Ο καλύτερος Όλιβερ Τουίστ όλων των εποχών

«Η μεγάλη στιγμή, όμως, για τον Όλιβερ Τουίστ έρχεται το 1948. Λίγα χρόνια μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο διακεκριμένος Βρετανός σκηνοθέτης David Lean, (1908-1991),

Ντέιβιντ Λην - Βικιπαίδεια

δυο χρόνια μετά τις αξιοπρόσεκτες ντικενσιανές πάλι Μεγάλες Προσδοκίες ( Great Expectations, 1946) και σχεδόν είκοσι (20) χρόνια πριν μας χαρίσει τα Λώρενς της Αραβίας ( Lawrence of Arabia, 1962 )και Δρ Ζιβάγκο {Dr. Zhivago, 1965), δημιουργεί την κλασική πλέον εκδοχή του μυθιστορήματος.

 Έχοντας στο πλευρό του τον Stanley Haynes στη σεναριακή προσαρμογή αλλά και ηθοποιούς, όπως τους Sir Alec Guiness (Φαγκίν)

Άλεκ Γκίνες - Βικιπαίδεια

, Robert Newton (Μπιλ Σάικς), Kay Walsh (Νάνσυ) και John Howard Davies (Όλιβερ), o Lean «έφτιαξε» μια, κατά γενική ομολογία ταινία κλασική, τόσο για τον Βρετανικό, όσο και για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, επίσης υποδειγματική ως ένα βαθμό για τη μεταφορά του Ντίκενς στον κινηματογράφο
Η σημασία της προκείμενης εκδοχής μας οδήγησε στην περαιτέρω ανάλυση της σεναριακής και κινηματογραφικής προσέγγισης του όλου έργου σε κοινωνιολογικό κι αισθητικό επίπεδο.
Αξίζει να σημειώσουμε το γεγονός ότι η εκδοχή του Lean προκάλεσε πληθώρα θετικών σχολίων μα και αντιδράσεων λόγω της αντισημιτικής -κατά πολλούς- προσέγγισης του Φαγκίν. Μάλιστα, το 1951. οπότε και προβλήθηκε η ταινία στις Η.Π.Α. κόπηκαν σκηνές του Sir Alec Guiness.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ στο Ισραήλ η ταινία απαγορεύτηκε λόγω αντισημιτικής προσέγγισης του Φαγκίν, στην Αίγυπτο έγινε το ίδιο, αλλά για λόγους υπέρμετρα θετικής και «συμπαθητικής» παρουσίασης του Εβραίου.
Μόλις το 1970 η ταινία προβλήθηκε χωρίς περικοπές. περικοπές. Η ταινία Oliver Twist είναι δράμα παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη ο ίδιος ο Λιν σε συνεργασία με το Στάνλεϊ Χέινς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Άλεκ Γκίνες στο ρόλο του Φέιγκιν, Ρόμπερτ Νιούτον στο ρόλο του Μπιλ Σάικς, Κέι Γουολς στο ρόλο της Νανσι, Άντονι Νιούλι στο ρόλο του Ντοντζ και ο Τζον Χάουαρντ Ντέιβις στο ρόλο του Όλιβερ»

 Πηγή

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΘ. ΣΤΑΜΟΣ 

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ 

ΘΕΜΑ: ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΙΚΕΝΣ: ΠΟΛΥΤΡΟΠΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ «ΚΕΙΜΕΝΟΥ»

Διαβάστε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία ,σε PDF,:  Όλιβερ Τουίστ του Καρόλου Ντίκενς - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Κινηματογραφο-θεραπεία: Πώς μια κινηματογραφική ταινία δρα θεραπευτικά

Κυριακή Φωτιάδου  

Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Πηγή: psychologynow.gr

Ο κινηματογράφος είναι μια μορφή ψυχ-αγωγίας και στα χέρια ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου θεραπευτή μπορεί να αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο θεραπευτικό εργαλείο που ενισχύει κι επισπεύδει τη θεραπευτική αλλαγή.

---

Έχετε σκεφτεί πως ο κινηματογράφος θα μπορούσε να λειτουργήσει θεραπευτικά; Ο κινηματογράφος αποτελεί μια μορφή ψυχαγωγίας που έχει αποδειχθεί ότι παράλληλα μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τον ψυχισμό μας.
Ο Gary Solomon ήταν ο πρώτος που μίλησε για την «κινηματογραφοθεραπεία» και το 1995 εξέδωσε το βιβλίο του «The motion picture prescription: Watch this movie and call me in the morning»  στο οποίο προτείνει τη «συνταγογράφηση» ταινιών  για την αντιμετώπιση διαφόρων ψυχολογικών προβλημάτων! Αλλά ας δούμε λίγο πώς μπορεί μια κινηματογραφική ταινία να λειτουργήσει θεραπευτικά.
Καταρχάς, μία ταινία επιδρά στο ασυνείδητο του ανθρώπου. Τα σύμβολα και οι μεταφορές, που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης «συνομιλούν» με το ασυνείδητό μας, το οποίο επίσης εκφράζεται μέσω συμβόλων (π.χ. όνειρα). Το ασυνείδητο μεταφράζει τα αλληγορικά μηνύματα που λαμβάνει χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό σε εμάς. Για παράδειγμα, πόσες φορές σας έχει τύχει μετά την παρακολούθηση μιας ταινίας να αισθάνεστε ένα συναισθηματικό βάρος ή μια απροσδιόριστη χαρά; Το βίωμα αυτό που αισθανόμαστε κατά την διάρκεια ή μετά την παρακολούθηση της ταινίας δεν μπορούμε πάντα να το εξηγήσουμε λογικά. Δημιουργεί μια σειρά από ασυνείδητους συνειρμούς και συναισθήματα, τα οποία πολλές φορές δεν έχουμε επίγνωση.
Επιπλέον, οι ταινίες βασίζονται στο μύθο. Σύμφωνα με τη θεωρία του Jung, οι μύθοι που έχουν δημιουργηθεί ανά τους αιώνες είναι αποτέλεσμα του συλλογικού ασυνειδήτου. Όλοι οι άνθρωποι απλά και μόνο επειδή είμαστε άνθρωποι κουβαλάμε ασυνείδητα όλη την ιστορία του ανθρώπου. Τα παραμύθια, οι μύθοι, τα λογοτεχνικά έργα, οι ταινίες αντλούν υλικό από αυτήν την πανανθρώπινη κληρονομιά κι έτσι,η ιστορία κάθε ήρωα μιλάει κατά κάποιον τρόπο για τον καθένα από μας. Μέσα από τις ταινίες μπορεί κανείς, λοιπόν, να δει χαρακτήρες που βιώνουν εσωτερικές συγκρούσεις, παρόμοιες με αυτές που περνάει κι ο ίδιος. Ο θεατής μέσω της ταύτισής του με τους ήρωες μπορεί να βιώσει έντονα συναισθήματα, ακόμη κι όσα καταπιέζει στην καθημερινότητά του. Έτσι, μέσω της συγκίνησης, του κλάματος ή του γέλιου μπορεί να αισθανθεί συναισθηματική κάθαρση.
Ακόμη, οι ταινίες επιδρούν πάνω σε πολλαπλά επίπεδα. Σύμφωνα με τον Gardner, διαθέτουμε πάνω από ένα είδος νοημοσύνης: τη μουσική, τη γλωσσική, την κιναισθητική, την οπτική, τη λογική, την ενδοπροσωπική και τη διαπροσωπική. Ο κινηματογράφος με τα μέσα που διαθέτει (αφήγηση, διάλογοι, εικόνες, χρώματα, σύμβολα, κίνηση, μουσική) μπορεί και απευθύνεται σε όλες αυτές τις νοημοσύνες, πράγμα το οποίο συμβάλλει στη συνολική μας πολύπλευρη ανάπτυξη.
Μέσω της κινηματογραφοθεραπείας, ο θεραπευόμενος μπορεί πιο εύκολα να μιλήσει για ζητήματα προσωπικά και δύσκολα. Όταν παρακολουθεί μια ταινία δε νιώθει την απειλή που θα ένιωθε αν καλούταν να μιλήσει από μόνος του για αυτά. Μέσω της παρατήρησης της δράσης των ηρώων, διατηρεί μια απόσταση από τη ζωή του, αλλά σκέφτεται για αυτήν συμβολικά. Παρατηρώντας τους , είναι πιθανό να μάθει μέσα από τη συμπεριφορά τους, τα λάθη τους, τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες. Καθώς σκέφτεται πάνω στα συμβάντα της ταινίας, καλείται να προβληματιστεί για τη δική του ταυτότητα, τις δικές του αξίες κι επιλογές.Παράλληλα, μαθαίνει να καλλιεργεί μια στάση παρατηρητή απέναντι σε όσα του συμβαίνουν.
Κλείνοντας, ο κινηματογράφος είναι μια μορφή ψυχ-αγωγίας και στα χέρια ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου θεραπευτή μπορεί να αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο θεραπευτικό εργαλείο που ενισχύει κι επισπεύδει τη θεραπευτική αλλαγή.

---

Ενδεικτική βιβλιογραφία

• Campbell, J. (2001). Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα. Ο ρόλος του ήρωα στην παγκόσμια μυθολογία [μτφρ. Θεόδωρος Σιαφαρίκας]. Αθήνα: Ιάμβλιχος
• Gardner, H., (1983), Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences, New York: Basic Books.
• Μπακιρτζόγλου, Σ., (2014), Η συνάντηση του Freud με τον κινηματογράφο, Ανακτήθηκε από: http://www.epekeina.gr/a_files/2014/FreudCinema.pdf στις 15/12/2018
• Solomon, G. (1995). The motion picture prescription: Watch this movie and call me in the morning. Santa Rosa, CA: Aslan Publishing.
• Winkler, M.  (2012, Δεκέμβριος). Τικάνειτονήρωα; [Αρχείο βίντεο]. Ανακτήθηκε από: https://www.ted.com/talks/matthew_winkler_what_makes_a_hero?language=el&fbclid=IwAR1fqK2h55Nn0LlZhzXZuKAjuPspQWPJa93hn83KC631uxN0Jw2xmw0oRxA στις 15/12/2018
• Wolz, B., (2005), E-Motion Picture Magic: A Movie Lover's Guide to Healing and Transformation, , Centennial, CΟ: Glenbridge

__________________________________________________

Ο XAVER VARNUS ΠΑΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΟΚΑΤΑ ΚΑΙ ΦΟΥΓΚΑ ΤΟΥ ΜΠΑΧ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ IN THE BERLINER DOM

Από τον Νίκο στον Μανώλη, πάντα όμορφο

Γεια σου χαρά σου Βενετιά



Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης



Γεια σου χαρά σου Βενετιά

πήρα τους δρόμους του νοτιά

κι απ' το κατάρτι το ψηλό

τον άνεμο παρακαλώ.



Φύσα αεράκι φύσα με

μη χαμηλώνεις ίσαμε

να δω γαλάζια εκκλησιά

Τσιρίγο και Μονεμβασιά.



Γεια σου χαρά σου Βενετιά

βγήκα σε θάλασσα πλατιά

και τραγουδώ στην κουπαστή

σ' όλο τον κόσμο ν' ακουστεί.



Φύσα αεράκι φύσα με

μη χαμηλώνεις ίσαμε

να δω στην Κρήτη μια κορφή

που έχω μανούλα κι αδελφή.

Το συνεχές δράμα των ΑΜΕΑ από τους Έλληνες γαϊδαροοδηγούς

Ξέσπασμα πατέρα παιδιού με αναπηρία για μια βόλτα – «Γολγοθά»

Πηγή: thetimes.gr

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ώρες η ανάρτηση ενός πατέρα παιδιού με αναπηρία, ο οποίος περιγράφει πώς μια απλή βόλτα στη Γλυφάδα με το γιο του  κατέληξε σε «γολγοθά», εξαιτίας της αναισθησίας ενός οδηγού.
Οι ντροπιαστικές εικόνες που ανήρτησε στο facebook με αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε θέσεις ή σε διαβάσεις πρόσβασης των ΑμεΑ, προκάλεσαν την οργή των χρηστών
Αν και η ανάρτηση περιγράφει σκηνές που δυστυχώς βλέπουμε να εκτυλίσσονται καθημερινά γύρω μας, δεν παύει να σοκάρει το πόσο απαίδευτη παραμένει η κοινότητα των οδηγών στην Ελλάδα σχετικά με βασικά ζητήματα αγωγής στους δρόμους.
Όπως θα διαβάσετε στην παρακάτω ανάρτηση, ο πατέρας αποφάσισε να πάει με τον γιο του, που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι, μια βόλτα για να πιουν έναν καφέ στην Γλυφάδα.
Αφού αντιμετώπισαν αρχικά δυσκολία στο παρκάρισμα καθώς στις ειδικές θέσεις για ΑΜΕΑ είχε παρκάρει άλλο αμάξι, χωρίς την ειδική κάρτα, τελικά αναγκάστηκαν να περιμένουν επί 45 λεπτά μέχρι ο οδηγός ενός αυτοκινήτου που είχε μπλοκάρει μια διάβαση να μετακινήσει το όχημά του για να περάσει το παιδί με το αναπηρικό του αμαξίδιο.
Διαβάστε την ανάρτηση του πατέρα:

Ακολουθεί "σεντονάκι" αλλά δεν γίνεται αλλιώς ακόμα και τέτοιες μέρες.
Σήμερα πήρα τον Δημήτρη, τον Σπύρο τον γιο μου αλλά και τον ανιψιό μου τον Σπύρο να πάμε Γλυφάδα για βόλτα και μεσημεριανό. Φτάσαμε στον Αγ. Κωνσταντίνο και βλέπω δεξιά την μια από τις δύο θέσεις πάρκινγκ ΑμΕΑ ελεύθερη οπότε στρίβω και κατευθύνομαι εκεί. Μπροστά μου κόκκινο Nissan με ζευγάρι ηλικιωμένων ψάχνουν πάρκινγκ και φυσικά μπαίνουν στην θέση ΑμΕΑ χωρίς δεύτερη σκέψη. Σταματάω από πίσω κατεβαίνω και...

Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτηση του πατέρα

Ω κήριος πρώεδρος έχι καλώ γούστο

efsyn.gr
29.12.2018

Συντάκτης: 

Απόστολος Λυκεσάς
 

Λογόκριναν τον Μποστ εν έτει 2018; Τον… «σφάξανε» όπως έσφαξε τα παιδιά της η Μήδεια; Δεν είναι φάρσα, παίγνιο, ένα από τα πολλά του αείμνηστου αγαπητού σκιτσογράφου και συγγραφέα, δεν είναι τρολάρισμα. Αλλά σίγουρα ο Μποστ θα το διασκέδαζε με την ψυχή του. Και είναι ο μόνος που θα δικαιούνταν να το διασκεδάσει διότι σε εμάς δεν χαρίζεται αυτή η πολυτέλεια.
Η «Μήδεια» του Μποστ θεωρήθηκε «κακογουστιά»(!) από τον πρόεδρο και το Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και κατέβηκε -αφού πρώτα ανέβηκε για δύο παραστάσεις οι οποίες ήταν sold out- διότι οι Βεροιώτες -άκουσον άκουσον- αγόραζαν εισιτήρια και για την… τρίτη. Λίγο ακόμη δηλαδή και θα ζητούσαν και… τέταρτη παράσταση.
Αυτά ο πρόεδρος και το Δ.Σ. δεν μπορούσαν να τα επιτρέψουν, γι’ αυτό και κατέφυγαν σε… προληπτική προστασία του κοινού.
Λες και το είχε μυριστεί πάντως ο Μποστ όταν έβαζε τη Μήδεια να απευθύνεται στον Ευριπίδη: «Μα σοβαρά απέρριψαν αυτό το κείμενό σας/ που δείχνει τόσην άνεσιν στον χειρισμόν της γλώσσας;…» Και απαντά ο ποιητής: «Ετσι αρχίζει η Τροφός στο έργο που έχω γράψει/ και θέλει η Επιτροπή τώρα να μου το θάψει».
Το έργο ανέβηκε για δύο παραστάσεις το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου, από την ομάδα «Εκφραση Β» (ενήλικες ερασιτέχνες ηθοποιοί) του τμήματος Υποδομής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αποστολίδη. Οι θεατές των δύο παραστάσεων λένε τα καλύτερα λόγια. Γι’ αυτό ανακοινώνεται ότι θα πραγματοποιηθεί και τρίτη παράσταση στις 17 Δεκεμβρίου.
Αρχίζει προπώληση εισιτηρίων, αλλά διακόπτεται αιφνιδιαστικά και ανακοινώνεται ότι η παράσταση δεν θα συνεχιστεί, με την αιτιολογία πως «κάποιοι ρόλοι δεν ταιριάζουν με το ύφος του ΔΗΠΕΘΕ».
Οι φήμες στη Βέροια οργιάζουν για τους λόγους και τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτή την απόφαση και το ζήτημα φτάνει στο δημοτικό συμβούλιο. Εκεί ο επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας, Νίκος Μπέκης, κάνει λόγο για λογοκρισία, τονίζοντας ότι «δεν τιμούν την πόλη τέτοιες παρεμβάσεις».
Ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ, Νίκος Μαυροκεφαλίδης, απαντά στην ίδια συνεδρίαση, διαβάζοντας το καταστατικό του ΔΗΠΕΘΕ και λέγοντας τα εξής: «Ηταν μια ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. κι εσείς φαντασιώνεστε παρασκήνια. Το sold out της παράστασης ήταν λόγω προπώλησης. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, η παράσταση δεν ήταν καλό θέατρο. Το κορυφαίο γεγονός στη “Μήδεια” είναι μια παιδοκτονία. Στη συγκεκριμένη παράσταση ο άξονας αυτός πήγε ανεπίτρεπτα αλλού. Γίναμε θεατές μιας κακογουστιάς και παίρνω ακέραια την ευθύνη της επιλογής...».
Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με τον κ. Μπέκη, ο οποίος δηλώνει χαρακτηριστικά: «Ε, μα είναι προφανώς αυστηρή λογοκρισία, προφανώς υπέκυψαν σε έξωθεν πιέσεις κι όλο αυτό το σκηνικό δεν ταιριάζει στο ήθος του ΔΗΠΕΘΕ, μου θυμίζει όσα συνέβησαν τη δεκαετία του ’80 με την “Αυτοκρατορία των αισθήσεων” του Ναγκίσα Οσίμα, ταινία που είχε κατέβει στη Βέροια και είχαμε καταδικαστεί σε 16 μήνες φυλάκιση όταν γράψαμε σε έντυπο που εκδίδαμε τότε για… “Αυτοκρατορία της λογοκρισίας” - αθωωθήκαμε βέβαια στο Εφετείο».
Σε κείμενο που δόθηκε στη δημοσιότητα και φέρει την υπογραφή όλων των μελών της ομάδας «Εκφραση Β» με τίτλο «Θέατρο ακούω και θέατρο δεν βλέπω...», τονίζεται ότι η απόφαση του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ είναι «σοκαριστική και ακατανόητη, που εμάς, ως ερασιτέχνες ηθοποιούς και λάτρεις του θεάτρου και της ελευθερίας της έκφρασης, μας θλίβει και μας θίγει ανεπανόρθωτα, γιατί πιστεύαμε ότι τέτοια φαινόμενα λογοκρισίας έχουν εκλείψει στις μέρες μας».
Οι συντελεστές αναρωτιούνται «με ποια, λοιπόν, ακριβώς διαδικασία το Δ.Σ. "ομόφωνα" αποφασίζει για την αισθητική μιας παράστασης; Και, αφού η αισθητική του θίχτηκε τόσο, γιατί επέτρεψε να γίνει δεύτερη παράσταση και, επιπλέον, ανακοίνωσε το εκ νέου ανέβασμά της σε νέα ημερομηνία; Ποιος επιθυμεί να είναι ο ρόλος που το θέατρο πρέπει να επιτελεί στην πόλη μας εν έτει 2018; Πώς και γιατί λογοκρίνεται ένα γνωστό, πολυπαιγμένο και, ανεξάρτητα από υποκειμενικές απόψεις, κοινωνικοπολιτικά ευαισθητοποιημένο έργο ενός κατά γενική ομολογία σπουδαίου Ελληνα συγγραφέα; Σε τι συμβάλλει η φίμωση μιας θεατρικής ομάδας, καθώς πέρα από το έργο λογοκρίνονται έμμεσα και όσοι θεατές και Μέσα το έκριναν απολύτως θετικά;».

Ο διάλογος

Οι ηθοποιοί της ομάδας δηλώνουν πως η απόφαση του προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ είναι «σοκαριστική και ακατανόητη, που εμάς ως ερασιτέχνες ηθοποιούς και λάτρεις του θεάτρου και της ελευθερίας της έκφρασης, μας θλίβει και μας θίγει ανεπανόρθωτα» |

Η ομάδα καταθέτει με πολλή σεμνότητα τον πόνο της, λέγοντας ότι «ως μέλη αυτής της ομάδας που χρόνια τώρα προσπαθούμε για το καλύτερο, αφιερώνοντας τον προσωπικό μας χρόνο και μεράκι, επειδή πιστεύουμε στη μαγεία και στη δύναμη του θεάτρου, ελπίζουμε πως οι θεατές και συμπολίτες μας, που κατά καιρούς μάς έχουν δει στο σανίδι, κατανοούν τη στάση μας και σέβονται την απόφασή μας να προβληματιστούμε στο θέμα αυτό».
Καταλήγουν δε πως πιστεύοντας «ακράδαντα σε ένα θέατρο ελεύθερο, ζωντανό, δημιουργικό, και προπαντός κοινωνικά παλλόμενο», ελπίζουν ότι «η αντίδρασή μας αυτή θα αποτελέσει το εφαλτήριο για έναν γόνιμο προβληματισμό».
Παρακάμψαμε ένα πλήθος αρνητικών σχολίων για τον πρόεδρο και το Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ που δημοσιεύτηκαν σε τοπικά μέσα από ανθρώπους που διαμαρτύρονταν και απευθυνθήκαμε στον κ. Μαυροκεφαλίδη προκειμένου να ζητήσουμε τις θέσεις του, οι οποίες θα αποτελούσαν και διευκρινίσεις για την απόφαση να κατέβει η παράσταση.
Το ύφος του ήταν τέτοιο που δεν αξίζει καν να περιγραφεί. Παραθέτουμε τον... διάλογο για να βγάλουν όλοι -και ο δήμαρχος- τα δικά τους συμπεράσματα:
● «Υπάρχει ένα ζήτημα στη Βέροια, μια ένταση...»
«Ζητάτε να απολογηθώ για τίποτα; θέλετε κάτι συγκεκριμένο; περνάτε κατευθείαν στο θέμα χωρίς να κρατάτε ούτε τα προσχήματα [;], λοιπόν ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε, γράψτε ό,τι νομίζετε, όπως το αντιλαμβάνεστε, κάντε κι εσείς το δικό σας bulling [!], εμένα δεν με     έβρεξε ο ουρανός ούτε είμαι χθεσινός, ένα νομικό πρόσωπο, μια οντότητα πολιτισμού δεν αποφασίζει με ντιρεκτίβες και με εκβιασμούς [!] των τοπικών κηνσόρων της τέχνης, τίποτα άλλο, ευχαριστώ, γεια σας».
Αντιχαιρετούμε: Γεια σου και σένα, πρόεδρε

Για το 'Αρθρο 16

'Αρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

MEPOΣ ΔEYTEPO - Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Tο Kράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.
Eιδικός νόμος ορίζει όσα αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη συμμετοχή των σπουδαστών σ' αυτούς.
6. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Tο υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει. Tα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων.
Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν μπορούν να παυθούν προτού λήξει σύμφωνα με το νόμο ο χρόνος υπηρεσίας τους παρά μόνο με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 88 παράγραφος 4 και ύστερα από απόφαση συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, όπως νόμος ορίζει.
Nόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων  εωσότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος μέσα στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους.
7. H επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Kράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από το νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές.
8. Nόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Kράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ' αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους.
H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.
9. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.
Tο Kράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Nόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.

 

Για το άρθρο 16 (ξανά)

Συντάκτης:  Γιώργος Γιαννουλόπουλος

efsyn.gr

---

Η Ν.Δ., εκτός από την οικονομία, το Μακεδονικό και την εκκλησία, αποφάσισε να ανοίξει μέτωπο με την κυβέρνηση και στο θέμα της ανώτατης παιδείας εξαγγέλλοντας την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει ότι στην Ελλάδα οι σπουδές στα πανεπιστήμια παρέχονται δωρεάν και μόνο από το κράτος. Ηταν αναμενόμενο μέσα σε ένα κλίμα αυξανόμενης απαξίωσης του δημόσιου από τη Ν.Δ. και τη δεδηλωμένη στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος πεποίθηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι στη Γη της Επαγγελίας μόνο ο ιδιωτικός τομέας θα μας οδηγήσει.
Μερικές φορές οι σημαντικές πολιτικές επιλογές μπορούν να συμπυκνωθούν και να διατυπωθούν ως απλές, εύληπτες παραβολές, για να θυμηθούμε την Καινή Διαθήκη. Για τους φιλελεύθερους λοιπόν –και δεν εννοώ τους πολιτικά φιλελεύθερους, αλλά όσους πιστεύουν ότι το ζητούμενο είναι ο ανταγωνισμός μέσα στο πλαίσιο μιας απορρυθμισμένης αγοράς– η εν λόγω παραβολή έχει ως εξής: ας φανταστούμε έναν αγώνα δρόμου όπου όλοι ξεκινούν από το ίδιο σημείο και ένας κόβει το νήμα.
Δηλαδή υποχρεωτικά κάποιος κερδίζει και οι υπόλοιποι χάνουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη ζωή. Ο νικητής είναι πιο εργατικός, πιο ευφυής, πιο εφευρετικός. Ως τέτοιος, λογικό και δίκαιο είναι να επιβραβεύεται. Αν στο όνομα της ισότητας οι ηττημένοι ουσιαστικά δεν χάνουν τίποτα, γιατί να προσπαθήσουν κι αυτοί να γίνουν εργατικοί, ευφυείς και εφευρετικοί;
Το επιχείρημα, έτσι διατυπωμένο, είναι από εύλογο μέχρι ακαταμάχητο. Αν όμως το προεκτείνουμε –κάτι που αποφεύγουν να κάνουν οι νεοφιλελεύθεροι– θα διαπιστώσουμε ότι αυτοαναιρείται. Διότι τα παιδιά όλων, και του νικητή και των ηττημένων, δεν θα ξεκινήσουν από το ίδιο σημείο. Κάποια θα βγουν στο γήπεδο με γκολ από τα αποδυτήρια, για να χρησιμοποιήσω ποδοσφαιρική ορολογία: καλά ιδιωτικά σχολεία με πανάκριβα δίδακτρα, ενώ τα άλλα, τα περισσότερα, χωρίς να φταίνε σε τίποτα, θα έχουν σημαδευτεί από τη μιζέρια των δημόσιων και κατά κανόνα υποδεέστερων σχολείων.
Για να το πω αλλιώς, το παράδειγμα του ελεύθερου ανταγωνισμού ισχύει μόνο για τον πρώτο αγώνα δρόμου εφόσον στους επόμενους η έκβαση έχει σε κάποιο μέτρο προδικαστεί. Δηλαδή η άμιλλα που θα αναδείξει τον καλύτερο υποκαθίσταται από την ανισότητα της κληρονομημένης ανωτερότητας.
Οσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο που υπονομεύει το παράδειγμα των νεοφιλελεύθερων, το κράτος πρέπει να προσφέρει όχι απλώς δωρεάν παιδεία αλλά την καλύτερη δυνατή. Κι αυτό μας φέρνει στο άρθρο 16. Το οποίο δεν υποχρεώνει την πολιτεία να παρέχει ανώτατη παιδεία που θα καθιστούσε την ιδιωτική περιττή, αλλά, επιλέγοντας την εύκολη και φτηνή λύση, την απαγορεύει. Συνεπώς, εκείνοι που πιστεύουν, όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ότι καλώς ανταμείβονται η ευφυΐα και η εργατικότητα, πρέπει επίσης να ζητούν οι αγωνιζόμενοι να αρχίζουν από το ίδιο σημείο, δηλαδή χωρίς το πλεονέκτημα που χαρίζουν στους λίγους οι εύποροι γονείς τους.
Δυστυχώς, το τι θα συμβεί αν καταργηθεί το άρθρο 16 είναι προβλέψιμο: η πίεση στην πολιτεία να χρηματοδοτεί τα δημόσια πανεπιστήμια θα μειωθεί, με το επιχείρημα ότι αν δεν σας αρέσουν, υπάρχουν και τα ιδιωτικά, ενώ ταυτόχρονα το μικρό μέγεθος της αγοράς θα τα μετατρέψει σε επιχειρήσεις, οι οποίες πουλάνε πτυχία στα παιδιά ευκατάστατων οικογενειών που δεν έχουν την ικανότητα να σπουδάσουν πραγματικά σε σοβαρά πανεπιστήμια εκτός Ελλάδας. Τα περί υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών ακούγονται ωραία, αλλά μάλλον θα αποδειχθούν εύκολα λόγια.
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα που η Ν.Δ. θέλει να αναδείξει: η βία και το γενικευμένο μπάχαλο από διαφόρων ειδών «αριστερούς». Μάλλον, ως αντιπολίτευση, υπερβάλλουν. (Αλήθεια, γιατί διαμαρτύρεται ο ΣΥΡΙΖΑ; Κι αυτοί το ίδιο δεν έκαναν;)
Το πρόβλημα όμως υφίσταται. Και μάλιστα, με μια ειρωνεία που περνάει απαρατήρητη, απηχεί την αντίφαση που κρύβεται στο σκεπτικό των νεοφιλελεύθερων για τον ανταγωνισμό. Οι αριστεροί πιστεύουν, χωρίς υποχρεωτικά να το συνειδητοποιούν, πόσω μάλλον να το δηλώνουν ανοιχτά, ότι τα πανεπιστήμια είναι κατά κάποιον τρόπο ο «δικός τους χώρος». Ετσι εξηγείται η ανοχή τους σε φαινόμενα αριστερής βίας. Καταδικάζουμε, αλλά...
Μια τέτοια στάση εξουσιοδοτείται από έναν ανομολόγητο συλλογισμό: τα πανεπιστήμια είναι ο κατεξοχήν χώρος της κριτικής αμφισβήτησης, την οποία ενσαρκώνει η Αριστερά, άρα μας «ανήκουν». Προφανώς δεν τους περνάει απ' το μυαλό ότι η κριτική αμφισβήτηση, εξ ορισμού, δεν ενσαρκώνεται αλλά ασκείται επί ποινή ακυρώσεως.
Και δεν την ασκείς επειδή κάποιος συγγενής σου ήταν στη Μακρόνησο. Τόσο απλά. Φαίνεται λοιπόν ότι όπως οι δεξιοί υμνούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό τον οποίο καταργούν για να αναπαραγάγουν τον νικητή κληρονομικώ δικαιώματι, έτσι και οι αριστεροί επικαλούνται τον κριτικό λόγο ως ενσάρκωσή του, δηλαδή ως αυτό ακριβώς που ο κριτικός λόγος αμφισβητεί.

ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ

Ο  ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ...




ΚΑΙ Η ΕΠΙΓΟΝΗ...

Η μόνη λύση ίσως να είναι για τη σωτηρία της δημοκρατίας η σοσιαλιστικοποίηση του φιλελευθερισμού…

  ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ , ΗΛΙΘΙΕ! 

Δύο κείμενα για τα τρομακτικά προβλήματα που έχει προκαλέσει ο νεοφιλελευθερισμός στην ανθρωπότητα από τη δεκαετία του 80΄έως σήμερα

1. Ο δραματικός αγνωστικισμός του Economist και το «Μανιφέστο του Φιλελευθερισμού»

Μάκης Ανδρονόπουλος

Πηγή: tribune.gr

---

Ο Econοmist γιόρτασε πρόσφατα τα 175 χρόνια του με το αφιέρωμα «Μανιφέστο για την ανανέωση του φιλελευθερισμού».

A manifesto for renewing liberalism - The Economist

Δυστυχώς, το μανιφέστο είναι απογοητευτικό, τόσο γιατί οι διαπιστώσεις και η ανάλυση της παρακμής του φιλελευθερισμού είναι εκνευριστικά επιφανειακές, όσο και γιατί οι προτάσεις είναι αφελείς, υπερβολικά ιδεαλιστικές και ως εκ τούτου, ύποπτες λαϊκισμού…
Όμως είναι εξουθενωτικό ένα περιοδικό με τόσο μεγάλη επιρροή στο πεδίο των φιλελεύθερων ιδεών να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του.
Κι αυτό, τη στιγμή που διαπιστώνει την ξεδιάντροπη στρέβλωση και εκμετάλλευση του φιλελευθερισμού από τις ελίτ που υπηρετούν χωρίς ηθικές αξίες το κεφάλαιο και δη το χρηματιστικό, υποβαθμίζοντας και βιάζοντας την δημοκρατική λειτουργία.
Διάβασα το άρθρο-μανιφέστο μετά από σύσταση φίλου και με την αγωνία του δημοκράτη που βιώνει την έκπτωση της δημοκρατίας και την διεύρυνση των ανισοτήτων στην Ευρώπη, αλλά και ως δημοκράτης που δεν μπορεί παρά να είναι και φιλελεύθερος, αφού αναγνωρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
Απογοητεύτηκα διπλά, γιατί δίπλα στην υποταγή της «σοσιαλδημοκρατίας» στις «αγορές», έρχεται να προστεθεί η διαπίστωση του φιλελεύθερου Econοmist σύμφωνα με την οποία «η Ευρώπη και η Αμερική βρίσκονται στα πρόθυρα μιας λαϊκής εξέγερσης εναντίον των φιλελεύθερων ελίτ, που θεωρείται ότι κοιτούν μόνο το όφελός τους και είναι ανίκανες – ή απρόθυμες – να επιλύσουν τα προβλήματα του μέσου πολίτη.
Σε άλλα μέρη η 25χρονη πορεία προς τη δημοκρατία και τις ελεύθερες αγορές έχει ανακοπεί, την ώρα που η Κίνα, η οποία σύντομα θα είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, δείχνει πως οι δικτατορίες μπορούν να ακμάσουν».
Εδώ η έμφαση δεν είναι πως στη Δύση τα μεσαία στρώματα εξεγείρονται κατά του 1% που ελέγχει το 50% του πλούτου, αλλά στο ότι η αυταρχική Κίνα μπορεί να πετύχει και να καταστεί η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.
Εδώ υποκρύπτεται η ανησυχία πως η δυτική δημοκρατία μπορεί να πάψει να είναι το άλλοθι του συστήματος (του κεφαλαίου και των ελίτ) για να επιβάλλουν τη αφαίμαξη των μαζών, κάτι που θα σήμαινε την έναρξη μεγάλων ανατροπών.
Προφανώς και έχει δίκιο ο Econοmist όταν λέει πως ο φιλελευθερισμός ξεκίνησε ως μια ανήσυχη θεώρηση για την πορεία του κόσμου, πως οι φιλελεύθερες αξίες έχουν συμβάλει στην ευημερία των σύγχρονων κοινωνιών και ότι αποτέλεσαν την πιο ισχυρή μηχανή για δημιουργία ευημερίας σε όλη την Ιστορία.

Η διολίσθηση στο νεοφιλελευθερισμό

Αλλά αυτά μέχρι το 1973, με το τέλος του Breton Woods και την αποδέσμευση του δολαρίου από το χρυσό, οδηγηθήκαμε σε ένα υπερμονεταρισμό, δηλαδή στην ανεξέλεγκτη παραγωγή χρήματος (σ.σ. είχα μείνει στο Μ8 και αγνοώ που έχει φτάσει τώρα ο ορισμός του Μ). Εννοείται πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει σήμερα τίποτε πιο δημοκρατικό (διάβαζε και αριστερό) από μια επιστροφή στον καπιταλισμό της δεκαετίας του 1960.
Έκτοτε, και το κρύβει αυτό ο Econοmist, άρχισε η τεχνική μεγέθυνση των πάντων και με την καταλυτική επινόηση νέων χρηματο-οικονομικών εργαλείων (πχ. δομημένα ομόλογα και παράγωγα) κατασκευάστηκε η παγκόσμια «πυραμίδα της φούσκας», όπου παράγεται «χρήμα» χωρίς αυτό να ακουμπάει την πραγματική οικονομία.
Τα ασύλληπτα κέρδη της «φούσκας» ήταν αέρας κοπανιστός και γι΄ αυτό επιχειρήθηκε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τους λοιπούς οπαδούς της η υφαρπαγή της κρατικής περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, της κατάλυσης της μικρής ιδιοκτησίας και των μικρών επιχειρήσεων με μια άνευ προηγουμένου συγκέντρωση κεφαλαίου που εγκρίνουν οι δήθεν ρυθμιστικές αρχές.
Έτσι, φθάσαμε στην παγκόσμια «οικονομία του χρέους», όπου και η δημοκρατία κατάντησε ανέκδοτο, καθώς οι πολίτες δεν εμπιστεύονται ούτε τους πολιτικούς, ούτε τους θεσμούς και βιώνουν την βία και την καταστολή του κράτους όποτε πάνε να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους, όπως γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία..
Όλη η στρέβλωση του κλασικού φιλελευθερισμού ολοκληρώθηκε με τα ιδεολογήματα και της συνταγές της νεοφιλελεύθερης υποκουλτούρας υπό τον μανδύα των δημοκρατικών και ατομικών δικαιωμάτων.
Πρόκειται για το μεταμοντέρνο φασισμό… που επιβάλει την ομοιομορφία με τον πολιτικό καθωσπρεπισμό κι τον δήθεν πολιτικό πολιτισμό των fake news κ.ο.κ.
Στο ίδιο μοτίβο κινείται υποκριτικά ο γερμανικός ordo-liberalismus, ο φιλελευθερισμός της ευταξίας, από το ordo (τάξη) και το liberalismus (φιλελευθερισμός) που σημαίνει ΤΑΞΗ είναι για τους εργαζόμενους και ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ για το κεφάλαιο…

Οι αφελείς προτάσεις του Econοmist

Διαπιστώνει λοιπόν ο Econοmist ότι «το κοινωνικό συμβόλαιο και οι γεωπολιτικές νόρμες που διακρίνουν τις φιλελεύθερες δημοκρατίες και η παγκόσμια τάξη που τις υποστηρίζει, δεν φτιάχτηκαν γι’ αυτόν τον αιώνα.
»Η γεωγραφία και η τεχνολογία παράγουν νέες συγκεντρώσεις οικονομικής δύναμης που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν.
»Ο αναπτυγμένος και ο αναπτυσσόμενος κόσμος χρειάζονται φρέσκιες ιδέες για τον σχεδιασμό καλύτερων κρατών πρόνοιας και φορολογικών συστημάτων.
»Τα δικαιώματα των πολιτών να μετακινούνται από μια χώρα σε άλλη πρέπει να επανακαθοριστούν».
Και συμπεραίνει: «Οι φιλελεύθερες αξίες παραμένουν ο καλύτερος δρόμος για την ευημερία και την ελευθερία στον 21ο αιώνα.
»Οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να ξυπνήσουν από τον λήθαργο και να βρουν εκ νέου τον μεταρρυθμιστικό ζήλο».
Και προτείνει «φιλελευθερισμό για τον λαό»… Ο φιλελευθερισμός πρέπει να μείνει πιστός σε τέσσερις αξίες:
«1) Η κοινωνία αποτελεί ένα μέρος συγκρούσεων και έτσι θα συνεχίσει – στο σωστό πολιτικό περιβάλλον, αυτές οι συγκρούσεις παράγουν συναγωνισμό και γόνιμο διάλογο.
»2) Η κοινωνία είναι δυναμική. Μπορεί να γίνει καλύτερη και οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να εργαστούν προς αυτή τη βελτίωση.
»3) Δυσπιστία απέναντι στην εξουσία, κυρίως τη συγκεντρωτική εξουσία. 4) Επιμονή, απέναντι σε κάθε εξουσία, για αστικό σεβασμό προς το άτομο και άρα και προς τη σημασία των προσωπικών, πολιτικών και ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων».
Υπό αυτό το πρίσμα «η οικονομία πρέπει να απελευθερωθεί από την αυξανόμενη δύναμη των επιχειρηματικών μονοπωλίων και των περιορισμών που κρατούν τους ανθρώπους μακριά από ευημερούσες πολιτείες. Χρειάζονται αυξημένη στρατιωτική ισχύ και νέα πνοή στις συμμαχίες».
Γι΄ αυτό «ο φιλελευθερισμός χρειάζεται να ξεφύγει από την ταύτισή του με τις ελίτ» και να περιορίσει τους λομπίστες που έχουν αποκτήσει υπερβολικά μεγάλη εξουσία στην πολιτική.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Τα τεράστια κέρδη που δημιουργήθηκαν από το ελεύθερο εμπόριο θα πρέπει να διατηρηθούν.
Η υπεράσπιση του υπάρχοντος εμπορικού συστήματος αποτελεί ύψιστο στόχο.

Επί της ουσίας

Η ανανέωση του φιλελευθερισμού δεν μπορεί παρά να προέλθει από μια ιδεολογική και θεσμική επίθεση στον νεοφιλελευθερισμό.
Αυτό θα κάνει πολύ καλό στη δημοκρατία και ίσως επαναφέρει το «πλήθος» στην ενεργό πολιτική, αντί να βγαίνει στους δρόμους να τα σπάει.
Η κρίση των αξιών του φιλελευθερισμού αντανακλά την κρίση της δημοκρατίας.
Η έκπτωση της δημοκρατίας που διαπιστώνει ο Econοmist δεν έγκειται στην άνοδο του ευρωσκεπτικισμού και των ακροδεξιών, αλλά στην πτώση του κοινωνικού κράτους και στην απαξίωση της δημοκρατικών θεσμών.
Οι ελίτ δεν είναι φιλελεύθερες, αλλά εξουσιαστικές και νεοφιλελεύθερες.
Πολιτικά φιλελεύθερη δεν ήταν ποτέ η Δεξιά.
Εκμεταλλεύτηκε τον φιλελευθερισμό μόνο στο κομμάτι της εκμετάλλευσης της εργασίας.
Πολιτικά φιλελεύθερη ήταν μόνο η μη μαρξιστική και μη κομμουνιστική αριστερά.
Η μεγαλύτερη στρέβλωση του ανταγωνισμού είναι η νομισματική πολιτική και ο τρόπος λειτουργίας των τραπεζών.
Εκεί βρίσκεται η λύση, καθώς και σε μια σκληρή επαναρρύθμιση των αγορών, που μπορεί να μειώσει τον παγκόσμιο ρυθμό ανάπτυξης, αλλά θα τον κάνει πιο πραγματικό και λιγότερο «φούσκα».
Η μόνη λύση ίσως να είναι για τη σωτηρία της δημοκρατίας η σοσιαλιστικοποίηση του φιλελευθερισμού…
_________________________

 

2. The Lovecraftian Horror of Neoliberalism

By

Brad Waldraff ( philosophy senior)

Πηγή: https://star.txstate.edu/2017/10/the-lovecraftian-horror-of-neoliberalism/

Illustration by Kennedy Swift | Staff Illustrator

Halloween is a time to celebrate the horrific. This holiday is a testament to the revelry that is inseparable from fear and an opportunity to indulge playfully in the seductive anxiety of the unknown. Given the horror and violence that constitutes so much of our existence, perhaps there is an element of catharsis here as well.
The writing of H.P. Lovecraft* teems with cosmic horror. In it, humanity comes face to face with the vile incoherency of radical otherness– meaning disintegrates, leaving only madness and death behind. When read within the context of this unhallowed time of year, there is little that can do more to arouse the darker corners of the imagination.
As if rising directly from the pages of Lovecraft’s seminal The Call of Cthulhu, neoliberalism spreads its tentacular influence across every aspect of modern life.
Neoliberalism is the doctrine of the unhinged free market. It reduces every object to a commodity and every person to a consumer, organizing society accordingly.
The otherworldly antagonists of many of Lovecraft’s works are known only as the Old Ones; their history reaches back to a time before time, where within the darkness of prehistory they ruled over the young, chaotic Earth. Neoliberalism’s history is equally ambiguous, yet many significant events can be observed.
The philosophy of neoliberalism was first categorically presented in the early to mid-20th century, most notably in the works of Frederick Hayek, Ludwig von Mises, and Karl Popper. Most fundamentally, it is a call for the unrestrained privatization of the public sphere, the integration of competition at every level of society, and the spreading of free-market ideology across every corner of the globe.
By the eighties, neoliberalism had become the dominant ideology of the West. Politicians such as Margaret Thatcher and Ronald Reagan served as the faces for this new regime, and behind the scenes, society was restructured in neoliberalism’s own image. The rich received massive tax cuts, resulting in dramatic budget deficits and an inflated natural debt while militant reactionary factions in places such as Latin America and the Middle East were funded to usurp democratically elected governments who struggled against forced assimilation into the neoliberal terrain.
Today, the situation has only deteriorated. Neoliberalism has intensified economic and political crises. The 2008 financial collapse drastically escalated wealth inequality, and the so-called austerity measures that were imposed upon decimated economics such as that of Greece gutted social welfare in the bankrupt nations. The neoliberal crusade abroad has resulted in an endless cycle of ever-present war. The doctrine of the Cthulhu cult foretells a time in which the Old Ones will waken and plunge the world into an orgy of murder and cruelty. In neoliberalism, this doctrine is at last fulfilled.
The inhuman neoliberal hegemony has not merely affected the external world, but, like the fateful encounters of Lovecraft’s characters with the horror of the inhuman, uproots our notions of personal identity as well. Neoliberalism realizes competition and ruthlessness and penalizes those who do not conform to its conception of human beings. As a result, depression and anxiety have drastically increased, and long-established social fabrics are annihilated and repackaged for sale.
The late cultural theorist Mark Fisher once described Lovecraft as the “the great poet of capital.” As we celebrate Halloween, we would do well to meditate on the horror that permeates through the every day, and how its inhuman logic threatens existence itself. Despite the danger of facing such horror, we must bravely look Cthulhulic neoliberalism in the face, answering its darkness with determined solidarity.

*H. P. Lovecraft - Wikipedia

OBRADORS

Fernando Jaumandreu Obradors (composer)
Karel Mark Chichon (conductor)
El vito (arranged by Juan Carlos Cuello)
Elina Garanca
José Maria Gallardo del Rey
Auditorium RAI "Arturo Toscanini", Torino, Italy

Mr Buster Keaton : The Great Stone Face of Comedy

Μπάστερ Κίτον - Βικιπαίδεια

 

 

H ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ

 

Δύο νέοι παντρεύονται και παίρνουν ως δώρο μια... "ιδιοκατασκευαζόμενη" (do-it-yourself   ) κατοικία , υπό τον όρο ότι θα τη συναρμολογήσουν μέσα σε μία βδομάδα. 

Οι νεόνυμφοι ρίχνονται με τα μούτρα στη δουλειά , αλλά το πράγμα θα αποδειχθεί ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση, μια και εκτός από την ατζαμοσύνη τους έχουν να αντιμετωπίσουν μια απίστευτη κακοτυχία, που ακυρώνει ό,τι με κόπο κατορθώνουν να φτιάξουν.

Τα άφθονα ευρηματικά τεχνάσματα (gags) , σε συνδυασμό με την απίστευτη κωμική λάμψη  που αποπνέουν  το "πέτρινο" πρόσωπο αλλά και το "λαστιχένιο" κορμί του Μπάστερ Κίτον,  προσφέρουν στο σύγχρονο θεατή είκοσι λεπτά άφθονου γέλιου , μολονότι  μας χωρίζουν εκατό χρόνια από την εμφάνιση στις αίθουσες του πρώτου  αριστουργήματος , που έφτιαξε ο μεγάλος καλλιτέχνης ως ανεξάρτητη παραγωγή

One Week (1920 film) - Wikipedia

Let's never stop falling in love

Να υπερασπιστούμε τις φάτνες του καιρού μας!

Το σκηνικό της φάτνης 123RF.COM

Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και ν' αποζητιέται η κούφια απαντοχή για το ζητιάνο.

Χρήστος Κάτσικας

24 Δεκεμβρίου 2018 

Πηγή: news247.gr 

Όπως σημειώνει ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του «O ηγεμόνας», το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ' ευγνωμονούν. Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά.

Έτσι κάπως σκέφτηκε η τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί με τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή. Αυτό άλλωστε γινόταν ανέκαθεν.

Οι ισχυροί με το ένα χέρι μοίραζαν τη φτώχεια, το θάνατο και το περιθώριο και με τ' άλλο πρόσωπο, σαν Ιανός, εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα.

Η φιλανθρωπία των «ωσαννά», το ενσταντανέ για λίγο γάλα σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας.

Οι Φαρισαίοι του συστήματος έχοντας τις κάμερες και την τηλεοπτική δημοκρατία στο χέρι τους μπορούν ακόμα να χαλιναγωγούν την οργή του κόσμου καθηλώνοντάς την σ' ανώδυνα κανάλια.

Από μία άποψη προσεγγίζοντας με αφαίρεση τα γεγονότα φανταζόμαστε πως κάπως έτσι λειτουργούσε ο μεσαίωνας. Δίπλα στο παλάτι των ηγεμόνων ή του βασιλιά, οι οποίοι έστελναν «το πόπολο» να πεθάνει στον πόλεμό τους, συνωστίζονταν φτωχοί, ανάπηροι, άκληροι, απόκληροι.

Σ' αυτούς πετούσε ο μονάρχης το ξεροκόμματο και η εκκλησία την ευλογία της, ώστε «η εξωοικονομική καταπίεση να γίνεται ισχυρότερη της φορολογίας» (Μάρξ) και να μακροημερεύει η κυριαρχία τους.

Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, που είναι, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και ν' αποζητιέται «η φάτνη για το ορφανό» και η κούφια απαντοχή για το ζητιάνο.

Και να σου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών... Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος...

Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά

Παρέλαση «στιγμιότυπων» πόνου, έγχρωμα και θεαματικά, επιδιώκουν να προβάλλουν, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη της υποκρισίας για να κρύψουν τον Ηρώδη του κέρδους.

Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να «είναι εντάξει», τις «άγιες μέρες» του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους πραγματικούς υπεύθυνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους...

Μάλιστα στις από άμβωνος ικεσίες έχουν προστεθεί οι φαρισαϊκές παραινέσεις τού «όλοι μαζί» όσων κανοναρχούν τον χορό του «καπιταλισμού της συμπόνιας».

Την ίδια ώρα που δοξολογούν την κατεδάφιση του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, την ίδια στιγμή που θυμιατίζουν τον «κοινωνικό κανιβαλισμό», παραδίδουν μαθήματα φιλανθρωπίας και εθελοντισμού!

Από την άλλη προύχοντες και ιεροκήρυκες της λιτότητας την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, «κατασκευάζουν» πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα «καρβέλια της εκμετάλλευσης» εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.

Ούτε τα «φιλανθρωπικά γκαλά-μπαζάρ» ούτε η ελεημοσύνη ούτε επίσης οι αγνές προθέσεις χιλιάδων εθελοντών, που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των θυμάτων της κρίσης, μπορούν να αντικαταστήσουν ή να υποκαταστήσουν τις κοινωνικές λειτουργίες ακόμη κι ενός χρεοκοπημένου κράτους.

Η φιλανθρωπία που... δαγκώνει!

Δεν μπορείς να χορτάσεις ένα εκατομμύριο στόματα με «κοινωνικά συσσίτια» ή «παντοπωλεία», αν δεν σπάσεις τα δεσμά της «δημοσιονομικής φυλακής», αν δεν ανατρέψεις τον Κρατικό Προϋπολογισμό, που το σύνολο των εσόδων του θα το καταβροχθίσουν η «ξένη ακρίδα» και οι τράπεζες.

«Δεν πιστεύω στην φιλανθρωπία, πιστεύω στην αλληλεγγύη», επεσήμαινε σωστά, πριν από κάμποσο καιρό ο Eduardo Galeano.

«Η φιλανθρωπία είναι κατακόρυφη, άρα είναι ντροπιαστική. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνεις από αυτόν. Έχω πολλά να μάθω από άλλους ανθρώπους».

Και τι κατάφεραν οι αγαθοεργίες, (έστω και οι ειλικρινείς), χρόνια, για να μην πούμε αιώνες τώρα; Οι μακρές ουρές των πεινασμένων της γης μεγαλώνουν, αντί να μικραίνουν. Κάθε καλοπροαίρετος, πρέπει να αναγνωρίσει πως οι αγαθοεργίες, δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο, από την ανακούφιση της μιας ώρας, της μιας μέρας, των ελάχιστων ανθρώπων, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των πεινασμένων του πλανήτη, που έχει τη δυνατότητα να θρέψει όλα του τα παιδιά. Ήταν και είναι ο φερετζές του αστικού συστήματος.

«Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές, για να σταθεροποιήσει την υπόσταση της αστικής κοινωνίας. Εδώ ανήκουν: οικονομιστές, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, ανορθωτές της θέσης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι ψευτομεταρρυθμιστές.» Αναφέρεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, από το 1848 ήδη. Πόσο αντικατοπτρίζουν τις σημερινές συνθήκες αυτές οι... μακρινές διαπιστώσεις!

Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγοντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που έχουν μετατρέψει την κοινωνία σε οργανωμένο ακρωτηριασμό.

Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους. Το σκηνικό φτιάχνεται.

Το θέμα είναι αν θα καταφέρουν να «μεταλλάξουν» και πάλι μεγάλο μέρος των αφανισμένων εργαζόμενων σε «κοινή γνώμη» που χωνεύει αμάσητα την επικοινωνιακή μαεστρία αυτών που χρησιμοποιούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν σαν ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα και το λαό σε έρημο.

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου, αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες -και πάντα- τα τραχιά λόγια των Αντόρνο – Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας, δεν θα παραδεχτούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».

Να υπεραστούμε τις φάτνες του καιρού μας.

Απέναντι στην προπαγάνδα περί «φιλανθρωπίας», που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την «ζωοφιλία», που βαφτίζει την «φιλανθρωπία» - βιτρίνα ενός σάπιου συστήματος σαν την τάχα θεραπαινίδα του εγκλήματος, υπάρχει το βαθύ το ουσιαστικό, το πανίσχυρο όπλο της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.

O Δημήτρης Γληνός, σε ένα συγκλονιστικό κείμενό του που γράφτηκε στην Ελλάδα της κρίσης του '30, περιγράφει - 80 χρόνια περίπου πριν - τί συμβαίνει στην Ελλάδα του σήμερα. Και ταυτόχρονα φωτίζει δρόμους που αξίζει να περπατηθούν, σήμερα, στην Ελλάδα της αιθαλομίχλης, των μαγκαλιών, των συσσιτίων.

Έγραφε: «Μέσα σ' αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία (...). Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ' όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ' όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη (...).

Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ' όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης , ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ' αυτή σ' όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.

Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.

Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπρακτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού. Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Οσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.

Ας έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο (...).

Δημήτρης Γληνός, Δεκέμβρης 1932».