Our Vines Have Tender Grapes /Τα αμπέλια μας έχουν τα καλύτερα σταφύλια (1945)

 Το Our Vines Have Tender Grapes (γνωστό και ως Τα αμπέλια μας έχουν τα καλύτερα σταφύλια, 1945) είναι μια αμερικανική δραματική ταινία της MGM σε σκηνοθεσία Roy Rowland, με σενάριο του Dalton Trumbo — μία από τις τελευταίες δουλειές του πριν ενταχθεί στη μαύρη λίστα του «Hollywood Ten» 
. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του George Victor Martin, η ταινία μεταφέρει τον θεατή στο αγροτικό Benson Corners του Wisconsin, μια μικρή κοινότητα Νορβηγών μεταναστών, και αφηγείται την καθημερινότητα της οικογένειας Jacobson μέσα από τα μάτια της 7χρονης Selma (Margaret O'Brien).

Η ταινία δεν ακολουθεί μια κλασική, γραμμική πλοκή με κεντρικό αντικρουόμενο. Αντίθετα, είναι μια σειρά από vignettes — στιγμιότυπα από τη ζωή μιας αγροτικής κοινότητας: ένας περιοδεύων τσίρκος, διαφωνίες για ένα ζευγάρι πατίνια, οι ανοιξιάτικες πλημμύρες, μια πυρκαγιά σε αχυρώνα 
. Αυτή η ελλειπτική δομή είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο ατού και το ρίσκο της ταινίας. Όπως σημειώνουν πολλοί κριτικοί, η έλλειψη συγκρούσεων για τουλάχιστον την πρώτη ώρα είναι μια τολμηρή αισθητική επιλογή που απαιτεί υπομονή από τον θεατή, αλλά ανταμείβει όποιον εγκατασταθεί στον ρυθμό της .


Ο Edward G. Robinson, σε μια πλήρη ανατροπή του σκληρού τύπου του γκάνγκστερ που τον καθιέρωσε, ενσαρκώνει τον Martinius Jacobson, έναν ταπεινό, στοργικό και σοφό Νορβηγό αγρότη. Η χημεία του με τη Margaret O'Brien είναι αυθεντική και συγκινητική — ένας πατέρας «αλάτι της γης» που διδάσκει με υπομονή και παράδειγμα .

Η 8χρονη (κατά τα γυρίσματα) Margaret O'Brien κουβαλά σχεδόν μόνη της το φορτίο της ταινίας. Είναι συγκλονιστικά φυσική μπροστά στην κάμερα, ικανή να μεταδώσει τόσο τη χαρά της παιδικής αθωότητας όσο και το βάθος των στιγμών θυσίας . Οι σκηνές της με τον ξάδελφό της Arnold (Jackie «Butch» Jenkins) αποπνέουν αυθεντικότητα — εκείνη την αγάπη-μίσος που μόνο ένα στενό συγγενικό παιδί μπορεί να εμπνεύσει.

Η Agnes Moorehead ως Bruna Jacobson προσφέρει μια σπάνια, ζεστή ερμηνεία, μακριά από τους συνήθως σκοτεινούς ρόλους που την καθιέρωσαν. Είναι η φωνή της πρακτικότητας απέναντι στα όνειρα του συζύγου της για έναν σύγχρονο αχυρώνα, αλλά πάντα με καλοσύνη.

Η ταινία είναι ένας ύμνος στην απλή, αγροτική ζωή, στην κοινοτικότητα και στις αξίες που — όπως υποστηρίζει — θεμελίωσαν την αμερικανική κοινωνία: αλληλεγγύη, τιμή, θυσία, σεβασμός στα πράγματα έναντι των υλικών αγαθών. Ταυτόχρονα, δεν είναι μια αφελής, ροζ ιστορία. Υπάρχουν σκληρές στιγμές: η κακοποίηση ενός παιδιού με μαθησιακές δυσκολίες, η αναγκαστική θανάτωση ζώων κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς, οι φυσικές καταστροφές που απειλούν την επιβίωση της κοινότητας. Αυτές οι σκηνές «κόβουν» τη ζάχαρη και προσδίδουν βάθος.
Η κλιμάκωση οδηγεί σε μια συγκινητική θυσία της Selma στο φινάλε — μια χειρονομία τόσο γενναιόδωρη που πολλοί κριτικοί τη θεωρούν απίθανη στην πραγματικότητα, αλλά συγκλονιστική στο συναισθηματικό της αντίκτυπο 

Η φωτογραφία του Robert Surtees αποδίδει με λυρισμό τις εποχιακές αλλαγές της αμερικανικής ενδοχώρας. Η μουσική του Bronislau Kaper, ενός Πολωνού συνθέτη που είχε διαφύγει από τη ναζιστική Ευρώπη, πλαισιώνει με ευαισθησία τις σκηνές 
.
Κριτική Αποδοχή και Εισπράξεις
Η ταινία σημείωσε εμπορική επιτυχία: σύμφωνα με τα αρχεία της MGM, απέφερε $2.770.000 στις ΗΠΑ και $1.426.000 στο εξωτερικό, με κέρδος $1.407.000 
. Ο κριτικός των New York Times, Thomas M. Pryor, την αποκάλεσε «beautifully made» και «eloquent and touchingly simple outpouring of the love in a little girl's heart».

Το Our Vines Have Tender Grapes είναι μια ταινία που διχάζει. Για ορισμένους, είναι ένα αριστούργημα αθωότητας και ζεστασιάς — «σαν τη μουσική του Ντεμπυσσύ». Για άλλους, είναι υπερβολικά saccharine (ζαχαρωτή), μια ιδεαλιστική αναπαράσταση μιας Αμερικής που «ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα».
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ναι, η ταινία είναι συναισθηματικά φορτισμένη και μερικές φορές παρακινδυνευμένα ιδεαλιστική. Ωστόσο, η ερμηνεία της O'Brien, η ανατροπή του Robinson και η ατμόσφαιρα της κοινότητας που στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις, δημιουργούν μια εμπειρία που — ειδικά στη σημερινή εποχή της κυνικότητας — λειτουργεί ως αντίδοτο. Είναι μια ταινία που απαιτεί υπομονή, αλλά αν αφεθείς στον ρυθμό της, σε «παρασύρει σιωπηλά» και σου υπενθυμίζει να εκτιμάς τις απλές χαρές της ζωής 
.

Our Vines Have Tender Grapes