Nobody Lives Forever (1946)

Το "Κανείς δεν ζει για πάντα" είναι μια αμερικανική αστυνομική ταινία νουάρ του 1946 σε σκηνοθεσία Τζιν Νεγκουλέσκο και βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γ. Ρ. Μπερνέτ. 

Πρωταγωνιστούν οι Τζον Γκάρφιλντ και Τζέραλντιν Φιτζέραλντ και οι Γουόλτερ Μπρέναν, Φέι Έμερσον, Τζορτζ Κουλούρις και Τζορτζ Τομπάιας. Wikipedia (Αγγλικά)

Ο Nick Blake (John Garfield), ένας γοητευτικός πρώην απατεώνας, απολύεται από στρατιωτικό νοσοκομείο της Νέας Υόρκης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιστρέφει στο σπίτι του για να ανακαλύψει ότι η φίλη του, η νυχτερινή τραγουδίστρια Toni, έχει ξοδέψει τα χρήματα που του κρατούσε. Αφού παίρνει πίσω τα λεφτά του με το έτσι θέλω, φεύγει για το Λος Άντζελες μαζί με τον πιστό του φίλο Al.
Εκεί συναντά τον παλιό του μέντορα στο έγκλημα, Pop Gruber (Walter Brennan), και τον Doc Ganson (George Coulouris). Οι δυο τους σχεδιάζουν ένα νέο κόλπο: ο Nick, ως γοητευτικός «Ρωμαίος», θα αποπλανήσει μια πλούσια χήρα, την Gladys Halvorsen (Geraldine Fitzgerald), για να της αποσπάσει την περιουσία μέσω μιας εικονικής εταιρείας ρυμουλκών.
Ο Nick συμφωνεί αρχικά, αλλά καθώς περνάει χρόνο με την Gladys, την ερωτεύεται πραγματικά. Αποφασίζει να αποχωρήσει από το κόλπο και της ομολογεί την αλήθεια. Η Gladys, παρά την αποκάλυψη, παραμένει ερωτευμένη μαζί του. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν η Toni εμφανίζεται από τη Νέα Υόρκη και ενημερώνει τον Doc ότι ο Nick σκοπεύει να παντρευτεί την Gladys — και τα εκατομμύρια της. Η συμμορία απάγει τη χήρα, οδηγώντας σε μια ανατρεπτική σύγκρουση σε ένα ομιχλώδες λιμάνι.

Αν και κατατάσσεται ως film noir, η ταινία είναι πιο «light» σε σύγκριση με τα σκοτεινότερα έργα του είδους. Συνδυάζει το έγκλημα με μια τρυφερή ιστορία αγάπης και λύτρωσης.
Ο Garfield είναι μαγνητικός ως ο αμφιταλαντευόμενος απατεώνας — πολλοί κριτικοί θεωρούν αυτόν τον ρόλο έναν από τους καλύτερους της καριέρας του. Η Fitzgerald λάμπει ως η αθώα, εμπιστευτική χήρα που «λιώνει» τον σκληρό ήρωα. Ο Walter Brennan προσθέτει συγκίνηση και πάθος, ενώ ο ελληνικής καταγωγής Coulouris είναι αξιομνημόνευτος ως ο ψυχωτικός κακός.
Ο Negulesco δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στη νυχτερινή σκοτεινιά του noir και τη λαμπρή ηλιοφάνεια της Καλιφόρνιας. Η τελική σκηνή στο ομιχλώδες λιμάνι με τα πετρελαιοπήγαδα θεωρείται κλασική.