Μέρες και νύχτες στην Αβάνα
Πώς είναι να βυθίζονται οι πόλεις στο σκοτάδι, χωρίς ηλεκτρικό, για δεκαεπτά ώρες την ημέρα; Πώς είναι να πεθαίνουν ασθενείς σε νοσοκομεία γιατί δεν υπάρχει ρεύμα στη μηχανική υποστήριξη; Πώς είναι να καταδικάζονται παιδιά με καρκίνο που μπορούν να σωθούν, επειδή δεν επιτρέπεται να φτάσουν φάρμακα στη χώρα;
Στην Αβάνα κυκλοφορούν με κεριά το βράδυ και μαγειρεύουν στη γειτονιά που έρχεται ηλεκτρικό ό,τι και όσα περισσότερα μπορούν, για να ταΐσουν και τις γύρω γειτονιές που δεν στάθηκαν εξίσου τυχερές. Τα πασίγνωστα –εμβληματικά σχεδόν– αυτοκίνητα της εποχής του Μπατίστα αλλά και τα ταξί, τα λεωφορεία μένουν ακινητοποιημένα. Δεκαετίες αμερικανικού εμπάργκο έχουν κάνει τους Κουβανούς πρωταθλητές της πατέντας, υπάρχουν όμως κι αυτά που δεν αντικαθίστανται: τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα.
Η γη καλλιεργείται χωρίς μηχανήματα πια. Σκάβουν, φυτεύουν, μαζεύουν με τα χέρια. Αγρότες ,παιδιά του σχολείου, φοιτητές. Μόνο που δύσκολα φτάνουν τα αγαθά στις αγορές, χωρίς τη δυνατότητα μετακίνησης. Επιστροφή στην πολυτέλεια του ποδήλατου.
Ωστόσο, οι Κουβανοί επιμένουν. Κουρασμένοι, αγχωμένοι, ανήσυχοι για την επόμενη μέρα, αλλά επίμονοι, περήφανοι και αποφασιστικοί. Δεν είναι ήρωες, όπως ανέξοδα φαντασιώνονται οι δυτικοί παρατηρητές. Αρνούνται να εκχωρήσουν το δικαίωμα τους να αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή τους και το μέλλον της χώρας τους.
«Η Κούβα δεν είναι μόνη» κι αυτό δεν είναι –μόνο– σύνθημα. Η πρωτοβουλία 100 κουβανών καλλιτεχνών να διακινηθεί ένα κείμενο συμπαράστασης, απέφερε εντυπωσιακό αριθμό υπογραφών από τη διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα. Εκατοντάδες πρωτοβουλίες συντονίστηκαν (ανάμεσα τους και το March to Gaza), προκειμένου να μαζευτούν φάρμακα, χρήματα, να αγοραστεί ανθρωπιστική βοήθεια, ηλιακά πάνελ, ποδήλατα, να φορτωθούν και να ταξιδέψουν μέσα σε βαλίτσες, σε κασόνια και σε κοντέινερς, παρά τα πανάκριβα μεταφορικά.
Πριν λίγες μέρες, στις 21 Μαρτίου, το πλοίο από το Μεξικό κατέπλευσε κουβαλώντας 30 τόνους, το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας. Νωρίτερα είχαν αρχίσει να φτάνουν οι άνθρωποι. Ακτιβιστές και ακτιβίστριες, μέλη κοινοβουλίων, ευρωβουλευτές, ηγετικές φυσιογνωμίες όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν και ο βέλγος ευρωβουλευτής Μαρκ Μποτενγκά, άνθρωποι νεότεροι και μεγαλύτεροι, συντονισμένο στο Nuestra America Convoy.
Εξακόσιοι τριάντα αλληλέγγυοι από 33 χώρες έκαναν το δύσκολο ταξίδι, συνοδεύοντας αγαθά αξίας 45.000 ευρώ. Ανάμεσα τους, Έλληνες, όπως ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, που παρέδωσαν στο ογκολογικό νοσοκομείο της Αβάνας 200 κιλά φαρμακευτικό υλικό και 15.000 ευρώ για ηλιακά πάνελ.
Μαζί και ο καρπός του καλέσματος αλληλεγγύης του δήμου Χαλανδρίου. Κόσμος απ’ όλη τη χώρα ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό και η δημοτική αρχή συνέλεξε, συσκεύασε, συνόδεψε και παρέδωσε στον Ελληνοκουβανικό Σύνδεσμο Φιλίας Καλαμάτας «Venceremos» 9 παλέτες φάρμακα, όπως και laptops για το Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα, ανταποκρινόμενη στην έκκληση του καθηγητή Τάκη Πολίτη που διδάσκει εκεί.
Στην Αβάνα, το Σαντιάγο, τη Σάντα Κλάρα, παντού στο «Νησί της Επανάστασης», γηγενείς και ξένοι αλληλέγγυοι ξεχύνονται στους δρόμους με πανό, σημαίες, συνθήματα και πλατιά χαμόγελα, κόντρα στις τόσες δυσκολίες. Η συντροφική ζεστασιά από μακριά φέρνει νέες δυνάμεις.
«Πάνω απ’ όλα, να είστε πάντα ικανοί να αισθάνεστε στο βάθος σας κάθε αδικία που διαπράττεται εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Είναι η πιο όμορφη ιδιότητα που έχει ο επαναστάτης», έλεγε ο Τσε.
Ίσως γι’ αυτό η Αβάνα, χωρίς ηλεκτρικό, φωτίζεται και φωτίζει περισσότερο από τη φωτορύπανση του Λευκού και των λοιπών συμμαχικών του οίκων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου