ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

[...................]

Τι θέλει ο λαός αυτός ο αποβλακωμένος,
που μασκαράς ξεκάλτσωτος εβγήκε στο σεργιάνι,
κι εδώ κι εκείθε πηλαλά (= τρέχει) καταμουντζουρωμένος;
Δεν θέλει τίποτα, καλό μουντζούρωμα τού φθάνει,
μουντζούρα για τη μούρη του και άλλο δεν γυρεύει,
ο ίδιος μασκαρεύεται αντί να μασκαρεύει.

Ποτέ τους Κυβερνήτας του δεν θέλει να πειράξει,
κι αν κάποτε με τ΄όνομα του κλέφτη τους στολίζει,
όμως ως κάτω χαιρετά του κλέφτη το αμάξι,
και με τα δυο του γόνατα εμπρός του γονατίζει,
έπειτα ο κυρίαρχος έχει κι αυτή τη χάρη,
να τρέμει για τη φυλακή, να φεύγει το στυλιάρι.

Μπορεί να μουντζουρώνεται με τηγανιού μουντζούρα,
να γίνεται και γάδαρος, να σέρνεται, να σέρνει,
αλλ΄όχι να φορεί ποτέ και άρχοντος φιγούρα (=μάσκα),
δεν αγαπά να δέρνεται, δεν αγαπά να δέρνει.
Αφού αφήνει φανερά καθένας να τον κλέβει,
τι θα κερδίσει τάχατε και αν τους μασκαρεύει;

Για δέτε τι ξεκάλτσωτοι, για δέτε τι μουντζούρα,
για δέτε κι έναν απ΄εδώ με μια κοντή βελάδα (=φράκο),
για δέτε κι άλλον απ΄εκεί με ψεύτικη καμπούρα...
Μπορεί κανείς να η γελά σε τόση εξυπνάδα;
Γελά ο τάδε κύριος κι η δείνα η κυρία,
μα ξεκαρδίζομαι κι εγώ από την...αηδία.

Souris (= Γεώργιος Σουρής)
Περιοδικόν "Μη Χάνεσαι", τχ. 250. Αθήνα 1882.