| Μετανάστης στη Γη | |
Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος Μουσική: Χριστοδουλόπουλος Γιάννης Ερμηνευτές: Πασπαλά Έλλη Άννα του Μετρό κάνεις τον πόνο δουλειά Κρατάς στην αγκαλιά Δύο χρονών μωρό. Στέκεσαι πάντα βουβή Γκρίζα σκιά στα σκαλιά Πλάι σου κοιμούνται σκυλιά. Άνθρωποι βιαστικοί ρίχνουν μια χούφτα ψιλά Κι ύστερα προσπερνούν Δε ρίχνουνε ματιά. Ούτε γυρνούν να σε δουν Το βλέμμα να μη μπλεχτεί. Κι όμως μια σκέψη πνιχτή τους λέει: Μην το ξεχνάς, είσαι από μας Το ίδιο άστρο μας οδηγεί Μην το ξεχνάς, ζεις σαν εμάς Με την ίδια πληγή. Μη μας ξεχνάς, είσαι από μας Το ίδιο άστρο μας οδηγεί. Μη μας ξεχνάς, ζεις σαν εμάς: Μετανάστης στη γη. |
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη ρωμαϊκή ιστορία για να αναγνωρίσει (στον Τραμπ) τα χαρακτηριστικά του Καλιγούλα: την απόλυτη αυθαιρεσία μιας εξουσίας που δεν περιορίζεται από τον νόμο, τον ακραίο ναρκισσισμό και την αυτοπροβολή, τη διεφθαρμένη επιδειξιομανία και την αλλοπρόσαλλη φύση της ισχύος, την ταπείνωση των αντιπάλων, την προσωπολατρία. Όλα αυτά μου θυμίζουν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. ”…Φραντσέσκα Αλμπανέζε
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου