Μεγάλοι Έλληνες Δημιουργοί

Τέτσης, Παναγιώτης, 1925-

Ο Παναγιώτης Τέτσης είναι σπουδαίος ζωγράφος, ακαδημαϊκός, πολύπειρος δάσκαλος στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Γεννήθηκε το 1925 στην Ύδρα όπου πέρασε τα παιδικά και πρώτα εφηβικά χρόνια του. Το 1937 μετακομίζει στον Πειραιά και το 1940 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Γερμανό ζωγράφο και χαράκτη Κ. Φρισλάντερ ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζει και τους δασκάλους του τον Δ. Πικιώνη και τον Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Το 1943 σπουδάζει ζωγραφική στο προπαρασκευαστικό τμήμα της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας δίπλα στους Δ. Μπισκίνη και τον Π. Μαθιόπουλο. Ακολουθεί η εισαγωγή του στα εργαστήρια της Σχολής κοντά στον Κ. Παρθένη απ’ όπου και αποφοίτησε το 1949. Μέλος της ομάδας Αρμός Α και αργότερα της Αρμός Β, το 1951 διορίστηκε επιμελητής στην έδρα του ελεύθερου σχεδίου με καθηγητή τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Από το 1953 έως το 1956 ο Τέτσης μεταβαίνει στο Παρίσι με υποτροφία του ΙΚΥ. Εκεί, στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (EcoleSuperieuredesBeauxArts) πήρε μαθήματα τοιχογραφίας – φρέσκο στο εργαστήριο DucosdelaHaile και χαρακτικής eau-forte(χαλκογραφία) από τον E.J.Goerg. Φοίτησε επίσης, στο παράρτημα του Παρισιού της ιταλικής Σχολής Ψηφιδωτών της Ραβέννας To 1969 με τρίμηνη υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης μελέτησε την ιταλική τέχνη στα μουσεία και το 1972 μια χορηγία του ιδρύματος Ford επικεντρώνετε ολοκληρωτικά στην ζωγραφική και στην χαρακτική. Ο ίδιος δήλωνε : «Δεν θα ‘πρεπε η χαρακτική να θεωρηθεί ανεξάρτητα από την προηγούμενη ζωγραφική εργασία μου, είναι κομμάτι της ή συνέχεια της αλλάζει μόνον το μέσον…και από αυτό το μέσον θέλησα να αντλήσω ζωγραφικές δυνατότητες που προσφέρονται αγνοώντας τη γραφική αντίληψη της παλαιάς παράδοσης» με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζει ο Τέτσης ο χαρακτικό του έργο, μιλώντας στον κατάλογο ς πρώτης του έκθεσης χαρακτικής ο 1958 την αίθουσα Αρμός. .Η δεκαετία του πενήντα είναι η περίοδος ωρίμανσης του Τέτση καθώς και η εποχή που τα αφηρημένα κινήματα έχουν αρχίσει να επηρεάζουν τους νέους καλλιτέχνες στην Ελλάδα και συμπίπτουν με το τέλος μιας δεκαετίας πολέμων και διχασμών. Στην μετεμφυλιακή περίοδο  απόρριψη της παράδοσης και η ρήξη με ότι έχει προηγηθεί γίνεται η νέα σημαία. Η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών γίνεται το σύμβολο του ακαδημαϊσμού και του κονφορμισμού και οι εικαστικοί αυτή της γενιάς μεταναστεύουν στα μεγάλα κέντρα ων καλλιτεχνικών επαναστάσεων στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο Τέτσης όμως, δεν ακολουθεί αυτό το ρεύμα της εποχής και επιμένει σε μια ζωγραφική του βλέμματος. Ζωγραφίζει ό,τι γνωρίζει φτιάχνει μια ζωγραφική της υπαίθρου , αληθινά χρωματική, με δυνατές αρμονίες που αποδίδουν πειστικά τη φύση του ελληνικού φωτός. Επιστρέφει κάθε καλοκαίρι στη νησιωτική ύπαιθρο, εκεί που έχει θεμελιώσει την αδιάκοπη και μοναδική σχέση του με το θέμα του. Επιμένει να την καλλιεργεί αποφεύγοντας την παγίδα της επανάληψης, με στοχαστική αναπαράσταση και με ανανέωση της χρωματικής του παλέτας. Συνεχίζει όμως, εκτός από καλλιτέχνης να είναι και ακαδημαϊκός έτσι από το 1958 έως το 1976 διδάσκει στο Ελεύθερο Σπουδαστήριο Καλών Τεχνών ενώ παράλληλα έως το 1962 διδάσκει ελεύθερο σχέδιο στην Σχολή Σχεδιαστών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου. Στην καλλιτεχνική του και πάλι πορεία το 1958 το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης των εκλέγει ανάμεσα από Έλληνες υποψηφίους για το διεθνές βραβείο του Μουσείου Γκουγκενχάιμ όπου και εκτίθεται το έργο του. Ακολουθεί (1962) το Βραβείο Κριτικών για το έργο «Το Ναυπηγείο», ενώ το 1970 ορίζεται εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Μπιενάλε Βενετίας. Λόγω των ειδικών πολιτικών συνθηκών απορρίπτει την συμμετοχή. Το 1976 ο Τέτσης εκλέγετε καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στο Γ΄ εργαστήριο ζωγραφικής όπου διδάσκει έως το 1991. Το 1989 η σύγκλητος τον εκλέγει πρύτανη του ιδρύματος και το 1993 ξεκινάει η καριέρα του ως ακαδημαϊκού. Από την αρχή της καριέρας του έως σήμερα έχει κάνει 60 ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις, σε πινακοθήκες και σε ιδιωτικές αίθουσες τέχνης. Μεγάλες αναδρομικές εκθέσεις του έχουν γίνει την Κύπρο, τη Φλωρεντία, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο, στην Ύδρα. Έχει λάβει μέρος σε διεθνείς εκθέσεις ως εκπρόσωπος της Ελλάδας. Έχει παρουσιάσει έργα του σε 90 ατομικές και σε πάρα πολλές θεματικές – ομαδικές εκθέσεις. Για το έργο του έχουν εκδοθεί 4 μονογραφίες και ένα βιβλίο με κείμενα του για την τέχνη. Ο ίδιος μετέφρασε και προλόγισε ο βιβλίο του Ιταλού ζωγράφου ου 14ου αιώνα Τσενίνο Τσενίνι «Πραγματεία περί ζωγραφικής», σημαντικό για τις τεχνικές της σχολή του Τζότο. Ο Γιάννης Βαμβακάς σε συνεργασία με την ιστορικό τέχνης Λίμπερτη Πολύζου σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ «Παναγιώτης Τέτσης: Παίζοντας με τα χρώματα» που είναι αφιερωμένο στο πορτρέτο του ζωγράφου και ακαδημαϊκού αποδίδοντας τα χαρακτηριστικά αυτού του αληθινού, καταξιωμένου καλλιτέχνη, αλλά και ενός αυθεντικού ανθρώπου με πηγαία, καθημερινή λαλιά. Στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ παρουσιάζετε ο τρόπος με τον οποίο παίζει κανείς με τα χρώματα, πως η τρέλα της δημιουργία μετασχηματίζει τη φαινομενική εικόνα/ αλήθεια της ζωής, τη μονοτονία του αναλφάβητου ματιού, σε μοναδική συμφωνία χρωμάτων πάνω σε καμβά. Η επόμενη έκθεση του Τέτση είναι προγραμματισμένη για τον Ιανουάριο του 2015. ΤΟΜΕΑΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΟΕ ΣΟΦΙΑ ΜΑΓΟΥΛΙΩΤΗ

