσει ως έργο ζωής να συγγράψει μια μελέτη για την ιρλανδική γλώσσα και τον πόλεμο που δέχεται από τους Άγγλους με στόχο να αφανιστεί. Είναι ένας κλασικός ζηλωτής που στο πρόσωπο του κυρίου Λόιντ βλέπει τον εχθρό, τον δυνάστη και τον επικυρίαρχο μιας χώρας. Μεταξύ τους θα υπάρχει μια έντονη διαπάλη, σαν να συγκρούονται δύο κόσμοι που επιδιώκουν διαφορετικά πράγματα. Ενδιαμέσως, ρόλο στη μεταξύ τους διαμάχη θα παίξει μια νεαρή γυναίκα, η Μάιρεντ, την οποία θέλουν και οι δύο (πάλι για διαφορετικούς λόγους) και ο γιος της, ο Τζέιμς, που έχει όνειρο να γίνει ζωγράφος και να ξεφύγει από την στενευμένο κόσμο του νησιού του.

Ανάμεσα στα κεφάλια παρεμβάλει, ωσάν μικρά ντοκουμέντα, ιστορίες ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των αιματηρών συγκρούσεων ανάμεσα στον IRA και τον βρετανικό στρατό.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον με το μυθιστόρημα της Magee είναι ότι ανάμεσα στα κεφάλια παρεμβάλει, ωσάν μικρά ντοκουμέντα, ιστορίες ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των αιματηρών συγκρούσεων ανάμεσα στον IRA και τον βρετανικό στρατό. Πρόκειται για σύντομες παρεκβάσεις που όμως κουβαλούν έντονο εννοιολογικό βάρος και καταδεικνύουν πως τα σκληρά χρόνια της αντιπαράθεσης προκάλεσαν τον πόνο και τον θάνατο πολλών αθώων ανθρώπων και από τις δύο πλευρές.

Η Αποικία είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα που καταφέρνει να συνδυάσει τη μεγάλη ιστορία μιας χώρας που εξακολουθεί και στις μέρες μας να πληγώνεται (αν και ο IRA, πλέον, έχει κατεβάσει τα όπλα), με τα μικρά πάθη των ανθρώπων, τα οποία δεν είναι άμοιρα της πολιτικής κατάσταση στην οποία αναπτύσσονται.

H πρωτοεμφανιζόμενη Λουίζ Κένεντι μας συστήνεται με το μυθιστόρημά της Υπερβάσεις που κυκλοφόρησε εσχάτως από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Δέσποινας Δρακάκη. Μας μεταφέρει στο 1975 και πρόκειται για τον έρωτα μιας νεαρής καθολικής γυναίκας με έναν παντρεμένο προτεστάντη άντρα, αρκετά μεγαλύτερο απ’ αυτή. Είναι εύκολα κατανοητό πως σε μια εποχή όπου οι πολιτικές αναταράξεις είναι έντονες, το αίμα χύνεται καθημερινά στους δρόμους, και οι προκαταλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες, χρειάζεται μια μεγάλη υπέρβαση που μόνο η αγάπη μπορεί να προσφέρει, για να ενωθούν δύο άνθρωποι που έρχονται από διαφορετικούς κόσμους και θα βρουν απέναντί τους έναν τοίχο επίκρισης.

Η πρόζα της Κένεντι δεν φανερώνει αμήχανες στιγμές που, ενδεχόμενα, περιμένεις από έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα (η Κένεντι για χρόνια εργαζόταν ως σεφ και μπήκε στον λογοτεχνικό στίβο σε σχετικά μεγάλη ηλικία). Αντίθετα, έχει μια ευθυβολία που συναρπάζει και συνάμα μας προσφέρει έναν ξεχωριστό γυναικείο χαρακτήρα, την Κούσλα, μια νεαρή δασκάλα που εργάζεται σε ένα σχολείο στο Μπέλφαστ που σαγηνεύεται από τον μεσήλικα δικηγόρο, Μάικλ. Η εφημερίδα Washington Post ανέδειξε τις Υπερβάσεις ως βιβλίο της χρονιάς, ενώ βρέθηκε στη μικρή λίστα του βραβείου Women’s Prize for Fiction.

Εξηγούν τα παραπάνω βιβλία την αγάπη μας για τους Ιρλανδούς; Όποια κι αν είναι η απάντηση, είναι πέντε καλά μυθιστορήματα. 

---

 ＊Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Μπλε ήλιος» (εκδ. Μεταίχμιο).

Ένας χρόνος χωρίς τον Ηλία Νικολακόπουλο

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Η Ιστορία στο Κόκκινο: Μια εκπομπή για το παρελθόν Μουσική επιμέλεια: Νίκος Θεοδωρόπουλος Οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Βόγλη Παραγωγή: ΑΣΚΙ - Στο Κόκκινο 105,5

Κυριακή 2 Ιουλίου 13.00-14.00 στον 105,5 Στο Κόκκινο

της Αθήνας ΚΑΙ στο Κόκκινο Θεσσαλονίκης, 91,4

Ηλίας Νικολακόπουλος: μια τόσο ισχυρή απουσία

Συζητούν ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς και ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατο του Ηλία Νικολακόπουλου ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης συζητά με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά για τον σπουδαίο πολιτικό επιστήμονα και ιστορικό. Η προσωπική και ακαδημαϊκή του διαμόρφωση, η σχέση με την πολιτική και την Αριστερά, το ισχυρό και καινοτόμο επιστημονικό του στίγμα, η συμβολή του στα ΑΣΚΙ, η αποτίμηση της συνολικής παρουσίας του αποτελούν ορισμένους από τους κόμβους μιας συζήτησης αφιερωμένης σε ένα πρόσωπο αλλά στην πραγματικότητα σε μια ολόκληρη εποχή.
Copyright © Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), All rights reserved.

Our mailing address is:
Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ)
Πλατεία Ελευθερίας 1, 105 53 Αθήνα
Τηλ./Fax: 210 3223062, aski@askiweb.gr
www.askiweb.eu

Παραγωγή: ΑΣΚΙ - Στο Κόκκινο 105,5

Αντίο, Αλέξη. Ή ίσως, στο επανιδείν...

 

Αντίο, Αλέξη!..

NIKOΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

sarantakos.wordpress.com

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

 

  30 Ιουνίου, 2023

Άλλο άρθρο είχα ετοιμάσει για σήμερα, αλλά η χτεσινή αιφνιδιαστική παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός μείζονος σημασίας που πρέπει να συζητηθεί στο ιστολόγιο όπως του αρμόζει, με ειδικό άρθρο.

Μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές, τη διπλή μετά τον Μάιο, ο Τσίπρας είχε αναγγείλει ότι θα θέσει τον εαυτό του στη διάθεση των μελών του κόμματος, κάτι που πολλοί σχολιαστές, όχι πάντα καλοπροαίρετοι, είχαν θεωρήσει ότι σήμαινε  πως θα έβαζε  θέμα ηγεσίας σε ένα έκτακτο συνέδριο στο οποίο θα ήταν και πάλι υποψήφιος και θα επανεκλεγόταν  με άνεση. Όμως, όπως ξεκαθάρισε ο ίδιος χτες:

Το νέο κύμα στην κοινωνία, την τέχνη, την πολιτική, περνάει είτε με συγκρούσεις. Το πιο συνηθισμένο. Είτε επειδή κάποιοι που κατέχουν θέσεις ευθύνης κατανοούν την αναγκαιότητά του. Κι εγώ κατανοώ την ανάγκη για ένα νέο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Και αποφάσισα να παραμερίσω για να περάσει.
Έχω εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο δυναμικό του κόμματός μας. Στις αστείρευτες δυνάμεις της κοινωνίας και της Αριστεράς.

Αποφάσισα λοιπόν να προτείνω την εκλογή νέας ηγεσίας από τα μέλη του Κόμματος, όπως ορίζει το καταστατικό του. Την άμεση προσφυγή στις σχετικές διαδικασίες. Στις οποίες φυσικά δεν θα είμαι υποψήφιος. Θα είμαι όμως παρών πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά από αυτές. 

Κι έτσι, χτες είχαμε αυτό που, σύμφωνα με το κλισέ, λέγεται «τέλος εποχής».

Ο Αλέξης Τσίπρας, από μικρός στην Αριστερά και στα κοινωνικά κινήματα, ανέλαβε επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ τον Φεβρουάριο του 2008,  ύστερα από την αιφνιδιαστική παραίτηση του Αλέκου Αλαβάνου. Τότε  δεν είχε κλείσει τα 34 χρόνια του και ήταν  ο νεότερος αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο. Στα 15 χρόνια που πέρασαν, όλα τα άλλα κόμματα άλλαξαν επικεφαλής, και μάλιστα πολλές φορές -τώρα ήρθε και η σειρά του Αλέξη Τσίπρα.

Ασφαλώς ο Τσίπρας είχε την τύχη  να βρεθεί στην  κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση, όταν χτύπησε την Ελλάδα η κρίση, αλλά πρέπει αναμφίβολα να του πιστώσουμε ότι πήρε ένα μικρό κόμμα και με τη χαρισματική του προσωπικότητα κατάφερε να εκφράσει το αίτημα των κοινωνικών κινημάτων, να πολλαπλασιάσει την  εκλογική του δύναμη, να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και τελικά να κυβερνήσει τη χώρα. Δεν  είναι κάτι εύκολο -ή μάλλον ήταν κάτι το μοναδικό σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Από τους εκλεγμένους πρωθυπουργούς μετά το 1974, ο Τσίπρας ήταν ο μόνος που δεν είχε πατέρα πρωθυπουργό ή έστω πολιτικό ή δεν καταγόταν από πολιτικό τζάκι. (Ο Κώστας Σημίτης είχε πατέρα εθνοσύμβουλο, και εξ αγχιστείας συγγένεια με τον Γαρουφαλιά, ενώ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επίσης δεν καταγόταν από πολιτικό τζάκι αλλά ήταν πρώην πρωθυπουργός). Από την άποψη αυτή, σε μια Ελλάδα με αλληλοδιαδοχή Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη, έδωσε ένα πολύ καλοδεχούμενο δείγμα κοινωνικής ανόδου, ότι το παιδί ενός μικροεργολάβου, ένας απλός άνθρωπος από μια οικογένεια απλών  ανθρώπων, που δεν έβγαλε το Κολέγιο Αθηνών και το Γέιλ ή το Χάρβαρντ αλλά το πολυκλαδικό Αμπελοκήπων και το δημόσιο ΕΜΠ, κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός -και ίσως γι’ αυτό συνάντησε  τόση  έχθρα από τους νόμιμους ιδιοκτήτες της χώρας  και όσους σιτίζονται από το Πρυτανείο (όπως έγραψε φίλος στο Τουίτερ).

Και μόνο αυτό το παράδειγμα του Τσίπρα το θεωρώ τεράστια προσφορά στον τόπο, πέρα από τα οφθαλμοφανή της πρωθυπουργίας του: τις Πρέσπες και το ότι έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια κρατώντας την μέσα στην ΕΕ.

Και αυτό ισχύει πέρα από τα πολλά του λάθη -δικά του και του κόμματός  του- όσο και τα ελαττώματα ή τις ανεπάρκειες που έδειξε στη δεκαπενταετία της ηγεσίας του, από τα κακά αγγλικά του (όχι χειρότερα από τον μέσο όρο, πάντως, της γενιάς του) και τα φραστικά του λάθη στα ελληνικά έως το ότι μετέτρεψε το κόμμα σε προσωποκεντρικό και αρχηγικό, περνώντας από τις κακές του εμπνεύσεις στην επιλογή συμβούλων και στη στελέχωση των ψηφοδελτίων.

(Σε επίπεδο συμβολισμών, να προσθέσουμε πως ήταν επίσης ο πρώτος/μόνος πρωθυπουργός που ορκίστηκε με πολιτικό όρκο, που έχει συνάψει σύμφωνο και όχι γάμο και που δεν φόρεσε γραβάτα).

Θα κάνω εδώ μια παρένθεση για να προσθέσω ένα εκτενές απόσπασμα από μια χτεσινή ανάρτηση του φίλου Παντελή Μπάγκου, καθηγητή Βιοπληροφορικής  στο πανεπ.  Θεσσαλίας:

Είμαστε στο 1995 και συμμετέχω στο συνέδριο της ΕΦΕΕ μη γνωρίζοντας ότι θα είναι και το τελευταίο της, ως εκπρόσωπος της ΔΙΑ.ΣΤΑΣΗ (με το δεύτερο όνομα ΞΥ.ΣΤΟ. -από το ξυπνήστε στόκοι-να χρησιμοποιείται μόνο για τις προβοκατόρικες αφίσες μας) μιας ανεξάρτητης και κάπως απολιτίκ φοιτητικής παράταξης του Βιολογικού Τμήματος, στην οποία όμως κυριαρχούσαν οι αριστερές ρεφορμιστικές ρεβιζιονιστικές φωνές σαν τη δική μου. Παιδί από αριστερή οικογένεια, μεγάλωσα με τον Συνασπισμό της Αριστεράς τον οποίο ακολούθησα και μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ. Πάω λοιπόν στο συνέδριο σίγουρος ότι φυσικά δεν θα ψηφίσω ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, αλλά ούτε και ΕΑΑΚ ή ΠΚΣ (είπαμε, ήμασταν ρεφορμιστές). Εκεί, ακούω από κάποιους φίλους που ήξεραν πού βρισκόμουν πολιτικά, ότι «ένας δικός σας είναι τρομερός, τους έχει κάνει τους ΔΑΠιτες με τα κρεμμυδάκια», και εντέλει γνωρίζω έναν νεαρό από τον ΕΓΚΕΛΑΔΟ του ΕΜΠ και μετά από μια σύντομη συζήτηση, με πείθει χωρίς να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια. Στο τέλος μου δίνει και την διακήρυξη στην οποία αναγνωρίζω κάποια άλλα ιστορικά σχήματα όπως την ΑΡΕΝ του Μαθηματικού και τον ΦΑΝΤΟΜΑΣ του Φαρμακευτικού, και μου γράφει το τηλέφωνό του για μελλοντική επικοινωνία. Στις εκλογές τα ΕΡΑΣ πρέπει να είχαν βγει τότε 4η ή 5η δύναμη με κάπου 6-7%, όχι άσχημα για την εποχή που κυριαρχούσε η ΔΑΠ. Δεν θυμάμαι αν επικοινωνήσαμε ξανά, έτσι και αλλιώς η πολιτική μου καριέρα διακόπηκε λίγο αργότερα όταν πήρα πτυχίο και αποφάσισα να το ρίξω στο διάβασμα. Το όνομα το είχα ξεχάσει, αλλά το ξαναθυμήθηκα μια δεκαετία αργότερα όταν άκουσα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τοποθέτησε τον νεαρό γραμματέα της νεολαίας του ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων («ρε, κάπου τον ξέρω αυτόν»). Τα υπόλοιπα είναι ιστορία αλλά κάποια στιγμή πρέπει να γραφτεί με άλλους όρους.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ίσως ο μοναδικός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που δεν προερχόταν από πολιτικό τζάκι (ίσως ήταν και ο Σημίτης, αλλά ο πατέρας του ήταν περιφερειάρχης το 1944). Ήταν ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός και ο πρώτος και μοναδικός μέχρι στιγμής που έμοιαζε περισσότερο με κάποιον από εμάς, πήγε σε δημόσιο σχολείο, σε δημόσιο πανεπιστήμιο, δούλεψε σαν και εμάς, διασκέδαζε σαν και εμάς, είχε παρέες σαν τις δικές μας, μιλούσε, φερόταν και σκεφτόταν σαν και εμάς (τους απλούς ανθρώπους εννοώ, σε αντιδιαστολή με την ελίτ του Κολωνακίου, της Φιλοθέης και των κολεγίων). Κατά μία έννοια λοιπόν, όπως έγραψε ένας φίλος, ήταν όντως «εθνική εξαίρεση» και καλά έκανε. Ανέλαβε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε μια δύσκολη εποχή και τον οδήγησε για χρόνια σε μια περιπέτεια που τον έφερε στην κυβέρνηση αυτού του τόπου. Χαρισματικός ρήτορας, από τους καλύτερους που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες, ικανός να απαντήσει σε κάθε τι σε μια ζωντανή συζήτηση (σε αντίθεση με άλλους που εκτός κειμένου λένε όλο κοτσάνες). Με όλα όσα μπορεί να πει κανείς για το 2015, την ήττα και τον συμβιβασμό, για μένα η συνολική αποτίμηση της περιόδου είναι παραπάνω από θετική. Μια τίμια και χρηστή διακυβέρνηση, έλυσε μερικά μεγάλα προβλήματα του τόπου, άφησε γεμάτα ταμεία. Την ίδια στιγμή, είχε απέναντι του όλο το κατεστημένο των ΜΜΕ, τα κανάλια, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο. Οι οπαδοί της αστικής ευγένειας και του ορθού λόγου τον αποκαλούσαν Αλεκσι, Αλ6, Τσιπ-ρα και ένα σωρό άλλα υποτιμητικά. Οι δημοσιογράφοι όσο ήταν πρωθυπουργός τον αποκαλούσαν «ο κ. Τσίπρας» και τον διέκοπταν ακόμα και σε συνεντεύξεις (σε αντίθεση με άλλους οι οποίοι τους…υπαγορεύουν και τις ερωτήσεις, το έχει πιάσει και η κάμερα). Εφηύραν ένα σωρό φεικ νιουζ για να πλήξουν την δημόσια εικόνα του, πολλά από τα οποία έφτασαν και μέχρι τη Βουλή ενώ άλλα αναπαρήχθησαν και από τον ΓΓ του ΚΚΕ, ότι ήρθε στο ΕΜΠ με μετεγγραφή από την Βουλγαρία, ότι ο πατέρας του ήταν στέλεχος της χούντας, ότι απέκτησε με ύποπτο τρόπο «βίλα στο Σούνιο», ότι η γυναίκα του έγινε με φωτογραφική τροπολογία από δασκάλα (ή από ΕΔΙΠ, ανάλογα την εποχή) καθηγήτρια πανεπιστημίου, και πολλά ακόμα.

Αυτά λέει ο Παντελής. Εγώ πάντως ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα από την παραίτηση  του Τσίπρα. Ήμουν διχασμένος, αν έπρεπε ή όχι να γίνει, χωρίς να έχω ξεκάθαρη άποψη υπέρ της μίας ή της άλλης  λύσης και, θα το πω κι αυτό, χωρίς να βλέπω ρόδινα τα πράγματα είτε έτσι είτε αλλιώς -βέβαια, το ότι έβλεπα πόσο είχαν  σκυλιάσει διάφοροι στα κανάλια «μα,  επιτέλους, κι άλλη ήττα, δεν θα παραιτηθεί πια;» να με έκανε να κλίνω ενστικτωδώς υπέρ της παραμονής του.

Του αναγνωρίζω θάρρος και αξιοπρέπεια, αλλά δεν ξέρω αν τώρα το μέλλον θα είναι πιο εύκολο για τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και την υπόθεση των εργαζομένων. Μάλλον πιο δύσκολο θα είναι, αλλά δύσκολα ήταν έτσι κι αλλιώς.

Σε κάθε περίπτωση, κλείνει ένας κύκλος.

Αντίο, Αλέξη. Ή ίσως, στο επανιδείν.

Ο Ταξιδιώτης της Βροχής (1970) : κλασικό Γαλλικό θρίλερ με απολαυστικές ερμηνείες

Ο Ταξιδιώτης της Βροχής είναι αστυνομικό δράμα του 1970 σε σκηνοθεσία Ρενέ Κλεμάν* και σε μουσική του Φρανσίς Λε. 

Πρωταγωνιστούν ο Τσαρλς Μπρόνσον στο ρόλο του Χάρι Ντομπς και η Μαρλέν Ζομπέρ στο ρόλο της Μέλυ.

Ένας μυστηριώδης και γοητευτικός Αμερικάνος καταδιώκει μια νέα γυναίκα και την πιέζει να του ομολογήσει ένα φόνο, για τον οποίον όμως εκείνη δεν είναι ολοκληρωτικά υπεύθυνη, μια και έγινε μέσα σε ακραίες συνθήκες στο ίδιο της το σπίτι. 

Ο αμείλικτος αγώνας για την αποκάλυψη της αλήθειας θα φτάσει στα άκρα και η γυναίκα θα "περάσει από σαράντα κύματα" , για να μπορέσει να απαλλαγεί από έναν αντίπαλο που την "έχει στριμώξει για τα καλά στα σκοινιά"... 

Rider on the Rain - Wikipedia

Ρενέ Κλεμάν (1913-1996) - Βικιπαίδεια

Πανευρωπαϊκή Έρευνα =>Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα;Μόνο κατ΄όνομα!...

 

Ελευθερία του τύπου / «Χαστούκι» για την Ελλάδα η νέα ευρωπαϊκή έρευνα του ECPMF

EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Ελληνική Πηγή: avgi.gr

 

Παρακολουθήσεις, αγωγές SLAPP, μόνοπλευρη ενημέρωση υπέρ της κυβέρνησης είναι μερικές μόνο από τις αναφορές που περιλαμβάνονται στα συμπεράσματα της έρευνας

«Χαστούκι» για την Ελλάδα η νέα ευρωπαϊκή έρευνα του ECPMF για την ελευθερία του Τύπου στις χώρες της Ευρώπης. 

Για άλλη μια φορά η έρευνα αναδεικνύει τις δυσμενείς συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες δημοσιογράφοι καλούνται να ασκήσουν το επάγγελμά τους μέσα σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον όπως αυτό έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη: Παρακολουθήσεις, αγωγές SLAPP, μόνοπλευρη ενημέρωση υπέρ της κυβέρνησης και μείωση του πλουραρισμού είναι μερικές μόνο από τις αναφορές που περιλαμβάνονται στα συμπεράσματα της ευρωπαϊκής έρευνας.

«Ο πλουραλισμός των μέσων ενημέρωσης και η ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς κρίσης όπως απεικονίζεται για έναν ακόμη χρόνο στην τρέχουσα έκθεση. Φέτος, η ψηφιακή ασφάλεια των δημοσιογράφων σημείωσε δραματική επιδείνωση καθώς Έλληνες δημοσιογράφοι παρακολουθήθηκαν ψηφιακά με τη χρήση spyware Predator, σε ένα σκάνδαλο που ονομάστηκε ''Ελληνικό Γουότεργκεϊτ''» αναφέρει η έκθεση, ενώ κάνει αναφορά στις καταχρηστικές αγωγές που έχουν κατατεθεί εναντίον δημοσιογράφων, ακόμη και από τον πρώην γενικό γραμματέα του Έλληνα πρωθυπουργού:

«Επιπλέον διάφοροι ερευνητές-δημοσιογράφοι που εργάζονταν σε μικρά και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης έγιναν στόχοι καταχρηστικών αγωγών SLAPP, μερικές από τις οποίες υπέβαλε ο πρώην γενικός γραμματέας του Έλληνα πρωθυπουργού. Η καταγραφή των μέσων ενημέρωσης συνεχίστηκε προωθούν μια μονόπλευρη αφήγηση υπέρ της κυβέρνησης και αποκλείουν τις φωνές αντιπολίτευσης ή αντιφρονούντων. Διάφοροι δημοσιογράφοι επεσήμαναν ότι αντιμετωπίζουν αντίποινα από την κυβέρνηση της χώρας επειδή έκαναν ρεπορτάζ για ζητήματα που κρίνονται επιζήμια για τη φήμη της Ελλάδας.

Όσον αφορά τα θέματα διαφάνειας ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης, αν και έγιναν μερικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την επιβολή νέων νόμων, τους μένει να φανεί η αποτελεσματικότητα. Φέτος η ελληνική κυβέρνηση ξεκίνησε ένα νέο πρόγραμμα για την παροχή οικονομική στήριξη σε εθνικά, περιφερειακά και τοπικά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα».

Αίσθηση προκαλεί ο χάρτης της Ευρώπης που δείχνει την Ελλάδα «στο κόκκινο» σε ό,τι αφορά τον δείκτη της προστασίας και των προτύπων του δημοσιογραφικού επαγγέλματος

Σύμφωνα με την έκθεση, ο πλουραλισμός σημείωσε για άλλη μια φορά στην κατηγορία υψηλού κινδύνου, ενώ από τους 20 δείκτες της έκθεσης, οι 18 έφτασαν στην  κατηγορία του μεσαίου κινδύνου και 7 στην κατηγορία υψηλού κινδύνου.

Υπογραμμίζει επίσης πως οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τον πλουραλισμό και την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, δεν έγιναν σεβαστές στην πράξη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, «το δικαίωμα των δημοσιογράφων στην πληροφόρηση παραβιάστηκε πολλές φορές από πολλούς υπουργούς της κυβέρνησης, όταν 
σταμάτησαν τις διαπροσωπικές συνεντεύξεις Τύπου -λόγω της πανδημίας- επιλέγοντας ομιλίες και ανακοίνωσεις από την τηλεόραση, αντί να απαντούν απευθείας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

Επιπλέον, επισημαίνει ότι δημοσιογράφοι από ορισμένα ΜΜΕ εμποδίζονταν τακτικά από το να κάνουν ερωτήσεις στις συνεντεύξεις τύπου». 

Αναφορικά με το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης-ΕΣΡ συνέχισει να υπολειτουργεί,  γεγονός που επισημαίνεται επίσης από τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου 2022.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν τα ευρήματα που αφορούν την κατηγορία «δημοσιογραφικό επάγγελμα, πρότυπα και προστασία» καθώς ο δείκτης αυτός έχει την υψηλότερη βαθμολογία κινδύνου στο συγκεκριμένο τομέα (69%) καθώς «δημοσιογράφοι υποβλήθηκαν σε ψηφιακή παρακολούθηση, παρενόχληση, εκφοβισμό και σωματική επιθέσεις -κυρίως από αστυνομικές αρχές- λόγω του ερευνητικού τους έργου». 

Γενική κατάταξη και ποσοστά

Στη γενική κατάταξη των χωρών, το ECPMF θέτει την Ελλάδα στην  22η θέση ανάμεσα σε 32 χώρες, συγκεντρώνοντας ποσοστό συνολικού ρίσκου στο 61%. Στην πρώτη θέση της κατάταξης βρίσκεται η Γερμανία με ποσοστό ρίσκου 24%, ενώ στην τελευταία θέση βρίσκεται η Τουρκία με ποσοστό ρίσκου 79%. Στις θέσεις γύρω από την Ελλάδα βρίσκονται χώρες όπως η Κύπρος, η Σλοβενία, η Μάλτα και το Μαυροβούνιο.

Σύμφωνα με το ECPMF, οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι συνδέονται και πάλι με την κατάσταση της πλουραλισμού της αγοράς (70%) και της συμπερίληψης (67%). Η Θεμελιώδης Προστασία εμφανίζει τον ίδιο κίνδυνο με πέρυσι (52%) ενώ η Πολιτική Ανεξαρτησία είναι χαμηλότερη από πέρυσι (55%).

Μέτρα προστασίας και αντιμετώπισης

Σχετικά με την Προστασία των δημοσιογράφων ο οργανισμός προτείνει μεταξύ άλλων:

• Αποποινικοποίηση της δυσφήμισης.
• Εφαρμογή αποτελεσματικών πλαισίων Anti-SLAPP που θα μπορούσαν να αποτρέψουν αυθαίρετες και παράνομες απόπειρες ώστε να μην εμποδίζουν τα επικριτικά ρεπορτάζ
• Απαγόρευση χρήσης spyware εναντίον δημοσιογράφων.
• Για τον πλουραλισμό προτείνονται τα εξής μεταξύ άλλων:
• Βελτίωση της διαφάνειας της ιδιοκτησίας των μέσων, απαιτώντας πλήρη αποκάλυψη των στοιχείων ιδιοκτησίας για όλα τα ΜΜΕ
• Εξασφάλιση πρόσβασης του κοινού σε μητρώα ιδιοκτησίας
• Εισαγωγή νομοθεσίας που στοχεύει στην αποτροπή της υψηλής συγκέντρωσης ιδιοκτησίας στον τομέα των μέσων ενημέρωσης
• Ενίσχυση της βιωσιμότητας των μέσων ενημέρωσης υποστηρίζοντας τοπικά και οπτικοακουστικά μέσα και παρέχοντας περισσότερη χρηματοδότηση
• ευκαιρίες και οικονομική στήριξη σε ανεξάρτητους δημοσιογράφους και οργανισμούς μέσων ενημέρωσης.

Για την πολιτική Πολιτική Ανεξαρτησία προτείνεται:

Διασφάλιση της αυτονομίας και αμεροληψίας του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων με αλλαγή του τρόπου διορισμού του ΔΣ.

European Centre for Press and Media Freedom - European ...