Τα παντοπαθή αίσχεα της κούρης

ΣΤΑΤΥΛΛΙΟΣ ΦΛΑΚΚΟΣ
[αγνώστων στοιχείων, μάλλον Ρωμαίος, πιθ. 1 αι. π.Χ.]

εις εταίραν τινά

Αργύρεον νυχίων με συνίστορα πιστόν ερώτων
ου πιστήι λύχνον Φλάκκος έδωκε Νάπηι,
ης παρά νυν λεχέεσι μαραίνομ' ο της επιόρκου
παντοπαθή κούρης αίσχεα δερκόμενος,
Φλάκκε, σε δ' άγρυπνον χαλεπαί τείρουσι μέριμναι΄
άμφω δ' αλλήλων άνδιχα καιόμεθα.

Παλατινή Ανθολογία, 4.

***
σε κάποια εταίρα

Είμαι το ασημένιο λυχνάρι που έδωσε ο Φλάκκος στην άπιστη Νάπη
ως πιστό μάρτυρα των νυχτερινών ερώτων.
Τώρα μαραίνομαι δίπλα στο κρεβάτι της βλέποντας
τα ακατανόμαστα αίσχη της επίορκης κόρης.
Αχ Φλάκκε, ξάγρυπνο σε λιώνουν οι βαριές σκοτούρες'
ξέχωρα ο ένας από τον άλλο καιγόμαστε κι οι δυο μας.