Ωραίο το αρχείο σου, κύριε εισαγγελέα…
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ/EUROKINISSI
Γίνεται ένας (νεοπροαχθείς…) εισαγγελέας να τα κάνει όλα αυτά; Δεν γίνεται. Ακόμα κι αν δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση για την προαγωγή του, δεν αντέχει να σηκώσει τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό και το αρχείο δεν είναι μεν απόδοση δικαιοσύνης (κουκούλωμα είναι), αλλά είναι, κατά τον ποιητή, «μια κάποια λύσις»…
Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (μόλις ένα μήνα μετά το διορισμό του από την κυβέρνηση…) απέρριψε τρία αιτήματα για ανάσυρση του σκανδάλου των υποκλοπών από το αρχείο. Ένα από τα αιτήματα ήταν του παρακολουθηθέντος (άγνωστο γιατί…) πρώην πρωθυπουργού Α. Σαμαρά.
Η απόφαση προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις όλου του πολιτικού κόσμου. Όμως, εμείς πιστεύουμε ότι, παρά τις αντιδράσεις, ο εισαγγελέας έχει δίκιο. Κι επειδή αυτή η άποψη φαίνεται προκλητική, ιδού η αιτιολόγησή της.
Αν ο εισαγγελέας έβγαζε αντίθετη απόφαση, δηλαδή αν ανέσυρε την απόφαση από το αρχείο, έπρεπε αμέσως να κάνει την εξής ενέργειες:
Πρώτον, να καλέσει όλους τους επικεφαλής της ΕΥΠ την επίμαχη περίοδο και να τους πει ορθά κοφτά: «Γιατί παρακολουθούσατε υπουργούς, στρατηγούς, τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, δημοσιογράφους και τόσους άλλους; Ποιο το αποτέλεσμα τη παρακολούθησης; Διαπιστώθηκαν κίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια; Και από ποιους; Προσέξτε, τι θα απαντήσετε, γιατί θα σας ασκήσω ποινική δίωξη».
Δεύτερον, να καλέσει τον εποπτεύοντα την ΕΥΠ, τότε γραμματέα του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη και να του πει: «Ελέγξατε, ως είχατε υποχρέωση, τους λόγους και το περιεχόμενο των παρακολουθήσεων; Και ποιο αποτέλεσμα είχαν; Ποιον ενημερώσατε γι’ αυτό;». Και, ταυτόχρονα, να του θέσει και το παράλληλο ερώτημα: «Ποια ήταν η σφαίρα που φάγατε, όπως είπατε στη συνέντευξή σας;». Σε αυτόν δεν θα χρειαζόταν να πει τίποτα για τις ποινικές συνέπειες, διότι τις γνωρίζει πολύ καλά.
Τρίτον, να καλέσει τον ιδιοκτήτη της αλλοδαπής εταιρείας που πούλησε στην Ελλάδα το παράνομο λογισμικό και να του πει: «Πού το δώσατε και πόσο κόστισε;». Και να τον προειδοποιήσει ότι τα χρόνια που «έφαγε» από το Πλημμελειοδικείο ήταν «χάδι» μπροστά στα ισόβια που τον περιμένουν, αν του αποδώσει κατηγορία για συνέργεια σε κατασκοπία σε βάρος ξένης χώρας.
Τέταρτο και σημαντικότερο, να καλέσει τον πρωθυπουργό και να του πει: «Έχετε υπό την εποπτεία σας την ΕΥΠ. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζατε, όπως είπατε, τις παρακολουθήσεις, έχετε αντικειμενική ευθύνη. Και θα διερευνήσουμε αν έχετε και άλλη για το παράνομο λογισμικό».
Αν, λοιπόν, ο εισαγγελέας δεν έβαζε την υπόθεση στο αρχείο, έπρεπε να κάνει όσα προαναφέραμε. Και η πολιτική ζωή να γίνει μπάχαλο. Οι ιδιώτες (διοικητές της ΕΥΠ, ιδιοκτήτης του Predator κ.α) να παραπεμφθούν σε δίκη και, ταυτόχρονα, η Βουλή να ενεργοποιήσει το περιβόητο άρθρο 86 για παραπομπή των πολιτικών στο Ειδικό Δικαστήριο.
Γίνεται ένας (νεοπροαχθείς…) εισαγγελέας να τα κάνει όλα αυτά; Δεν γίνεται. Ακόμα κι αν δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση για την προαγωγή του, δεν αντέχει να σηκώσει τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό και το αρχείο δεν είναι μεν απόδοση δικαιοσύνης (κουκούλωμα είναι), αλλά είναι , κατά τον ποιητή, «μια κάποια λύσις»…
ΥΓ: Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα η πολιτική ζωή ταλανιζόταν από το «σκάνδαλο της Mayo», μια λιβεριανής offshore εταιρείας, μέσω της οποία είχε χρηματοδοτηθεί το ένα από τα δύο τότε μεγάλα κόμματα. Την υπόθεση ερεύνησε ένας πολύ γνωστός εισαγγελέας, ο οποίος αργότερα χρημάτισε και υπουργός*. Ήμουνα μεταξύ των μαρτύρων που είχε καλέσει, επειδή τότε γράφαμε για την υπόθεση στην «Ελευθεροτυπία». Μόλις τελείωσε η κατάθεση, είπε στη γραμματέα να βγει από το γραφείο και κουβεντιάσαμε λίγο πολιτικά. Τον ρώτησα τι θα κάνει με την υπόθεση και μου είπε ανενδοίαστα: «Θα τη βάλω στο αρχείο»! Και όταν αντέτεινα «μα, είναι καραμπινάτο σκάνδαλο», μου απάντησε αφοπλιστικά: «Τσακώνονται δυο βουβάλια (τα δύο μεγάλα κόμματα) και θες να την πληρώσει ο βάτραχος, δηλαδή εγώ;». Μετά από λίγες μέρες ανακοίνωσε ότι την έβαλε στο αρχείο.
Κάπως έτσι απονέμεται η δικαιοσύνη. Με τις υγείες μας…
________________
ΣΧΟΛΙΟ
Το σκάνδαλο της Υπόθεσης Mayo αφορούσε τις αποκαλύψεις για τη λιβεριανή offshore εταιρεία Mayo Investments Corporation, μέσω της οποίας καταγγέλθηκε ότι διακινήθηκε πολιτικό χρήμα και χρηματοδοτήσεις προς τη Νέα Δημοκρατία.
Ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, ως Εισαγγελέας Πρωτοδικών τότε, ανέλαβε τη διενέργεια της προκαταρκτικής εξέτασης για την υπόθεση. Το καλοκαίρι του 2002 πρότεινε και έθεσε την υπόθεση στο αρχείο, κρίνοντας ότι δεν στοιχειοθετούνταν τα καταγγελλόμενα αδικήματα.
Σημειώστε την μετέπειτα πορεία του Παπαγγελόπουλου: διετέλεσε Διοικητής της ΕΥΠ (2009) και μετέπειτα εισήλθε στην πολιτική, αναλαμβάνοντας υπηρεσιακός Υπουργός Δικαιοσύνης (2015) και στη συνέχεια Αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης (αρμόδιος για θέματα ...διαφθοράς!) στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (2015–2019).
Τελικά, κάθισε στο σκαμνί του Ειδικού Δικαστηρίου από τη Νέα Δημοκρατία , για υπερβάλλοντα ζήλο όταν "έσκασε" στην Αμερική το Σκάνδαλο Novartis, το οποίο ήταν πραγματικό , όπως παραδέχθηκε η ίδια η εταιρεία, αλλά κουκουλώθηκε αργότερα πολύ μεθοδικά από τη Νέα Δημοκρατία και η εταιρεία ποτέ δεν πλήρωσε χρήματα στην Ελλάδα , όπως έκανε στις ΗΠΑ (350 εκατομμύρια δολάρια!). Αντίθετα, την πλήρωσαν οι Μάρτυρες Δημοσίου Συμφέροντος, που αποκάλυψαν τα πάντα στους...Αμερικανούς!
Η κωμικοτραγική συνέχεια : Ο Παπαγγελόπουλος κρίθηκε ένοχος(!) (κατά πλειοψηφία) για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος σε δύο περιπτώσεις, οι οποίες αφορούσαν πιέσεις προς τους εισαγγελικούς λειτουργούς Ελένη Ράικου και Παναγιώτη Αθανασίου.
Το δικαστήριο του αναγνώρισε κατά πλειοψηφία τα ελαφρυντικά του σύννομου βίου και της μεταγενέστερης καλής συμπεριφοράς, γεγονός που κατέστησε υποχρεωτική την επιβολή χρηματικής ποινής αντί για ποινή φυλάκισης.
Οπότε μπορούμε να πούμε ότι στην περίπτωση του ατυχή εισαγγελέα-βατράχου Παπαγγελόπουλου , σε σχέση με την αρχική στάση του απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, ισχύει το πασίγνωστο λαϊκό απόφθεγμα «Κανείς δεν είναι πιο αχάριστος από αυτόν που ευεργετήθηκε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου