Δευτέρα, Μαρτίου 01, 2010

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΠΡΙΝ ΑΠ΄ ΤΑ 37 ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ


ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ

Επτά τριηκόντεσσιν επέρχονται λυκάβαντες,
ήδη μοι βιότου σχιζόμεναι σελίδες΄
ήδη και λευκαί με κατασπείρουσιν έθειραι,
Ξανθίππη, συνετοί άγγελοι ηλικίης.
αλλ' έτι μοι ψαλμός τε λάλος κώμοί τε μέλονται,
και πυρ απλήστω τύφετ' ενί κραδίη.
αυτήν αλλά τάχιστα κορωνίδα γράψατε , Μούσαι,
ταύτην ημετέρης, δεσπότιδες, μανίης.

Παλατινή Ανθολογία, 11.41.
***
Μια ανάσα πριν απ' τα τριαντα εφτά μου χρόνια,
κι άρχισαν να σχίζονται οι σελίδες της ζωής μου.
Άφθονες είναι οι άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου, Ξανθίππη,
απεσταλμένοι της φρόνιμης ηλικίας.
Όμως ακόμα με νοιάζουν ο ήχος των μουσικών οργάνων
και τα γλεντοκόπια , ενώ η φωτιά καλά κρατεί στην άπληστη καρδιά μου.
Στην τρέλα μου αυτή βάλτε ένα γρήγορο τέλος, κραταιές μου Μούσες.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

xaxaxa!

όντως μερικες φορές αντί της ελπίδας το τελευταίο πράγμα που πεθαίνει είναι η απληστία !

Μαργαρίτα Λυπιρίδου (εικαστικός) : σε διαρκή αναζήτηση του ρυθμού στη σιωπή και τη ρευστότητα της ζωής

  «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μπορώ να κάνω επάγγελμα από το πάθος μου για το χρώμα και τη ζωγραφική.»  Η Μαργαρίτα Λυπιρίδου είναι μια...