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2010) Φαρμακείον Ευάγγελου Ραφαλιά, Εκδόσεις Καστανιώτη (2001) Χωρίς τηλεόραση, Εκδόσεις Καστανιώτη (1995) Το θράσος του καλλιτέχνη να γράφει, Εκδόσεις Καστανιώτη Συμμετοχή σε συλλογικά έργα (2013) Ημερολόγιο: Παιδιά του κόσμου, Εκδόσεις Γκοβόστη (2013) Κύπρος: νησί του πάθους και των μαρτυρίων, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (2011) Τιμή στον Γιάννη Μόραλη, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου (2010) Γιάννης Τσαρούχης, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (2010) Διάλογοι με 12+1 εικαστικούς, Ποντοπόρεια Εκδοτική (2009) Εσωστρέφεια, Ακρίτας (2009) Το μοναστήρι και το Εκκλησιαστικό Μουσείο Ύδρας, Μίλητος [κείμενα, επιμέλεια] (2008) Λόγος για την Ύδρα, Εκδόσεις Καστανιώτη [κείμενα, ζωγραφική] (2008) Ύδρα, Μίλητος (2007) Vassos Kapandais, Άγρα (2007) Βάσος Καπάνταης, Άγρα (2007) Μαρτυρίες φοιτητικών χρόνων, Futura (2007) Παναγιώτης Τέτσης, Ελληνικά Γράμματα [κείμενα, ζωγραφική] (2006) Πάμπλο Πικάσσο, Εκδόσεις Καστανιώτη (2003) Τα παιδικά μου χρόνια, Εκδόσεις Καστανιώτη (2002) Για τον Πάρι Πρέκα, Ευθύνη (1998) Προσωπογραφία του Ν. Χατζηκυριάκου - Γκίκα, Ευθύνη (1991) Δομίνικος Θεοτοκόπουλος Κρης εποίει, Ευθύνη   Λοιποί τίτλοι (2012) Παναγιώτης Τέτσης, Μίλητος [ζωγραφική] (2011) Η αθέατη πλευρά, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου [ζωγραφική] (2011) Συλλογικό έργο, Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη, Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη [ζωγραφική] (2009) Τέτσης 2010, Μίλητος [ζωγραφική] (2008) Μεντζαφού - Πολύζου, Όλγα, Greek Painters from the Collection of the National Bank of Greece, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος [ζωγραφική] (2008) Μεντζαφού - Πολύζου, Όλγα, Έλληνες ζωγράφοι από τη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος [ζωγραφική] (2008) Ανώνυμος, Θάλασσα: Εικόνες της Ελλάδας, Μέλισσα [ζωγραφική] (2008) Νέα αποκτήματα - Παραστατική τέχνη από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης, Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (Δ.Ε.Π.Α.Π.) [ζωγραφική] (2007) Συλλογικό έργο, Γενέθλιος τόπος, Alpha Trust [ζωγραφική] (2007) Συλλογικό έργο, Εικαστικό πανόραμα στην Ελλάδα 2007, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης [ζωγραφική] (2007) Συλλογικό έργο, Ελληνική ζωγραφική, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου [ζωγραφική] (2007) Συλλογικό έργο, Η τέχνη στην πρώτη σελίδα, Athens Voice [έργα] (2007) Συλλογικό έργο, Όψεις της μορφής. Σημάνσεις του τοπίου, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων [ζωγραφική] (2007) Ταξιδεύοντας με το πλοίο της ελληνικής ζωγραφικής, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου [ζωγραφική] (2007) Καββαθάς, Διονύσης, Τόπος: Αρχαιολογία του βλέμματος, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης [έργα] (2006) Θησαυροί της Εθνικής Πινακοθήκης, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου [ζωγραφική] (2006) Π. Τέτσης, Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή [ζωγραφική] (2006) Χατζή, Γιολάντα, Παναγιώτης Τέτσης, Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή [ζωγραφική] (2005) Συλλογή Γιώργου Κωστόπουλου, Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών Βούρου - Ευταξία [ζωγραφική] (2002) Ύδρα, Ιστορικό Αρχείο - Μουσείο Ύδρας [ζωγραφική] (1997) 20 Χρόνια Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση, Πινακοθήκη της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης [ζωγραφική]