Ποιο είναι το καλύτερα διασκευασμένο βιβλίο στο σινεμά τα τελευταία 50 χρόνια(;)
Από την Αλεξάνδρα Χαΐνη
oanagnostis.gr
Βιβλία, σινεμά και συνδυαστικές ψηφοφορίες. Ευκαιρία για ολίγη διασκέδαση. Χάρη στην πρωτοβουλία του λογοτεχνικού περιοδικού Literary Hub που πρότεινε στους αναγνώστες και στις αναγνώστριές του την ιδέα να ψηφίσουν για το καλύτερα διασκευασμένο για τον κινηματογράφο, βιβλίο της τελευταίας 50κονταετίας (1976-2026). Οι συντάκτες του ιδιότυπου αυτού διαγωνισμού, επέλεξαν αρχικά μια λίστα με 64 «αγαπημένες» τους διασκευές και καθημερινά, επί μια εβδομάδα, ζητούσαν από το κοινό να ψηφίσει. Η λίστα μειωνόταν σταδιακά, από το 64 στο 32, έπειτα στο 16, από εκεί στο 8, στο 4, στο 2 και στο 1.
Οι ταινίες χωρίστηκαν σε 4 κατηγορίες: Κωμωδία, Δράμα, ταινίες Δράσης/Θρίλερ, Επιστημονική Φαντασία/ταινίες Τρόμου. Οι επιλεγμένοι τίτλοι δε, παρουσιάστηκαν σε ζεύγη από τα οποία οι ψηφοφόροι καλούνταν να διαλέξουν. Τα ζεύγη δημιουργήθηκαν και πάλι με απόφαση της συντακτικής ομάδας του περιοδικού. Μην ρωτάτε γιατί, αυτό ήθελαν, αυτό έκαναν. Εξάλλου δεν πρόκειται για κάποια επιστημονική έρευνα, ωστόσο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά, με πολλά έξτρα στοιχεία για τις ταινίες, τα βιβλία, τους σκηνοθέτες και τους συγγραφείς, με παλαιότερα άρθρα και ρεπορτάζ, σχόλια για τις διάφορες θεματικές κλπ., καθώς και τις ανάλογες πίτες με βάση τις ψήφους που καταμετρήθηκαν.
«Μια πολύ καλή διασκευή μπορεί να αποζημιώσει ένα μέτριο μυθιστόρημα, να το παρουσιάσει κάτω από ένα νέο πρίσμα ή να αναδείξει ένα διαφορετικό στοιχείο του», γράφουν οι συντάκτες του LitHub. Κάποιες ταινίες μάλιστα, συνεχίζουν, μπορεί να είναι καλύτερες από το βιβλίο, άλλες πάλι, να μην βλέπονται. Το κοινό αποφασίζει – κι ας μην συμφωνούμε απόλυτα μαζί του.
Εδώ θα παρουσιάσουμε τις 16 ταινίες -και τα αντίστοιχα βιβλία- της λίστας που προκρίθηκαν κατά την τρίτη ημέρα της ψηφοφορίας. Σημειώνεται ότι τα περισσότερα από τα βιβλία έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά. Τα ελάχιστα που δεν έχουν, είναι γραμμένα με τον αρχικό τους τίτλο, στα αγγλικά.
Στο τέλος βέβαια, θα σας αποκαλύψουμε τον νικητή. Υπομονή.
*
Πριγκίπισσες και Shakespeare
Στο πρώτο ζεύγος, η ταινία «Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας» (The Princess Bride, 1987) του πρόσφατα αδικοχαμένου Αμερικανού σκηνοθέτη Rob Reiner και το «Πολύ Κακό για το Τίποτα» (Much Ado About Nothing, 1993) του Βρετανού Kenneth Branagh. Η πρώτη βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα και σεναριογράφου William Goldman (1931-2018), ο οποίος άφησε πίσω του 16 μυθιστορήματα (και αρκετά σενάρια). Ένα εξ αυτών και το «The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure» (1973), ένα ρομαντικό μυθιστόρημα με πολλά κωμικά στοιχεία. Η ταινία θεωρείται cult σήμερα και μια από τις καλύτερες της κατηγορίας της καθώς συνδυάζει το μεταμοντέρνο με το σλάπστικ, παρά τις αρχικά απογοητευτικές εισπράξεις του στο box office. Όσο για το «Πολύ Κακό για το Τίποτα», βασίζεται προφανώς στην περίφημη κωμωδία παρεξηγήσεων με φόντο τη Σικελία του 17ου αιώνα, του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα, ποιητή και ηθοποιού William Shakespeare (1564-1616). Οι διασκευές των έργων του Shakespeare είναι ατελείωτες, αλλά η συγκεκριμένη του Branagh είναι μία από τις πιο επιτυχημένες, με ένα εξαίσιο καστ που φαίνεται να το διασκεδάζει.
Muppets και Jane Austen
Ακολουθεί το μιούζικαλ «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (The Muppet Christmas Carol, 1992) του Brian Henson, διασκευή της νουβέλας του Charles Dickens «Μία Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (1843). Με τη μόνη διαφορά ότι εδώ πρωταγωνιστούν τα Muppets. Το βιβλίο του Dickens με τον μονόχνοτο θείο Σκρουτζ, λέγεται ότι άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τα Χριστούγεννα, και φαίνεται ότι το ίδιο κάνει και η ταινία (ειδικά αν είστε λάτρεις του Michael Caine – και της Miss Piggy, φυσικά). Δίπλα στον Dickens η Βρετανίδα συγγραφέας Jane Austen (1775-1817) και η «Έμμα» (1815), διασκευασμένη στην κωμωδία Clueless (1995) -που μεταφράστηκε στα ελληνικά ως «Το Κορίτσι του Μπέβερλι Χιλς» -, της Αμερικανίδας συγγραφέως, παραγωγού και σκηνοθέτριας Amy Heckerling, για τα έργα και τις ημέρες της δεκαπεντάχρονης μαθήτριας Σερ. Η ταινία θεωρείται ως η καλύτερη διασκευή του μυθιστορήματος της Austen – εύχομαι μόνη η μεταφορά στο Μπέβερλι Χιλς των ’90s, με τα κάμπριο και τα κινητά τηλέφωνα, να γέννησε και νέους αναγνώστες της Austen.
Ishiguro και Σκορσέζε
Το επόμενο ζεύγος περιλαμβάνει δυο ταινίες που αγαπάω πολύ: «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας» (1993) σε σκηνοθεσία James Ivory και «Τα Χρόνια της Αθωότητας» (1993) του Martin Scorsese. Το πρώτο βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ιαπωνικής καταγωγής συγγραφέα και μετέπειτα κατόχου Νόμπελ Λογοτεχνίας (2017) Kazuo Ishiguro (1954), που μετά τα πέντε του χρόνια έζησε στην Αγγλία. Το βιβλίο, που αναφέρεται στη ζωή ενός Άγγλου μπάτλερ, απέσπασε πολλές θετικές κριτικές και κέρδισε μεταξύ άλλων το βραβείο Booker. Αν και δύσκολα θα φανταζόταν κανείς τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη, ο Ivory -και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Anthony Hopkins και Emma Thompson- δίνει μια χαμηλών τόνων, ιδιαίτερη και όμορφη ταινία. Όσο για «Τα Χρόνια της Αθωότητας» (1920), έφεραν στην Αμερικανίδα συγγραφέα και σχεδιάστρια Edith Wharton (1862-1937) το βραβείο Pulitzer το 1921. Μια μοναδική ιστορία για τον έρωτα και το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο πάθος και το καθήκον, η οποία αποδόθηκε με εξαιρετική ευαισθησία από τον Martin Scorsese, με αποτέλεσμα η ταινία να χαρακτηρίζεται ως ο «θεματικός σκελετός για το υπόλοιπο έργο του».
Coppola και Malcolm X
Ποιο είναι το καλύτερα διασκευασμένο βιβλίο στο σινεμά τα τελευταία πενήντα χρόνια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου